II SA/Gd 992/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. B., W. G., J. K., B. L., M. P., M. R. i M. S. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 25 września 2025 r., nr XIX/434/25 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. B. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 3. zwrócić skarżącej J. K. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 4. zwrócić skarżącemu W. G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 5. zwrócić skarżącemu B. L. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 6. zwrócić skarżącemu M. P. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 7. zwrócić skarżącemu M. R. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 8. zwrócić skarżącemu M. S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

A. B., J. K., W. G., B. L., M. P., M. R. i M. S. (dalej: "Skarżący"), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) - dalej: "u.s.g.", wnieśli skargę na uchwałę nr XIX/434/25 Rady Miasta Gdańska (dalej: "Rada", "Organ") z dnia 25 września 2025 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. Radiowej i inwestycji towarzyszących w mieście Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2025 r., poz. 3526) - dalej: "Uchwała", zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2024 r., poz. 195 ze zm.) - dalej: "specustawa mieszkaniowa", w zw. z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.) - dalej: "ustawa zmieniająca", poprzez podjęcie Uchwały sprzecznej ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Gdańska (dalej: "Studium") z uwagi na to, że: a) zgodnie ze Studium "w K. przewidziano zabudowę rezydencjalną", podczas gdy inwestycja wskazana w Uchwale przewiduje budynki średniowysokie (zgodnie z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) - dalej: "Rozporządzenie"), niebędące zabudową rezydencjalną, b) zgodnie ze Studium "w K. przewiduje się zabudowę mieszkaniową o bardzo niskiej intensywności i w charakterze podmiejskim, willowym", podczas gdy inwestycja wskazana w Uchwale przewiduje wysoki poziom intensywności zabudowy o maksymalnym poziomie 0,7, a nadto nie jest inwestycją o charakterze podmiejskim i willowym, a wręcz jest jej zaprzeczeniem, c) Studium w ogóle nie przewiduje w K. zabudowy inwestycji podobnej do tej wskazanej w Uchwale i wprost wyklucza jakąkolwiek inną inwestycję niż tę wskazaną w warunkach Studium; 2. art. 7 ust. 4 zdanie drugie specustawy mieszkaniowej w zw. z art. 70 ust. 2 ustawy zmieniającej, art. 2 Konstytucji RP, art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podjęcie zaskarżonej Uchwały bez wcześniejszej analizy zapotrzebowania mieszkaniowego na terenie miasta G. (w szczególności w K.), bez wzięcia pod uwagę rzeczywistych potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców, bez analizy potrzeb i możliwości rozwoju miasta wynikających z ustaleń Studium oraz wykluczenie przy podejmowaniu zaskarżonej Uchwały interesu publicznego lub co najmniej poprzez nadanie interesowi prywatnemu inwestora znaczenia nieporównywalnie większego niż interesowi publicznemu, przy jednoczesnym pominięciu wniosków z konsultacji publicznych i uwag tam zgłoszonych, a ponadto z pominięciem jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia Uchwały lub ewentualnie uzasadnieniem lakonicznym, nie znajdującym oparcia w uwagach wskazanych w konsultacjach z mieszkańcami; 3. art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c specustawy mieszkaniowej poprzez brak określenia w Uchwale charakterystyki inwestycji mieszkaniowej obejmującą określenie danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko; 4. art. 8 ust. 1 pkt 12 specustawy mieszkaniowej poprzez brak określenia w Uchwale warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, w szczególności w zakresie ochrony przed hałasem; 5. art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 7 pkt 1 specustawy mieszkaniowej poprzez brak wezwania inwestora do usunięcia braku formalnego wniosku, pomimo braku zawarcia we wniosku dokładnego i sprecyzowanego obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie, że zaskarżona Uchwała jest niezgodna z prawem, ewentualnie o jej uchylenie, oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obrębie oddziaływania inwestycji wskazanej w Uchwale. Podkreślono, że K. jest niewielkim obszarem G., gdzie każda inwestycja powoduje znaczący wzrost liczby mieszkańców, co wpływa na sposób korzystania przez właścicieli nieruchomości z infrastruktury drogowej, przestrzeni krajobrazowej i środowiska naturalnego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazano, że naruszeniem interesu prawnego może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Przeznaczenie określonego terenu pod zabudowę wielorodzinną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z tym obszarem, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości czy ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i to niezależnie od tego, czy uciążliwości te będą się mieściły w granicach norm. Bezpośrednie sąsiedztwo terenu przeznaczonego pod zabudowę wielorodzinną ma zatem realny wpływ na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazano, że inwestycja spowoduje co najmniej dwukrotny wzrost liczby mieszkańców K. Spowoduje to bardzo intensywny proces budowlany, a następnie znacząco zwiększy ruch samochodowy połączony z całkowitą zmianą całego K. - z terenów, gdzie przewidziana jest zabudowa jednorodzinna do terenu zabudowy nieznanego dotychczasowym mieszkańcom K. Wpłynie to praktycznie na każdy aspekt prawa własności mieszkańców okolicznych działek, w tym w szczególności Skarżących. Przyjęcie innej interpretacji powodowałoby, że zasadniczo mieszkańcom K., którzy wzięli udział w konsultacjach społecznych (i których głos został zlekceważony) nie są uprawnieni do tego, aby móc dowodzić w sądzie naruszenia prawa przez organ wydający Uchwałę, pomimo że istotnie wpłynie to na ich sposób korzystania z nieruchomości i codzienne życie (zwłaszcza w aspekcie środowiska i korzystania z infrastruktury drogowej). Wskazano, że Skarżącym przysługuje prawo własności gruntów, które znajdują się w obrębie oddziaływania inwestycji mieszkaniowej objętej Uchwałą. Powyższy interes prawny (oraz jego możliwe naruszenie Uchwałą) ma swoje oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, m.in. w art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) oraz w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane". Inwestycja bezpośrednio i "prawnie" oddziałuje bowiem na uprawnienia właścicielskie Skarżących. W kontekście powyższego dodano, że interes prawny konkretyzuje się również w przepisach art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który po nowelizacji jako przykład chronionych interesów osób trzecich wymienia wyłącznie "zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Zwrócono uwagę, że nie użyto przy tym typowych dla techniki legislacyjnej zwrotów: "w szczególności", "a zwłaszcza", które świadczą o wyliczeniu przykładowym. Jednak użycie zwrotu "w tym", a przede wszystkim wykładnia celowościowa, systemowa i historyczna wskazują, że inne interesy osób trzecich również będą chronione podczas projektowania i budowy obiektów budowlanych. Podniesiono, że biorąc pod uwagę całokształt regulacji prawnych odnoszących się do procesu budowlanego oczywiste jest, iż zarówno normy pochodzące z aktów ustawowych, jak i rozporządzenia wykonawcze, dotyczące np. warunków techniczno-budowlanych, odnoszą się do ochrony różnorakich interesów osób trzecich, nie tylko zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Ponadto dotychczasowe brzmienie przepisu oraz istniejące orzecznictwo wskazywało, że pojęcie "uzasadnionego interesu" jest szersze, obejmuje przykładowo emisję pyłów i ostrych zapachów czy ochronę przed pogorszeniem warunków sanitarnych. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, jest ochroną o bardzo szerokim zakresie oddziaływania, gdyż wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter jedynie przykładowy. Zdaniem Skarżących inwestycja w bardzo istotny sposób ograniczy ich konkretny interes prawny wynikający z ww. przepisów, zarówno w zakresie dostępu do drogi publicznej, emisją pyłów, a także ich prawa wynikające z ustawy o ochronie środowiska. W dalszej części uzasadnienia skargi rozwinięto zarzuty dotyczące sprzeczności inwestycji ze Studium, braku należytego uzasadnienia Uchwały oraz dania prymatu interesowi dewelopera nad interesem publicznym mieszkańców K. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewykazanie przez Skarżących naruszenia ich interesu prawnego, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu Organ wskazał, że nie kwestionuje interesu prawnego Skarżących wynikającego z przysługującego im prawa własności nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji objętej zaskarżoną Uchwałą, jednakże Uchwała nie ingeruje w sferę materialnoprawną ich sytuacji jako właścicieli gruntów, albowiem: 1) nieruchomości Skarżących nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji, 2) odległość nieruchomości Skarżących od terenu inwestycji waha się od 120 m do 680 m, zaś taka znaczna odległość, w świetle orzecznictwa, eliminuje możliwość bezpośredniego oddziaływania Uchwały na sferę materialnoprawną, wykluczając ingerencję w prawo własności i dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, 3) Uchwała nie zmienia przeznaczenia nieruchomości Skarżących, nie nakłada na nich żadnych ograniczeń ani dodatkowych obowiązków, 4) Uchwała nie ogranicza możliwości wykorzystywania prawa własności zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Podniesiono, że zabudowa realizowana na podstawie zaskarżonej Uchwały będzie musiała zostać zaprojektowana i zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności zgodnie z Rozporządzeniem. Ponadto z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zdaniem Rady nie sposób również wywieść legitymacji skargowej wyłącznie z twierdzeń dotyczących rzekomego spadku wartości nieruchomości w wyniku podjęcia Uchwały. Odwołując się do judykatury podniesiono, że spadek wartości nieruchomości sąsiednich stanowi interes faktyczny i nie tworzy przesłanki interesu prawnego. Analogicznie nie mogą stanowić podstawy interesu prawnego zarzuty odnoszące się do konstrukcji czy uzasadnienia samej Uchwały, gdyż wadliwość aktu nie świadczy o naruszeniu indywidualnych praw Skarżących. Zdaniem Organu argumentacja Skarżących, ograniczająca się do ogólnych uciążliwości związanych z procesem budowlanym i eksploatacją (wzmożony ruch, hałas), stanowi wyłącznie przejaw interesu faktycznego. W ocenie Rady Skarżący nie wykazali, w jaki konkretnie sposób zaskarżona Uchwała narusza przysługujące im uprawnienie wywodzone z konkretnej normy prawa materialnego. W konsekwencji, brak naruszenia interesu prawnego obliguje sąd do odrzucenia skargi. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę Rada odniosła się do zarzutów sformułowanych w skardze, wykazując ich niezasadność. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Organu wyjaśniła m.in., że projektowana zabudowa została zmieniona po konsultacjach społecznych i ostatecznie został uzyskany charakter rezydencjalny tej zabudowy, jak również wprowadzono strefowanie zabudowy, co przełożyło się na to, że tam gdzie jest bezpośredni styk projektowanej zabudowy z zabudową jednorodzinną projektowana zabudowa odpowiada wysokością istniejącym budynkom. Ponadto zaprojektowano dachy strome, co również odpowiada istniejącej zabudowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego Sąd bada, czy interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "P.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 (akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej) i 6 (akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej), nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Dokonując kwalifikacji zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nr XIX/434/25 Rady Miasta Gdańska z dnia 25 września 2025 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. Radiowej i inwestycji towarzyszących w mieście Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2025 r., poz. 3526) z punktu widzenia art. 3 § 2 P.p.s.a. należy wskazać, że charakter prawny tego aktu nie został wprost określony w przepisach, choć w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2025 r., poz. 1754) znalazło się stwierdzenie, że nie jest to akt prawa miejscowego i jako taki nie będzie automatycznie ingerować w ustalenia planu miejscowego (zob. uzasadnienie do projektu specustawy mieszkaniowej, druk nr VIII.2667, s. 9). Uchwała ta przy tym zawiera w sobie zarówno elementy charakterystyczne dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Uchwała opisana w art. 6-8 specustawy mieszkaniowej wprawdzie dotyczy konkretnej inwestycji, a jej podjęcie jest inicjowane na wniosek inwestora, to jednak nie ma charakteru indywidualnego, a jednocześnie nie jest aktem prawa miejscowego, choć procedura poprzedzająca jej podjęcie jest podobna do procedury uchwalania planu miejscowego, a uchwała ustalająca lokalizację podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W konsekwencji, zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 16 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2521/20, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i doktrynie (tak: M. Szewczyk, Charakter prawny uchwały rady gminy w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszących [w:] J. Szlachetko (red.), Specustawa mieszkaniowa a samodzielność planistyczna gminy. Dylematy prawników i urbanistów, Gdańsk 2019, s. 52-54) wskazuje się, że uchwała w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, z uwagi na swój konkretny charakter (dotyczy konkretnej inwestycji mieszkaniowej) nie jest aktem prawa miejscowego. Ze względu zaś na to, że na jej podstawie o pozwolenie na budowę może ubiegać się każdy, a nie tylko ten, kto był wnioskodawcą, jest ona ogólnym aktem stosowania prawa, tzw. generalnym aktem administracyjnym. W związku z powyższym przyjmuje się, że uchwała w sprawie podjętej w reżimie specustawy mieszkaniowej podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., gdyż niewątpliwie jest podejmowana w sprawie z zakresu administracji publicznej. W dalszej kolejności należy wskazać, że przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W judykaturze wskazuje się, że skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02, OTK-A 2003/8/84). Skarżący powinien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (zob. wyrok NSA z 1 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1437/04). W orzecznictwie podkreśla się również, że naruszenie interesu prawnego powinno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (tak: NSA w wyroku z 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem, nastąpią w przyszłości. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący interes prawny skarżącego. Z przytoczonych wyżej orzeczeń wynika, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo podmiotu, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 588/22). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną Uchwałą a ich własną, indywidualną sytuacją prawną. Należy przy tym powtórzyć, że taki związek musi istnieć w chwili podejmowania uchwały, a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia konkretnych obowiązków. Przy korzystaniu z art. 101 ust. 1 u.s.g. należy bowiem wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą bowiem przesądzać o przyznaniu legitymacji do wniesienia skargi (zob. postanowienie NSA z 12 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 2896/23). Sąd podziela ocenę Organu, że Uchwała nie ingeruje w sferę materialnoprawną sytuacji Skarżących jako właścicieli gruntów, albowiem ich nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji. Odległość nieruchomości Skarżących od terenu inwestycji waha się od 120 m do 680 m, co eliminuje możliwość bezpośredniego oddziaływania Uchwały na sferę materialnoprawną, wykluczając ingerencję w prawo własności i dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości. Uchwała nie zmienia przeznaczenia nieruchomości Skarżących, nie nakłada na nich żadnych ograniczeń ani dodatkowych obowiązków, nie ogranicza możliwości wykorzystywania prawa własności zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Warto również zwrócić uwagę na wypowiedź pełnomocnika Organu, który na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. wskazał m.in., że w Uchwale wprowadzono strefowanie zabudowy, co przełożyło się na to, że tam gdzie jest bezpośredni styk projektowanej zabudowy z zabudową jednorodzinną projektowana zabudowa odpowiada wysokością istniejącym budynkom. Zdaniem Sądu również ta okoliczność świadczy o tym, że interes prawny Skarżących nie został naruszony poprzez podjęcie kwestionowanej Uchwały. O ile sposób zagospodarowania działek objętych planowaną inwestycją będzie mógł oddziaływać na działki Skarżących, to jednak jest to sytuacja potencjalna, a nie wynikająca z przyjęcia zaskarżonej Uchwały. Ochronę w takiej sytuacji zapewniają m.in. przepisy prawa ochrony środowiska, czy prawa budowlanego. Przewidziane w tych przepisach obowiązki inwestorów mają m.in. zabezpieczać interesy właścicieli sąsiednich działek. A zatem, kwestie dotyczącego ewentualnego przekroczenia norm hałasu czy innych immisji mogą być podnoszone na etapie konkretnych postępowań związanych z fazą realizacji inwestycji. W ocenie Sądu zaprezentowana w skardze argumentacja nie może prowadzić do wniosku o posiadaniu przez Skarżących interesu prawnego do skutecznego kwestionowania zapisów Uchwały. Dla ustalenia istnienia interesu prawnego nie mogą mieć także znaczenia motywacje, jakimi Skarżący kierowali się przy zakupie swoich nieruchomości, a także argumenty o diametralnej zmianie otoczenia, jaka nastąpi po realizacji inwestycji. Żaden właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, w którym mieszka (zob. wyrok NSA z 10 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 975/15). Zdaniem Sądu wprowadzone zaskarżoną Uchwałą postanowienia w żaden sposób nie powodują odebrania, czy też ograniczenia przysługujących Skarżącym uprawnień, nie nakładają również na nich żadnych nowych obowiązków, jak i nie zmieniają obowiązków dotychczas ciążących na nich. Wskazane w skardze przyczyny zaskarżenia Uchwały, dotyczące ewentualnych przyszłych skutków zagospodarowania działek sąsiednich, nie naruszają interesu prawnego Skarżących. Tym samym, brak jest podstaw do uznania, aby Skarżący posiadali legitymację procesową do zaskarżenia przedmiotowej Uchwały. Podnoszone zaś przez Skarżących argumenty mogą świadczyć o istnieniu po ich stronie jedynie interesu faktycznego, który nie uzasadnia merytorycznej kontroli i ingerencji sądu administracyjnego. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., odrzucił skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił Skarżącym uiszczone wpisy sądowe od skargi. Ponieważ naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie był uprawniony do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu, w tym badania merytorycznych zarzutów skargi.[pic]