II SA/Gl 20/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia 7 listopada 2025 r. nr GKII.7221.81.2025 w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencyjnego oddala skargę.

Starosta [...] decyzją z dnia 29 września 2025 roku, znak [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 roku, poz. 1691 – dalej k.p.a.), art. 24 ust. 2c oraz art. 7d pkt 1 lit. a) i in. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm. – dalej p.g.k.), orzekając wobec A. K. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca), odmówił aktualizacji operatu ewidencyjnego, polegającej na zmianie występującego na działce [...] o powierzchni 0,9460 ha, położonej w B., obręb [...], użytku gruntowego oznaczonego symbolem "LslV" - lasy klasy IV na użytek "ŁVI" - łąki trwałe klasy VI dla powierzchni 0,3511 ha. W uzasadnieniu podano m. in., że użytek gruntowy oznaczony symbolem "LslV", obejmujący część ww. działki, został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków w roku 1992. Użytek ten został ujawniony w operacie ewidencyjnym w wyniku przeprowadzenia nowej klasyfikacji gruntów obejmującej całą jednostkę ewidencyjną B.. W latach 2020–2021 Starosta przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków. W jej toku dokonano zmiany powierzchni użytku oznaczonego symbolem "LslV", ujawnionego na działce [...] z 0,3760 ha na 0,3511 ha. W okresie wyłożenia dokumentacji do publicznego wglądu nie zgłoszono uwag do danych zawartych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego. W dalszej kolejności można było składać zarzuty do przedmiotowych danych. Brak jest podstaw do twierdzenia, że Starosta powinien dokonać z urzędu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków (dalej: EGiB) na podstawie archiwalnej dokumentacji zasobu i wykrycia błędnych informacji. Na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany danych wynikające ze zdarzeń nowych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in., że organ nie podjął czynności weryfikacyjnych własnych dokumentów, które posiada. To strona musiała zawnioskować o matrykuły i szkice oraz ponosić koszty czynności. W wyniku błędnego działania organu ewidencyjnego, na podstawie nieistniejącego/nieokazanego dokumentu, w operacie ewidencji gruntów i budynków wprowadzono zmianę polegającą na oznaczeniu części działki jako użytek leśny ("Ls"), pomimo braku jakichkolwiek podstaw prawnych i dowodowych do takiej kwalifikacji. Geodezja ww. Powiatu kreuje dowolne wpisy w ewidencji gruntów i budynków, wedle własnego uznania. Organ sam przyznał, że nie dysponuje żadnym dokumentem stanowiącym podstawę do wprowadzenia oznaczenia "Ls" w miejsce dotychczasowego użytku, który od dziesięcioleci funkcjonował jako łąka. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach (dalej WINGiK) decyzją z dnia 7 listopada 2025 r., znak GKII.7221.81.2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano m. in., że zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczyło aktualizacji ewidencji. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że działka jw. została objęta inwentaryzacją stanu lasu, sporządzoną zarówno dla okresu gospodarczego obejmującego lata 2014-2024, jak i kolejną, obejmującą lata 2025- 2034. Przedmiotowa działka figuruje w ww. dokumentach w "Rejestrach działek leśnych przeznaczonych do zalesienia". W aktualnie obowiązującej Inwentaryzacji stanu lasu w rejestrze przy ww. działce figuruje zapis "Rodzaj powierzchni - HAL", a powierzchnia do wydzielenia ma wartość 0,3760 ha. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że objęcie przedmiotowej działki wykazem rozbieżności, wchodzącym w skład inwentaryzacji stanu lasu wskazuje jedynie, że ma ona odmienny sposób użytkowania od przeznaczenia wynikającego z ewidencji gruntów i budynków, a nie, że działka nie jest lasem, w rozumieniu przepisów dotyczących lasów. Organy ewidencyjne nie mają żadnych kompetencji do badania bądź kwestionowania dokumentacji dotyczącej inwentaryzacji stanu lasu. Starosta prawidłowo ustalił, że ujawnienie użytku "Ls" na ww. działce wynikało z przeprowadzonej w 1992 r. gleboznawczej klasyfikacji gruntów oraz z późniejszej modernizacji ewidencji zakończonej w roku 2021, w ramach której uwzględniono aktualne dane zawarte w obowiązujących wówczas dokumentach branżowych, w tym w inwentaryzacji stanu lasu. Ewentualna zmiana wpisu w ewidencji mogłaby nastąpić jedynie w trybie aktualizacji, po przedstawieniu przez właściciela stosownej dokumentacji potwierdzającej inny charakter użytku gruntowego. Skargę na decyzję administracyjną WINGiK złożył ww. skarżący, zaskarżając ją w całości. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Wniesiono także o: • stwierdzenie nieważności wpisu LS IV w EGiB z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych oraz brak cech lasu, brak drzewostanu, brak przynależności do kompleksu leśnego, brak objęcia planem urządzenia lasu – jest to wpis czysto fikcyjny, niemający żadnego oparcia w prawie, dokumentach ani w faktach od 1927 r.; • przywrócenie ww. działki do rzeczywistego stanu prawnego i faktycznego – łąki, zgodnie z geodezyjnym szkicem pomiarowym z roku 1927, matrykułą nr [...] – dokumentem prawnym, sporządzonym w 1949 r., obrazującej stan prawny nieruchomości z roku 1947, ortofotomapami z lat 1955-2024, mapami zasadniczymi z 2021 r. oraz dokumentami Starosty – stan prawny ma odpowiadać rzeczywistości, a nie fikcji administracyjnej; • zobowiązanie organów do natychmiastowego sprostowania danych w EGiB z urzędu i usunięcia wszelkich błędnych wpisów oraz klasyfikacji powiązanych z LS IV – utrzymywanie fikcji prawnej stanowi dalsze naruszenie prawa; • stwierdzenie rażącego naruszenia zasad rzetelnej administracji (art. 8 k.p.a.), w tym przerzucania obowiązku udowodnienia faktów na właściciela działki, podczas gdy organ posiadał lub powinien posiadać wszelkie dokumenty niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej swoich wpisów; • stwierdzenie działania poza granicami prawa (art. 7 k.p.a.), poprzez powielanie błędnego wpisu LS IV, ignorowanie dokumentacji historycznej i współczesnej oraz tworzenie stanu prawnego nieistniejącego w rzeczywistości; • stwierdzenie naruszenia konstytucyjnego prawa własności (art. 2 i 64 Konstytucji RP) – fikcyjny wpis LS IV ogranicza prawo własności właściciela, uniemożliwia inwestycje, obniża wartość nieruchomości i destabilizuje sytuację prawną; • stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 i art. 35 k.p.a.) – brak jakiejkolwiek reakcji organów w latach 2023-2025 na jednoznaczne dowody przedstawione przez właściciela, wysyłanie lakonicznej i wymijającej korespondencji, co utrwala fikcyjny stan prawny oraz jest działaniem rażąco sprzecznym z zasadą legalizmu; • stwierdzenie naruszeń Starosty w zakresie niezakończenia postępowania w tym samym zakresie co do błędnego użytku (sprawa nr [...]) – brak decyzji kończącej postępowanie; W uzasadnieniu podano m. in., że organ powołuje się wyłącznie na adnotacje w historycznych rejestrach gruntów ("nowa klasyfikacja") bez przywołania jakichkolwiek dokumentów prawem przewidzianych będących podstawą dokonania tego wpisu. Symbol LS IV przypisano działce, która nigdy nie była lasem ani halizną. Wpis jest fikcją administracyjną. Decyzje są wadliwe, podobnie jak przeprowadzona procedura. Przedstawiono także chronologię faktów. W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie. Podano, że organ działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Ewidencja gruntów i budynków według art. 20 ust. 1 p.g.k. obejmuje m. in. informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Ewidencja gruntów jest przy tym tylko zbiorem informacji będących odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni funkcje informacyjno - techniczne (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., sygn. III SA/Łd 336/10). Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest więc zasada aktualności (por. § 29a ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219 – dalej: e.g.b.), która oznacza utrzymywanie operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami źródłowymi. Wprowadzone w bazie danych ewidencyjnych zmiany mają charakter wtórny wobec zaistniałych zdarzeń prawnych. Art. 24 ust. 2a p.g.k. stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania Z kolei w świetle § 29a ust. 1 e.g.b. aktualizacja ewidencji następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub z obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub ze stanem prawnym oraz z obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu, przy czym konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana. Ewidencja gruntów i budynków nie ma bowiem charakteru prawotwórczego. Jej zadaniem jest odzwierciedlanie w sposób prawidłowy aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a nie tworzenie stanu prawnego nowego (np. wyrok WSA w Białymstoku z 6 października 2015 r., sygn. II SA/Bk 467/15). Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji (np. wyrok WSA w Warszawie z 2 października 2014 r., sygn. IV SA/Wa 1389/14). Skarżący zarzuca, że brak jest podstaw faktycznych oraz prawnych do przyjęcia, że ww. użytek posiada cechy lasu ze względu na brak drzewostanu i brak przynależności do kompleksu leśnego. Należy mieć na względzie, że "Ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach" (art. 20 ust. 3a p.g.k.). W kolei według art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 663 – dalej: u.l.) lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Zatem decydujące dla określenia czy grunt ma charakter leśny, jest nie tylko ustalenie, czy ma on odpowiednią powierzchnię (kryterium przestrzenne) oraz czy jest pokryty roślinnością leśną (kryterium przyrodnicze), ale także, czy jest on przeznaczony do prowadzenia produkcji leśnej (kryterium przeznaczenia). W świetle ww. definicji grunt będący lasem może być przejściowo pozbawiony roślinności, o ile jest np. przeznaczony do produkcji leśnej. Skarżący wskazuje, że organ powołał wyłącznie adnotacje w historycznych rejestrach gruntów bez przywołania jakichkolwiek dokumentów prawem przewidzianych będących podstawą dokonania wpisu w EGiB. Organ wskazał jednak, że dokonana była w 2021 r. tzw. "modernizacja ewidencji", która jest definiowana jako zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych, podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków; 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków (D. Felcenloben [w:] Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Warszawa 2024, art. 24(a), LEX-el., teza 1). W świetle art. 24a ust. 1 p.g.k. starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych (art. 24a ust. 6 p.g.k.). Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7, dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej starostwa (ust. 8). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych (ust. 9). O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Osobom mającym interes prawny zatem przysługiwały środki prawne określone w ww. przepisach. Mogły składać zarzuty, mogły również kwestionować ewentualną decyzję, która zapadłaby w wyniku rozpoznania zarzutów. Nie jest rzeczą Sądu, by podważać ustalenia dokonane w trakcie ww. procedury modernizacyjnej, bowiem wykraczałoby to poza zakres sprawy. Z aktu notarialnego darowizny z dnia 30 marca 2021 r. wynika, że ww. działka oznaczona została w części symbolem LS IV – lasy. Skarżący już wtedy zatem musiał mieć świadomość stanu prawnego nieruchomości. Procedura modernizacji ewidencji miała miejsce z kolei po tej dacie (co wynika m. in. z pisma Starosty do skarżącego z 23 listopada 2023 r. – w aktach administracyjnych). Fakt ten był ogłaszany publicznie i organ pouczał o możliwościach prawnych przysługujących osobom zainteresowanym. Ówcześnie – jak pisze organ w ww. piśmie – nie zgłoszono w tym zakresie uwag wobec projektu operatu opisowo – kartograficznego. Z kolei zarzuty zgłoszone po terminie określonym w art. 24a ust. 9 p.g.k. traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 24a ust. 12 p.g.k.). Starosta wyraźnie w tym kontekście stwierdził: "Z uwagi na to, że wniosek (...) został złożony po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego informacji o zakończeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków (tj. po dniu 13 października 2021 r.) organ I instancji uznał go za wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Do wniosku tego nie została dołączona żadna dokumentacja, która mogłaby być podstawą dokonania żądanych (...) zmian w danych ewidencyjnych" (s. 3 decyzji Starosty). Przypomnieć należy, że dokonanie zmian po procedurze modernizacji ewidencji wymagałoby przedłożenia późniejszych dokumentów mogących być podstawą uwzględnienia żądania. Nie można bowiem w niniejszym postępowaniu niejako konwalidować faktu, że osoby uprawnione nie skorzystały z uprawnień, które przysługiwały w ramach procedury modernizacyjnej. W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazuje się, że "(...) nie można stawiać znaku równości pomiędzy prostowaniem błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych (w świetle złożonych dokumentów) pomyłek, a żądaniem dokonania przez organ na podstawie tych samych danych wpisu o innej treści od poprzednio dokonanego. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany nieaktualnych już danych, objętych tą ewidencją, wynikające z nowych zdarzeń prawnych. Nie jest natomiast dopuszczalne korygowanie wpisów na podstawie powtórnej oceny archiwalnych dokumentów. Wynika to z treści (...) art. 22 ust. 2 p.g.k. W przypadku nieprzedstawienia przez wnioskodawcę dokumentów uzasadniających wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów, wniosek o dokonanie zmiany nie może być uwzględniony" (wyrok NSA z 28 lutego 2024 r., sygn. I OSK 2036/22). W zakresie przewlekłości postępowania przysługuje odrębna skarga, w odrębnej procedurze i nie jest rzeczą Sądu, by w tym zakresie obecnie wypowiadać się. To samo dotyczy zagadnień objętych innymi postępowaniami administracyjnymi. W odwołaniu skarżący podkreślał (s. 2 i 3), że doszło jego zdaniem do czynu karalnego w postaci fałszu intelektualnego w dokumentacji urzędowej. Jeśli strona skarżąca uważa, że jakikolwiek dokument zawiera dane nieprawdziwe, opiera się na danych sfałszowanych, itp., może złożyć odpowiedni wniosek w organach ścigania, bowiem sąd administracyjny nie jest organem śledczym prowadzącym postępowania dotyczące np. poświadczania nieprawdy w dokumentach. To samo dotyczy zakresu kompetencji WINGiK, do którego kierowano odwołanie. W przypadku uzyskania wyroku skazującego osobę odpowiedzialną zaistnieje przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) bądź sądowoadministracyjnego (art. 273 § 1 p.p.s.a.). Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo, pomijając część dowodów. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 12 § 1, 35, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3, 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 24 ust. 2a pkt 1 – 2, ust. 2b p.g.k., ani też innych przepisów, w tym wyżej powołanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.