II SA/Go 30/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

Burmistrz powołując się na art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 – określanej dalej jako u.e.l.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., aktualny t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), wydał dnia [...] września 2019 r., decyzję nr [...], którą orzekł o wymeldowaniu E.B. z miejsca pobytu stałego, zgłoszonego w budynku mieszkalnym położonym w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 13 maja 2019 r. S.B. zwrócił się z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...] siostry – E.B. wskazując, że nie zamieszkuje ona w tym miejscu od 15 lat, a jej miejscem zamieszkania jest lokal w [...]. Organ zwrócił się do Komisariatu Policji z prośbą o sprawdzenie czy E.B. zamieszkuje w [...]. W odpowiedzi Komendant tej jednostki Policji poinformował, że w trakcie sprawdzeń funkcjonariusze nie zastali E.B. w lokalu, domownicy potwierdzili jednak, że wyżej wymieniona mieszka pod wskazanym adresem. Dodatkowo na tę okoliczność rozpytano sołtysa wsi – I.D., która oświadczyła, że E.B. prawdopodobnie nie mieszka w [...], gdyż od wielu lat sporadycznie widywana jest na terenie miejscowości. W dniu [...] czerwca 2019 r. przeprowadzono oględziny lokalu, w wyniku których ustalono, że E.B. wspólnie z synem S.B. posiada w lokalu swój pokój. W pokoju znajdowały się rzeczy osobiste wymienionych. Obecny przy oględzinach wnioskodawca oświadczył, że pokój został specjalnie przygotowany na oględziny, a rzeczy osobiste i środki higieny zostały przywiezione przed oględzinami i są nieużywane. Następnie organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2019 r. przesłuchał w charakterze świadka sołtysa wsi, która potwierdziła, że E.B. widuje tylko sporadycznie - raz w miesiącu. Pozostałe oświadczenia sołtysa wskazywały na to, że kobiety są od lat skonfliktowane. Dnia [...] lipca 2019 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego odbyła się rozprawa administracyjna. Właściciel nieruchomości S.B. oświadczył, że jego siostra nie mieszka w [...] od 15 lat, a swoje centrum życiowe przeniosła do [...]. Dodał, że jej pobyt w spornej nieruchomości ma charakter odwiedzin matki. E.B. potwierdziła, że mieszka razem z synem w [...] od około 2-3 lat, ale jest to pobyt czasowy, wynajmuje pokój wspólnie z synem. Korzysta z tego pokoju, gdy kończy późno pracę. Nie dysponuje umową najmu. Wskazała, że nie opłaca rachunków za lokal w [...], ponieważ pieniądze na ten cel zostawia na stole, a jak brat ich nie weźmie to je zabiera. Ponadto nie potwierdziła, że w spornej nieruchomości nie mieszka od 15 lat, jednocześnie odmówiła podpisania protokołu. A.B. - matka stron sporu, potwierdziła, że rachunki opłaca S.B., kupuje węgiel. Oświadczyła, że nie wie, czy E.B. w spornym lokalu mieszka. Raz nocuje, raz nie. Córka wozi ją do lekarza i na zakupy. Nie wie też, gdzie E.B. pierze ubrania, natomiast myje się w misce u siebie w pokoju w [...]. Nie przypomina sobie, kiedy nocowała w [...]. Do protokołu z rozprawy dołączono protokół z dnia [...] lipca 2019 r. z przesłuchania świadka – M.M. Świadek zeznał, że widuje E.B. dwa razy w tygodniu, a w okresie zimowym rzadziej. Potwierdził, że jej pobyt w [...] ma charakter odwiedzin matki. Dalej Burmistrz wskazał, że [...] lipca 2019 r. przesłuchano w charakterze świadka Z.T., który jest współpracownikiem E.B. Zeznał, że z informacji uzyskanych od niej wie, że po pracy udawała się do domu w [...]. Mówiła mu także, że najmuje pokój w [...], który jest jej potrzebny ze względu na czas pracy. Wskazał, że nigdy nie był u E.B. w domu w [...]. Kolejny świadek – D.S. złożyła oświadczenie do protokołu w dniu [...] lipca 2019 r. Zeznała, że widuje samochód E.B. zaparkowany przed sporną nieruchomością około 2 razy w tygodniu: stoi 2-3 godziny i odjeżdża. Następnie w dniu [...] sierpnia 2019 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego dodatkowe wyjaśnienia złożyła E.B. Oświadczyła, że po wypadku syna w 2013 roku mieszkała razem z nim w [...] z uwagi na jego stan zdrowia. Zameldowana na pobyt czasowy była natomiast od 2012 r. Dodatkowo oświadczyła, że w 2014 roku powróciła do [...]. Dodała, że właścicielem mieszkania w [...] jest S.W. Następnie organ I instancji przeprowadził ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, stwierdzając, że pobyt E.B. w miejscu stałego zameldowania ma jedynie charakter odwiedzin u matki oraz udzielania jej pomocy, co potwierdza dodatkowo okoliczność odbierania przez nią korespondencji w [...] przy ul. [...]. W związku z powyższym organ uznał, że E.B. trwale i dobrowolnie opuściła sporny lokal, co uzasadniało wymeldowanie jej na podstawie art. 35 u.e.l. E.B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym wskazała, że dom w [...] stanowi jej centrum życiowe. Dodała, że je brat podaje informacje nierzetelne i niezgodne ze stanem faktycznym. Potwierdziła, że nie wspiera finansowo rodziny w utrzymaniu domu, ale pomaga matce przez transport do lekarza oraz robienie zakupów. Oświadczyła, że pokój w [...] wynajęła ze względu na rehabilitację syna. Dodała, że powodem złożenia przez brata wniosku o jej wymeldowanie jest konflikt o pieniądze na utrzymanie nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał dnia [...] listopada 2019 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie organ odwoławczy zaznaczył, iż ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest w żaden sposób związane z rozstrzygnięciem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Tak więc celem postępowania o zameldowanie lub wymeldowanie jest odzwierciedlenie faktu przebywania (stałego bądź czasowego) osoby w oznaczonym miejscu, czyli zapewnienie zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisem figurującym w ewidencji ludności. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.e.l. obywatel polski dokonuje zameldowania się na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. W myśl art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Natomiast art. 25 ust. 1 u.e.l. określa, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem, aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, osoba ta winna nie tylko fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, ale również mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim spraw życiowych. Powołując się na orzecznictwo sadowo administracyjne Wojewoda podkreślił, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości, wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. W zależności od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, oceniając zamiar danej osoby opuszczenia miejsca pobytu stałego należy brać pod uwagę nie tylko długość okresu czasu, przez jaki pozostaje ona poza tym miejscem, ale również jej zachowanie, wyrażające wolę opuszczenia danego lokalu, polegające zwłaszcza na zamieszkaniu w innym miejscu i skoncentrowaniu tam swoich interesów osobistych i majątkowych. Zdaniem organu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wymeldowania E.B. prowadzi do wniosku, że opuszczenie przez wyżej wymienioną miejsca zameldowania na pobyt stały nosi cechy dobrowolności i trwałości w rozumieniu powyższych przepisów. Wskazał, że co prawda właścicielem lokalu jest S.B.(na mocy umowy darowizny dokonanej przez jego matkę A.B.), jednakże E.B. posiada klucze do spornej nieruchomości i ma nieograniczony do niej dostęp. Organ uznał za ustaloną okoliczność, iż E.B. przyjeżdża do [...] wyłącznie w celu odwiedzin matki, a nadto, pomimo że w pomieszczeniach znajdują się rzeczy strony postępowania, brak jest oznak stałego zamieszkiwania. Z zeznań świadków bezsprzecznie wynika, że sporny lokal nie jest centrum życiowym E.B. W ocenie Wojewody organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów i oceny dowodów, orzekając o wymeldowaniu E.B. z miejsca pobytu stałego. Jego zdaniem całokształt zebranego materiału dowodowego prowadzi do uznania, że E.B. opuściła sporny lokal trwale i dobrowolnie, a centrum swoich interesów życiowych przeniosła w inne miejsce. Istotny dla oceny materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania prowadzonego przez Burmistrza jest także fakt, że strony pozostają w konflikcie na tle finansowym, co może wpływać na ich zamiary. Oświadczenia składane przez E.B. organ ocenił jako niespójne i prowadzące do uznania, że podejmowane przez nią działania służą jedynie pozorowaniu stałego zamieszkania. Organ II instancji nie dał również wiary oświadczeniom składanym przez matkę stron sporu, która w piśmie z dnia [...] października 2019 r. (złożonym w postępowaniu odwoławczym) twierdzi, że córka mieszka, nocuje, pokrywa koszty gazu i wody oraz pomaga jej w codziennym życiu. Przy czym na rozprawie administracyjnej, przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu [...] lipca 2019 r. zeznała, że rachunki opłaca syn S.B. i że nie wie, czy E.B. mieszka w spornym lokalu. Nie znalazły potwierdzenia w dowodach także twierdzenia A.B. o partycypowaniu córki w kosztach utrzymania nieruchomości. Na koniec organ podkreślił, że instytucja zameldowania osoby pod określonym adresem nie daje tej osobie ani praw do lokalu, ani też prawa do przebywania w nim. Zameldowanie jest bowiem instytucją prawa administracyjnego, a prawa do lokalu wynikają z prawa cywilnego (np. akt własności, umowa najmu itp.), tym samym obrony tych praw można dochodzić przed sądami powszechnymi. E.B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, iż opuściła miejsce stałego zameldowania, podczas gdy nadal zamieszkuje pod adresem [...]. Wskazała, że w jej pokoju znajdują się rzeczy osobiste, meble oraz cały niezbędny do życia sprzęt. Korzysta również ze wspólnej kuchni, celem przygotowania posiłków, a także nocuje pod wskazanym adresem średnio trzy noce w tygodniu. Rzeczywiście nie wspiera finansowo rodziny w utrzymaniu domu, jednak pokrywa koszty gazu i wody w zakresie własnego zużycia. Ponadto pomaga swojej matce A.B., która również zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości, głównie przez transport do lekarza oraz dokonywanie dla niej zakupów. Następnie strona podała, że w związku z wypadkiem z dnia [...] grudnia 2013 r., w wyniku którego jej syn S.B. doznał rozległych obrażeń, do dnia dzisiejszego poddawany jest rehabilitacji w [...]. Regularna rehabilitacja zmusiła skarżącą do wynajęcia wraz z synem pokoju na terenie [...], w celu uniknięcia wysokich kosztów dojazdów. Podkreśliła też, że widywanie jej sporadycznie przez sąsiadów oraz sołtysa nie jest wystarczającym dowodem na brak jej obecności w domu. Często wraca do domu o późnych godzinach wieczornych, a domy sąsiadów położone są w znacznej odległości od jej miejsca zamieszkania, co także ma wpływ na rzadki kontakt. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. skarżąca podtrzymała swoją skargę. Jej stanowisko poparła również uczestniczka A.B. Natomiast uczestnik S.B. wniósł o oddalenie skargi, przeprowadzenie dowodu ze sprawozdania Agencji Detektywistycznej z dnia [...] czerwca 2020 r. na okoliczność nieprzebywania skarżącej w miejscu zameldowana. Jednocześnie wskazał, iż dysponuje odpisem księgi wieczystej prowadzonej do lokalu położonego w [...], z którego wynika, że E.B. jest jego właścicielem od 2011 r. Skarżąca przyznała tę okoliczność. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy uczestnika S.B., gdyż sądy administracyjne orzekają na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji, natomiast powyższy dowód powstał i dotyczył okoliczności, które miały miejsce już po wydaniu tejże decyzji. Zresztą nie był on niezbędny dla dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie była opisana powyżej decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2019 r. orzekającą o wymeldowaniu E.B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...]. Podstawę prawną powyższych decyzji stanowiły przepisy u.e.l., w tym art. 35, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 u.e.l., zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Warto w tym miejscu przywołać - wyrażone co prawda na gruncie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), ale zachowujące nadal aktualność - stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK- A 2002/3/34), w którym wskazano, że niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 u.e.l. oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji m.in. dotyczące zameldowania na pobyt stały, są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (także wypracowanym na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dalej zachowującym swą aktualność w świetle tożsamego brzmienia przepisów u.e.l.) przyjmuje się, że o pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego - w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. - jest zatem spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., II OSK 851/09). W judykaturze wskazuje się ponadto, że o trwałym opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu stałego świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2013r., III SA/Kr 654/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2012 r., III SA/Gl 370/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2012 r., III SA/Łd 1058/11). Z kolei aby uznać, że opuszczenie stałego miejsca pobytu ma charakter dobrowolny należy stwierdzić, iż wynika ono z własnej woli zainteresowanego, a nie z powodu jakiejkolwiek presji czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 listopada 2012 r., II SA/Bk 468/12). Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. W ocenie Sądu, za podstawę przyjęcia, iż dana osoba nie opuściła stałego miejsca zameldowania nie może być samo oświadczenie zainteresowanej osoby, w którym stwierdza ona, że dane miejsce stanowi nadal jej centrum życiowe. Winno ono być potwierdzone obiektywnymi okolicznościami faktycznymi związanymi z daną sprawą. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organy zebrany w sposób wystarczający, a przyjęte przez nie ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu E.B. z pobytu stałego wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Sąd w pełni bowiem aprobuje stanowisko organów obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal, w którym jest zameldowany na pobyt stały, w sposób dobrowolny i trwały. Podstawą powyższego ustalenia są nie tylko zeznania złożone przez wnioskodawcę S.B. właściciela nieruchomości, na której usytuowany jest sporny lokal mieszkalny, ale także zeznania świadków D.S. i M.M. Świadkowie ci mieszkają w [...], w pobliżu nieruchomości stanowiącej obecnie własność S.B. Z zeznań tych świadków jednoznacznie wynika, że samochód E.B. jest widywany przed sporną nieruchomością 2 razy w tygodniu przez ok 2-3 godziny, a jej pobyt w [...] ma charakter odwiedzin matki. Podkreślić należy, że [...] jest małą miejscowością, liczącą sobie około 220 mieszkańców. Trudno więc podważyć wiarygodność zeznań tych świadków. Wydaje się wręcz nieprawdopodobnym, aby z uwagi na powyższe okoliczności, tj. bliskie zamieszkiwanie i wielkość miejscowości nie posiadali oni wiedzy na temat kto na stałe zamieszkuje w spornym lokalu mieszkalnym. Nadto ich zeznania znajdują w całości potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez sołtysa wsi – I.D., również zamieszkałą w [...]. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy administracyjne nie wykazało, by świadkowie ci - poza I.D. - byli w jakiś sposób skonfliktowani ze skarżącą, co mogłoby ewentualnie wpłynąć na ocenę wiarygodności ich zeznań. Natomiast zeznania świadka Z.T., na które powołuje się strona skarżąca nie są oparte na osobiście poczynionych przez niego spostrzeżeniach, a jedynie na informacjach przekazywanych mu przez samą skarżącą E.B. Zeznania wyżej wymienionych świadków podważają także wiarygodność zeznań A.B., przy czym nie sposób nie zauważyć, że jej zeznania ewoluowały w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego. W początkowej bowiem jego fazie wyżej wymieniona nie była w stanie jednoznacznie podać czy skarżąca mieszka w spornym lokalu, aby na końcowym etapie postępowania przed organem I instancji wyrażać stanowcze przekonanie o dalszym zamieszkiwaniu córki w tym lokalu. Niewątpliwie obiektywizm tych ostatnich twierdzeń należy dodatkowo poddać w wątpliwość wobec jednoznacznego zaangażowania się A.B. po jednej ze stron konfliktu będącego podłożem postępowania o wymeldowanie. Podkreślić również należy, że okoliczność, iż w lokalu znajdują się rzeczy należące do skarżącej nie może stanowić dowodu, że stale ona tam zamieszkuje. W orzecznictwie trafnie się bowiem podkreśla, że opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Nawet więc pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., II OSK 1478/10, wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r., III SA/Gd 360/08, wyrok WSA w Łodzi z 17 grudnia 2019 r., III SA/Łd 886/19). Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że stałym miejscem zamieszkania skarżącej jest [...] jest fakt, że w tej miejscowości ona pracuje i dysponuje mieszkaniem, które - jak ostatecznie sama przyznała na rozprawie przed tut. Sądem - stanowi jej własność. Sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego są twierdzenia skarżącej, że utrzymuje powyższe mieszkanie jedynie ze względu na wykonywanie pracy w [...] w sytuacji, gdy [...] jest oddalony od centrum [...] o ok 47 km, a więc czas dojazdu jest stosunkowo krótki, zwłaszcza jeśli się uwzględni korzystny układ drogowy (możliwość skorzystania z drogi wojewódzkiej [...]). Ponadto nie sposób uznać za przekonywujące twierdzenie, że centrum życiowym skarżącej jest lokal, w którym miała do wyłącznego użytku wraz z synem jedynie jeden pokój w sytuacji, gdy dysponuje odrębnym mieszkaniem. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada kryteriom określonym w art. 80 k.p.a. Dokonując oceny poszczególnych dowodów organy miały na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, z zachowaniem prawideł logiki i zasad doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., organ wskazał jakie fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy i w oparciu o jakie dowody uznał za udowodnione. Ustalony stan faktyczny sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że strona skarżąca co najmniej od wielu lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, a miejsce stałego zameldowania opuściła w sposób dobrowolny i trwały. Tym samym zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 u.e.l. uzasadniające podjęcie przez organy decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącej E.B. z miejsca pobytu stałego zgłoszonego w budynku mieszkalnym położonym w [...]. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) ją oddalił.