II SA/Gl 465/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2026 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 13 lutego 2026 r. nr SKO.II/426/205/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta U. z dnia 20 listopada 2025 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej – organ odwoławczy, Kolegium) postanowieniem z dnia 13 lutego 2026 r. nr SKO.II/426/205/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm. - dalej k.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia D. W. (dalej – Skarżąca, Wnioskodawczyni), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta U. (dalej – organ I instancji, Burmistrz Miasta) z dnia 20 listopada 2025 r. nr [...], którym zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku D. W., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, tj. do dnia 29 marca 2027 r., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki o nr [...] (obręb [...]), położonej w rejonie ul. [...] w U.. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 29 września 2025 r. Skarżąca wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki o nr [...] (obręb [...]), położonej w U.. Po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia 20 listopada 2025 r. zawiesił z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie. Jako podstawę zawieszenia wskazano art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.). W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów. Ponadto poinformowano, że obecnie projekt planu ogólnego został przekazany do uzgodnień i opiniowania do podmiotów wskazanych w art. 13i ust. 3 pkt 5 u.p.z.p. Natomiast w końcowej części uzasadnienia organ I instancji podniósł, że w projekcie planu ogólnego działka nr [...] znajduje się w strefie oznaczonej jako 13S0 (strefa otwarta - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej). Zachodzi zatem wysokie prawdopodobieństwo sprzeczności planowanej przez Skarżącą inwestycji z ustaleniami przyszłego miejscowego planu zagospodarowania terenu, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego. W zażaleniu z dnia 18 listopada 2025 r. Skarżąca wnosząc o uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego zarzuciła mu naruszenie: art. 62 ust. 1 u.p.z.p., art. 7 i art. 8 k.p.a. (zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej oraz zasady uwzględniania interesu obywateli), art. 10 § 1 k.p.a. (zasady czynnego udziału stron w postępowaniu), art. 32 Konstytucji RP (zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne), art. 6 k.p.a. (zasady praworządności) oraz art. 12 k.p.a. (zasady szybkości i sprawności postępowania), stanowiące nadużycie uznania administracyjnego przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W motywach zażalenia podniesiono, że strefa 13SO wyznaczona została w projekcie planu ogólnego, a więc w akcie, który nie jest planem miejscowym, a więc nie ma mocy prawa miejscowego. Ponadto z racji na etap prac nie jest znane finalne przeznaczenie tego terenu, a także data uchwalenia planu miejscowego. Tym samym – w ocenie Wnioskodawczyni – nie ma przeszkód dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, która pozwoliłaby na zrealizowanie prawa do zagospodarowania terenu działki, stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Podkreśliła również, że wobec braku obowiązującego planu miejscowego jedyną drogą realizacji tego prawa jest decyzja o warunkach zabudowy. Wnioskodawczyni stwierdziła ponadto, że organ I instancji nie wykazał, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z przyszłym planem miejscowym, ograniczając się do ogólnego wskazania zapisów planu ogólnego. Nie wykazał, że inwestycja wpłynie negatywnie na ład przestrzenny lub środowisko. Niezależnie od tego Skarżąca zwróciła uwagę, że nie miała możliwości zgłaszania uwag do projektu planu ogólnego, czym naruszono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Wnioskodawczyni wyraziła także pogląd, że sam projekt planu nie został przeanalizowany pod kątem już wydanych warunków zabudowy na obszarze miasta, a więc nie ma podstaw do przyjęcia, że wydanie kolejnej decyzji w niniejszej sprawie stanowiłoby jakiekolwiek zagrożenie. Poza tym Skarżąca uznała, że organ nierówno traktuje strony, gdyż znane są jej przypadki wydawanie decyzji pozytywnych już po dacie przystąpienia do prac nad planem ogólnym. Nadto Skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie odnośnie czasu prowadzonego postępowania. Z tych wszystkich powodów – w ocenie Wnioskodawczyni - Burmistrz Miasta nadużył prawa do zawieszenia postępowania, które ma charakter fakultatywny. Organ odwoławczy nie przychylając się do argumentacji zażalenia, postanowieniem z dnia 13 lutego 2026 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W jego motywach wskazano, że konstrukcja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie stanowi żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, poza wszczęciem postępowania w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego. W orzecznictwie stwierdza się ponadto, że plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni. Dlatego też usprawiedliwionym jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienia zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Uzasadniając zawieszenie postępowania wskazano, że w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwalę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U. w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów. Z kolei w dniu [...] r. Rada Miasta U. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U., którego projekt teren inwestycyjny lokalizuje w strefie planistycznej oznaczonej 13SO (strefa otwarta tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej). Stanowi to o sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta U., bowiem miejscowy plan będzie ustalany na podstawie aktualnie procedowanego planu ogólnego. Zaznaczono także, że obecnie projekt planu ogólnego został przekazany do uzgodnień i opiniowania do podmiotów wskazanych w art. 13i ust. 3 pkt 5 u.p.z.p. i stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może zostać uchwalony przed upływem terminu zawieszenia postępowania. W skardze z dnia 12 marca 2026 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Wnioskodawczyni zarzuciła postanowieniu Kolegium: 1) naruszenie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zachodzą realne przesłanki do zawieszenia postępowania, mimo braku wykazania sprzeczności inwestycji z projektem planu ogólnego, który nie posiada mocy prawnej; 2) naruszenie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez ograniczenie prawa własności Skarżącej do zagospodarowania nieruchomości, bez realnego zagrożenia ładu przestrzennego; 3) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego zebrania i oceny materiału dowodowego oraz niewyważenie interesu publicznego i prywatnego; 4) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i odniesienia się do projektu planu ogólnego; 5) naruszenie art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne potraktowanie Skarżącej w porównaniu do innych inwestorów; 6) naruszenie art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania i brak informacji o przyczynach zwłoki; 7) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez schematyczne i ogólnikowe uzasadnienie, które nie odnosi się indywidualnie do planowanej inwestycji ani realnej kolizji z projektem planu; 8) naruszenie art. 140 k.c. w związku z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności wynikające z zawieszenia postępowania; 9) sprzeczność stanowiska organu odwoławczego z orzecznictwem sądownictwa sądowoadministracyjnego. Wobec tych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W motywach skargi Wnioskodawczyni w głównej mierze posłużyła się argumentacją zaprezentowaną w zażaleniu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie, którym zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: (1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo (2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skład orzekający w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że konstrukcja tego unormowania daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącemu postępowanie o ustalenie warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie określając żadnych dodatkowych wymogów co do przesłanek zawieszenia, a jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu. Wspomnianą kompetencję należy rozpatrywać z uwzględnieniem treści art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zastrzegającego dla organów gminy władztwo planistyczne, realizowane w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). W tym kontekście za uzasadnioną należy uznać tezę, że powyższa ustawa przyznaje prymat pracom zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania, czego wyrazem jest umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem zagwarantowania kontynuacji i dokończenia tych prac. Co istotne, zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może nastąpić - jak trafnie zauważyły orzekające w sprawie organy - nawet w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a niniejsza kwestia pozostaje dopiero na etapie rozważań. Ratio legis tego przepisu polega bowiem na ochronie danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15, LEX nr 2342053). Zasadniczym powodem zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej była akcentowana przez organy obydwu instancji kolizja planowanej przez stronę inwestycji z projektem planu ogólnego dla Miasta U.. Jest poza sporem, że - jak ustalił organ pierwszej instancji - objęty wnioskiem teren inwestycji położny jest na obszarze, dla którego na mocy uchwały Rady Miasta U. z [...] r. nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego Miasta w granicach administracyjnych z wyłączeniem niektórych terenów, z kolei wcześniej, a mianowicie [...] r. wspomniana Rada podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu ogólnego dla Miasta U.. Bezspornym jest również to, że w projekcie owego planu ogólnego przedmiotową nieruchomość zakwalifikowano do terenów oznaczonych symbolem 13SO - strefa otwarta - tereny rolnictwa z zakazem zabudowy, tereny lasów, tereny zieleni naturalnej i wód oraz komunikacji i infrastruktury technicznej, a w rezultacie, że planowane przez Skarżącą zamierzenie jest z tym projektem sprzeczne. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, zaś na mocy ust. 3 pkt 1 lit. a tego przepisu, przez zgodność planu miejscowego z planem ogólnym rozumie się ustalenie w planie miejscowym przeznaczenia terenu mieszczącego się w profilu funkcjonalnym strefy planistycznej obejmującej teren. W aktualnym stanie prawnym, uwzględniającym nowelizację powyższej ustawy dokonaną z dniem 24 września 2023 r., mocą której do wspomnianego aktu wprowadzona została instytucja planu ogólnego, przedmiotowy plan stanowi nowy instrument planistyczny o zasięgu obejmującym całą gminę i służyć ma systemowemu zwiększeniu władztwa planistycznego gminy w zakresie kreowanej polityki przestrzennej. Plan ogólny ustanawia rada gminy w formie uchwały mającej charakter aktu prawa miejscowego (art. 13 ust. 7 u.p.z.p.) i w zamyśle ustawodawcy stanowi on dokument, z którym badana będzie zgodność miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ale także decyzji o warunkach zabudowy (vide: T. Filipowicz [red.], A. Plucińska-Filipowicz [red.], M. Wierzbowski [red.]. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, LEX). W rezultacie należy przyznać, że przyjęte w planie ogólnym przeznaczenie terenu zasadniczo wiąże organ stanowiący gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, który powinien być w przedmiotowym zakresie zgodny z tym pierwszym dokumentem. Trzeba jednak zaznaczyć, że owo związanie dotyczy sytuacji, gdy plan ogólny został już uchwalony i funkcjonuje w obrocie prawnym. Należy tu zaakcentować, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Chociaż więc art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie formułuje w sposób literalny przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania w jego trybie i - jak wspomniano wyżej - zgodnie z prezentowanym w judykaturze poglądem owo zawieszenie może nastąpić, nawet w sytuacji, gdy jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, to jednak nie sposób tracić z pola widzenia, że zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu akcentuje się, iż skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia może nastąpić tyko wówczas, gdy istnienie sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu jest realne (zob. wyroki NSA: z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2704/24; z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2685/15; z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2705/24 - wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). Powyższe oznacza, że zawieszenie postępowania na podstawie wskazanej normy powinno być uzależnione od wyniku ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Go 12/26, LEX nr 4090323). Zdaniem składu orzekającego, na pełną aprobatę zasługuje więc pogląd, zgodnie z którym uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest nie tylko sama hipotetyczna kolizja pomiędzy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy a projektowanym miejscowym planem co do przeznaczenia wskazanych w tym wniosku nieruchomości. Konieczne jest bowiem równoczesne prawdopodobieństwo, że owa kolizja skonkretyzuje się. Tym samym za trafne należy uznać stanowisko, że zawieszenie postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może nastąpić tylko wtedy, gdy można uznać za realne, że plan miejscowy, o treści kolidującej z wnioskowaną decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego czasu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o wydanie tej decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2189/22, LEX nr 3604900 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 538/25, LEX nr 3898064). Wymaga bowiem podkreślenia, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wyjątek od zasady szybkości postępowania sformułowanej w art. 12 k.p.a. i jest dla wnioskodawcy bardzo dotkliwy ze względu na długotrwałe przerwanie toczącej się procedury. Stąd organ administracji publicznej powinien w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania uprawdopodobnić realną możliwość uchwalenia planu przed upływem ustawowego 18-miesięcznego terminu (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2704/24, LEX nr 3935483, oraz "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" red. Z. Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018, str. 640-641). A contrario, brak wykazania takiej możliwości nie pozwala na uznanie zawieszenia za prawidłowe, gdyż wyklucza weryfikację jego zasadności. Zdaniem Sądu, wypowiadające się w sprawie organy nie wykazały w sposób przekonujący prawdopodobieństwa, że kolizja pomiędzy sporną inwestycją a projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zrealizuje się oraz sformalizuje przed upływem terminu określonego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Wskazane organy położyły akcent jedynie na sprzeczność owego zamierzenia z przeznaczeniem terenu inwestycyjnego przewidzianym w projekcie planu ogólnego. Tymczasem trzeba wyjaśnić, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nawiązuje w swojej treści wyraźnie do "planu miejscowego" a nie do planu ogólnego i dlatego sprzeczność z projektem tego ostatniego dokumentu nie może sama w sobie uzasadniać zastosowania niniejszej normy. Niezgodność z planem ogólnym mogłaby ewentualnie stanowić podstawę do zastosowania powyższego przepisu ale tylko w sytuacji, gdyby ów plan ogólny został już uchwalony i miał moc obowiązującą, jako że dopiero wtedy jego postanowienia rzutowałyby w sposób wiążący na kształt projektowanego planu miejscowego i determinowałaby jego przyszłe zapisy dotyczące przeznaczenia poszczególnych, objętych nim terenów. W warunkach rozpoznanej sprawy jest poza sporem, że plan ogólny dla Miasta U. nie został dotychczas uchwalony, a z ostatniej widniejącej na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U. informacji wynika, że [...] kwietnia 2026 r. opublikowano dopiero obwieszenie o wydłużeniu terminu konsultacji społecznych jego projektu do [...] maja 2026 r. Jak przy tym wyjaśniono wyżej, brak zgodności spornej inwestycji z projektem planu ogólnego nie stanowi formalnej przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Równocześnie, w ramach procedury dotyczącej uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiadomo tylko tyle, że podjęto uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia. Jak zasadnie podnosiła Skarżąca, z akt sprawy ani z wywodów organów obydwu instancji nie wynika, aby poza tą uchwałą dokonano jakichkolwiek dalszych czynności zmierzających do sporządzenia projektu przedmiotowego aktu. Sąd ustalił przy tym z urzędu, że żadnych danych o takich czynnościach nie zamieszczono również na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta U.. Wszystko to wskazuje, że w okresie niemal dwóch lat od uchwalenia powołanej uchwały z [...] r., organ gminy pozostawał bierny w kwestii opracowywania planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia zasady równości oraz zarzutu odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, normowanej postanowieniami art. 8 § 2 k.p.a. Wskazała mianowicie, że organ I instancji w stosunku do innych osób, których nieruchomości znajdowały się w analogicznej strefie, jak nieruchomość Skarżącej i ubiegających się o wydanie wskazanej decyzji o warunkach zabudowy taką decyzję wydawał. Tym samym dopuścił się naruszenia postanowień przywołanego powyżej przepisu, albowiem w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie odniósł się do tej okoliczności i nie przedstawił argumentacji przemawiającej za wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie narusza zatem normę prawa materialnego zawartą w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., gdyż nie wykazano zasadności jego zastosowania. Nadto przedmiotowy akt narusza zasadę prawdy obiektywnej sformułowaną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jako że zawarte w nim rozstrzygnięcie nie zostało poparte ustaleniami mogącymi potwierdzać istnienie przesłanek zawieszenia postępowania zainicjowanego wnioskiem strony. Ponadto wskazane rozstrzygnięcie narusza postanowienia art. 8 § 2 k.p.a. w zakresie odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Powyższe okoliczności wyczerpują przesłankę uwzględniania wniesionej skargi przewidzianą treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), tj. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji raz jeszcze zbada jej okoliczności i w szczególności wskaże, czy - a jeżeli tak to jakie - czynności podjęto w ramach uchwalania planu miejscowego. Następnie, mając na względzie konkluzje płynące wprost z niniejszego wyroku powtórnie oceni, czy istnieją podstawy do przyjęcia prawdopodobieństwa, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zostanie uchwalony w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., ewentualnie - o ile w międzyczasie nastąpi wyłożenie do publicznego wglądu projektu planu miejscowego (a nie planu ogólnego) - w terminie przedłużonym na zasadzie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł. Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.