II SA/Gl 241/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. B., T. O. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 15 grudnia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.24.2025.KS/PG w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. z dnia 20 grudnia 2024 r. nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżących solidarnie 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. decyzją z 20 grudnia 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nałożył na inwestora "G" (dalej jako inwestor) obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez likwidację dwóch stanowisk parkingowych zlokalizowanych w części północno – zachodniej działki nr [...] (od strony ul. [...]) w S. Przedmiotowe prace wykonać należy w terminie 21 dni od otrzymania decyzji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono wpierw przebieg czynności związanych z realizacją otrzymanego pozwolenia budowlanego na budowę parkingu obejmującego 10 stanowisk, a następnie prace prowadzone w oparciu o decyzję Starosty [...] z 7 czerwca 2022 r. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że w oparciu o poczynione ustalenia dotyczące stanu faktycznego na przedmiotowej nieruchomości organ pierwszej instancji decyzją z 11 sierpnia 2023 r. umorzył postępowanie, jednakże organ odwoławczy rozpoznający wniesione odwołanie, decyzją z 7 maja 2024 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tym podkreślono, że ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji stwierdził, iż inwestor wykonał na wspomnianej nieruchomości 20 miejsc parkingowych co jest niezgodne z zatwierdzonym projektem pozwolenia na budowę z 7 czerwca 2022 r.. Pozwolenie to bowiem przewidywało jedynie wykonanie wiaty na 8 miejsc postojowych oraz 8 miejsc postojowych zgromadzonych w rzędzie w centralnej części działki oraz dwa miejsca postojowe przy południowej części działki. Z powyższą decyzją nie zgodziły się M. B. oraz T.O. (dalej jako strony lub skarżące), które reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosły odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym podniesiono zarzut wydania wskazanej decyzji z naruszenie postanowień art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i uznanie, że budowa miejsc postojowych spełnia wymogi odległości od budynków oraz organizacji stanowisk, zwłaszcza wówczas, gdy odbywa się na tych miejscach postój innych pojazdów niż osobowe; art. 6 powyższego Kodeksu poprzez błędną wykładnię art. 71 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, poprzez nie uwzględnienie zmiany sposobu użytkowania wybudowanych/rozbudowanych miejsc postojowych. Na wskazanym terenie zlokalizowano zbiorniki na paliwa płynne oraz występuje postój pojazdów specjalistycznych i ciężarowych. Dodatkowo podniesiono brak zachowania wymaganych odległości lokalizacji zbiorników na paliwo przeznaczonych na użytek własny – 10 metrów od budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej; z naruszeniem art. 8 przywoływanego Kodeksu poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw tego rodzaju; z naruszeniem art. 10 § 1 w związku z art. 77 § 1 i art. 81 § 1 przywoływanego Kodeksu polegające na wydaniu decyzji bez czynnego udziału stron w prowadzonym postępowaniu i braku możliwości wypowiedzenia się. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i 2, art. 84, art. 80 oraz 81a 21 1 przywoływanego Kodeksu poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść stron wnoszących odwołanie oraz nie uwzględnienie oczywistej i rażącej zmiany sposobu użytkowania wybudowanych miejsc postojowych. Dodatkowo przedmiotowej decyzji zarzucono brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej, co uniemożliwia właściwe rozeznanie motywów, którymi kierował się organ. Nadto wskazano na błąd co do ustaleń faktycznych w zakresie sposobu ustalania odległości wiaty i jej elementów od granicy. W oparciu o postawione zarzuty wystąpiono o nakazanie natychmiastowego wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego – całego parkingu to jest w odniesieniu do wszystkich 20 miejsc postojowych oraz nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprzed budowy i rozbudowy miejsc postojowych. W rozbudowanym uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością postawionych zarzutów oraz sformułowanych żądań kierowanych do organu wyższego stopnia. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z 15 grudnia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.24.2025.KS/PG wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i w tym zakresie wyznaczył nowy termin to jest 21 stycznia 2026 r. a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przybliżył przebieg postępowania dotyczącego budowy spornego parkingu począwszy od 17 października 2007 r. czyli wpłynięcia wniosku stron do organu nadzoru budowlanego celem zweryfikowania prawidłowości budowy parkingu na nieruchomości przynależnej do inwestora. Wskazano, że decyzją z 6 marca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wymienionych dokumentów. Wymagane dokumenty wpłynęły do wskazanego organu 16 kwietnia 2008 r. Postanowieniem z 14 maja 2008 r. organ ten zobowiązał inwestora do przedłożenia dokumentacji uzupełniającej i obowiązek ten przez inwestora został dopełniony. Organ pierwszej instancji decyzją z 2 czerwca 2008 r.. stwierdził, że inwestor dopełnił powyższy obowiązek i przedłożył wymagane prawem dokumenty w tym pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W następstwie odwołania wniesionego przez strony Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z 12 listopada 2008 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, decyzją z 19 stycznia 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie budowy miejsc postojowych przez inwestora. W następstwie wniesionego odwołania organ odwoławczy decyzję z 31 marca 2009 r. uchylił decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie w sprawie prac prowadzonych na przedmiotowym parkingu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył czynności procesowe podejmowane począwszy od 4 października 2022 r., czyli wpływu do organu pierwszej instancji pisma stron o budowie wiaty i miejsc parkingowych niezgodnie z pozwoleniem na budowę z 7 czerwca 2022 r. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdzi, że kwestionowana decyzja wydana została w oparciu o postanowienia art. 51 ust.1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o przedmiotowy przepis jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych prac do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy co do zakresu robót, ich kwalifikacji oraz ich jakości i poprawności technicznej. W dalszej kolejności organ odwoławczy dokonał analizy rozstrzygnięć podejmowanych w latach 2007 – 2009 i stwierdził, że w ówczesnym stanie prawnym budowa parkingu obejmującego 10 stanowisk wymagała zgłoszenia, a wymóg posiadania pozwolenia na budowę występował w przypadku budowy miejsc postojowych przekraczających 10 stanowisk. Następnie przywołany organ dokonał analizy dokumentacji budowlanej dotyczącej budowy wiaty wielostanowiskowej parkingowej i przedstawił w rozbudowany sposób charakter wskazanej inwestycji oraz położenie i gabaryty realizowanej inwestycji. W dalszej kolejności podkreślił, że decyzja organu pierwszej instancji zmierzała do dostosowania prowadzonych prac do wymogów wynikających z pozwolenia budowlanego wydanego przez Starostę [...] z 7 czerwca 2022 r. W prezentowanych rozważaniach dostrzeżono, że inwestor w ramach realizowanej inwestycji wykonał 20 miejsc postojowych w sytuacji, gdy z pozwolenia budowlanego wynikało, że ma być ich 18. Tym samym podzielono stanowisko organu pierwszej instancji o niezbędności wykonania prac zmierzających do dostosowania ilości miejsc postojowych do wielkości wynikającej z pozwolenia budowlanego. W końcowej części uzasadnienia odniesiono się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu i podkreślono, że kwestia usytuowania zbiornika na paliwo wymaga przeprowadzenia odrębnego postepowania wyjaśniającego, albowiem nie jest związana z przedmiotowym postępowaniem. Odnosząc się do wyznaczonego terminu wykonania prac nałożonych na inwestora podkreślono, że zmiana decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie rozwiewa wszelkie wątpliwości co do tego w jakim terminie mają być wykonane przewidziane roboty budowlane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów formułowanych w odwołaniu podkreślono, że nie posiadają one wpływu na treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z powyższą decyzją nie zgodziły się strony, które reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. Przedmiotowej decyzji postawiono zarzut naruszenia postanowień art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. W szczególności podniesiono brak ustalenia w sposób weryfikowalny i kontrolowalny odległości miejsc postojowych i elementów wiaty od granic nieruchomości skarżących i okien w budynku mieszkalnym. Nieustalenie rodzaju pojazdów faktycznie korzystających z miejsc postojowych, albowiem miejsca te są wykorzystywane do parkowania pojazdów specjalnych, z przyczepami oraz pojazdów zbliżonych gabarytami do pojazdów ciężarowych. Ograniczenie ustaleń do różnicy w liczbie miejsc postojowych bez wyjaśnieni, czy faktyczne usytuowanie i sposób użytkowania są zgodne z przepisami prawa budowlanego. Pominięcie lub zmarginalizowanie wykonania intensyfikacji zagospodarowania terenu i wykonania dodatkowych utwardzeń, w tym wykonanych w listopadzie 2024 r. Nie rozpoznanie sprawy dotyczącej zbiornika na paliwo zlokalizowanego na przyczepie. Wskazując na ruszenie przepisów prawa materialnego podkreślono, że art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane został niewłaściwie zastosowany, albowiem ograniczono się wyłącznie do kwestii związanych z doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez korektę ilości miejsc parkingowych, zamiast dokonać oceny legalności i bezpieczeństwa rzeczywistego sposobu urządzenia i użytkowania miejsc postojowych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością. W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do podniesionych zarzutów w skardze stwierdził, że nie wnoszą one nic nowego i nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że decyzja ta narusza wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. Nr 143) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie odnieść się do kluczowego zagadnienia w sprawie, a mianowicie tego jaki jest przedmiot, poddanych kontroli tutejszego sądu decyzji organów administracji obu instancji. Tak sformułowany problem wynika z tego, że w ramach kontrolowanej decyzji organy administracji publicznej połączyły dwa autonomiczne postępowania administracyjne. Pierwsze postępowanie związane jest z budową parkingu przez inwestora na 10 stanowisk i prowadzone było ono w latach 2007 – 2009. Zauważyć należy, że mocą decyzji z 19 stycznia 2009 r. organ pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjne w zakresie budowy parkingu na 10 stanowisk postojowych. W następstwie wniesionego odwołania przez skarżące organ wyższego stopnia decyzją z 31 marca 2009 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podkreślić trzeba, że organ pierwszej instancji po otrzymaniu powyższej decyzji oraz akt administracyjnych w sprawie tej nie podjął żadnych działań, a strony tego postępowania, nie występowały o jego zakończenie. Tym samym postępowanie administracyjne prowadzone we wskazanym zakresie nie zostało zakończone w administracyjnym toku instancji. Drugie postępowanie zainicjonowane zostało pismem skarżących z 3 października 2022 r. i związane było z realizacją przez inwestora decyzji Starosty [...] z 7 czerwca 2022 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przez inwestora wiaty wielostanowiskowej. Z treści uzasadnień rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji wynika, że dokonały one połączenia obu tych postępowań i prowadziły jedno postępowanie zmierzające do zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego od 2007 r. oraz rozpoznania wniosku skarżących z października 2022 r. Potwierdzeniem takiego prowadzenia postępowania jest postanowienie organu pierwszej instancji z 27 stycznia 2023 r. wydane na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, mocą którego nałożono na inwestora nałożono obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji pozwalającej dostosować budowany parking do stanu zgodnego z przepisami zagospodarowania przestrzennego i przepisami technicznymi. Zauważyć należy, że pierwsze z wyodrębnionych postępowań administracyjnych związane jest z realizacją zgłoszenia przez inwestora budowy 10 miejsc postojowych, natomiast drugie z wymienionych postępowań odnosi się do prawidłowości realizacji przez tegoż inwestora decyzji o pozwoleniu budowę wiaty wielostanowiskowej. Brak wyraźnego wyeksponowania faktu prowadzenia dwóch autonomicznych postępowań administracyjnych musi być uznane za ułomność kontrolowanej procedury oraz wydanych w jej ramach rozstrzygnięć. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jak również przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają regulacji, które zezwalałyby na takie formalne połączenie prowadzonych postępowań, a to oznacza, że wypowiadające się organy dokonały naruszenia postanowień art. 6 przywoływanego Kodeksu, a mianowicie obowiązku podejmowania działań na podstawie przepisów prawa, a okoliczność ta już sama wyczerpuje znamiona uwzględnienia wniesionej skargi przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie powyższych rozważań można zaznaczyć, że dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć kwestią uboczną będzie to, czy uprawnione organy wydadzą dwa odrębne rozstrzygnięcia (dwie decyzje będące fizycznie wyodrębnione na stosownych dokumentach) czy też wydadzą rozstrzygnięcie, które będzie zawierało dwie autonomiczne decyzje, a zatem jeden dokument zawierające dwa rozstrzygnięcia odnoszące się do poszczególnych postępowań. Istota rozpoznawanej sprawy związana jest z obowiązkiem nałożonym na inwestora wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, które doprowadzą obiekt do stanu zgodnego z prawem to jest do zgodności z decyzją z 7 czerwca 2022 r. udzielająca pozwolenia na budowę, poprzez likwidację dwóch stanowisk parkingowych lokalizowanych w północno – zachodniej części działki od strony ul. [...]w S. Podkreślenia wymaga, że decyzja ta wydana została w oparciu o postanowienia art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. Tak sformułowana sentencja decyzji organu pierwszej instancji podtrzymana mocą decyzji organu odwoławczego odnosi się wyłącznie do postępowania związanego z prawidłowością realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę z 7 czerwca 2022 r. albowiem wyraźnie wskazuje się w niej, że inwestor obowiązany jest do wykonania określonych robót budowlanych zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego ze wskazanym pozwoleniem budowlanym. Tym samym w sentencji tej decyzji pomija się zgodność wybudowanego parkingu w oparciu o zgłoszenie dokonane w 2007 r. Dostrzeżona tu ułomności nawiązuje do rozważań, które zostały przedstawione powyżej co do prawidłowości tak sformułowanej sentencji poddanej sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Stosownie do postanowień art. 51 ust.1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W rozpoznawanej sprawie mocą decyzji organu pierwszej instancji nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia wykonywanych czynności lub robót budowlanych związanych z wykonaniem wiaty na miejsca postojowe oraz miejsc parkingowych do stanu wynikającego z pozwolenia na budowę wydanego 7 czerwca 2022 r. Równocześnie w rozstrzygnięciu tym pominięto zgodność wykonania wskazanych robót budowlanych ze zgłoszeniem dokonanym w 2007 r. Zaznaczyć przy tym należy, że decyzja organu pierwszej instancji z 11 sierpnia 2023 r. umarzająca postępowanie administracyjne w zakresie prawidłowości wykonanych prac związanych z budową parkingu w oparciu o zgłoszenie z 2007 r. mocą decyzji organu wyższego stopnia z 13 maja 2024 r. została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W świetle przedstawionych powyżej rozważań przyjdzie stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, jak również prawa materialnego, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi, przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie przepisów proceduralnych związane jest z tym, że organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie dokonały naruszenia postanowień art. 104 § 2 w związku z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do postanowień art. 104 § 2 powyższego Kodeksu decyzje rozstrzygają sprawę co do istoty w części lub całości, albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 § 1 tego aktu postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W świetle przywołanych przepisów każde wszczęte przez organ administracji publicznej postępowanie administracyjne musi zostać formalnie zakończone, a zatem musi być wydane stosowne rozstrzygnięcie. Jak już zaakcentowano powyżej, uboczną kwestią jest to, czy w tym zakresie wydane będą dwa odrębne dokumenty, czy też jeden zawierający dwa autonomiczne rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wbrew przywołanym przepisom nie zawiera dwóch autonomicznych rozstrzygnięć odnoszących się do dwóch postępowań prowadzonych przez te organy administracji publicznej. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wyraźnie odnosi się do zgodności wykonanych prac z pozwoleniem na budowę z 7 czerwca 2022 r., a tym samym całkowicie pomija kwestię związaną z prawidłowością wykonania parkingu w oparciu o zgłoszenie dokonane przez inwestora w 2007 r. Pominięcie w sentencji rozpoznawanych decyzji problematyki dotyczącej prawidłowości wykonania parkingu na 10 stanowisk parkingowych oznacza, że w tym zakresie organy nadzoru budowlanego w dalszym ciągu nie zamknęły w sposób formalny postępowania dotyczącego wskazanej problematyki. Dostrzec należy, że z powyższą uwagą koresponduje treść uzasadnień kwestionowanych decyzji. W motywach wydanych rozstrzygnięć organy administracji prezentują przebieg postępowania i podejmowane czynności procesowe począwszy od 2007 r., tym samym dostrzegają niezbędność zamknięcia postępowania administracyjnego wszczętego w 2007 r. jednakże jak zostało to powyżej zaznaczone w sentencji wydanych decyzji brak jest odniesienia do wskazanej problematyki. Podniesione uchybienia wyczerpują przesłankę uwzględnienia wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Obok naruszeń przepisów postępowania administracyjnego kwestionowane decyzje naruszają przepisy prawa materialnego. Stosownie do postanowień art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji w pkt. 2 tego przepisu nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Oznacza to, że organ nadzoru budowlanego obowiązany jest w pierwszej kolejności wydać postanowienie w oparciu o przywołany powyżej art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane a następnie wydać przed upływem wskazanego terminu stosowną decyzję nakładające obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Mocą przywoływanego tu postanowienia wydawanego na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest wskazanego postanowienia, a tym samym wydana w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane decyzja narusza przywołane unormowania. Okoliczność ta wyczerpuje przesłankę uwzględnienia wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W skardze do tutejszego Sądu podniesiono szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Jako główny zarzut podniesiono naruszenia postanowień art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. W szczególności podniesiono brak ustalenia w sposób weryfikowalny i kontrolowalny odległości miejsc postojowych i elementów wiaty od granic nieruchomości skarżących i okien w budynku mieszkalnym. Tak sformułowany zarzut porusza dwie kwestie, pierwsza z nich związana jest z prowadzeniem postępowania dowodowego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a druga związana jest z ułomnościami w zakresie rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego. W kontekście pierwszego z wyodrębnionych zarzutów akcentowano w szczególności brak ustalenia dokładnej lokalizacji budowanej wiaty wielostanowiskowej, która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości przynależnej do skarżących i w ich ocenie nie są spełnione wymogi w zakresie odległości od sąsiedniej nieruchomości, ponieważ w niektórych miejscach odległość ta wynosi 2,2 – 3 m. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu, przyjdzie zaakcentować, że w pozwoleniu na budowę występuje zapis mówiący o tym, że budowana wiata będzie stawiana równolegle do granicy z sąsiednią nieruchomością. Z uwagi na kształt nieruchomości należącej do inwestora już na etapie pozwolenia zamieszczono informacje, że wiata będzie budowana w odległości 3,1 m od nieruchomości sąsiedniej i 8,39 m od najbliższego budynku. W ramach prowadzonego postępowania wskazane dane zostały zakwestionowane, a w uzasadnieniach zaskarżonych decyzjach zostały one przywołane, jednakże z akt administracyjnych i z treści uzasadnienia przywołanych decyzji nie wynika, czy sygnalizowana lokalizacja odpowiada postanowieniom pozwolenia budowlanego, czy też w tym zakresie występują odstępstwa. W treści uzasadnienia kontrolowanych decyzji brak jest odniesienia się do zgłaszanych wątpliwości co do respektowania odległości przewidzianych w pozwoleniu budowlanych z 7 czerwca 2022 r. W tej sytuacji tak sformułowany zarzut uznać należy za trafny i dający podstawę dla uwzględnienia wniesionej skargi, albowiem organy administracji publicznej nie przedstawiły żądnych informacji o tym czy odległości te są prawidłowe, czy też występują w tym zakresie odstępstwa od wydanego pozwolenia budowlanego. Drugi z podniesionych zarzutów odwołuje się do oceny zgromadzonego materiału. W przypadku tego zarzutu akcentuje się, że organy administracji publicznej skupiły się na ilość miejsc parkingowych, natomiast umknęła im kwestia związana z budową miejsc parkingowych i dodatkowego utwardzenia obiektu. Ograniczenie się do ilości miejsc parkingowych oraz pominięcie zagadnień związanych z respektowaniem warunków realizacji poszczególnych miejsc parkingowych jest również ułomnością kontrolowanej decyzji. W konsekwencji uznać trzeba, że także i ten zarzut zasługuje na uwzględnienie. Z ustaleń poczynionych przez oba wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej w ramach prowadzonego postępowania ustalono, że na trenie należącym do inwestora wykonano 20 miejsc postojowych, przy czym brak jest jednoznacznego ustalenia czy zwiększona liczba miejsc parkingowych o dwa stanowiska jest następstwem nieprawidłowego wykonania zgłoszenia, czy odstępstwem od wydanego pozwolenia budowlanego. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji tego zagadnienia nie wyjaśniają. W konsekwencji dostrzeżone tu uchybienie wyczerpuje przesłankę uwzględnienia wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako następny zarzut podniesiono nieustalenie rodzaju pojazdów faktycznie korzystających z miejsc postojowych, albowiem miejsca te są wykorzystywane do parkowania pojazdów specjalnych, z przyczepami oraz pojazdów zbliżonych gabarytami do pojazdów ciężarowych. Tak sformułowany zarzut na obecnym etapie postępowania jest przedwczesny, albowiem istota przedmiotowego postępowania sprowadza się do weryfikacji czynności i prac budowlanych z porządkiem prawnym, a zatem nie tylko z unormowaniami zamieszczonymi w przepisach prawa budowlanego, ale także z wydanej w tym zakresie decyzji administracyjnej. Podnoszony w skardze zarzut odnosi się do sposobu użytkowania przedmiotowego terenu, a zatem nie jest on związany z prowadzonymi pracami na nieruchomości inwestora. Tak ujęty zarzut nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi, albowiem nie jest związany z jego istotą. W skardze do tutejszego Sądu wskazano na ograniczenie się do ustaleń w zakresie różnicy w liczbie miejsc postojowych bez wyjaśnienia, czy faktyczne usytuowanie i sposób użytkowania są zgodne z przepisami prawa budowlanego. Sygnalizowane naruszenie częściowo zasługuje na uwzględnienie, albowiem podzielić należy stanowisko skarżących, że organy administracji ograniczyły się do wskazania, że występuje rozbieżność w liczbie legalnych miejsc parkingowych z liczbą miejsc dostępnych na spornym obszarze. Organy te, jak zostało to już podniesione wcześniej nie ustaliły, czy rozbieżność ta powstała w następstwie wadliwego wykonania zgłoszenia czy też pozwolenia na budowę. Tym samym okoliczność ta wymaga jednoznacznego wyjaśnienia w ramach ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W tożsamy sposób jak powyżej odnieść należy się do problematyki związanej z użytkowanie miejsc parkingowych, ponieważ problematyka ta wykracza poza ramy prowadzonego postępowania administracyjnego. W skardze podniesiono zarzut pominięcia lub zmarginalizowania wykonania intensyfikacji zagospodarowania terenu i wykonania dodatkowych utwardzeń, w tym wykonanych w listopadzie 2024 r. Tak sformułowany zarzut, w kontekście już prowadzonych rozważań zasługuje na uwzględnienie, ponieważ istota kwestionowanej decyzji sprowadza się do pozaprawnego zwiększenia liczby miejsc postojowych. Oznacza to, że wystąpiła intensyfikacja zagospodarowania terenu i wykonania dodatkowych utwardzeń, a poddana sądowej kontroli decyzja nie wyjaśnia występujących w tym zakresie wątpliwości. Jako autonomiczny zarzut, w skardze wniesionej do tutejszego Sądu, podniesiono brak rozpoznania sprawy dotyczącej zbiornika na paliwo zlokalizowanego na przyczepie. Przywołany tu zarzut nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi, albowiem nie jest on związany z wykonaniem określonych robót budowlanych, lecz nawiązuje do sposobu wykorzystania wybudowanych miejsc parkingowych, jak również wiat na postój pojazdów przynależnych do inwestora. W konsekwencji uznać należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy zarzut ten jest bezzasadny. Wskazując na ruszenie przepisów prawa materialnego podkreślono, że art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane został niewłaściwie zastosowany, albowiem ograniczono się wyłącznie do kwestii związanych z doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez korektę ilości miejsc parkingowych, zamiast dokonać oceny legalności i bezpieczeństwa rzeczywistego sposobu urządzenia i użytkowania miejsc postojowych. W ramach powyżej prowadzonych rozważań kwestia ta była już przedmiotem analizy i w części odnoszącej się do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, formułowany zarzut można uznać za trafny. Odmiennie sytuacja przedstawia się w stosunku do drugiej części przywoływanego zarzutu, a związanej z oceną bezpieczeństwa i rzeczywistego sposobu użytkowania miejsc postojowych. Ta część zarzut nie jest związana z prowadzonym postępowaniem, a tym samym nie może stanowić podstawy jej uwzględnienia. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji dokona rozdziału połączonego postępowania na dwa odrębne. Pierwsze z nich związane musi być z zakończeniem postępowania prowadzonego z uwagi na budowę parkingu na 10 stanowisk postojowych. Postępowanie to jest na etapie przekazania do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji i w tym zakresie organ powinien się wypowiedzieć i zakończyć to postępowanie administracyjne stosowną decyzją administracyjną uwzględniająca upływ czasu od momentu podjęcia ostatniej decyzji z 31 marca 2009 r. Drugie postępowanie związane jest z żądaniem skarżących skierowanym do organu pierwszej instancji, a dotyczącym budowy wiaty na osiem stanowisk postojowych. W ramach tego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji obowiązany jest do weryfikacji realizowanej budowy w zakresie zgodności z pozwoleniem budowlanym Starosty [...] z 7 czerwca 2022 r. W szczególności organ jest obowiązany ustalić, czy w tym zakresie inwestor dopuścił się naruszeń prawa, które uzasadniały będą ingerencję w to postępowanie administracyjne. Dopiero po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności wykonanych prac budowlanych z dokonanym zgłoszeniem oraz otrzymanym pozwoleniem budowlanym, będzie możliwe ustalenie zakresu ewentualnych prac czy czynności mających doprowadzić realizowaną inwestycję do stanu odpowiadającego normom prawnym. Jak zostało to już wcześniej podniesione to czy we wskazanym zakresie organy administracji wydadzą dwie decyzje będące odrębnymi dokumentami czy też zamieszczą takie rozstrzygnięcia w jednym dokumencie jest sprawą techniczną i nie mającą znaczenia normatywnego. W tym zakresie wskazane organy dysponują swobodą i wybór sposobu zakończenia prowadzonych postępowań należy do jego kompetencji. Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uwzględnieniu wniesionej skargi i o uchyleniu zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania w kwocie 997 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Składa się na nią uiszczony przez skarżące solidarnie wpis od skargi, w kwocie 500 zł. oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł i opłata skarbowa za udzielone pełnomocnictwo w kwocie 17 zł. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.