II SA/Gl 140/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi I.D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 29 listopada 2021 r. nr WINB.WOA.7721.471.2021.KC w przedmiocie przywrócenia poprzedniego ukształtowania terenu oddala skargę.

Przedmiot postępowania zakończonego zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją jest związany z realizacją przez inwestorów – J. i M. I. (obecnie uczestników postępowania) - inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem przy ulicy [...] w K., na działce o nr ewid. 1. Inwestycja ta była realizowana na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 2 maja 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W dniu 31 października 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: organ I instancji) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym. W toku przeprowadzonych oględzin ustalono, że na przedmiotowej działce dokonano nadsypania ziemi na wysokość ok. 88 cm od strony granicy z działką przy ul. [...], przeciwnie do pierwotnego spadku terenu. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 r. organ I instancji nakazał inwestorom wstrzymanie robót budowlanych. W ocenie organu w ustalonym stanie faktycznym doszło do naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie: Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zwanego dalej warunkami technicznymi. Na skutek wniesionego przez inwestorów zażalenia, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że prowadzenie robót budowlanych w sposób istotny odbiega od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, a mianowicie ustalono nadsypanie przedmiotowej działki na wysokość ok. 88 cm w przeciwspadzie do pierwotnego spadku terenu. Organ wskazał, iż podstawę kwestionowanego postanowienia stanowi art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202). Skargę na powyższe postanowienie wnieśli inwestorzy, a tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 277/19, skargę tę oddalił. Decyzją z dnia 5 marca 2019 r. organ I instancji nakazał inwestorom sporządzenie i przedstawienie, w terminie do dnia 30 czerwca 2019 r., projektu budowlanego zamiennego budowy przedmiotowego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, przywrócenie ukształtowania terenu działki inwestycyjnej od strony sąsiedniej działki przy ul. [...] w K. do stanu sprzed budowy - poprzez likwidację nadsypanej ziemnej skarpy utworzonej w przeciwspadzie do pierwotnego spadku terenu. W wyniku wniesionego przez inwestorów odwołania od powyższej decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien dokonać analizy istotnych odstępstw od projektu budowlanego biorąc pod uwagę znowelizowaną definicję. Kolejną decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. organ I instancji nakazał inwestorom, w terminie do dnia 31 marca 2021 r., przywrócenie ukształtowania terenu działki inwestycyjnej od strony sąsiedniej działki do stanu sprzed budowy, poprzez likwidację nadsypanej ziemnej skarpy utworzonej w przeciwspadzie do pierwotnego spadku terenu. Rozpoznając kolejne odwołanie inwestorów, organ wojewódzki decyzją z dnia 22 kwietnia 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę zmianę stanu prawnego polegającą na zmianie definicji istotnego odstępstwa od projektu budowlanego stwierdził, iż po przeprowadzeniu niezbędnych ustaleń w toku postępowania, w ustalonym stanie faktycznym nie stwierdzono przyczyn umożliwiających nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Nie jest także możliwym dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie istotnego odstąpienia od projektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, mimo ponownych oględzin nieruchomości, w aktach sprawy w dalszym ciągu brak materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić, że w sprawie faktycznie doszło do naruszenia stosunków wodnoprawnych na nieruchomości objętej postępowaniem oraz nieruchomościach sąsiednich, a także że wykonane roboty budowlane mogą stanowić zagrożenie dla mienia lub środowiska. Kwestia ta wymaga zatem ponownego sprawdzenia i dogłębnej analizy. Zasadnym jest przy tym nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia ekspertyzy, o której mowa wart. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, celem oceny, czy zrealizowane roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, czy też wadliwie, a jeśli wadliwie to w jakim zakresie. Pismem z dnia 25 maja 2021 r. organ I instancji zawiadomił strony, iż dalsze postępowanie będzie prowadzone w sprawie prowadzenia robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. W dniu 13 lipca 2021 r. do organu wpłynęła przedłożona przez inwestorów ekspertyza techniczna dotycząca zgodności wykonanych na terenie działki nr 1 w K. skarp z warunkami technicznymi, sporządzona w dniu 9 lipca 2021 r. przez mgr inż. J. P. We wnioskach tejże ekspertyzy biegły wskazał m.in., iż nasyp i ukształtowanie skarpy zmieniają w sposób oczywisty pierwotne ukształtowanie terenu samej działki, jednak nie zmieniają naturalnego spływu wód opadowych poza teren działki 1, zwłaszcza w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości, dlatego należy jednoznacznie stwierdzić, że nie naruszają § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W dniu 5 października 2021 r. organ I instancji wydał decyzję nakazującą inwestorom, w terminie do 30 listopada 2021 r., przywrócenie ukształtowania terenu działki inwestycyjnej od strony sąsiedniej działki do stanu sprzed budowy poprzez likwidację nadsypanej ziemnej skarpy utworzonej w przeciwspadzie do pierwotnego spadku terenu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż nie sposób zgodzić się z wnioskami zawartymi w przedłożonej ekspertyzie technicznej. Organ I instancji, pomijając wnioski zawarte w tej ekspertyzie uznał, iż nastąpiła zmiana naturalnego spływu wód opadowych w myśl § 29 warunków technicznych, w związku z czym koniecznym było wydanie decyzji nakazującej inwestorom przywrócenie ukształtowania terenu do stanu poprzedniego. Rozpoznając odwołanie inwestorów od powyższej decyzji, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na nowelizację Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r. Dalej wskazał na możliwe w świetle przepisów k.p.a. rozstrzygnięcia w przypadku rozpoznania odwołania. Wyjaśnił też istotę bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. oraz przywołał przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Dalej organ zauważył, że sporna w przedmiotowej sprawie była kwestia, czy doszło w myśl § 29 warunków technicznych, do zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, co z kolei obligowałoby organ I instancji do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego, czy też do takiej zmiany nie doszło. W tej kwestii organ zwrócił uwagę, że z przedłożonej przez inwestorów ekspertyzy technicznej wynika jednoznacznie, iż nasyp i ukształtowanie skarpy nie zmieniają naturalnego spływu wód opadowych poza teren działki inwestycyjnej, zwłaszcza w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości. Tym samym nie naruszają § 29 warunków technicznych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż ekspertyza techniczna została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje oraz w wyczerpujący sposób odpowiada na kluczowe dla sprawy zagadnienia. Przedłożona dokumentacja zawiera ponadto część rysunkową oraz kserokopię uprawnień budowlanych oraz zaświadczenia potwierdzającego wpis na listę członków odpowiedniej izby samorządu zawodowego, wobec czego spełnia wymogi określone w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ I instancji w ramach swoich kompetencji nie przedłożył stosownej kontrekspertyzy, której wyniki upoważniałaby go do negowania wniosków zawartych w złożonej ekspertyzie technicznej. W ocenie organu odwoławczego przedłożona ekspertyza techniczna, sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, rozstrzyga zaistniałe w sprawie wątpliwości, albowiem jednoznacznie stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia § 29 warunków technicznych. Skoro więc nie doszło do naruszenia § 29 warunków technicznych, zastosowania nie znajdzie również norma art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, na podstawie której prowadzone było postępowania administracyjne. Co za tym idzie, odpada podstawa do formułowania nakazów w myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał ponadto na treść art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624) i wynikające z niego obowiązki i uprawnienia stron. Skargę na powyższą decyzję wniosła I. D. – współwłaścicielka działki sąsiedniej, zarzucając nieuwzględnienie istotnych aspektów stanu faktycznego. Wskazała, że dokonana przez inwestorów zmiana ukształtowania terenu spowodowała, że na jej działce woda zatrzymuje się wskutek odcięcia jej naturalnego spływu. Takie rozwiązanie jest sprzeczne z art. 234 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego oraz z § 29 warunków technicznych. Dalej skarżąca odwołała się do zapisów projektu budowlanego w zakresie dotyczącym odprowadzania wód deszczowych. Wskazała, że przewidziane w nim rozwiązania spowodują, że zbiornik zostanie szybko wypełniony i nadmiar wody musi być wypompowany na tereny zielone działki inwestorów. Wynika z tego, że właściciel posesji jest zmuszony na bieżąco pozbywać się nadmiaru wody przez cały rok nie tylko w miesiące letnie. Zgodnie z obowiązującym prawem może to robić, ale zakres oddziaływania zrzucanej do ziemi wody wypompowywanej ze zbiornika nie może wpływać na tereny działek sąsiednich zgodnie z art. 234 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego. Skarżąca podniosła też, że określenie poziomu terenu stanowi jeden z elementów projektu zagospodarowania działki lub terenu. W projekcie powinno być określone odniesienie budynku do poziomu terenu. Oznacza to w konsekwencji, że w projekcie musi być określony poziom terenu. Jak z tego wynika podniesienie poziomu terenu stanowi zmianę w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jest to więc istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu. Na dokonanie takiej zmiany, czyli podwyższenie terenu konieczne jest więc uzyskanie stosownych pozwoleń, to jest decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany. Odnośnie ekspertyzy technicznej skarżąca poddała w wątpliwość, czy projektanci sporządzający projekt budowlany byli powiadomieni o nowym ukształtowaniu terenu w trakcie budowy i uznali zmiany za nieistotne oraz podpisali stosowne oświadczenia? Kto podjął decyzje o nowym ukształtowaniu terenu, dlaczego i czy była to osoba uprawniona? Zwróciła uwagę, że sposób odprowadzenia wód opadowych oraz zlewnia terenu nie podlegają zakresowo uprawnieniom posiadanym przez autora ekspertyzy i powinny być rozszerzone o opinię osoby posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych bez ograniczeń. Skarżąca wniosła o sporządzenie kontrekspertyzy oraz o przywrócenie naturalnego spływu zlewni przez usunięcie nadsypanej ziemi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2022 r. zatytułowanym "odpowiedź na skargę", uczestnicy postępowania (inwestorzy) wnieśli o oddalenie skargi i zasądzenie na ich rzecz od skarżącej kosztów postępowania. W ich ocenie zarzuty zawarte w skardze należy uznać za bezpodstawne. Strona skarżąca nie powołała żadnego dowodu na wskazywane przez siebie okoliczności ani na etapie prowadzonego postępowania przed organami publicznymi, jaki i obecnie. Uczestnicy podtrzymali wszystkie argumenty i twierdzenia wskazywane w dotychczasowych pismach i w toku działań przed organami nadzoru budowlanego, które poprzedzały wydanie zaskarżonej decyzji. W dalszej części obszernie uzasadnili swoje stanowisko. Na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2022 r. uczestniczka postępowania L. T. poparła skargę skarżącej, natomiast pełnomocnik inwestorów podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 4 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kwestią sporną w niniejszej sprawie okazało się to, czy wykonane przez inwestorów nadsypanie ziemi na wysokość ok. 88 cm od strony granicy z działką skarżącej, przeciwnie do pierwotnego spadku terenu, stanowiło naruszenie przepisów, które dawało podstawę do interwencji organów nadzoru budowlanego i nałożenia na inwestorów określonych obowiązków. W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji owo nadsypanie ziemi oceniane było przez organy pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego, w tym przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak również pod kątem zgodności wykonanych robót z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. Rozpatrując kwestię zgodności wykonanych robót z przepisami prawa budowlanego, zarówno organy nadzoru budowlanego, jak i skarżąca, oparły swoje racje na ocenie stopnia naruszenia przez inwestorów zakazu wynikającego z § 29 warunków technicznych. Przypomnieć zatem przyjdzie, że zgodnie z tym przepisem, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że cytowany przepis stanowi, że zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Oznacza to, iż z naruszeniem tego przepisu będziemy mieli do czynienia jedynie wówczas, gdy w toku postępowania zostanie wykazane, że inwestor, bądź inny uczestnik procesu budowlanego, celowo wykonał takie roboty budowlane lub celowo poczynił inne działania, które spowodowały skierowanie wód opadowych na teren działki sąsiedniej. Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, żeby inwestorzy celowo kierowali wody opadowe na działkę skarżącej. Podniesienie terenu, w czym skarżąca dopatruje się źródeł zmiany kierunku spływu wód opadowych, niewątpliwie nie miało na celu ich skierowania na teren nieruchomości sąsiedniej. Bezsporne jest bowiem, że inwestorzy przewidzieli i zrealizowali sposób odprowadzania wód opadowych zgodnie z wymogami § 28 ust. 2 warunków technicznych. Już samo to stoi w opozycji do przesłanek naruszenia zakazu, o którym mowa w § 29 tych warunków. Skarżąca co prawda podnosi w skardze, że takie rozwiązanie może nie być skuteczne z uwagi szybkie wypełnienie zbiornika na deszczówkę i konieczność wypompowania nadmiaru wody na tereny zielone działki inwestorów, jednak ta kwestia nie stanowiła przedmiotu postępowania, a ponadto stawiana przez skarżącą hipoteza nie została poparta żadnymi dowodami. Zgodzić się ponadto należy z organem odwoławczym, że brak jest podstaw do kwestionowania wniosków ekspertyzy technicznej z dnia [...] r., dotyczącej zgodności wykonanych przez inwestorów skarp z warunkami technicznymi. Ekspertyza ta stanowi dowód, który podlegał ocenie organów w toku postępowania. Organ I instancji, pomijając wnioski płynące z ekspertyzy, nie wskazał żadnych przekonywujących argumentów, w szczególności prawnych, które pozwalałyby te wnioski pominąć. Prawidłowo zatem organ odwoławczy skonstatował, że przedłożona ekspertyza techniczna, sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, rozstrzyga zaistniałe w sprawie wątpliwości, albowiem jednoznacznie stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia § 29 warunków technicznych. Dodatkowo zasadnie organ zauważył, że przedłożona dokumentacja nie została przez żadną ze stron podważona poprzez przedłożenie kontropinii, czy też innego kontrdowodu. W świetle powyższego brak było podstaw do przypisania inwestorom naruszenia § 29 warunków technicznych. Jak już wskazano, przepis ten wymaga ustalenia celowego zamiaru sprawcy przy dokonywaniu zmiany naturalnego spływu wód opadowych, do czego nie było podstaw. Wykonanie skarpy utworzonej w przeciwspadzie do pierwotnego spadku terenu nie pozostawało w związku z rozwiązaniami technicznymi w zakresie odprowadzania wód opadowych. Odnosząc się natomiast do badania zgodności wykonania spornej skarpy w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazać przyjdzie, że w tej kwestii przesądzające znaczenie miała nowelizacja przepisów Prawa budowlanego, która weszła w życie z dniem 19 września 2020 r. Wskazać należy, że ewentualne naruszenie w tym zakresie mogłoby być wynikiem istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, którym było odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu (z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury) – art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r. W wyniku nowelizacji Prawa budowlanego wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), przez istotne odstąpienie w omawianym zakresie należy rozumieć odstąpienie od projektu zagospodarowania działki lub terenu, ale jedynie w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany – art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu od 19 września 2020 r. Wykonanie skarpy i podniesienie przez to niwelety terenu o ok. 88 cm nie zwiększyło obszaru oddziaływania obiektu poza działkę. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wykonanie przedmiotowej skarpy w okolicznościach niniejszej sprawy nie narusza przepisów związanych z ograniczeniami zabudowy. Przepis art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego został znowelizowany w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Zgodnie z ogólną regułą intertemporalną lex retro non agit, potwierdzoną przez ustawodawcę w przepisie art. 25 ustawy nowelizującej z dnia 13 lutego 2020 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 19 września 2020 r.), przepisy Prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ustawodawca wprowadził jednak wyjątek od tej zasady. Otóż z art. 28 ustawy nowelizującej wynika, że do spraw, o których mowa m.in. w art. 25 tej ustawy stosuje się przepis art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (art. 28 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 lutego 2020 r.). Oznacza to, że w niniejszej sprawie do oceny istotnego odstąpienia od projektu zagospodarowania działki należało posłużyć się definicją tego pojęcia obowiązującą od dnia 19 września 2020 r. Bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostaje kwestia ewentualnej zmiany stosunków wodnych w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (obecnie: Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 z późn. zm.). Tym niemniej prawidłowo organ odwoławczy zwrócił uwagę i pouczył strony o treści art. 234 tej ustawy. Ewentualne postępowanie w tym przedmiocie nie należy jednak do właściwości organów nadzoru budowlanego. Reasumując stwierdzić przyjdzie, że organ odwoławczy właściwie ocenił zebrany materiał dowodowy i zastosował właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W sprawie niniejszej taka sytuacja wystąpiła, bowiem bezprzedmiotowym stało się postępowanie w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Na gruncie prawa budowlanego postępowanie staje się co do zasady bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego nie znajdują podstaw do nadania praw lub nałożenia obowiązków, w tym wydania nakazów bądź zakazów, wynikających z przepisów prawa budowlanego. Takie ustalenia uprawniają do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II OSK 542/21). W tej sytuacji podniesione przez skarżącą zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu nie wykazała naruszeń prawa. Stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Mając zatem wszystko powyższe na uwadze, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329). Sąd nie orzekł w przedmiocie wniosku uczestników postępowania o zasądzenie na ich rzecz od skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa, albowiem zgodnie z art. 200 ostatnio powołanej ustawy, przed sądem pierwszej instancji, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje jedynie stronie skarżącej od organu w razie uwzględnienia skargi. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl