II SA/Go 37/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez S.B. jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2019 r. orzekającą o wymeldowaniu ww. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 13 maja 2019 r. S.B. zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...] S.B. wskazując, że nie zamieszkuje on w tym miejscu od 11 lat, a jego miejscem zamieszkania jest lokal w [...]. Burmistrz wszczął postępowanie w sprawie wymeldowania w/w spod wskazanego adresu. W dniu [...] maja 2019 r. wyjaśnienia w sprawie złożył wnioskodawca, oświadczył, że S.B. wyprowadził się do [...] do matki – E.B.. Zabrał swoje rzeczy osobiste, nie partycypuje w kosztach utrzymania nieruchomości, przyjeżdża do [...] jedynie w odwiedziny do babci. Dodał, że matka S.B. zażądała od niego 50 tys. zł w zamian za dobrowolne wymeldowanie siebie i syna. Następnie wyjaśnienia złożyła A.B.. Oświadczyła, że wnuk mieszka w spornej nieruchomości, zajmuje z matką jeden pokój, korzysta z kuchni, posiada klucze, w domu są jego rzeczy osobiste. Dodała, że to ona zameldowała wnuka i nie chce żeby został wymeldowany. Powyższe okoliczności potwierdził w trakcie składania zeznań S.B.. Dodał, że nie ponosi żadnych kosztów utrzymania nieruchomości. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. w odpowiedzi na pismo Burmistrza Komendant Komisariatu Policji poinformował, że w trakcie sprawdzeń funkcjonariusze nie zastali S.B. w lokalu, domownicy (babcia i brat matki – A.) potwierdzili jednak, że ww. mieszka pod wskazanym adresem. Dodatkowo na tę okoliczność rozpytano sołtysa wsi – I.D., która oświadczyła, że S.B. prawdopodobnie nie mieszka w [...], gdyż od wielu lat sporadycznie widywany jest na terenie miejscowości. W dniu [...] czerwca 2019 r. przeprowadzono oględziny lokalu, w wyniku których ustalono, że S.B. wspólnie z matką posiada w lokalu swój pokój. W pokoju znajdowały się rzeczy osobiste wymienionych - niektóre środki higieny osobistej były nowe, nieużywane. Obecny przy oględzinach S.B. oświadczył, że jest kierowcą zawodowym i większość czasu spędza w trasie, dlatego znaczna część jego rzeczy osobistych znajduje się w samochodzie. Dodał, że jak przyjeżdża do domu to korzysta z toalety na dworze, myje się w trasie. W dniu [...] czerwca 2019 r. przesłuchano w charakterze świadka sołtysa wsi – I.D.. Świadek zeznała, że S.B. nie widziała od 15-16 lat. Następnie w dniu [...] lipca 2019 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego odbyła się rozprawa administracyjna, w trakcie której właściciel nieruchomości – S.B. oświadczył, że jego siostrzeniec – S.B. nie mieszka w [...] od czasu ukończenia gimnazjum. Nie widział go na posesji od 11 lat. Natomiast matka S.B. - E.B. oświadczyła, że syn na stałe mieszka w [...], a czasami nocuje w pokoju, który wspólnie wynajmują w [...]. Po wypadku w 2013 r. przez okres 2-3 lat mieszkała razem z synem w [...] z uwagi na jego leczenie. Od 2015 r. pracuje jako kierowca lawety. A.B. - babcia S.B., potwierdziła, że rachunki związane z utrzymaniem lokalu mieszkalnego opłaca S.B., kupuje węgiel. Oświadczyła, że nie wie, gdzie wnuk pracuje, jeździ lawetą. Nie przyjmuje on kolegów w [...]. Nie potrafiła określić jak często, wnuk nocuje w [...], bo czasami przez tydzień jest w trasie. Wozi ją na zakupy oraz do lekarza. Przesłuchany w charakterze świadka M.M. zeznał, że na pewno raz w miesiącu widuje S.B. w [...]. Wie, że "jeździ lawetą, bo ściąga wozy i nie widuje tej lawety pod domem państwa B.. Nie wiem, jakim samochodem osobowym jeździ S.B., a to, że jeździ lawetą wie od jego matki, gdyż "obiecała mu nawet numer telefonu do niego". Następnie w dniu [...] lipca 2019 r. przesłuchano w charakterze świadka pana Z.T., który jest współpracownikiem matki S.B. – E.B.. Zeznał, że zna S.B.. Poznał go, gdy przychodził do zakładu pracy i razem z matką wracali do domu w [...]. Jego zdaniem, skoro syn wracał z matką do domu do [...], oznacza to, że tam mieszka. Nic mu nie wiadomo, żeby B. opuścił miejsce stałego zameldowania. Nigdy nie był w tym domu. Od E.B. wie, że mieszka z nią syn, zatem mieszkają w [...]. Kolejny świadek – D.S. złożyła oświadczenie do protokołu w dniu [...] lipca 2019 r. Wskazała, że widuje lawetę przed domem, ale S.B. nie widziała. Dodała, że charakter pobytu S.B. w tym domu nie wskazuje na pobyt stały, są to raczej jej zdaniem odwiedziny babci. W dniu [...] sierpnia 2019 r. dodatkowe wyjaśnienia złożyła E.B.. Oświadczyła, że po wypadku syna w 2013 r. mieszkała razem z nim w [...] z uwagi na jego stan zdrowia. Zameldowani na pobyt czasowy byli natomiast od 2012 r. Dodatkowo oświadczyła, że od 2014 r. była już tylko zameldowana w [...], ponieważ powróciła razem z synem do [...]. Dodała, że właścicielem mieszkania w [...] jest S.W.. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. Burmistrz powołując się na art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1397) orzekł o wymeldowaniu S.B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zostały udowodnione przesłanki trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez ww. miejsca stałego zameldowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.B.. Wskazał, że dom w [...] stanowi jego centrum życiowe. Potwierdził, że nie wspiera finansowo rodziny w utrzymaniu domu, ponieważ jego matka pokrywa koszty gazu i wody w zakresie ich zużycia. Dodał, że pomaga babci poprzez transport do lekarza oraz robienie zakupów. Oświadczył, że kilka miesięcy temu musiał przerwać pracę z uwagi na zły stan zdrowia i aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim, przez co znacznie częściej przebywa w miejscu zameldowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Wojewoda, uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy zaznaczył, iż ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest w żaden sposób związane z rozstrzygnięciem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zatem, aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, osoba ta winna nie tylko fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, ale również mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim spraw życiowych. Dalej podniósł, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości, wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zdaniem organu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wymeldowania S.B. prowadzi do wniosku, że opuszczenie przez ww. miejsca zameldowania na pobyt stały nosi cechy dobrowolności i trwałości w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności. Bezsprzecznie właścicielem lokalu jest S.B. na mocy umowy darowizny dokonanej przez jego matkę A.B.. W trakcie postępowania ustalono, że S.B. przyjeżdża do [...] w celu odwiedzin babci. Organ I instancji przeprowadził oględziny i przedstawił dowody, z których wynika, że jakkolwiek w spornym lokalu mieszkalnym znajdują się rzeczy strony postępowania, brak jest jednak oznak stałego jej zamieszkiwania. Z zeznań świadków bezsprzecznie wynika, że sporny lokal nie jest centrum życiowym S.B.. W omawianej sprawie, całokształt zebranego materiału dowodowego prowadzi do uznania, że S.B. opuścił sporny lokal trwale i dobrowolnie, a centrum swoich interesów życiowych przeniósł w inne miejsce. Istotny dla oceny materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania prowadzonego przez Burmistrza jest także zdaniem Wojewody fakt, że matka S.B. – E.B. pozostaje w konflikcie na tle finansowym z bratem - właścicielem spornej nieruchomości, co może wpływać na ich zamiary. Oświadczenia składane przez E.B. są niespójne i prowadzą do uznania, że podejmowane przez nią działania służą jedynie pozorowaniu stałego zamieszkania syna w spornej nieruchomości. Organ II instancji nie dał również wiary oświadczeniom składanym przez babcię S.B. – A.B., która w piśmie z dnia [...] października 2019 r. (złożonym w postępowaniu odwoławczym) twierdzi, że wnuk mieszka, nocuje, korzysta ze wspólnej kuchni, nie pomaga finansowo ponieważ koszty gazu i wody pokrywa jego matka. Zaś na rozprawie administracyjnej, przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu [...] lipca 2019r. zeznała, że rachunki dot. domu opłaca jej syn S.B. (właściciel nieruchomości). Nie znalazły potwierdzenia w dowodach także twierdzenia A.B. o partycypowaniu E.B. w kosztach utrzymania nieruchomości. Organ podkreślił, że przesłuchani w sprawie świadkowie (oprócz współpracownika E.B. – Z.T. - który swoje zeznania oparł wyłącznie na informacjach pochodzących bezpośrednio od niej) zgodnie zeznali, że S.B. nie mieszka w [...], ale jego sporadyczne wizyty mają charakter odwiedzin babci. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego S.B. opuścił trwale i dobrowolnie lokal w [...] w rozumieniu art. 35 o ewidencji ludności, a poczyniona przez organ I instancji wykładnia przepisów oraz ocena dowodów jest właściwa. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniósł S.B. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, iż S.B. opuścił miejsce stałego zameldowania, podczas gdy nadal zamieszkuje pod adresem [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż sytuacja życiowa S.B. nie spełnia przesłanek z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Skarżący bowiem nigdy nie opuścił miejsca pobytu stałego, do chwili obecnej zamieszkuje w pokoju wraz z matką E.B. pod adresem [...]. Ponadto w pokoju znajdują się rzeczy osobiste, meble oraz cały niezbędny do życia sprzęt. S.B. korzysta również ze wspólnej kuchni, celem przygotowania posiłków, a także nocuje pod wskazanym adresem średnio trzy noce w tygodniu. Dalej podniesiono, iż zarówno oświadczenia I.D. jak i sąsiadów – M.M. oraz D.S. nie są rzetelnym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie. Fakt, iż I.D., jako sołtys miejscowości [...], nie widuje w miejscu zameldowania skarżącego w czasie roznoszenia decyzji podatkowych raz do roku, w żaden sposób nie potwierdza niezamieszkiwania przez S.B. pod wskazanym adresem. Sporadyczne widywanie skarżącego przez sąsiadów również nie jest wystarczającym dowodem na brak jego obecności w domu. Skarżący często wraca do domu o późnych godzinach wieczornych, a domy sąsiadów położone są w znacznej odległości od miejsca jego zamieszkania, co także ma wpływ na rzadki kontakt. Nadto zdaniem skarżącego Wojewoda pominął oświadczenie Z.T., który to potwierdził fakt zamieszkiwania skarżącego i jego matki w [...]. Podniesiono, że zgodnie z postanowieniami umowy darowizny z dnia [...] listopada 2003 r., którą cała nieruchomość została przekazana na własność wnioskodawcy S.B. ustanowiono jednocześnie służebność osobistą mieszkania na rzecz E.B., polegającej na prawie bezpłatnego korzystania przez nią oraz jej syna z jednego pokoju wraz z używalnością kuchni. Zgodnie z tym zapisem, S.B. ma prawo do zamieszkiwania pod wskazanym adresem i korzystania z wydzielonej części lokalu. W złożonej odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2019 r. dotyczącej wymeldowania S.B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...]. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności, w tym art. 35, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Warto w tym miejscu przywołać - wyrażone co prawda na gruncie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), ale zachowujące nadal aktualność - stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK- A 2002/3/34), w który wskazano, że "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki". Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu". Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 ustawy oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji m.in. dotyczące zameldowania na pobyt stały, są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (także wypracowanym na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dalej zachowującym swą aktualność w świetle tożsamego brzmienia przepisów ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności) przyjmuje się, że o pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona zatem wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09). Zagadnienie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu jest bogato komentowane w judykaturze. Przyjmuje się, że o tym, czy opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 654/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 370/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1058/11). Z kolei aby uznać, że opuszczenie stałego miejsca pobytu ma charakter dobrowolny należy stwierdzić, iż wynika ono z własnej woli zainteresowanego, a nie z powodu jakiejkolwiek presji, czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym (wyrok Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 468/12). Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. W ocenie Sądu, za podstawę przyjęcia, iż dana osoba nie opuściła stałego miejsca zameldowania nie może być samo oświadczenie zainteresowanej osoby, w którym stwierdza ona, że dane miejsce stanowi nadal jej centrum życiowe. Winno ono być potwierdzone obiektywnymi okolicznościami faktycznymi związanymi z daną sprawą. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organy zebrany w sposób wystarczający, a przyjęte przez nie ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia wydania decyzji orzekającej o wymeldowaniu S.B. z pobytu stałego wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Sąd w pełni aprobuje stanowisko organów obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal, w którym jest zameldowany na pobyt stały, w sposób dobrowolny i trwały. Podstawą powyższego ustalenia są nie tylko zeznania złożone przez wnioskodawcę S.B. właściciela nieruchomości, na której usytuowany jest sporny lokal mieszkalny, ale także zeznania świadka D.S. i M.M.. Świadkowie ci mieszkają w [...], w pobliżu nieruchomości stanowiącej obecnie własność S.B.. Zgodnie zeznali, że od kilku lat S.B. widują sporadycznie. Ich zdaniem w spornym lokalu mieszkalnym strona nie mieszka od co najmniej kilku lat. Jedynie co kilka dni odwiedza on swoją babcię A.B.. Zaznaczyć należy, że [...] jest małą miejscowością, liczącą sobie około 220 mieszkańców. Trudno więc podważyć wiarygodność zeznań tych świadków. Wydaje się wręcz nieprawdopodobnym, aby z uwagi na powyższe okoliczności tj. bliskie zamieszkiwanie i wielkość miejscowości nie posiadali oni wiedzy na temat kto na stałe zamieszkuje w spornym lokalu mieszkalnym. Nadto ich zeznania znajdują w całości potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez I.D., również zamieszkałą w [...]. Świadek ten zeznał, że strony nie widział od 15-16 lat, co zdaje się potwierdzać wniosek organów o opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania w sposób trwały przez S.B.. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy administracyjne nie wykazało, by świadkowie ci byli w jakiś sposób skonfliktowani ze skarżącym, jego matką lub innymi członkami jego rodziny, co mogłoby ewentualnie wpłynąć na ocenę wiarygodności ich zeznań. Natomiast zeznania świadka Z.T., na które powołuje się strona skarżąca nie są oparte na osobiście poczynionych przez niego spostrzeżeniach, a jedynie na informacjach przekazywanych mu przez matkę skarżącego – E.B.. Zeznania wyżej wymienionych świadków podważają także wiarygodność zeznań świadków E.B. i A.B. (matki i babci strony). Organy administracji w tym samym okresie jak wynika z akt sprawy administracyjnej prowadziły sprawę o wymeldowanie E.B. mieszkającej w [...], co świadczyć może o jej bezpośrednim zainteresowaniu w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Natomiast A.B. jest nie tylko z uwagi na stopień pokrewieństwa, ale także z uwagi na opiekę jaką sprawuje nad nią strona jest zainteresowana zapewnieniem wnukowi nieskrępowanego dostępu do lokalu mieszkalnego. Fakt, że strona sprawuje faktyczną opiekę nad babcią, nie stanowi podstawy do przyjęcia, że lokal ten może być uznany za miejsce stałego jego pobytu. Zwłaszcza, że jak wynika z zeznań wnioskodawcy, jak i świadków D.S. i M.M., strona jest widywana w tym miejscu nieregularnie co kilka, a nawet kilkanaście dni i nie nocuje w spornym lokalu mieszkalnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada kryteriom określonym w art. 80 k.p.a. Dokonując oceny poszczególnych dowodów organy miały na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, z zachowaniem prawideł logiki i zasad doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. organ wskazał jakie fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy i w oparciu o jakie dowody uznał za udowodnione. Ustalony stan faktyczny sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że strona skarżąca co najmniej od kilku lat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, miejsce stałego zameldowania opuściła w sposób dobrowolny i trwały. Tym samym zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności uzasadniające podjęcie przez organy decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego S.B. z miejsca pobytu stałego zgłoszonego w budynku mieszkalnym położonym w [...]. Tym samym uznając, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.