II SA/Gd 80/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 25 listopada 2025 r., nr WI-VIII.7821.1.4.2025.MKA-t w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.

P.G. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody Pomorskiego (dalej jako: Wojewoda) z 25 listopada 2025 r., nr WI-III.7821.1.4.2025.MKA-t, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Gdańskiego (dalej jako: Starosta) z 20 lutego 2025 r., nr AB.6740.706.2024.KKL, w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Starosta - decyzją z 7 stycznia 2025 r., nr 7/ZRID/2025, zezwolił Wójtowi Gminy K. na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa ul. K., ul. Ł., ul. S., ul. W., ul. A. w L. wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej, oświetlenia drogowego, kanału technologicznego oraz przebudową sieci gazowej, wodociągowej i sieci teletechnicznej". (decyzja zrid) Postanowieniem z 20 lutego 2025 r. - wydanym z urzędu, Starosta sprostował oczywistą omyłkę pisarską pkt 6.3 decyzji zrid w ten sposób, że zamiast zdania: "Oznaczenie nieruchomości wg Katastru, które stają się z mocy prawa własnością Gminy P. za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji przez Starostę Gdańskiego, o ile nieruchomości te lub ich części nie przeszły na własność Gminy K. na podstawie innych przepisów lub umów cywilno-prawnych, lub o ile nieruchomości te nie były własnością P.", powinno być: "Oznaczenie nieruchomości wg Katastru, które stają się z mocy prawa własnością Gminy K. za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji przez Starostę Gdańskiego, o ile nieruchomości te lub ich części nie przeszły na własność Gminy K. na podstawie innych przepisów lub umów cywilno-prawnych, lub o ile nieruchomości te nie były własnością Gminy K." (podkreślenia oryginalne organu – przypis Sądu). W zażaleniu od tego postanowienia P.G. wskazał, że otrzymał zawiadomienie z 8 lipca 2025 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki, lecz samego postanowienia z 20 lutego 2025 r. nie otrzymał i nie jest w stanie się z nim zapoznać. Postanowieniu temu jednak zarzucił naruszenie art. 6-12, art. 110 § 1 i art. 125 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), dalej jako: "k.p.a.", gdyż nie jest to sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, a zmiana decyzji. Postanowieniem z 25 listopada 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, że dokonane sprostowanie nie było zmianą stanu faktycznego i nie miało wpływu na merytoryczne orzeczenie prostowanej decyzji. Zapis we wniosku inwestora wprost wskazywał nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Gminy K.. Ekonomia procesowa nakazuje usuwanie prostych, oczywistych błędów, niewpływających na treść rozstrzygnięcia w uproszczonym trybie sprostowania. Jak ocenił organ odwoławczy, podanie nieprawidłowej gminy, która z mocy prawa stanie się właścicielem wymienionych w decyzji konkretnych nieruchomości, bez wątpienia było niedopatrzeniem organu I instancji. Co więcej, wniosek inwestora poprawnie wymieniał w tym miejscu Gminę K., a nie Gminę P.. Omyłka wynikła z natury samego błędu, bowiem porównanie rozstrzygnięcia z treścią dokumentów złożonych przez inwestora pozwala przyjąć, że niewłaściwie użyto nazwy gminy, wbrew wnioskowi inwestora. Jednakże nie można przyjąć stanowiska skarżącego, że w wyniku sprostowania doszło do zmiany decyzji i że całość postanowienia jest niezgodna z prawem. Wyjaśnić należy, że w przypadku wątpliwości co do przedmiotu rozstrzygnięcia, najistotniejszym elementem decyzji jest jej sentencja. Sentencja musi zawierać rozstrzygnięcie - co do istoty - sprawy. I tak w tej sprawie jest. W przedmiotowej sprawie sprostowaniu podlegała jedynie zmiana nazwy gminy, która stanie się właścicielem z mocy prawa wymienionych w decyzji konkretnych nieruchomości, która w istocie była oczywistą omyłką Starosty Gdańskiego w wydanej przez siebie decyzji zrid. Granica dopuszczalności sprostowania nie została zatem przekroczona. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Wojewoda wskazał, że przepisy art. 6-12 k.p.a. dotyczą ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym m.in. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania stron, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zasady przekonywania, a także zasady szybkości i prostoty postępowania. W ocenie Wojewody nie doszło do naruszenia powyższych zasad. Natomiast odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia art. 110 § 1 i art. 125 k.p.a. uznał, że nie mają one zastosowania do postępowania prowadzonego na podstawie specustawy drogowej, przez co nie mają one wpływu na treść postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie art. 2, art. 32 i art. 87 Konstytucji RP oraz art. 6-12, art. 14, art. 16, art. 110, art. 125 i art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia co do istoty sprawy lub skierowanie sprawy do organu celem rozpatrzenia, zasądzenia zwrotu kosztów postepowania na rzecz skarżącego oraz o rozpatrzenie sprawy na rozprawie. Zdaniem strony skarżącej kwestionowane sprostowanie powoduje zmianę stanu faktycznego i miało wpływ na merytoryczne orzeczenie decyzji. Jak zauważył, decyzja zrid jest decyzją przenoszącą własność z osoby będącej właścicielem na beneficjenta tej decyzji w drodze wywłaszczenia, a więc przymusowego pozbawienia własności. Skoro beneficjentem - właścicielem - stała się Gmina P. za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji przez Starostę, to nie można sprostować decyzji wskazując Gminę K.. Konieczne jest uchylenie decyzji zrid i wydanie nowej decyzji na rzecz nowego beneficjenta, Gminę K.. Zdaniem skarżącego nie można uchylić przeniesienia własności postanowieniem jakoby prostującym oczywistą omyłkę pisarską, w szczególności, że inna gmina stała się właścicielem i została wpisana zarówno do Katastru nieruchomości, jak i ksiąg wieczystych. Końcowo skarżący zauważył, że specustawa drogowa w art. 11ea ust. 1 wyłącza stosowanie k.p.a. tylko do przepisów art. 30 § 5, art. 34 i art. 97 § 1 pkt 1-3 k.p.a., a pozostałe przepisy są w pełni stosowane w tej procedurze, a więc także art. 110 § 1 i art. 125 k.p.a., których naruszenie strona zarzuca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W tak zakreślonych granicach kontroli legalności poddano w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody Pomorskiego z 25 listopada 2025 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Starosty z 7 stycznia 2025 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Sprostowaniu podlegał pkt 6.3 tej decyzji poprzez zmianę zapisu: "Oznaczenie nieruchomości wg Katastru, które stają się z mocy prawa własnością Gminy P. za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji przez Starostę Gdańskiego, o ile nieruchomości te lub ich części nie przeszły na własność Gminy K. na podstawie innych przepisów lub umów cywilno-prawnych, lub o ile nieruchomości te nie były własnością P.", na: "Oznaczenie nieruchomości wg Katastru, które stają się z mocy prawa własnością Gminy K. za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji przez Starostę Gdańskiego, o ile nieruchomości te lub ich części nie przeszły na własność Gminy K. na podstawie innych przepisów lub umów cywilno-prawnych, lub o ile nieruchomości te nie były własnością Gminy K." (podkreślenia oryginalne organu – przypis Sądu). Tak więc zmiana dotyczyła oznaczenia nazwy gminy, która staje się właścicielem działek, na których ma być realizowana inwestycja drogowa. Zdaniem skarżącego omyłka co do podmiotu, na rzecz którego przechodzi własność działek, i który następnie zobowiązany będzie do wypłacenia odszkodowania byłemu właścicielowi, nie stanowi oczywistej omyłki podlegającej konwalidacji w trybie sprostowania, lecz stanowi modyfikację decyzji. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego jest niezasadne. Podstawą prawną kwestionowanego postanowienia był przepis art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), dalej jako: "k.p.a.", który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Treść tej regulacji wyraźnie wskazuje, iż tryb rektyfikacji decyzji obejmuje błędy pisarskie, błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Przez pojęcie błędu pisarskiego rozumie się: widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, błędy jednoznacznie wynikające z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji, natomiast inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą organu, a zostało wypowiedziane (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2759/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzecznia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Oczywistość może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami wynikającymi z akt sprawy (zob. wyroki NSA z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 812/11; wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 323/10, CBOSA). Wyznaczając zakres rektyfikacji decyzji wskazuje się także, że w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące zasadniczym przedmiotem decyzji. Postępowanie w przedmiocie sprostowania decyzji nie może dotyczyć błędnych ustaleń faktycznych lub wadliwego zastosowania przepisów prawa. Niedopuszczalne jest więc sprostowanie okoliczności dotyczących prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji (zob. wyroki NSA z 20 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA 2002/2/77; z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 579/13, CBOSA). W niniejszej sprawie niespornie z zebranego materiału dowodowego, a przede wszystkim z całościowego odczytania treści prostowanej decyzji wynika, że postępowanie dotyczyło inwestora – Wójta Gminy K. oraz działek położonych w Gminie K.. Również w samym fragmencie decyzji podlegającym sprostowaniu pojawia się Gmina K.. Jednocześnie w żadnym innym miejscu decyzji, niż prostowany fragment, nie pojawia się Gmina P.. Tak więc już proste zestawienie pozostałej treści decyzji z treścią prostowanego pkt 6.3 prowadzi do wniosku, że wskazanie, jako podmiotu, na rzecz którego przechodzi własność działek objętych inwestycją, Gminy P., stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. W niniejszej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z dwoma równymi jednostkami samorządowymi, które realizują inwestycję, i które miałyby z mocy prawa przejąć własność nieruchomości, w której to sytuacji ustalenie właściwego podmiotu przejmującego własność wymagałoby szczegółowej analizy sprawy, lecz wyłącznie z jednym podmiotem samorządowym (Gminą K.), którego nazwa od początku przewija się w decyzji. W takim wypadku, gdy w jednym jej fragmencie pojawia się nazwa innej gminy, nigdzie więcej niewystępującej w sprawie, zasadne jest przyjęcie, że takie wskazanie stanowi oczywistą omyłkę pisarską i może ono zostać sprostowane w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Takie sprostowanie nie prowadzi bowiem, wbrew twierdzeniom skargi, do merytorycznej zmiany decyzji zrid, w szczególności nie wpływa na to, że błędnie wskazana gmina zostanie wpisana do katastru nieruchomości, ksiąg wieczystych oraz zobowiązana będzie do wypłaty odszkodowania za odjęte prawa własności. Istotnie, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 311), dalej jako: "specustawa drogowa", decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości, zaś w myśl art. 12 ust. 4a ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Niemniej należy zauważyć, że w myśl art. 12 ust. 4b cyt. ustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zatem skutki, jakie powołuje skarżący, w szczególności obowiązek wypłaty odszkodowania przez podmiot, na rzecz którego przeszła własność nieruchomości, mogą ziścić się dopiero po uzyskaniu przez decyzję zrid waloru ostateczności. Dlatego też błędne wskazanie przez Starostę w decyzji gminy, która stanie się właścicielem nieruchomości, na tym etapie jeszcze nie stanowiło istotnej wady merytorycznej. Odnosząc się zaś do kwestii wpisów w księgach wieczystych należy zauważyć, że podstawą wpisu są dokumenty stwierdzające nabycie nieruchomości oraz dokumenty stanowiące podstawę jej oznaczenia. Skutkiem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest przeniesienie na jednostkę samorządu terytorialnego własności nieruchomości lub ich części przeznaczonych pod realizację inwestycji. Podstawę wpisu stanowią dołączone do wniosku dokumenty stwierdzające nabycie własności określonej nieruchomości oraz dokumenty stanowiące podstawę jej oznaczenia. Jeżeli podstawą wpisu do księgi wieczystej jest decyzja wydana na podstawie specustawy drogowej, sąd wieczystoksięgowy, zgodnie art. 6268 k.p.c., ma obowiązek dokonania oceny wywołanych tą decyzją skutków materialnoprawnych. Zdarzenie mające stanowić podstawę wpisu podlega badaniu przez sąd wieczystoksięgowy nie tylko pod względem formalnoprawnym, ale także skuteczności materialnoprawnej (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt III CZP 77/14, OSNC 2015/9/99, Lex). Tak więc wpis do księgi wieczystej nie jest automatyczny i omyłkowe oznaczenie w decyzji zrid jednostki, na rzecz której przechodzi prawo własności, nie skutkuje od razu takim wpisem do księgi wieczystej. Końcowo należy zauważyć, że niezależnie od przedmiotowego sprostowania, organ odwoławczy - rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji zrid, w decyzji z 17 grudnia 2025 r., nr WI-III.7821.1.4.2025.KM-w, uchylił m.in. pkt 6.3 decyzji zrid sprostowany zaskarżonym postanowieniem i w tym zakresie orzekł: "Oznaczenie nieruchomości wg katastru, które stają się z mocy prawa własnością Gminy K. przeznaczone pod pas drogi gminnej. Na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna, własnością Gminy K. stają się następujące nieruchomości, położone w województwie pomorskim, powiecie gdańskim, gmina K. [...]". Tak więc powoływane przez skarżącego skutki w obrębie prawa własności i odszkodowania za nie, nie wystąpiły, gdyż - niezależnie od dokonanego przez organ I instancji sprostowania, Wojewoda również w ramach kontroli instancyjnej usunął omyłkę pisarską, do jakiej doszło w pkt 6.3 decyzji zrid. Skarżący zarzuca też, że nie zostało mu doręczone postanowienie Starosty z 20 lutego 2025 r. o sprostowaniu, bowiem organ wyłącznie w drodze obwieszczenia poinformował strony o wydaniu tego postanowienia. Odnosząc się do tej kwestii Sąd uznał, że istotnie organ błędnie zastosował regulacje dotyczące doręczeń i ogłoszeń, lecz w tym wypadku uchybienie to nie miało wpływu ani na wynik sprawy, ani na uprawnienia skarżącego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 11f ust. 7 specustawy, do zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczeń decyzji oraz postanowień w sprawie uchylenia, zmiany, wznowienia lub stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, od których służy stronom zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie lub skarga do sądu administracyjnego, wydawanych w toku postępowania przez organ pierwszej i drugiej instancji, stosuje się przepisy ust. 3-5, z wyłączeniem obowiązku zawiadamiania w drodze obwieszczenia w prasie lokalnej. W myśl zaś ust. 3 starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Jak stanowi ust. 4 zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Z powyższego wynika, że zawiadomienia, a więc nie sam akt administracyjny, wysyła się do dotychczasowego właściciela na adres wskazany w katastrze. Ponadto przepis ten wprost wskazuje, że taki tryb doręczenia (obwieszczenie) stosuje się do zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania oraz doręczeń decyzji oraz postanowień w sprawie uchylenia, zmiany, wznowienia lub stwierdzenia nieważności lub wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, od których służy stronom zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie lub skarga do sądu administracyjnego, wydawanych w toku postępowania przez organ pierwszej i drugiej instancji. W przepisie nie wymieniono postanowień o sprostowaniu decyzji, zatem przy doręczeniu takiego postanowienia organ powinien zastosować ogólne reguły k.p.a. o doręczeniach, gdyż zgodnie z art.11c specustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Żadne zastrzeżenie nie odnosi się zaś do prostowania decyzji zrid. Jak wynika z akt, organ I instancji doręczył skarżącemu nie postanowienie, ale zawiadomienie o jego wydaniu, zatem zastosował tryb zawiadomienia z art. 11f ust. 7 specustawy, ale jednocześnie takiego zawiadomienia dokonał nie w drodze obwieszczenia, ale tradycyjną pocztą, stosując reguły k.p.a. Niemniej, uchybienia organu w zakresie doręczenia skarżącemu postanowienia o sprostowaniu nie miało wpływu na jego prawa procesowe, bowiem wniósł on zażalenie i zażalenie to zostało rozpoznane. Organ odwoławczy przyjął, że zostało ono wniesione w terminie, bowiem jest to pierwsza kwestia, którą musi ustalić i w tym zakresie nie dopatrzył się nieprawidłowości. Zatem skarżący nie doznał uszczerbku w swoich prawach procesowych. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 113 § 1 k.p.a., bowiem w realiach niniejszej sprawy podanie w sentencji decyzji nieprawidłowej gminy, która z mocy prawa przejmie własność nieruchomości objętych zrid, stanowiło oczywistą omyłkę pisarską i nie prowadziło do istotnej merytorycznej zmiany tej decyzji. Postępowanie organu (w szczególności w zakresie doręczenia postanowienia) nie naruszało też art. 10 i art. 125 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.