II SA/Gd 895/25

Dnia 16 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2025 roku, numer WOP.7722.148.2025.MK w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę.

D. S. (dalej: zobowiązany, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: WINB) z 27 sierpnia 2025 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim (dalej: PINB) decyzją z dnia 10 marca 2020r., nr PINB-7141/305b/2002/A/PO nakazał zobowiązanemu D. S. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 10,05m x 4,55m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obr. ewid. K., gmina K. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 czerwca 2020r., nr WOP.7721.67.2020.PG utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20 oddalił skargę na ww. decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2024r., sygn. akt II OSK 1498/21 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Wobec niewykonania obowiązku rozbiórki, organ I instancji upomnieniem z dnia 6 lipca 2020r., nr PINB-7145/026/2020/RW - wezwał zobowiązanego do bezzwłocznego wykonania nałożonych obowiązków z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, powyższą przesyłkę skierowaną do D. S. doręczono w dniu 4 sierpnia 2020r. pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim wystawił tytuł wykonawczy z dnia 13 sierpnia 2020r., nr PINB-7146/020/20/RW, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. W wyniku wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, to postępowanie egzekucyjne zostało umorzone (postanowieniem WINB z dnia 3 czerwca 2024r., nr WOP.7722.81.2020.PG.MK), bowiem tytuł wykonawczy został błędnie sporządzony. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim wystawił na zobowiązanego tytuł wykonawczy o numerze PINB-7146/020/20/RW z dnia 27 lutego 2025r., który został skarżącemu doręczony wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w dniu 5 maja 2025r. Przesyłka została odebrana przez dorosłego domownika. Pismem z dnia 9 maja 2025 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 i 6 lit. c w zw. z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132), zwanej dalej u.p.e.a., oparte na braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b u.p.e.a. oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim postanowieniem z 26 maja 2025 r. nr PINB.7146.20.2020.RW oddalił zarzuty. W uzasadnieniu organ wskazał, że 6 lipca 2020 r. skierowano do D. S. przesyłkę pocztową z upomnieniem, została ona doręczona 4 sierpnia 2020 r. pełnoletniemu domownikowi, I. S. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono obowiązek podjęcia się oddania przesyłki adresatowi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozpoczęcia procedury przekwalifikowania działki wskazano, że jest ono odrębnym postępowaniem, które nie ma wpływu na tok postępowania egzekucyjnego. Ponadto procedurę tę zgodnie z treścią zarzutów rozpoczęto dopiero w 2024 r., natomiast decyzję nakazującą rozbiórkę wydano w 2020 r. Zwłoka po stronie zobowiązanego jasno wskazuje na świadome działanie, nie sposób więc zgodzić się z zarzutem braku wymagalności obowiązku. Organ odniósł się również do zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny zarzutu dotyczącego wysokości i uciążliwości nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku postanowieniem z 27 sierpnia 2025 r. nr WOP.7722.148.2025.MK utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia wyjaśniono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim przesłał D. S. upomnienie z 6 lipca 2020 r. wzywając do bezzwłocznego wykonania nałożonych obowiązków z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłkę doręczono 4 sierpnia 2020 r. pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Upomnienie zostało więc skutecznie doręczone 4 sierpnia 2020 r. Organ w tym kontekście wyjaśnił, że celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego" jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Samo zagrożenie egzekucją stanowiące istotę treści upomnienia ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Dlatego nie było zdaniem organu konieczności przesłania kolejnego upomnienia zobowiązanemu, po umorzeniu postanowieniem z 3 czerwca 2024 r. postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 13 sierpnia 2020 r., nie można też uznać, że postępowanie egzekucyjne jest prowadzone bez prawidłowego doręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wymagalności obowiązku wyjaśniono, że wymagalność obowiązku stanowi przesłankę dodatnią prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wymagalność jest stanem obowiązku istniejącym w określonym czasie łączonym z chwilą określającą najwcześniejszą możliwość żądania przez wierzyciela wykonania obowiązku. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. W niniejszej sprawie postanowieniem z 28 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 372/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w punkcie pierwszym oddalił wniosek D. S. o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20, a w punkcie drugim oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2020 r., nr WOP.7721.67.2020.PG w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 sierpnia 2024 r., sygn. II OZ 413/24 uchylił punkt pierwszy ww. postanowienia i wstrzymał wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20. Wykonanie decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 czerwca 2020 r., nr WOP.7721.67.2020.PG zostało zatem ponownie wstrzymane do czasu rozstrzygnięcia sprawy wznowieniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 373/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20, odrzucił skargę, co zakończyło sprawę wznowieniową. Oznacza to, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z 10 marca 2020 r., utrzymana w mocy decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 czerwca 2020 r., nie jest wstrzymana, a obowiązek może być egzekwowany. Okoliczności podnoszone przez zobowiązanego dotyczące braku wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji organu powiatowego z 10 marca 2020 r. nie stanowią zdaniem organu przesłanki z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Orzeczenie w przedmiocie nakazu rozbiórki w chwili wystawienia tytułu wykonawczego było orzeczeniem ostatecznym i prawomocnym, istniała więc podstawa uprawniająca wierzyciela do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego. Po jego wystawieniu nie wystąpiły żadne okoliczności przewidziane prawem, które miałyby wpływ na istnienie lub wymagalność obowiązku, objętego tym tytułem wykonawczym. D. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 27 sierpnia 2025 r. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił naruszenie: 1/ art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez wszczęcie przez organ egzekucji administracyjnej pomimo braku skutecznego przesłania zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku wraz z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, pomimo że zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, a wskutek uchybienia organu obowiązek zobowiązanego nie stał się wymagalny, 2/ art. 33 § 2 pkt 6 lit. c. u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania pomimo braku skutecznego przesłania zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania określonego obowiązku wraz z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego pomimo, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, zaś skutkiem uchybienia organu, który zaniechał doręczenia zobowiązanemu upomnienia, obowiązek zobowiązanego nie stał się wymagalny; 3/ art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe wydanie przez organ II instancji postanowienia oraz zaniechanie przez organ II instancji uchylenia w całości wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji; 4/ art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej przeciwko zobowiązanemu wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi polegającemu na uprzednim przesłaniu zobowiązanemu pisemnego upomnienia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów (podstawy zarzutów) enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale te wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów stanowi enumeratywny zbiór zawarty w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Skarżący wskazał na dwie podstawy wniesionych zarzutów: art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane oraz art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., tj. brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Sąd podziela stanowisko organów, że zarzut oparty o przesłankę z art. 15 § 1 i art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. tj. brak ponownego doręczenia upomnienia, jest niezasadny. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sytuacji umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponowne jego wszczęcie wymaga także ponownego doręczenia upomnienia. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że upomnienie z 6 lipca 2020 r., dotyczące decyzji PINB z 10 marca 2020 r., nakazującej skarżącemu rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanego z gruntem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 10,05m x 4,55m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zostało doręczone 4 sierpnia 2020 r. pani I. S., jako pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi (kserokopia dowodu doręczenia w aktach PINB, brak numeracji stron). To oznacza, że stosownie do art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, mającego w sprawie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a., stwierdzić należało, że upomnienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, jako adresatowi obowiązku rozbiórki. Okoliczność ta nie była przez skarżącego kwestionowana. Niewątpliwie egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 15 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a.). Trafnie wskazuje się w doktrynie, że ze stwierdzenia zawartego w art. 15 § 1 u.p.e.a., iż pisemne upomnienie wierzyciela skierowane do zobowiązanego zawiera wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, wynika wprost, że upomnienie jest czynnością wierzyciela poprzedzającą wszczęcie postępowania egzekucyjnego (por. P. Ostojski, Instytucja upomnienia w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Sam. Teryt. 2011/2, s. 62). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela również wyrażony w orzecznictwie i doktrynie pogląd wskazujący, że upomnienie jest przesyłane zobowiązanemu tylko raz – ewentualne umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje zniweczenia skutków upomnienia doręczonego zobowiązanemu przed wszczęciem umorzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to możliwość wszczęcia kolejnego postępowania egzekucyjnego bez ponownego upominania zobowiązanego (wyrok NSA z 8.07.2009 r., II FSK 316/08; wyrok NSA z 8.07.2009 r., II FSK 618/08, wyrok NSA z 24.06.2025 r., III FSK 299/24). Ponowne wystawienie tytułu wykonawczego również nie pociąga za sobą konieczności ponownego upomnienia zobowiązanego (zob. P.M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, Gdańsk 2025, art. 15.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi, że wobec uprzedniego umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem WINB z 3 czerwca 2024 r., przed jego kolejnym wszczęciem należało ponownie doręczyć skarżącemu upomnienie. Pogląd ten nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących normach prawnych, a sporna kwestia została wyjaśniona przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 13 maja 2025 r., II OSK 2389/22 gdzie słusznie stwierdzono, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Nie oznacza ono jednakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Gdyby w istocie umorzenie postępowania zwalniało zobowiązanego z tego obowiązku, to wierzyciel nie miałby możliwości jego egzekwowania, mimo iż wynika on z ostatecznych decyzji lub postanowień właściwych organów administracji publicznej albo prawomocnych orzeczeń sądowych. Umorzenie postępowania egzekucyjnego pozostaje bowiem bez żadnego wpływu na istnienie i wymagalność obowiązku, który jest dochodzony w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (v. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III FSK 4301/21). (...). Upomnienie, czy raczej doręczenie upomnienia przez wierzyciela zobowiązanemu, jest czynnością realizowaną poza postępowaniem egzekucyjnym przed jego wszczęciem. Dopiero bowiem po upływie 7 dni od doręczenia upomnienia możliwe jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego. (...) celem instytucji upomnienia "przedegzekucyjnego", uregulowanej w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście samo – stanowiące istotę treści upomnienia – zagrożenie egzekucją ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Upomnienie przypomina przy tym nie o obowiązku, który znany jest zobowiązanemu co najmniej z podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego, to jest na przykład z decyzji, ale o powinności jego wykonania, które – również w interesie strony – może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej. Sąd Naczelny w przywołanym wyroku podkreślił, że w sprawie skierowano do skarżącego upomnienie, przez co zrealizowano wymóg, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. Nie jest zatem konieczne ponowne skierowanie upomnienia. (...). Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje uchylenia prawidłowo skierowanego upomnienia. Jeżeli zatem doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego, to ponownie wszczęte postępowanie egzekucyjne nie musi być poprzedzone ponownym upomnieniem zobowiązanego. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego mającego doprowadzić do rozbiórki spornego obiektu budowlanego nie wymagało od organu egzekucyjnego skierowania do skarżącego ponownego upomnienia. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a., co powoduje, że zarzuty skargi uznać należało za niezasadne. Zdaniem skarżącego brak doręczenia ponownego upomnienia skutkuje brakiem wymagalności obowiązku z innych przyczyn, co stanowi zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutów wobec egzekucji jest m.in. brak wymagalności egzekwowanego obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu jego wykonania bądź rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Jak trafnie wskazuje się w doktrynie, stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (P.M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, Gdańsk 2025, art. 33). Wskazana przez skarżącego podstawa prawna w kontekście uzasadnienia stawianego zarzutu jest wadliwa, ponieważ brak doręczenia upomnienia nie jest okolicznością dotyczącą wymagalności obowiązku będącego przedmiotem egzekucji. Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, stanowi odrębną podstawę zarzutu wobec prowadzonej egzekucji – określoną w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., w związku z czym zasadność podniesienia tego zarzutu przez skarżącego podlega w tej sprawie kontroli Sądu, tyle że w świetle innej podstawy prawnej niż wskazana w skardze. Abstrahując od wadliwej argumentacji skarżącego mającej wspierać zarzut braku wymagalności obowiązku, organy jednak zbadały sprawę pod kątem zaistnienia tej przesłanki, poszukując w materiale dowodowym okoliczności adekwatnych do stawianego zarzutu, a wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2024 r., sygn. II OZ 413/24, wstrzymano wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20, w związku z czym "odżyło" wydane w toku tego postępowania postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 czerwca 2020 r. nakazującej rozbiórkę, do czasu rozstrzygnięcia sprawy wznowieniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 373/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 672/20, odrzucił skargę, co zakończyło sprawę wznowieniową. Oznacza to, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z 10 marca 2020 r., utrzymana w mocy decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 czerwca 2020 r., jest wykonalna, a obowiązek może być egzekwowany. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., odnieść należy się nadto do wskazywanego w zarzutach do prowadzonej egzekucji argumentu wskazującego, że wszczęcie egzekucji było w tej sprawie co najmniej przedwczesne. Skarżący wywodzi to z faktu, że wystąpił do Wójta Gminy Krokowa o przekwalifikowanie działki nr [...] z działki rolnej na działkę z wydzieloną częścią mieszkalną, a wniosek ten w istocie jest wnioskiem do projektu planu ogólnego gminy, który to plan nie został jeszcze uchwalony, co w ocenie skarżącego uzasadnia powstrzymanie się od wykonania nakazanej rozbiórki. Zdaniem Sądu argumentacja ta w istocie stanowi polemikę z treścią nałożonego nakazem rozbiórki obowiązku, czyli polemikę z treścią decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. To natomiast na etapie postępowania egzekucyjnego jest wykluczone. Otóż przedmiotem zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wskazane w art. 33 u.p.e.a., a nadto - zarzut oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1104/96). Jak słusznie zauważył WINB, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dopóki zatem decyzja nakazująca rozbiórkę jest ostateczna, a jej wykonanie nie zostało wstrzymane na podstawie odpowiednich przepisów prawa, organy nadzoru budowlanego powinny podejmować przewidzeniem prawem czynności prowadzące do jej wykonania. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.