II SA/Gd 973/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r., nr XX/380/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

P. Spółka z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Obwodowej Północnej i zachodniego odcinka Drogi Czerwonej w Gdyni (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2012 r. poz. 2209) w części, tj. w zakresie § 10 ust. 2 pkt 7. Skarżąca wniosła o orzeczenie niezgodności z prawem zaskarżonego przepisu odnośnie do działki nr [..] obr. [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 46 ust 1, 1a, 2 w związku art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, 2) w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, 3) w związku z art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., 4) w związku z art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, poprzez wprowadzenie w zaskarżonej uchwale w § 10 ust. 2 pkt 7 ograniczenia zabudowy, tj. ograniczenia możliwości instalacji nowej infrastruktury telekomunikacyjnej tylko na istniejących budynkach o wysokości co najmniej 12 metrów, w sytuacji gdy na przedmiotowym obszarze nie ma budynków o takiej wysokości, a ponadto poprzez wprowadzenie ograniczenia, które dotyczy tylko jednego rodzaju przedsiębiorcy, co narusza zasadę równości traktowania przedsiębiorców. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że zawarła umowę najmu z właścicielem nieruchomości położonej w G. przy ul. P.[..], działka nr [..]-[..], obręb ewidencyjny [..], w celu budowy na tym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się między innymi z wieży o wysokości 37,3 m n.p.t. wraz antenami i pozostałymi urządzenia sterującymi. Ponadto, Skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym zobowiązanym do realizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy sieci telefonii komórkowej na terenie całego kraju. Powyższe uzasadnia interes prawny Skarżącej do złożenia niniejszej skargi wynikający między innymi z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w szczególności art. 4). Ponadto art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych daje podstawę Skarżącej do wystąpienia z niniejszą skargą. Na dowód Spółka załączyła zaświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (numer rejestru [..]). Dalej Skarżąca wyjaśniła, że inwestycja jest planowana w bezpośrednim sąsiedztwie Drogi C. Droga C. została uznana za strategiczny fragment miasta jako korytarz komunikacyjny ułatwiający połączeniu P. w G. z [..] obwodnicą. Na dowód powyższego Skarżąca załączyła do wezwania z 22 września 2025 r. jeden z artykułów informujący o znaczeniu Drogi C. Ponadto, zwróciła uwagę, że prawidłowo działająca sieć telekomunikacyjna jest również istotnym elementem systemu bezpieczeństwa. Stacja bazowa telefonii komórkowej jaka miałaby powstać na ww. działkach nr [..]-[..] przy ul. P. [..] w G., ma istotne znaczenie, ponieważ sygnał telekomunikacyjny na przedmiotowym obszarze nie jest prawidłowy. W konsekwencji § 10 ust. 2 pkt 7 zaskarżonej uchwały blokuje możliwość wybudowania infrastruktury telekomunikacyjnej i zapewnianie prawidłowego sygnału na przedmiotowym terenie. Skarżąca wskazała, że postanowienie wskazane w § 10 ust. 2 pkt 7 zaskarżonej uchwały stanowi faktyczne ograniczenie budowy stacji bazowej, ponieważ na całym terenie objętym zaskarżonym planem nie ma budynków o wysokości 12 m lub wyższych. Spółka zauważyła, że ograniczenie zawarte ww. przepisie odnosi się tylko do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, ponieważ zaskarżony plan nie definiuje takiego ograniczenia dla innych podmiotów lub przedsięwzięć. Artykuł 32 Konstytucji RP oraz art. 2 Prawa przedsiębiorców wprowadzają zasadę równości wobec prawa. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne i nikt nie może być dyskryminowany między innymi w życiu gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W związku z powyższym brak jest podstaw do wprowadzenia ograniczenia tylko dla jednego typu działalności. Dodatkowo, Skarżąca zwróciła uwagę na projekt ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Numer projektu: [..]). W projekcie tym wskazano nową treść art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj.: "Akt planowania przestrzennego, o którym mowa w art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 7 730, 1907 i 1940 oraz z 2025 r. poz. 680), lub inny akt prawa miejscowego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania, w szczególności dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy czy sposobu bądź miejsca, w których dopuszcza się umieszczanie urządzeń, nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także nie mogą przewidywać lokalizowania tych inwestycji jedynie w sposób uniemożliwiający bądź znacznie utrudniający realizację zamierzonego celu, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi." Powyższe zmiany są wynikiem konieczności dostosowania polskich przepisów do przepisów europejskich, w szczególności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1309 z dnia 29 kwietnia 2024 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie koszów wdrażania gigabitowych sieci łączności elektronicznej, zmieniającego rozporządzenie (UE) 2015/2120 i uchylającego dyrektywę 2014/61/UE (akt w sprawie infrastruktury gigabitowej) (Dz. Urz. UE L 2024/1309 z 08.05.2024). Powyższe zmiany nie wprowadzają rewolucyjnych zmian do aktualnego brzmienia przepisu. Obecna treść art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych powinna eliminować ograniczenie wskazane w miejscowych planach. Skargę poprzedzono wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z 22 września 2025 r., do którego organ się nie ustosunkował. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Gdyni, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Gdyni reprezentowanego przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ przypomniał, że w zaskarżonym planie miejscowym działki nr [..], [..] i część działki nr [..] położne są na terenie 01 U,P,KS. Natomiast część działki nr [..] położona jest na terenie 02 U,P,KS. Tereny te przeznaczone są na zabudowę usługową, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, tereny urządzeń komunikacji samochodowej. Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 7 uchwały dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz na masztach na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową; przy ocenie oddziaływania na otoczenie projektowanych stacji bazowych należy uwzględnić oprócz istniejącej zabudowy także przewidziane w planie lokalizacje nowej zabudowy - zgodnie z parametrami określonymi w planie. Organ zauważył, że projekt przedmiotowego planu został przedstawiony do zaopiniowania (pismem nr RP/7321-08/07-11 /888 z 26 sierpnia 2011 r.) Urzędowi Komunikacji Elektronicznej Delegaturze w Gdyni. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej pismem nr OGD-WKT-61730-223/11 z 15 września 2011 r. stwierdził, że przedstawiony do zaopiniowania plan miejscowy jest sprzeczny z art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie: §10 pkt 7, który ustalając ograniczenie co do lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej jedynie na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie planu. W związku z powyższym projekt planu został skorygowany i powtórnie przekazany do zaopiniowania (pismem nr RP/7321-08/07-11/1024 z 20 września 2011 r.). W dniu 23 września 2011 r. projekt planu miejscowego został pozytywnie zaopiniowany przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej pismem nr OGD-WKT-61730-232/11. W uzasadnieniu podniesiono, że na całym terenie objętym planem nie ma budynków o wysokości 12 m lub wyższych. Organ zauważył, że taka zabudowa może powstać na podstawie ustaleń planu, a na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową stacje bazowe telefonii mogą być zrealizowane na masztach. Powołując się na orzecznictwo organ zauważył, że treść art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie pozostawia wątpliwości, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Na przedmiotowym obszarze objętym planem istnieje możliwość lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie. Zdaniem organu, kwestionowany przez Skarżącą zapis nie narusza ustalonej w art. 32 Konstytucji RP zasady równości. Wprowadzone w planie miejscowym ograniczenia są w pełni uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury i krajobrazu. Przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie pozbawiają gminy władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Podobne stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Ponadto, organ podniósł, że ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych obowiązywała w dniu uchwalenia przedmiotowego planu, a Wojewoda Pomorski stwierdził jego zgodność z prawem i plan został opublikowany w dzienniku urzędowym województwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W wyniku takiej kontroli sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Obwodowej Północnej i zachodniego odcinka Drogi Czerwonej w Gdyni (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2012 r. poz. 2209) zaskarżona w części, tj. w zakresie § 10 ust. 2 pkt 7 odnośnie do działki nr [..] obr. [..]. Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu sąd sprawdza, czy zostały spełnione warunki dopuszczalności skargi, w tym czy wyczerpano środki zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 52 § 4 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu do 31 maja 2017 r., przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zastosowanie nieobowiązującej już treści ww. przepisów wynika z brzmienia art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 [p.p.s.a. – przyp. Sądu], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą [...] stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy [tj. od 1 czerwca 2017 r. – przyp. Sądu]. Skoro zatem zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 23 maja 2012 r., to przed wniesieniem skargi należało wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca Spółka uczyniła to pismem z 22 września 2025 r., a następnie, wobec braku odpowiedzi organu, Skarżąca wniosła skargę z 4 listopada 2025 r., a więc dochowano warunków formalnych wniesienia skargi. Podstawę prawną skargi na zaskarżoną uchwałę stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm., dalej jako u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powołany przepis determinuje legitymację skargową, a także zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego, bowiem wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między zaskarżonym aktem a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Dla uwzględnienia skargi na uchwałę organu przez sąd administracyjny należy wykazać, że po stronie organu uchwałodawczego doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony. Innymi słowy, strona skarżąca jest obowiązana wykazać, że dany akt naruszając prawo jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Natomiast przesłanką uwzględniania skargi nie będzie sytuacja, gdy wprawdzie zostaje naruszony interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (zob. wyrok NSA z 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 355/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten kto wykaże, że istnieje związek pomiędzy jego własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) – sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego prawa, tj. wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. zniesienia, ograniczenia, czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu komentowanego przepisu rozstrzyga zatem zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę. Rozważając w niniejszej sprawie kwestię legitymacji skargowej Spółki wnoszącej skargę należy przypomnieć, że P. Spółka z o.o. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Do skargi załączono zaświadczenie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 1 września 2008 r. nr OWA-WEP-6400-96/05 (8) o wpisie do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (numer z rejestru: [..]). Zgodnie zaś z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 311 z późn. zm.), dalej jako u.w.r.u.s.t. przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W konsekwencji skarżąca Spółka mogła wnieść skargę na przedmiotową uchwałę, co uprawniało Sąd do merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że Skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów dotyczących procedury podejmowania uchwały. Również Sąd nie dopatrzył się z urzędu wad proceduralnych w podejmowaniu zaskarżonej uchwały, które wskazywałyby na istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.), dalej jako u.p.z.p., a które powodowałyby nieważność uchwały w całości i uzasadniały jej wyeliminowanie z porządku prawnego. Skarżąca zaskarżyła przedmiotową uchwałę jedynie w zakresie § 10 ust. 2 pkt 7, zgodnie z którym (...) dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz na masztach na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową (...) – w odniesieniu do działki nr [...] obr. [..]. Jak wynika z treści skargi, Skarżąca podpisała umowę najmu działek nr [..]-[..] obr. [..] w celu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się m.in. z wieży o wysokości 37,3 m n.p.t. wraz z antenami i pozostałymi urządzeniami sterującymi. Zdaniem Skarżącej, zaskarżony przepis uchwały blokuje możliwość wybudowania infrastruktury telekomunikacyjnej i zapewnianie prawidłowego sygnału na przedmiotowym terenie. Ponadto, przepis ten stanowi faktyczne ograniczenie budowy stacji bazowej, ponieważ na całym terenie objętym zaskarżoną uchwałą nie ma budynków o wysokości 12 m lub wyższych. Skład orzekający nie podziela powyższej oceny Skarżącej i nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego przepisu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 46 ust. 1, 1a i 2 u.w.r.u.s.t. należy przypomnieć, że zgodnie z jego brzmieniem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Z przytoczonego przepisu art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. wynika zatem, że nie można ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać [podkreślenie własne Sądu] lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednakże z przytoczonego przepisu nie wynika przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej w zakresie lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Skład orzekający w szczególności podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny nie może postrzegać normy art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. jako gwarantującej swobodną możliwość lokalizowania urządzeń. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić, bowiem przepis ten nie uchyla przepisów u.p.z.p., w szczególności art. 1 ust. 3 u.p.z.p., w myśl którego ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu organ waży interes publiczny i interesy prywatne. Ważenie dwóch rodzajów interesu publicznego jakimi są zapewnienie obsługi telekomunikacyjnej oraz kształtowanie warunków przestrzennych z zachowaniem zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego prowadzi do rezultatu spójnego z dyrektywą ustaloną w art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 1671/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, odnosząc się do twierdzenia Skarżącej o "blokowaniu możliwości wybudowania infrastruktury telekomunikacyjnej" czy "faktycznym ograniczeniu budowy stancji bazowej" należy przypomnieć, że w obowiązującym (zaskarżonym) planie miejscowym dopuszcza się lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na dachach budynków nie niższych niż 12,0 m (z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz na masztach na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową. Zgodzić należy się z organem, który w odpowiedzi na skargę wskazał, iż fakt, że na całym terenie objętym planem nie ma budynków o wysokości 12 m lub wyższych nie oznacza, że taka zabudowa nie może powstać na podstawie ustaleń planu miejscowego. Co więcej, na terenach nie przeznaczonych pod zabudowę kubaturową można realizować stacje bazowe telefonii na masztach. W ocenie Sądu zakaz lokowania stacji na dachach budynków niższych niż 12 m w żaden sposób nie narusza przysługującego gminie władztwa planistycznego ani też obowiązujących w momencie uchwalania planu przepisów prawa. W ramach wspomnianego władztwa gmina ma prawo określać zasady zagospodarowania przestrzeni, także poprzez wprowadzanie zakazów realizacji określonych inwestycji. Ponadto, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. za niezasadny, gdyż przepis ten dotyczy lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych w ramach procedury stosowania prawa realizowanej w ramach postępowania regulowanego ustawą z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm.). Zatem z oczywistych względów zaskarżona uchwała nie mogła naruszać tych przepisów. Dodatkowo należy wskazać, że o ile art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. wszedł w życie w dniu 17 lipca 2010 r., to ust. 1a (na który powołuje się Skarżąca) został dodany do ustawy dopiero z dniem 25 października 2019 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815). A zatem wskazany ust. 1a nie obowiązywał w czasie, gdy został uchwalony zaskarżony akt w 2012 r. Sąd wskazuje, że stan sprzeczności planu miejscowego z przepisami znajdującymi się w akcie wyższego rzędu powinien być odnoszony do ściśle określonego momentu czasowego, tj. powinien istnieć w dacie uchwalenia planu miejscowego. Powstanie późniejszej sprzeczności pomiędzy zapisami planu miejscowego a regulacją ustawową oznacza, że gminny akt planowania przestrzennego powinien zostać dostosowany do nowego stanu. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP (zasada równości) oraz art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (zgodnie z którym podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach) Sąd zauważa, że nie sposób przyjąć, iż ograniczenie przyjęte w planie narusza przywołane zasady z tego względu, że dotyczy tylko przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Jeżeli dany podmiot decyduje się na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej, to nie może podnosić, że obowiązujące go rozwiązania normatywne naruszają zasadę równości wobec prawa, bo nie dotyczą też podmiotów prowadzących inne rodzaje działalności. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.