II SA/Gl 830/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia [...] r. uczestnik postępowania – "A" S.A. w K., wniósł o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będącej własnością obecnie skarżącej M.K., a mianowicie działki nr 1. o pow. 0,49 ha położonej w gminie J., obręb P., dla której nie jest prowadzona księga wieczysta. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 124 ust. 1-4, 6 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 1990), zwanej dalej u.g.n., ograniczył sposób korzystania z części powyższej nieruchomości poprzez zezwolenie uczestnikowi postępowania na wykonanie czynności związanych z założeniem kabli oraz urządzeń w rozumieniu art. 3 pkt 6 oraz pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2020, poz. 1333), nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania energii elektrycznej oraz zapewnienie ich funkcjonowania po zakończeniu inwestycji w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru [...]. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ J. oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]" tj. ustanowienie stanu trwałego ograniczenia prawa korzystania z przedmiotowej nieruchomości w obrębie pasa technologicznego. Wskazano, że na nieruchomości będą wykonane następujące czynności: ułożenie w ziemi kabli wraz z infrastrukturą towarzyszącą (w tym rurociągiem teletechnicznym) na głębokości co najmniej 1,20 m w pasie technologicznym o długości 49 m i szerokości 4 m (po 2 metry od osi linii kabla ułożonego w ziemi na głębokości 1,2 m); składowanie urobku powstałego przy wykopie kablowym oraz możliwość przejazdu w wyznaczonym pasie technologicznym. Powierzchnię zajęcia działki pod linię kablową zarówno na czas prac budowlanych jak i po zakończeniu inwestycji określono na 194 m2 i stwierdzono, że mieści się w pasie technologicznym oznaczonym na mapach kolorem żółtym. Podano, że szczegółowy przebieg inwestycji przedstawiają załączniki do decyzji stanowiące jej integralną część. Nadto wskazano, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na prawie do wykonania czynności związanych z założeniem kabli oraz urządzeń w rozumieniu art. 3 pkt 6 oraz pkt 7a Prawa budowlanego, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych kabli i urządzeń oraz ich konserwacji czy też zapewnienie ich funkcjonowania po zakończeniu inwestycji oraz obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii, a także korzystaniu z nieruchomości w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska. Jednocześnie zobowiązano uczestnika postępowania do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu inwestycji oraz przedłożenia organowi, przy wniosku o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n,, wcześniej sporządzonego opisu zagospodarowania nieruchomości terenu, według stanu na dzień wejścia przez uczestnika postępowania na grunt celem wykonania inwestycji, jak i na dzień jej zakończenia oraz opisu szkód na gruncie na skutek działań inwestycyjnych, związanych z budową linii. Nałożono na uczestnika postępowania także obowiązek zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed jej zniszczeniem w trakcie trwania robót. W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja jest realizacją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 4 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w gminie J.., przyjętym uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., poz. [...]), zwanym dalej m.p.z.p., "przez teren objęty planem przebiega projektowany odcinek kablowej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV J. – [...]". Ponadto, stosownie do § 4 ust. 2 m.p.z.p. pozostałe oznaczenia na rysunku nie stanowią jego ustaleń i mają charakter informacyjny. W wyniku budowy przedmiotowej linii nie zmieni się aktualny sposób korzystania z nieruchomości, określany jako łąka i las. Wnioskowany sposób ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości w możliwie minimalnym stopniu ingeruje w sferę uprawnień właścicielskich, a po zakończeniu prac nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana w dotychczasowy sposób i zgodnie z jej przeznaczeniem w m.p.z.p. Zaprojektowana linia kablowa, spowoduje znacznie mniejsze ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości w stosunku do linii napowietrznej, która w większej mierze ogranicza teren (szerszy pas technologiczny) i sposób użytkowania. Ponadto założenie i przeprowadzenie wnioskowanych przewodów i urządzeń w żaden sposób nie naruszy ani nie ograniczy prawidłowego sposobu korzystania z sąsiednich działek. Linię energetyczną zaplanowano poza wyznaczonym w projekcie planu miejscowego terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy zagrodowej na przedmiotowej działce. Do dnia złożenia wniosku skarżąca nie wyraziła zgody na ustanowienie służebności, nie wyraziła także zgody na jakiekolwiek ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości, a jedynie wniosła o przesunięcie projektowanej linii w stronę południową, bliżej granicy działki z uwagi na planowaną budowę domu. Negocjacje podjęte przed złożeniem wniosku zakończyły się wynikiem negatywnym. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Wojewoda Śląski, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano m.in, że przedmiotowa działka objęta jest m.p.z.p., zgodnie z którym znajduje się częściowo w obszarze oznaczonym symbolem R4 (tereny rolnicze) i częściowo symbolem MM 38 (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa). Jako przeznaczenie dopuszczalne dla obydwu tych obszarów wskazano w planie kablową linię elektroenergetyczną, a jej przebieg został zobrazowany w części graficznej planu. Ponadto, jak wynika z przesłanego przez burmistrza Gminy J. fragmentu wykazu uwag wniesionych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w czasie jego wyłożenia do publicznego wglądu, w odniesieniu do niniejszej działki, uwzględniona została uwaga dotycząca przesunięcia projektowanej linii w kierunku południowym poza teren budowlany wyznaczony na tej działce. Zatem planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu i uwzględnia interes skarżącej. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do badania uciążliwości linii energetycznej na konkretnej nieruchomości, gdyż taki obowiązek nie wynika z art. 124 u.g.n. Uciążliwość ta jest badana na etapie prac planistycznych. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 124 ust. 4 i 6 u.g.n poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja uwzględnia interes właściciela wymagający aby przebieg planowanej inwestycji był dla nieruchomości właściciela jak najmniej uciążliwy oraz nieuzasadnione przyjęcie, że zakres niezbędnej ingerencji inwestora w prawo własności został sprowadzony do niezbędnego minimum oraz naruszenie art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak dążenia do ugodowego załatwienia sprawy, pomimo woli ze strony właściciela i deklaracji konkretnego jej rozwiązania. Jednocześnie skarżąca zarzuciła, że nie wyjaśniono w sposób jasny i precyzyjny jaki jest zakres uszczuplenia władztwa właściciela. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotowa działka jest położona w bardzo atrakcyjnym miejscu, w części jest działką budowlaną, płaską, z dogodnym dojazdem oraz dostępem do mediów. Przebieg linii wysokiego napięcia został poprowadzony prawie przez sam jej środek, dzieląc ją na pół. Umiejscowienie linii spowoduje, że działka stanie się bezużyteczna. Skarżąca podała, że niemożliwym będzie w pobliżu linii posadzenie roślin. Będzie także musiała zapewnić dojazd celem wykonywania niezbędnych prac konserwatorskich. Pas koniecznego dojazdu nie został w ogóle uwzględniony w decyzji, a jest przecież także znaczącym ograniczeniem. Organ nie odniósł się także do propozycji skarżącej by linia została zlokalizowana w granicy działki. Natomiast organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób jasny i precyzyjny jaki jest zakres uszczuplenia władztwa właściciela. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przechodząc do oceny kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, przypomnieć wypadnie na wstępie, że stanowiący materialnoprawną podstawę ich wydania przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. przewiduje możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Owo ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym lub, jeżeli takowego nie ma, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołana regulacja przewiduje dwie podstawowe przesłanki warunkujące możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości: po pierwsze zgodność z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po wtóre, brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego takiej nieruchomości. Sięgając do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293), zwanej dalej u.p.z.p., wskazać trzeba na art. 4 tej ustawy, który odnosi się do kwestii rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. W ust. 1 powołanego przepisu wskazano, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zestawienie obu tych regulacji, tj. art. 124 u.g.n. oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. daje podstawy do sformułowania wniosku, że nie każde urządzenie służące do dystrybucji lub przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej itp. może być zrealizowane w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., lecz tylko takie, które zostało ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako inwestycja celu publicznego, a więc działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. A contario, przedsięwzięcie, które nie jest ujęte w planie lub nie przypisano mu statusu inwestycji celu publicznego, nie może uzasadniać ingerencji w prawo własności w oparciu o art. 124 u.g.n. Wypada bowiem przypomnieć, że wykładnia art. 124 u.g.n. musi być dokonywana z uwzględnieniem norm konstytucyjnych, wśród których istotną rolę odgrywają te, odnoszące się do ochrony prawa własności (art. 21, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że organy obu instancji znacząco zignorowały treść obowiązującego m.p.z.p., a w szczególności brzmienie jego § 4 ust. 2 pkt 4. Z przepisu tego wynika bowiem wprost, że oznaczenia na rysunku planu (poza wymienionymi w ust. 1) nie stanowią jego ustaleń i maja charakter informacyjny. Stwierdzenie to odnosi się do dwutorowej kablowej linii energetycznej 110 kV relacji J. – S. Część graficzna planu, zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi załącznik do uchwały, a w niej właśnie, zgodnie z treścią art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p., określa się, w zależności od potrzeb, granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (pkt 4a) lub ponadlokalnym (pkt 4b). Z powyższego płynie oczywisty wniosek, że brak oznaczenia inwestycji celu publicznego w części graficznej planu, wyklucza możliwość korzystania w przyszłości z możliwości zastosowania art. 124 u.g.n. Bez znaczenia jest tym samym wymienienie wspomnianej linii elektroenergetycznej w części tekstowej planu, w odniesieniu do terenów o różnym przeznaczeniu (vide § 21 ust. 3 pkt 12; § 27 ust. 3 pkt 8; § 28 ust. 3 pkt 2; § 30 ust. 3 pkt 9; § 31 ust. 3 pkt 8 i ust. 4 pkt 9; § 32 ust. 3 pkt 7; § 34 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p.), jak również przy określaniu zasad obsługi terenów oraz remontu, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej (§ 20 ust. 1 pkt 4 lit. a m.p.z.p.), skoro z treści samej uchwały rady gminy wynika, że przebieg owej linii na rysunku planu nie ma charakteru wiążącego (nie stanowi ustaleń planu) i ma charakter informacyjny (§ 4 ust. 2 pkt 4 m.p.z.p.). Uzasadnione staje się więc postawienie pytania, jak w takich okolicznościach sprawy należy interpretować art. 124 ust. 1 u.g.n. w zakresie, w jakim mowa jest o ograniczeniu prawa do korzystania z nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego? Wykładnia § 4 ust. 2 m.p.z.p. prowadzi do wniosku, że te oznaczenia na rysunku planu, które nie zostały wymienione w ust. 1, nie są wiążące i mają charakter informacyjny – co zresztą sam uchwałodawca stwierdził expressis verbis. Skoro zaś tak, to nie mogą one kształtować treści i zakresu praw do nieruchomości objętych planem – to bowiem przypisane jest tylko tym elementom uchwały, które stanowią jej ustalenia – na co zresztą wprost wskazuje § 4 ust. 1 m.p.z.p. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że w opisywanym stanie prawnym organy obu instancji nie miały żadnych podstaw do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, skoro przebieg planowanej inwestycji w istocie nie został ustalony, a w świetle treści m.p.z.p. wcale nie było jasne, czy rzeczywiście będzie ona przebiegała przez nieruchomość skarżącej, a nawet jeżeli tak, to gdzie konkretnie. "Informacyjny" charakter oznaczeń na rysunku planu wyklucza możliwość podejmowania jakichkolwiek działań mogących ograniczyć prawa podmiotowe osób, których nieruchomości leżą na obszarze objętym planem. W tym kontekście zupełnie niezrozumiałe jest uzasadnienie decyzji organu I instancji, w którym wyraźnie wskazano, że budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej stanowi "inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym ze względu na fakt zasilania w energię dużej części województwa małopolskiego i śląskiego". Z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J., ani też z żadnego innego dokumentu znajdującego się w aktach, nie wynika aby wspomnianej linii energetycznej przypisano status inwestycji celu publicznego. Kwestia ta została całkowicie pominięta przez organ odwoławczy, który odwołując się do ustaleń planu wskazał, że dla obszaru oznaczonego symbolem MM 38 oraz R4 (obydwa obejmują nieruchomość skarżącej) przewidziano możliwość budowy dwutorowej linii kablowej 110 kV, tyle tylko, że zupełnie zignorował fakt, iż z opisanych wyżej powodów przebieg owej linii w żaden sposób nie mógł być podstawą do jakichkolwiek ograniczeń w zakresie sposobu korzystania z nieruchomości. Trudna do zaakceptowania byłaby bowiem sytuacja, w której co prawda plan przewidywałby możliwość lokalizacji linii energetycznej, jednak nie precyzował jej przebiegu bądź też uznawał, że taki przebieg wskazany na rysunku planu jest niewiążący. W tego rodzaju przypadku poza jakąkolwiek kontrolą byłaby kwestia rzeczywistego umiejscowienia planowanej inwestycji na obszarze objętym planem miejscowym. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, wskazać wypadnie, iż zasługują one na uwzględnienie. Zarówno bowiem decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego nie odniosły się do argumentów strony dotyczących przebiegu planowanej inwestycji przez należącą do niej nieruchomość. Organ I instancji wątpliwości strony skwitował stwierdzeniem, że planowana linia energetyczna będzie przeprowadzona po południowej stronie terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu MM38) przechodząc przez teren rolniczy (o symbolu R4), nie powodując kolizji z potencjalną zabudową jednorodzinną – co w istocie stanowi cytat z wniosku złożonego przez inwestora. Tymczasem nie wziął pod uwagę faktu, iż projektowany przebieg linii po granicy z terenem, na którym może być sytuowana zabudowa mieszkaniowa ogranicza prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W istocie bowiem tzw. pas ochronny wynosi 2 m w każdą stronę, a to oznacza, iż wyklucza możliwość zabudowy części nieruchomości przy granicy z terenem o przeznaczeniu rolnym. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że zabudowie mieszkaniowej z reguły towarzyszą dodatkowe elementy zagospodarowania terenu, chociażby takie jak obiekty małej architektury, urządzenia ogrodowe, utwardzone przejścia, ścieżki itp., których możliwość realizacji przy całkowitym zignorowaniu postulatów skarżącej, może być nie tylko znacznie utrudniona lecz wręcz niemożliwa. Zauważyć przy tym trzeba, że organy obu instancji w zasadzie w ogóle nie pochyliły się nad argumentacją strony w tej kwestii, przyjmując a priori punkt widzenia inwestora. Dyspozycja art. 124 ust. 1 u.g.n., wskazująca, że organ "może ograniczyć" w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości wskazuje na przyznanie organowi pewnego zakresu swobody w kształtowaniu sytuacji prawnej właściciela tejże. Decyzja wydawana w trybie przywołanego przepisu nie ma bowiem charakteru związanego – wyznaczonego treścią wniosku inwestora realizującego cel publiczny. Przeciwnie, każdorazowo wymaga wyważenia interesów stron postępowania, które ze względu na jego przedmiot pozostają w oczywistej kolizji. Tym samym organ nie może bezkrytycznie przyjmować "optyki" tylko jednej strony, w ogóle przemilczając argumenty zgłaszane przez drugą. Dodać przy tym trzeba, że organy pominęły całkowicie fakt, że w art. 124 ust.1 u.g.n. jest mowa o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, co odnosi się jedynie do jednego z atrybutów prawa własności, nie zaś do władania nią, czy też innych aspektów manifestowania uprawnień wynikających z tego prawa. Jest rzeczą oczywistą, że realizacja inwestycji celu publicznego ma charakter priorytetowy i stanowi manifestację interesu publicznego. To jednak nie oznacza wcale, że interes indywidualny nie ma w tego rodzaju przypadkach żadnego znaczenia. Przeciwnie, należy dążyć do jego ochrony tak dalece, jak jest to tylko możliwe w okolicznościach konkretnej sprawy, co do zasady aż do momentu, w którym ochrona interesu indywidualnego wykluczałaby ziszczenie się interesu publicznego. Lektura uzasadnień decyzji organów obu instancji wskazuje na to, że organy nie rozważyły możliwości wytyczenia innego przebiegu planowanej linii przez nieruchomość strony, koncentrując się na tym, że rokowania przeprowadzone pomiędzy stroną a inwestorem nie przyniosły efektu, a tym samym wniosek inwestora należało uwzględnić w całości. Nie wskazały nawet powodów, dla których nie uwzględniono postulowanego przez skarżącą przebiegu projektowanej linii. Taka postawa, jak wynika to z tego co zostało powiedziane wyżej, pozostaje w sprzeczności z zasadą wyważania interesów (art. 7 k.p.a. in fine) oraz zasadą zaufania stron do organu (art. 8 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 powołanej ustawy, a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną wyżej ocenę prawną, a wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z tej oceny. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.) w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2.