II SA/Gl 53/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan,, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Burmistrz W. decyzją z [...] r. nr [...] ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu na rzecz M. M. dla zamierzenia inwestycyjnego do realizacji na terenie położonym w północnej części działki nr 1 karta mapy [...], przy drodze stanowiącej przedłużenie ulicy [...]. Pismem z 30 listopada 2015 r. D. O. (dalej strona lub skarżąca) złożyła do wyżej wymienionego organu wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Powyższy organ postanowieniem z [...] r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z [...] r., a decyzją z [...] r. nr [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu na rzecz M. M. dla zamierzenia inwestycyjnego do realizacji na terenie położonym w północnej części działki nr 1 karta mapy [...], przy drodze stanowiącej przedłużenie ulicy [...]. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie, które decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Od tej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 6 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 343/17 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego wyroku podkreślono, że organy administracji nie przeprowadziły żadnej analizy dotyczącej obszaru oddziaływania inwestycji na otoczenie i nie ustaliły, czy skarżącej przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym czy też nie. Burmistrz W. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku D. O. (dalej strona lub skarżąca) umorzył wznowione postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zakończone decyzją ostateczną nr [...] z [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego do realizacji na terenie położonym w północnej części działki nr 1 karta mapy [...], przy drodze stanowiącej przedłużenie ulicy [...]. W uzasadnieniu tej decyzji przywołano treść wniosku o wznowienie postępowania i podkreślono, że strona nie została uznana za stronę w ramach pierwotnego postępowania pomimo zamieszkiwania w bezpośredniej strefie oddziaływania inwestycji. Przybliżono działania organów administracji publicznej po wpłynięciu tego wniosku w tym wydane postanowienia i decyzje oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dalszej kolejności organ ten odniósł się do problematyki interesu prawnego wywodzonego przez stronę z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy i stwierdził, że przywołane powyżej studium jako niebędące przepisem prawa nie może stanowić podstawy interesu prawnego strony. Podkreślono, że dla terenu, na którym znajdowała się działka 1 obręb [...], nie było opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem niezbędne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Następnie organ pierwszej instancji zamieścił rozważania dotyczące tego, czy strona spełnia wymogi do uznania jej za stronę w postępowaniu prowadzonym w 2013 r. i zasygnalizował, że strona wywodzi swój interes prawny w tym, że jej nieruchomość znajduje się w odległości 850 m od miejsca lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do twierdzeń strony organ ustalił, że odległość jej nieruchomości od lokalizacji przedsięwzięcia wynosi 867,34 m, a odległość ta ustalona została przy wykorzystaniu systemu informatycznego będącego w dyspozycji Starostwa w L. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odniósł się do kwestii dobrego sąsiedztwa wynikającego z postanowień art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazano, że w postępowaniu dotyczącym budowy elektrowni wiatrowej element ten nie ma zastosowania z uwagi na zaliczenie elektrowni do infrastruktury technicznej. W następstwie przeprowadzonej analizy organ uznał, że strona nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego, lecz jedynie wskazała na interes faktyczny. Nadto organ ten podniósł, że przy rozpoznawaniu tej sprawy nie brał pod uwagę regulacji ustawowych, które weszły w życie 15 lipca 2016 r., a decyzje ostateczne wydane przed tą datą zachowują moc. W kolejnej części uzasadnienia odniesiono się do uwarunkowań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na nieruchomościach strony i podkreślono, że nie przeciwstawiają się one lokalizacji przedmiotowej elektrowni. Przeprowadzając analizę wysokości spornej elektrowni ustalono, że ma ona wysokość 112,12 m i mieści się w granicach wynikających przyjętej w 2013 r. decyzji. Faktyczna odległość tej elektrowni od budynku strony wynosi 931 m, natomiast 867,34 m jest ona oddalona od granicy nieruchomości strony. W kolejnej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odniósł się do problematyki legitymowania się przez stronę interesem prawnym w przedmiotowym postępowaniu. W uzasadnieniu tym odwołano się do analizy urbanistycznej i przywołano postanowienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lokalizacji spornej inwestycji i podkreślono, że z dostępnych dokumentów nie wynika, aby przekroczone zostały dopuszczalne poziomy. Wskazano przy tym, że strona narażona jest na większy hałas pochodzący z drogi wojewódzkiej, która znajduje się w odległości 420 m od jej nieruchomości. Równocześnie organ pierwszej instancji podkreślił, że obecnie sytuacja wygląda odmiennie od tej, która istniała w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanej elektrowni wiatrowej na działce nr 1 obręb [...], ponieważ obecnie w okolicy tej zlokalizowane są inne elektrownie wiatrowe. W dalszej części uzasadnienia przybliżono regulacje dotyczące przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego i podkreślono, że przeprowadzona analiza pozwoliła uznać, że strona nie wykazała interesu prawnego w domaganiu się uczestniczenia w postępowaniu o warunkach zabudowy, a tym samym brak jest jej interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, a okoliczność ta uzasadnia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która pismem z 18 sierpnia 2020 r. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W motywach odwołania podkreślono naruszenie procedury administracyjnej w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w szczególności art. 28 w związku z art. 7 i art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak oceny sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego odmową przyznania jej statusu strony. Nadto wskazano na naruszenie art. 146 § 1 tego Kodeksu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, ponieważ w jej ocenie termin ten winien być liczony dopiero od dnia doręczenia spornej decyzji. Inna interpretacja w jej ocenie jest sprzeczna z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Dodatkowo wskazano na naruszenie postanowień art. 105 przywoływanego Kodeksu w związku z art. 145 § 1 pkt 4 tego aktu poprzez uznanie postępowania jako bezprzedmiotowe. Obok naruszeń przepisów postępowania administracyjnego wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że planowane dla inwestycji powierzchnie zabudowy pozwalają na ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania i zagospodarowania terenu; wadliwe ustalenie obszaru dla celów analizy poniżej wartości minimalnej oraz wbrew wytycznym nakazującym wyznaczenie obszaru wokół danej nieruchomości. Nadto wskazano na potencjalne naruszenie art. 4 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ponieważ organ po uchyleniu wcześniejszych decyzji winien wziąć pod uwagę postanowienia przywołanej ustawy. Dodatkowo w odwołaniu tym wystąpiono o zbadanie przesłanek stwierdzenia nieważności powyższej decyzji w trybie art. 156 § Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania zamieszczono argumentację przemawiającą za jego uwzględnieniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i orzekło odmówić uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza W. nr [...] z [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy nominalnej do 1500 kW na terenie północnej części działki ewidencyjnej nr 1 obręb [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, poczynając od wydania decyzji przez organ pierwszej instancji [...] r. do momentu wniesienia przez stronę odwołania od decyzji tegoż organu z [...] r. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie postanowił wpierw uchylić decyzję organu pierwszej instancji, a następnie orzec co do istoty sprawy i odmówił uchylenia pierwotnej decyzji organu pierwszej instancji z [...] r. W swoich motywach organ ten wskazał, że przedmiotem decyzji Burmistrza W. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...] r. była inwestycja polegająca na budowie na terenie działki nr 1 elektrowni wiatrowej o mocy 1500 kW, średnicy śmigieł wirnika do 70 m i całkowitej wysokości do 120 m, przy czym jak wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę, elektrownia ta ma wysokość 112,12 m. Odległość przedmiotowej elektrowni od nieruchomości skarżącej powoduje, że brak jest podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa inwestycja powoduje negatywne oddziaływanie na nieruchomość wnioskodawczyni. W dalszej części uzasadnienia organ ten stwierdził, że obecnie obowiązujące regulacje prawne przewidują obszar oddziaływania dla takiej inwestycji jak przedmiotowa wynosi 1121 m, a zatem nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania, ponieważ jest od tej elektrowni oddalona o 931 m. Dodatkowo podzielono stanowisko organu pierwszej instancji co do sposobu interpretacji postanowień ustawy z 2016 r., w odniesieniu do możliwości wykorzystania nieruchomości na cele zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a znajdujące się już w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej. W konsekwencji strona może korzystać ze swojej nieruchomości zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym organ ten nie stwierdził istnienia ewentualnych uciążliwości i oddziaływania przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że strona nie legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu decyzji z [...] r., a zatem z wnioskiem wystąpił podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzja o warunkach zabudowy. W konkluzji swojego stanowiska organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji trafnie przyjął, że wnioskodawczyni uruchomienia przedmiotowego postępowania nie wykazała, aby inwestycja ta wpływała na jej prawa i obowiązki oparte na przepisach prawa materialnego, natomiast te okoliczności, które podnosiła w swoich pismach odnoszą się do interesu faktycznego nieuprawniającego do skutecznego występowania w rozpoznawanej sprawie. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że skoro przesłanka wznowienia przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wystąpiła, to brak jest podstaw do merytorycznej oceny decyzji z [...] r. i w tym zakresie odwołano się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że skoro strona nie legitymuje się interesem prawnym, to tym samym niezbędne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak występowania przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej skarżąca wystąpiła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego dotyczącego tego, czy art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest zgodny z art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w którym zakazuje uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz art. 145a i art. 145b Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli o dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, także z przyczyn leżących po stronie organu administracji, a wniosek o wznowienie został złożony znacznie przed terminem, o którym mowa w przywołanym art. 146 § 1. Wskazanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie norm prawa procesowego, a to art. 7 w związku z art. 77, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak oceny sprawy na podstawie materiału dowodowego, którego zasadność uzupełnienia wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyrokach o podanych sygnaturach, co niezasadnie skutkowało przyjęciem przesłanek warunkujących wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez odmowę uchylenia decyzji pomimo istnienia przesłanek w zakresie podjęcia takiego rozstrzygnięcia z uwagi na nieuczestniczenie skarżącej w postępowaniu zmierzającym do wydania kwestionowanej decyzji; naruszenie art. 25 wskazanego Kodeksu poprzez błędne określenie stron postępowania w decyzji ustalającej warunki zabudowy przez organ odwoławczy powielający wadliwą argumentację organu pierwszej instancji; naruszenie art. 156 § 1 przywoływanego Kodeksu poprzez niezbadanie przesłanek stwierdzenia nieważności spornej decyzji; naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie tego ostatniego przepisu i nieuwzględnienie prokonstytucyjnej wykładni tegoż przepisu; art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że planowane dla inwestycji powierzchnie zabudowy pozwalają na ustalenie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania i zagospodarowania terenu; wadliwe ustalenie obszaru dla celów analizy poniżej wartości minimalnej oraz wbrew wytycznym nakazującym wyznaczenie obszaru wokół danej nieruchomości; naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niezastosowanie. Dodatkowo wskazano na potencjalne naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ po wydaniu decyzji uchylającej decyzje objęte postępowaniem wznowieniowym merytorycznie rozpatrując sprawę winien wziąć pod uwagę treść przywołanej ustawy oraz nieustalenie, że decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia zapadła z rażącym naruszeniem prawa w zakresie niedochowania terminu na ich wydanie, a także nieustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. W skardze tej skarżąca wystąpiła o powołanie biegłego z zakresu budownictwa oraz akustyki na okoliczność ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, albowiem w jej ocenie obszar oddziaływania jest większy niż wskazany w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła przebieg czynności podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania oraz przedstawiła rozbudowaną argumentację przemawiającą za zasadnością postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy, tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na dwie kwestie, które determinują treść podejmowanego rozstrzygnięcia. Po pierwsze rozpoznawana sprawa rozpoznawana jest w ramach trybu nadzwyczajnego weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej i okoliczność ta posiada istotne znaczenie dla sposobu prowadzenia przedmiotowego postępowania, jak również na podejmowane rozstrzygnięcia. Instytucja procesowa wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną w stosunku, do której zaistniała jedna z okoliczności wskazanych w art. 145 §1, art. 145a oraz art. 145b Kodeksu postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania administracyjnego w zamierzeniu ustawodawcy ma doprowadzić do usunięcia wad, jakimi są obarczone ostateczne rozstrzygnięcia administracyjne. To nie oznacza jednak, że wznowienie postępowania pociąga za sobą automatycznie konieczność przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie, łącznie z powtórzeniem wszystkich czynności dowodowych. Po wznowieniu postępowania organ jest bowiem, stosownie do art. 149 § 2 K.p.a., zobowiązany w pierwszej kolejności do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a następnie dopiero co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W doktrynie podkreśla się, że celem postępowania rozpoznawczego w sprawie o wznowienie jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 932 i nast.). Po drugie, tutejszy Sąd rozpoznaje sprawę po raz kolejny i jest związany stanowiskiem wyrażonym w wyroku z 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 340/17, a podtrzymanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 191/18. Stosownie bowiem do postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przywołanym wyroku tutejszy Sąd uwzględnił skargę skarżących, albowiem w ramach prowadzonego postępowania organy administracji publicznej nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego na okoliczność wyjaśnienia kluczowej kwestii, a mianowicie czy skarżącej w ramach wznowionego postępowania przysługuje interes prawny pozwalający uznać, że w ramach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu pierwszej instancji z [...] r. nie zapewniono czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, a tym samym dopuszczono się naruszenia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w przywołanym wyroku w sposób wyraźny podkreślono, że Sąd nie przesądza rozstrzygnięcia, gdyż winno być one poprzedzone stosownymi, szczegółowymi analizami, zgodnie z wytycznymi. Dopiero na tej podstawie będzie możliwe wypowiedzenie się, czy skarżącej może być przyznany status strony w postępowaniu administracyjnym. W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji podjął działania zmierzające do ustalenia, czy skarżącej przysługuje status strony w tym postępowaniu. Kierując się wskazaniami powyższego wyroku wystąpiono do uprawnionej osoby o sporządzenie opinii urbanistycznej, która w ramach prowadzonego postępowania została wykonana i pochodzi z [...] r. Z treści tej opinii wynika, że elektrownia wiatrowa zlokalizowana na działce nr 1 obręb [...], gmina W. jest oddalona od nieruchomości skarżącej w takiej odległości, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w udziale w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonym wskazaną powyżej decyzją z [...] r. Podkreślić należy, że z ustaleń organów administracji wynika, że nieruchomość skarżącej jest oddalona od przywołanej powyżej działki nr 1 o 867 m, natomiast zabudowania zlokalizowane na nieruchomości skarżącej znajdują się w odległości 931 m od działki, na której zlokalizowano przedmiotową elektrownię. Dostrzec należy, że stan prawny w omawianym zakresie uległ zmianie, ponieważ 20 maja 2016 r. przyjęta została ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 724), która wprowadziła w omawianym zakresie istotne zmiany. Podkreślenia wymaga to, że organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie dokonały analizy sytuacji skarżącej w kontekście regulacji obowiązujących w 2013 r. oraz w dniu podejmowania poddanej kontroli tutejszego Sądu ich decyzji. Przeprowadzona przez oba organy analiza wykazała, że w oparciu o unormowania obowiązujące w 2013 r., jak również w 2020 r. skarżąca nie jest w stanie wykazać interesu prawnego umożliwiającego udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działce nr 1. Odnosząc się do regulacji prawnych obowiązujących w 2013 r. organy administracji publicznej wskazały, że kierując się treścią art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia wykonawczego, obszar oddziaływania przewidzianej inwestycji wynosi 151 m, natomiast mając na uwadze postanowienia przywołanej powyżej ustawy z 2016 r., to obszar ten wynosi dziesięciokrotność wysokości elektrowni, co w tym konkretnym przypadku daje wartość 1121 m. (112.1 m X 10 = 1121 m). W świetle powyższego, gdy uwzględni się regulacje obowiązujące w 2013 r., to skarżąca nie spełniała wymogów do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania, ponieważ nieruchomość skarżącej nie znajduje się w sferze oddziaływania projektowanej nieruchomości. Analogicznie było w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, czyli w listopadzie 2015 r. Sytuacja uległa zmianie dopiero po uchwaleniu nowej ustawy normującej zasady lokalizacji tego typu elektrowni. Podkreślić należy, że w oparciu o unormowania ustawy z 2016 r., lokalizacja elektrowni wiatrowych możliwa jest jedynie w oparciu o postanowienia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Równocześnie w polu widzenia należy mieć postanowienia art. 12 ustawy z 2016 r., ponieważ przepis ten odnosi się do elektrowni, które zostały postawione i zgodnie z nim, w przypadku elektrowni wiatrowych, niespełniających wymogów określonych w art. 4 tej ustawy, dopuszcza się jedynie przeprowadzenie remontu oraz wykonywanie innych czynności niezbędnych do prawidłowego użytkowania elektrowni, z wyłączeniem działań prowadzących do zwiększenia mocy zainstalowanej elektrycznej lub zwiększenia jej oddziaływań na środowisko. Oznacza to, że w świetle postanowień wskazanej ustawy brak jest podstaw dla wyznaczania innego obszaru oddziaływania, niż wynika to z postanowień obowiązujących w momencie wydawania decyzji z 2013 r. Zatem skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego. Przeprowadzone powyżej ustalenia pozwalają stwierdzić, że skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego uprawniającym do udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] r. Skoro skarżąca nie jest w stanie wykazać legitymowania się interesem prawnym uprawniającym do udziału w przywoływanym postępowaniu, to tym samym organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przepisów w zakresie wyznaczenia kręgu stron tego postępowania administracyjnego. Oznacza to zarazem, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego uprawniająca do wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższych ustaleń rozważenia wymaga rozstrzygnięcie, które obowiązane są podjąć organy administracji publicznej w sytuacji, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Organ pierwszej instancji mocą swojej decyzji umorzył postępowanie wznowieniowe wychodząc z założenia, że skoro skarżącej nie przysługuje status strony, tym samy wystąpiła przesłanka podmiotowa uzasadniająca umorzenie takiego postępowania. Stanowisko takie nie jest trafne i zasadnie organ odwoławczy uchylił w całości decyzje organu pierwszej instancji. Umorzenie postępowania występuje wówczas, gdy brak jest przesłanek podmiotowych i przedmiotowych jego prowadzenia, skoro to czy skarżącej przysługuje interes prawny, na który się powołuje, możliwe jest do ustalenia wyłącznie w ramach przeprowadzonego postępowania, w tym także wyjaśniającego, zatem brak jest występowania przesłanki przewidzianej treścią art. 105 w związku z art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalenia poczynione przez wypowiadające się w sprawie organy administracji pozwoliły stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] r. wydana została bez naruszenia postanowień art. 28 przywoływanego Kodeksu w stosunku do skarżącego, a tym samym brak jest występowania przesłanki przewidzianej art. 145 § 1 pkt 4 tego aktu, a zatem organ odwoławczy zasadnie odmówił uchylenia przywołanej powyżej decyzji z [...] r. o ustaleniu sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu na rzecz M. M. dla zamierzenia inwestycyjnego do realizacji na terenie położonym w północnej części działki nr 1 karta mapy [...], przy drodze stanowiącej przedłużenie ulicy [...]. Skarżąca w skardze do tutejszego Sądu wystąpiła z wnioskiem o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności postanowień art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zakazu uchylenia decyzji w ramach wznowionego postępowania, jeżeli od dnia jej wydania upłynęło 10 lat w kontekście przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i 5 lat w kontekście pozostałych przesłanek. Wskazane tu pytanie zasadne byłoby tylko wówczas, gdyby skarżącej przysługiwał status strony w pierwotnym postępowaniu. Skoro przeprowadzona analiza wykazała, że skarżącej taki status nie przysługiwał, zatem w realiach rozpoznawanej sprawy kierowanie do Trybunału Konstytucyjnego przedmiotowego pytania nie jest zasadne i celowe, ponieważ odpowiedź udzielona przez ten Trybunał nie miałaby żadnego przełożenia na rozstrzygnięcie podejmowane w ramach rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw dla skierowania przedstawionego przez skarżącą pytania do Trybunału Konstytucyjnego. Przedmiotowa skarga rozpoznana została w trybie przewidzianym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 wyżej wymienionej ustawy, należało skargę oddalić. mr