II SA/Gl 925/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na rozprawie sprawy ze skarg M.D., A.B., B.J., D.S., J.H., K.O., K.W., M.C., P.L., P.W., T.K., W.Z., W.C., Z.D. na uchwałę Rada Miasta R. z dnia 24 kwietnia 2025 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargi, 2. zwrócić skarżącemu M.D. kwotę 300 zł (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z dnia 6 czerwca 2025 r. M. D., T. K., B. J., Z. D., A. B., P. L., K. O., J. H., W. C., K. W., W. Z., D. S., P. W., M. C. (dalej: Skarżący), reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta R. z dnia 24 kwietnia 2025 r. w sprawie zbycia nieruchomości, podnosząc zarzut naruszenia § 6 pkt 1 Uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta R. obejmującej obszar w rejonie ulicy [...] (MPZP 54-53) - poprzez wyrażenie zgody na zbycie w drodze bezprzetargowej prawa własności i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych, oznaczonych jako działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które przeznaczone są na realizację przedsięwzięcia stwarzającego zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz zagrożenia wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Skarżący wnieśli o "uchylenie" zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podał, że w dniu 20 grudnia 2023 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Zaprojektowanie i budowa instalacji do przetwarzania odpadów biodegradowalnych (biogazowni) wraz z infrastrukturą towarzyszącą w R.. Inwestycja ma być realizowana w granicach wymienionych wyżej działek obr. [...], zatem będzie zlokalizowana w sąsiedztwie dz. nr [...], której właścicielem jest Skarżący. Pełnomocnik zaznaczył, że Stowarzyszenie [...] dołączyło do postępowania w charakterze strony 31 grudnia 2024 r., do tego czasu nie były prowadzone konsultacje z mieszkańcami co do planowanej budowy biogazowni. Zauważył też, że zgodnie z § 6 pkt 1 planu miejscowego, zakazuje się budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W odniesieniu do uprawnienia do wniesienia skargi, wskazał, że "już samo prawo własności nieruchomości położonej nieopodal nieruchomości, na której ma być wzniesiony obiekt budowlany jest źródłem interesu prawnego" (str. 5 skargi). Plan zrealizowania na przedmiotowych działkach inwestycji potwierdza zarówno inwestor - C. w R. Sp. z o. o. w mediach społecznościowych, jak i władze miasta R. w mediach tradycyjnych. Podkreślił, że rozpoczęcie prac przygotowujących teren do budowy biogazowni na ww. działkach "już spowodowało powstanie niedozwolonych immisji" (str. 6 skargi). Skarżący doświadcza negatywnych skutków związanych z rozpoczęciem praz budowlanych, na które składa się wzmożony hałas oraz pył z terenu byłego wysypiska odpadów pokopalnianych. Zauważył, że "już samo wyrażenie zgody na zbycie w drodze bezprzetargowej prawa własności i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych w celu zrealizowana inwestycji wpływa na wartość nieruchomości znajdujących się w jej pobliżu" (str. 7 skargi), a działanie organu, które cechuje brak woli dialogu z mieszkańcami, narusza jego prawem chronione interesy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Wnosząc o odrzucenie skargi organ podniósł, że Skarżący nie mają legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm., dalej: u.s.g.). Skarżący wskazali na hipotetyczne obniżenie wartości nieruchomości i możliwe pogorszenie warunków mieszkaniowych, nie wykazali zdaniem organu żadnego rzeczywistego wkroczenia w ich interes prawny. W treści skargi wskazano jedną nieruchomość, działkę nr [...], której odległość od skrajnej działki inwestycyjnej nr [...] to około 130 m (str. 4-5 odpowiedzi na skargę). Dalej organ zaznaczył, że zarzuty skargi zostały skierowane jedynie do jej § 2, zatem skarga powinna zostać odrzucona w części dotyczącej § 1 uchwały. W odniesieniu do wniosku alternatywnego, o oddalenie skargi, organ zauważył, że przepisy nie przewidują "uchylenia" uchwały, jak wniesiono w skardze. Organ wyjaśnił, że cel zbycia nieruchomości został wprost opisany w treści jej uzasadnieniu, a zamierzenia Miasta R. w przedmiocie dysponowania ww. nieruchomościami są zgodne z dyspozycją przepisu art. 37 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 344, dalej: u.g.n.), stanowiącego podstawę prawną do wydania uchwały (str. 6 odpowiedzi na skargę). Zwrócił uwagę, że na zasadzie art. 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami, kontroli sądów administracyjnych nie podlega zasadność i celowość działań gminy odnosząca się do stanowiących jej własność nieruchomości. Miasto R. ma prawo dysponowania majątkiem, w tym nieruchomościami będącymi w jego zasobie, tym samym ma również uprawnienie do sprzedaży nieruchomości i może to czynić w trybie przetargowym i bezprzetargowym. Wyłączne uprawnienie w tym zakresie należy do Rady Miejskiej (str. 7 odpowiedzi na skargę). Następnie organ wskazał, że ze skargi nie wynika z jakich faktów Skarżący wywodzą, że inwestycja mająca zostać zrealizowana na działkach wskazanych w § 2 uchwały, jest lub ma być zaliczona do zakładów stwarzających zagrożenie poważnych awarii przemysłowych w rozumieniu art. 248 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ wyjaśnił, że wymienione w § 2 uchwały działki znajdują się w obszarze objętym symbolem 1PU – tereny zabudowy produkcyjno-usługowej (§ 3 ust. 1 pkt 4 lit. c planu miejscowego), a zgodnie z § 11 ust. 7 pkt 2 planu, w zakresie gospodarki odpadami na terenie 1PU dopuszcza się prowadzenie działalności związanej z gospodarką odpadami oraz odzyskiem energii, stąd też dopuszczalne jest realizacja inwestycji na wskazanych nieruchomościach (str. 8 odpowiedzi na skargę). Podkreślił jednocześnie, że na poparcie zarzutu skargi naruszenia § 6 pkt 1 planu miejscowego, nie przedstawiono żadnego uzasadnienia. Podobnie uzasadnienie skargi nie podaje, jak planowana inwestycja, sposób jej prowadzenia, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma stanowić naruszenie prawa, które miałoby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. W kwestii immisji, organ zaznaczył, że mowa o roszczeniu cywilnoprawnym, zaś co do immisji związanych z procesem budowlanych o immisjach o charakterze przejściowym. Sposób realizacji inwestycji pozostaje natomiast bez związku z przedmiotem zaskarżonej uchwały (str. 9 odpowiedzi na skargę). Zaznaczył, że zaskarżona uchwała nie dotyczy sprzedaży spornej działki, a jedynie wyraża zgodę na zbycie, zatem ewentualna sprzedaż jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym (str. 11 odpowiedzi na skargę). W dniu 5 sierpnia 2025 r. do akt wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżących z dnia 1 sierpnia 2025 r., w którym pełnomocnik podkreślił, że nieruchomości będące własnością Skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wskazał na brak ustawowego uregulowania minimalnej odległość lokalizacji biogazowni od zabudowań mieszkalnych, zaznaczając potencjalny wzrost ruchu samochodów ciężarowych, potencjalne uciążliwości odorowe oraz emisję hałasu. W tych okolicznościach, wskazana przez organ odległość 130 m od nieruchomości jednego ze Skarżących może okazać się niewystarczająca. Zdaniem pełnomocnika "mieszkańcy dzielnicy [...] mają interes prawny w uchyleniu skarżonej uchwały", a tym bardziej ma ją Skarżący M. D.. Ponadto, jak podał, jeden z produktów procesu technologicznego biogazowni jest biogaz zawierający łatwopalny metan, a inwestycja obejmuje pojemność zbiornika biogazu 4000 m3 oraz dwa zbiorniki zintegrowane o łącznej pojemności 4800 m3, dlatego planowana inwestycja, przewidziana w pobliżu nieruchomości Skarżących, stwarza zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zatem uzasadnia naruszenie art. 144 Kodeksu cywilnego. Zdaniem pełnomocnika podjęcie sprzecznej z planem miejscowym uchwały, bezpośrednio wpływa na sytuację materialnoprawną Skarżących, posiada charakter zobiektywizowany, obiektywny i realny. Końcowo pełnomocnik ponownie podkreślił prowadzenie procesu inwestycyjnego z pominięciem udziału społeczeństwa. W dniu 12 września 2025 r. do akt wpłynęło pismo pełnomocnika organu z dnia 11 września 2025 r., w którym poinformowano, że w dniu [...] r. została zawarta umowa przenosząca własność nieruchomości wskazanych w zaskarżonej uchwale na rzecz C. sp. z o.o. w R.. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Gl 925/25 Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżących sprecyzował, że przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie § 2 zaskarżonej uchwały, a Skarżący występują w sprawie indywidualnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części – art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem skargi objęto Uchwałę Nr [...] Rady Miasta R. z dnia 24 kwietnia 2025 r. w sprawie zbycia nieruchomości. Zaskarżona uchwała została podjęta po wejściu w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej: ustawa zmieniająca), mocą której zmieniono przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczące wnoszenia skarg na uchwały jednostek samorządu terytorialnego, jak również uległa zmianie treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z późn. zm.). Zastosowanie znajduje zatem art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ww. ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 53 § 2a p.p.s.a., skargę na objętą niniejszym postępowaniem uchwałę można wnieść w każdym czasie. Brak również wymogu poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Na mocy § 1 zaskarżonej uchwały, organ wyraził zgodę na zbycie w drodze bezprzetargowej prawa własności nieruchomości gruntowych wymienionych działek o łącznej powierzchni 4,4776 ha (obręb [...]), natomiast na mocy § 2 – wyraził zgodę na zbycie w drodze bezprzetargowej prawa własności i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych o łącznej powierzchni 2,1103 ha, oznaczonych jako działki: 1) [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 1,9886 ha, obręb [...], arkusz mapy 5 i 6, KW [...] - prawo własności; 2) [...], [...] o łącznej powierzchni 0,1217 ha, obręb [...], arkusz mapy 6, KW [...] - prawo użytkowania wieczystego. "Projekt uchwały dotyczy zbycia w drodze bezprzetargowej gminnych nieruchomości gruntowych położonych przy ul. [...] (§ 1) i przy ul. [...] (§ 2), na rzecz C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., w której Miasto posiada 100% udziałów" (str. 3 protokołu nr [...] z posiedzenia Komisji Gospodarki Przestrzennej i Działalności Gospodarczej w dniu [...] r., akta administracyjne sprawy). Następnie, wymaga przypomnienia, iż stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wymaga, aby zaskarżony akt aktualnie i realnie godził w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Takie rozumienie legitymacji każdego skarżącego znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 84) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej, obywatelskiej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Jak wyjaśniał natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, do wniesienia skargi w ww. trybie nie legitymuje ani sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Prawo do wniesienia takiej skargi przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II OSK 914/3, z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 1537/22). Uchwała nierozstrzygająca natomiast w żaden sposób władczo o prawach czy obowiązkach skarżącego nie może podlegać zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1095/14). Wielokrotnie podkreślano w judykaturze, że naruszenie interesu prawnego powinno mieć charakter realny, nie zaś przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/10). W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Pełnomocnik Skarżących, po sprecyzowaniu, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej jej § 2. W rozpoznawanej sprawie każdy ze Skarżących musi wykazać naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Każdy Skarżący składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi bowiem wykazać, że w jego konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, a nie wyłącznie faktyczną, sytuacją, a zaskarżoną przez skarżącego uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza, pozbawia lub ogranicza, jego interes prawny lub uprawienie. Ponadto, to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Legitymacja do wniesienia skargi, wymaga, by uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, naruszały rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie miał wątpliwości, że tego rodzaju naruszeń, o charakterze bezpośrednim, zindywidualizowanym i obiektywnym, Skarżący nie wykazali. Jak wynika z uzasadnienia złożonej skargi Skarżący wiążą naruszenie interesu prawnego z: lokalizacją działki nr [...] (której właścicielem jak wskazano w skardze - jest Skarżący M. D.), w sąsiedztwie planowanej inwestycji w granicach działek wskazanych w § 2 zaskarżonej uchwały, powstaniem na skutek rozpoczęcia prac przygotowujących teren do realizacji inwestycji, "niedozwolonych immisji", wzmożonego hałasu oraz pyłu, "który unosi się z terenu objętego trwającymi pracami, a będącym terenem byłego wysypiska odpadów pokopalnianych" (str. 5-6 skargi), przyszłym wzrostem ruchu samochodów ciężarowych (str. 3 pisma z dnia 1 sierpnia 2025 r.), obniżeniem wartości nieruchomości znajdujących się w pobliży inwestycji (str. 7 skargi), brakiem woli dialogu z mieszkańcami (str. 7 skargi), stworzeniem przez planowaną inwestycję zagrożenia wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (str. 4 pisma z dnia 1 sierpnia 2025 r.). W skardze nie wykazano nawet tytułu prawnego do działki [...], poprzez przedłożenie odpisu z księgi wieczystej. Nie wskazano z tytułem prawnym, do których działek, wiążą interes prawny pozostali Skarżący. Pełnomocnik podał jedynie, że "nieruchomości będące własnością Skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji" (str. 2 pisma z dnia 1 sierpnia 2025 r.), pomijając, że interes prawny nie jest badany w stosunku do zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, lecz badany jest jedynie w odniesieniu do przedmiotu zaskarżonej uchwały. Co wymaga wyraźnego podkreślenia, immisje, hałas, spadek wartości nieruchomości, nie są konsekwencją zaskarżonej uchwały, która dotyczy wyłącznie "wyrażenia zgody na zbycie w drodze bezprzetargowej". Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazali związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a naruszeniem ich indywidualnej sytuacji prawnej. Zaskarżona uchwała niewątpliwie nie rozstrzyga w żaden sposób władczo o prawach czy obowiązkach Skarżących. Interes prawny osoby, która wnosi skargę w tym trybie wynikać niewątpliwie musi z przepisu prawa materialnego kształtującego sytuację prawną osoby skarżącej, a wnoszący skargę musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Jak zasadnie zauważył organ, w skardze nie podniesiono jakichkolwiek zarzutów względem § 1 uchwały (działki obręb [...]). Jak już przywołano, wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości został ograniczony do żądania stwierdzenia nieważności uchwały w części, co do jej § 2, który wymienia nieruchomości w obrębie [...]. W odniesieniu do § 2 zaskarżonej uchwały w skardze podniesiono wyłącznie jeden zarzut, niezgodności z § 6 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta R. obejmującej obszar w rejonie ulicy [...] (MPZP 54-53) (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]). Zapis ten przewiduje, w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zakaz budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Przedmiotowa działka objęta jest symbolem 1PU - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, zgodnie zaś z § 11 ust. 7 pkt 2 planu miejscowego, na który to zapis powołuje się organ, w zakresie gospodarki odpadami: na terenie oznaczonym symbolem 1PU dopuszcza się prowadzenie działalności związanej z gospodarką odpadami oraz odzyskiem energii. Przy takiej argumentacji stron wyjaśnienia wymaga, że Sąd nie dokonuje w rozpoznawanej sprawie kontroli zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego, ani też wzajemnych relacji § 6 pkt 1 oraz § 11 ust. 7 pkt 2 tego planu w odniesieniu do konkretnego zamierzenia. W przypadku wykazania legitymacji skargowej, badaniu podlegałaby podstawa prawna wydania zaskarżonej uchwały, w szczególności art. 37 ust. 2 pkt 7 u.g.n., który stanowi, że nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli: ma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo tworzonej państwowej lub samorządowej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji. Jednakże wobec braku legitymacji Skarżących do wniesienia skarg, nie podlegały one merytorycznemu rozpatrzeniu. Sąd nie badał zatem czy zaistniały podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie zawiera żadnych postanowień, które mogłyby prowadzić do uznania, że narusza interes prawny Skarżących. Takiego związku nie wykazali także sami Skarżący. Stąd skargi musiały ulec odrzuceniu. Organ zasadnie zatem zakwestionował istnienie po stronie Skarżących interesu prawnego. Stosownie do brzmienia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. W oparciu o art. 232 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.