II SA/Gl 250/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 19 grudnia 2025 r. nr WGK-RIT.6232.01.16.2025 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezydenta Miasta S. opisane w rubrum niniejszego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanej regulacji wynika, że strona zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego dopiero rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 1691; dalej "k.p.a.") na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy, od zaskarżonego postanowienia skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia, o czym został pouczony przez organ I instancji. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący z tego uprawnienia skorzystał. Tymczasem wniósł skargę na postanowienie organu I instancji do Sądu. W konsekwencji należało stwierdzić, że skarga na jest niedopuszczalna. Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.