II SA/Gd 299/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 498/25 przez Prezydenta Miasta Wejherowa postanawia odrzucić skargę.

Pan J. G. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Wejherowa wyroku tut. Sądu z dnia 19 listopada 2025 r., II SA/Gd 498/25, którym to wyrokiem Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 maja 2025 r. oraz postanowienie Prezydenta Miasta Wejherowa z 16 października 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia nieruchomości czasowo zajętej do stanu poprzedniego. Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że pomimo prawomocności wyroku organ nie wykonał jego treści i nie podjął czynności zmierzających do jego realizacji. Zamiast wszczęcia postępowania administracyjnego oraz ponownego rozpoznania sprawy, organ ograniczył się do skierowania do Skarżącego pisma o charakterze informacyjnym, które nie stanowi aktu procesowego ani decyzji administracyjnej. Skarżący domagał się stwierdzenia, że organ dopuścił się niewykonania wyroku oraz zobowiązania organu do wykonania tego wyroku poprzez podjęcie czynności procesowych zgodnych z jego treścią. Skarżący wniósł także o wymierzenie organowi grzywny przewidzianej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prezydent Miasta Wejherowa w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że stwierdził swoją niewłaściwość do rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego i przekazał wniosek do Starosty Wejherowskiego, jako do organu właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Kopia zawiadomienia została wysłana także do Skarżącego. Skarżący w piśmie z 1 kwietnia 2026 r podniósł między innymi, że wszczęcie postępowania o ustalenie odszkodowania nie stanowi wykonania wyroku Sądu, gdyż dotyczy innego przedmiotu sprawy. Organ nie podjął działań zmierzających do usunięcia skutków ingerencji w nieruchomość Skarżącego, a zamiast tego podejmuje czynności zmierzające do trwałego jej obciążenia poprzez ustanowienie służebności. Działanie to według Skarżącego stanowi obejście obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej oraz próbę legalizacji stanu powstałego z jej naruszeniem, co nie może być uznane za wykonanie tej decyzji ani za działanie zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniesienie skargi w niniejszej sprawie było niedopuszczalne, wobec czego podlega ona odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza badanie jej dopuszczalności. W przypadku zaś stwierdzenia, że sprawa kwestionowana skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego bądź też skarga z innych przyczyn jest niedopuszczalna, Sąd odrzuca skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 lub 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W ocenie Sądu treść tej regulacji jest jasna i nie budzi wątpliwości, że możliwość wniesienia skargi na niewykonanie przez organ wyroku została ograniczona jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tymczasem wskazanym przez Skarżącego wyrokiem tut. Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 maja 2025 r. oraz postanowienie Prezydenta Miasta Wejherowa z 16 października 2024 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia nieruchomości czasowo zajętej do stanu poprzedniego. Wyrok ten nie dotyczył zatem skargi na bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania, a skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku sądu administracyjnego, nie jest możliwa skarga na niewykonanie ww. wyroku. Przedmiotowej skargi Sąd nie może także przyjąć, jako skargi złożonej w trybie art. 145a § 3 p.p.s.a. Przepis art. 145a § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Zgodnie zaś z § 3, w przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, w określonym przez sąd terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy. W wyniku rozpoznania skargi sąd stwierdza czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto z urzędu albo na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z powyższego wynika, że w omawianym trybie możliwe jest wniesienie skargi na niewykonanie wyroku sądu i domaganie się ukarania organu grzywną tylko w przypadku, w którym sąd w wyroku uchylającym decyzję lub postanowienie organu z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stwierdzającym nieważność decyzji lub postanowienia, jednocześnie zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu rozstrzygającego sprawę. Natomiast w wyroku II SA/Gd 498/25 tut. Sąd uchylił wprawdzie postanowienia organów obu instancji, lecz nie zobowiązał żadnego z organów do wydania aktu rozstrzygającego sprawę w określonym terminie. Wobec tego niniejsza skarga nie mogłaby zostać przyjęta do rozpoznania jako skarga z art. 145a § 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, gdyż przepisy prawa nie przewidują możliwości zaskarżenia niewykonania przez organy administracji każdego wyroku sądu administracyjnego, lecz wyraźnie określonych w art. 154 i art. 145a p.p.s.a. orzeczeń, zaś wyrok z 19 listopada 2025 r. wydany w sprawie II SA/Gd 498/25 nie mieści się w tym katalogu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił niniejszą skargę.