II SA/Gl 1629/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S., A. U., E. S. i R. S. na zarządzenie Prezydenta Miasta B. z dnia 17 października 2024 r. Nr ON-II.0050.793.2024.NR w przedmiocie sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność gminy na rzecz użytkownika wieczystego p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. S., A. U., E. S. i R. S. (skarżący) reprezentowani przez fachowego pełnomocnika zaskarżyli zarządzenie Prezydenta Miasta B. (organ) z dnia 17 października 2024 r., nr ON-II.0050.793.2024.NR C., w sprawie sprzedaży nieruchomości położonej w B., oznaczonej jako działka nr[...], obręb [...], stanowiącej własność Gminy B., na rzecz użytkownika wieczystego. Zaskarżonym aktem organ działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.- dalej "u.s.g." ) oraz art. 37 ust. 2 pkt 5 i art. 198g ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.- dalej "u.g.n.), przeznaczył do zbycia w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy B. oznaczonej jako działka [...] o pow. 539 m2, obj.[...] , obręb [...], położonej w B. przy ul.[...], na rzecz jej użytkownika wieczystego. W skardze sądowej na powyższe zarządzenie fachowy pełnomocnik skarżących zarzucił organowi naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik sprawy a, to: art, 365 § 1 K.p.c., przez pominięcie skutków prawnych postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] sygn. akt [...], udzielającego zabezpieczenia poprzez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania przedmiotowej nieruchomości; art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; art. 32 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 58 § 1 i 2 K.c., przez wydanie zarządzenia o sprzedaży nieruchomości osobie, która nie była użytkownikiem wieczystym w rozumieniu art. 32 ust. 1 u.g.n.; art. 12 oraz art. 13 ust. 1 u.g.n. przez wydanie zarządzenia o sprzedaży nieruchomości osobie, która nie była użytkownikiem wieczystym w rozumieniu ustawy oraz wobec istniejącego wątpliwego stanu prawnego nieruchomości. Wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z aktu poświadczenia dziedziczenia, na fakt treści dokumentu, posiadania legitymacji prawnej do wniesienia skargi przez skarżących, interesu prawnego skarżących w zaskarżeniu zarządzenia Prezydenta Miasta B. z dnia 17 października 2024 r.; aktu notarialnego z [...] rep [...] nr[...] , na fakt treści czynności prawnej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, istnienia stosunku prawnego łączącego skarżących z przedmiotową nieruchomością; postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] sygn. akt [...], na fakt treści postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia w sprawie prowadzonej pod wskazaną sygnaturą; odpisu księgi wieczystej nr [...], na fakt położenia, oznaczenia geodezyjnego i powierzchni przedmiotowej nieruchomości, ujawnienia w dziale II właścicieli, wpisu zakazu zbywania i obciążania nieruchomości, tożsamości nieruchomości objętej zakazem z nieruchomością, której dotyczy zaskarżone zarządzenie, potwierdzenia istnienia ograniczeń w rozporządzaniu nieruchomością wynikających z orzeczenia sądu powszechnego, potwierdzenia wątpliwego stanu prawnego nieruchomości w dacie wydania zarządzenia Prezydenta Miasta B.; pozwu z dnia 11 marca 2024 r. na fakt okoliczności, że N. S. nie stała się użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości położonej, czynności prawnych prowadzących do nabycia prawa użytkowania wieczystego, podstawy nieważności tych czynności prawnych z mocy art. 58 § 1 i 2 K.c., związku między brakiem statusu użytkownika wieczystego a niemożnością dokonania sprzedaży nieruchomości, interesu prawnego skarżących w zaskarżeniu zarządzenia Prezydenta Miasta B.. Wnieśli o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego zarządzenia ewentualnie stwierdzenie, że zarządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżących w pierwszej kolejności wskazał, że skarżący są spadkobiercami K. S., zmarłego w dniu [...] który pozostawał w nieformalnym związku z A. S. K.S. i A. S. założyli spółkę jawną, w której wspólnikami byli K. S. (80%) oraz A. S. (20%). Spółka w dniu 27 kwietnia 2006 r. nabyła w drodze umowy sprzedaży prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz prawo własności budynku położonego na tej nieruchomości gruntowej, stanowiącej odrębny przedmiot własności - za łączną kwotę 225.000 zł. Po rozstaniu K. S. i A. S. w 2016 r., spółka przestała faktycznie funkcjonować, a K. S. wypowiedział umowę spółki ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2018 r. A. S. w dniu 25 marca 2022 r. jednostronnie ogłosiła likwidację spółki, powołując siebie samą na likwidatora, a następnie w dniu 10 czerwca 2022 r. w formie aktu notarialnego dokonała przeniesienia własności nieruchomości ze spółki jawnej na swoją rzecz. Następnie w dniu 7 lipca 2022 r. A. S. przeniosła własność nieruchomości w drodze darowizny na rzecz swojej córki N. S. (uczestniczki niniejszego postępowania), która ujawniła się w księdze wieczystej jako właścicielka i użytkownik wieczysty. Pełnomocnik skarżących wskazał, że w sprawie przedmiotowej nieruchomości toczą się postępowania przed sądami powszechnymi i prokuraturą. W opinii skarżących organ I instancji niesłusznie uznał, że uczestniczka postępowania jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości i pominął fakt, że postanowieniem z dnia 21 maja 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w B. udzielił zabezpieczenia roszczenia poprzez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania tejże nieruchomości, co zostało ujawnione w księdze wieczystej. Zdaniem skarżących wydanie przez organ zarządzenia o sprzedaży nieruchomości stanowiło czynność sprzeczną z treścią obowiązującego orzeczenia sądowego, zmierzającą wprost do obejścia skutków udzielonego zabezpieczenia i prowadzącą do faktycznej zmiany stanu prawnego nieruchomości, której zbycie zostało zakazane. W przedmiotowej sprawie organ, był zobowiązany do respektowania skutków postanowienia sądu powszechnego. W ocenie skarżących zaskarżone zarządzenie jest wadliwe, a skarżący są uprawnieni do wniesienia skargi, bowiem posiadają w tym interes prawny. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że jest ona w całości bezzasadna. Wskazał na dyspozycję przepisu art. 198g ust. 1 u.g.n. i wyjaśnił, że wnioskiem z 12 października 2023 r. uczestniczka wystąpiła z żądaniem sprzedaży na rzecz użytkownika wieczystego prawa własności wskazanej nieruchomości Gminy B. Zgodnie ze stanem prawnym ujawnionym w KW nr [...], wnioskodawczyni była ujawniona w Dziale II jako użytkownik wieczysty w oparciu wpis dokonany w dniu 20 lipca 2022 r. Natomiast Rada Miejska w B. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. określiła szczegółowe warunki sprzedaży nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy B. oraz Miasta na prawach powiatu B., na rzecz ich dotychczasowych użytkowników wieczystych oraz udzielania bonifikat od ceny nieruchomości gruntowych sprzedawanych osobom fizycznym. (Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia [...] pod poz.[...]). Wskazał dalej, że zaskarżonym zarządzaniem wykonał obowiązki ustanowione przepisami ustawowymi ujętymi w art. 198g -198l u.g.n. Ponadto przywoływany przez skarżących zakaz zbywania i obciążania nieruchomości do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze [...] , Sądu Okręgowego w B. ustanowiony w drodze zabezpieczenia powództwa zgodnie z jednoznaczną jego treścią dotyczy wyłącznie pozwanej strony procesu, będącej uczestniczką niniejszego postępowania. Uczestniczka nabyła prawo majątkowe za cenę nabycia 206 300,00 zł, a to zgodnie już zawartą obecnie umową sprzedaży ujętej aktem notarialnym rep [...] nr [...] z dnia [...] sporządzonym przez notariuszem. Notariusz w treści aktu notarialnego wskazała również jednoznacznie wprost, że zakaz wynikający z postanowienia sądu nie dotyczy sprzedaży nieruchomości przez Gminę B. na rzecz użytkownika wieczystego. Zdaniem organu skarżący nie są legitymowani do złożenia skargi na zarządzenie z dnia 17 października 2024 r. bowiem ich interes prawny nie został przez nich wykazany i uzasadniony. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2026 r. uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi i przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność. Podzieliła stanowisko prezentowane przez organ w odpowiedzi na skargę. Odniosła się do zarzutów podniesionych w skardze uznając je za nieuzasadnione. Zauważyła, że postępowania w sprawie wskazanej nieruchomości nadal toczą się przed sądami cywilnymi, gospodarczymi oraz prokuraturą. Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonego aktu, a nie spory o charakterze cywilnym, czy karnym. Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i argumenty w niej zawarte. Podtrzymał również stanowisko dotyczące interesu prawnego skarżących wynikającego z treści art. 101 u.s.g. wskazując na argumentacje zawartą w skardze. Pełnomocnik organu wniósł jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.- dalej "p.p.s.a."), sądowa kontrola, przeprowadzana w tak wyznaczonych granicach, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (czyli inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest zarządzenie Prezydenta o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości położonej w B., oznaczonej jako działka nr[...] , obręb[...] , stanowiącej własność Gminy B., na rzecz użytkownika wieczystego. W ocenie Sądu, zarządzenie to, stanowi akt z zakresu administracji publicznej podlegający kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko takie należy uznać za ugruntowane w orzecznictwie (por. np. wyroki WSA z dnia 18 listopada 2021 r. II SA/Ol 733/21, z dnia 13 marca 2019 r. II SA/Łd 1112/18, z dnia 26 marca 2014 r. II SA/Gd 430/13, z dnia z dnia 7 marca 2023 r. II SA/Wr 502/22). W wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. (I OSK 1564/17) Naczelny Sąd Administracyjny szeroko wyjaśnił - wskazując na występujące w orzecznictwie rozbieżności w zakresie oceny charakteru czynności podejmowanych przez organy gminy w odniesieniu do mienia komunalnego - że gmina lub inna jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem prawa cywilnego, ma osobowość prawną i działa przez swoje organy "w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie" (art. 38 K.c.), ale jest również podmiotem prawa publicznego i to właśnie ta cecha powoduje, że wszystkie jej czynności, również te o charakterze cywilnoprawnym (sprzedaż, najem czy dzierżawa), dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym. W gospodarowaniu tym gminę, w odróżnieniu od innych podmiotów prawa cywilnego, w większym lub mniejszym stopniu ograniczają przepisy prawa publicznego zawarte w ustawie o samorządzie gminnym i ustawie o gospodarce nieruchomościami. Ocena ich zachowania, w tym stopień ograniczenia czy też skrępowania nimi gminy podlega kontroli sądu administracyjnego. NSA wskazał, że sama sprzedaż jest czynnością cywilnoprawną opartą na równorzędności stron, a ocena jej ewentualnej wadliwości jej zawarcia (nieważność, bezskuteczność) należy do kompetencji sądu powszechnego. Podejmowane jednak w procedurze jej zawierania czynności organów (uchwały, zarządzenia) z powołaniem na przepisy prawa administracyjnego są aktami z zakresu prawa publicznego i mieszczą się w pojęciu "spraw z zakresu administracji publicznej" zawartym zarówno w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jak i w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Przytoczone stanowisko podzielił też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1696/20 (por. też postanowienie NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2118/19 oraz z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2613/17, dostępne w CBOSA). Z tych też względów Sąd uznał, że kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest w pełni uzasadniona. Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do jej odrzucenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim unormowaniem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd zobowiązany jest zbadać, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero ustalenie, że strona skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na zarządzenie organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący winien zatem wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną sytuacją, a zaskarżonym przezeń aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby, przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g. interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia aktu (a najdalej w dacie wniesienia skargi), a nie dopiero w przyszłości. Kwestionując zarządzenie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem wykazać, że negatywnie wpływa ono na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych gwarantowanych prawem uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Stanowi to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Do wniesienia skargi opartej o art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje także sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały czy zarządzenia, ani stan zagrożenia interesu prawnego. Przy korzystaniu z tego przepisu należy bowiem wykazać już dokonane naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę kwestionowanym aktem. Istotne jest również, że interes prawny musi dotyczyć konkretnej, indywidualnej sytuacji prawnej danej osoby (podmiotu). Oznacza to, że naruszenia interesu prawnego nie można wywodzić z ogólnych wartości czy zasad prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznej oceny zarzutów zawartych w skardze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 53376, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, LEX nr 322175). W rozpatrywanej sprawie skarżący swoją legitymację skargową wywodzą z faktu, że przedmiotowa nieruchomość jest obecnie przedmiotem sporu, a postanowieniem z dnia 21 maja 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w B. udzielił zabezpieczenia roszczenia poprzez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania tejże nieruchomości na czas trwania postępowania sądowego, czego organ nie uwzględnił wydając zaskarżone zarządzenie. Zdaniem skarżących uczestniczka niniejszego postepowania nie jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości. Wskazane okoliczności, w ocenie skarżących, świadczą o istnieniu ich interesu prawnego oraz legitymacji skargowej w zakwestionowaniu zaskarżonego zarządzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zdaniem organu skarżący nie są legitymowani do złożenia skargi na zarządzenie z dnia 17 października 2024 r. bowiem ich interes prawny nie został przez nich wykazany i uzasadniony. Natomiast zakaz obciążania i zbywania nieruchomości nie dotyczy Gminy. Wskazać zatem trzeba, że zaskarżone zarządzenie przeznacza do sprzedaży w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy B. oznaczonej jako działka [...] o pow. 539 m2, obj.[...], obręb[...] , położonej w B. przy ul.[...], na rzecz jej użytkownika wieczystego. Skarżący swój interes prawny w zaskarżeniu zarządzenia wywodzą z faktu, iż są spadkobiercami wspólnika spółki jawnej, a przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez uczestniczkę w wyniku rażącego naruszenia przepisów prawa. Zdaniem skarżących organ bezzasadnie uznał, że uczestniczka niniejszego postępowania jest użytkownikiem wieczystym wskazanej nieruchomości. Skarżący podnieśli dodatkowo, że podejmowali szereg działań zmierzających do odzyskania spornej nieruchomości. Jak już wskazano naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Przede wszystkim zaś, musi mieć umocowanie w konkretnych przepisach prawa materialnego, z których wynika konkretne oddziaływanie na sferę prawną skarżącego, objawiające się w uszczupleniu jej uprawnień lub przysporzeniu obowiązków. Wbrew przekonaniu skarżących powołane w skardze okoliczności nie świadczą o istnieniu po ich stronie naruszenia interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia przedmiotowego zarzadzenia a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest wystarczający do uznania legitymacji skarżących. Od interesu prawnego należy bowiem odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy w określony sposób, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Oceniając, czy tak określony interes prawny został naruszony uwzględnić należy charakter zaskarżonego zarządzenia. Wydane ono zostało na podstawie art. art. 198 g ust. 1 u.g.n., z którego wynika, że użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz. Wnioskiem z dnia 12 października 2023 r. uczestniczka postępowania wystąpiła do organu o nabycie prawa wieczystego użytkowania na własność. Organ zapoznał się z treścią księgi wieczystej nr [...] i wszczął procedurę określoną w uchwale Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia szczegółowych warunków sprzedaży nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy B. oraz Miasta na prawach powiatu B. na rzecz ich dotychczasowych użytkowników wieczystych oraz udzielania bonifikat od ceny nieruchomości gruntowych sprzedawanych osobom fizycznym. Procedura została zachowana, a zarządzeniem z dnia 17 października 2024 r. organ zarządził sprzedaż przedmiotowej nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Niewątpliwie tego rodzaju zarządzenie stanowi element gospodarowania mieniem publicznym przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących. Fakt, iż skarżący kwestionują na drodze sądowej tytuł prawny uczestniczki do przedmiotowej nieruchomości nie stanowi o ich interesie prawnym do zaskarżenia zarządzenia organu z dnia 17 października 2024 r. Działania organów gminy - zarówno Rady Miasta jak i Prezydenta Miasta, w żaden sposób nie ingerowały w sferę praw podmiotowych skarżących. Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Sąd zauważa, że to skarżący musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, a także wykazać, że zaskarżone zarządzenie naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga, aby zaskarżony akt aktualnie i realnie godził w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Takie rozumienie legitymacji każdego skarżącego znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 84) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej, obywatelskiej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.