II SA/Kr 1539/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. B., A. S., A. S., W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2019 r., znak [...] ; w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. odrzuca skargę P. B.; II. w uwzględnieniu skargi A. S., A. S., W. S. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; III. zwraca P. B. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi IV. zasadza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących A. S., A. S., W. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania;

A. S., A. S. i W. S. oraz P. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 28 października 2019 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] o ustaleniu, na wniosek Firma A, warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym) wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", znak [...] Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Firma A z siedzibą w K. złożyła do Prezydenta Miasta K. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi na części działek nr [...], [...], [...] obr. [...], budową zjazdu na terenie inwestycji nr [...] obr. [...], budową sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Wniosek o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu zgłosiło Stowarzyszenie [...]. Prezydent Miasta K. postanowieniem z 18 marca 2016 r. odmówił dopuszczenia tej organizacji do udziału w postepowaniu w charakterze podmiotu na prawach strony. Postanowieniem z 30 czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 31 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1002/16 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2017 r. oddalił wniesioną przez inwestora skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji. Postanowieniem z 9 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta K. ponownie odmówił dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w charakterze podmiotu na prawach strony. Postanowieniem z 18 października 2018 r. znaj [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1597/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...]. W toku postępowania organ pozyskał: opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska z 29 stycznia 2016 r., stanowisko Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 29 lutego 2016 r., znak [...] Organ pozyskał również opinię Zarządu Dróg Miasta K. z 21 listopada 2018 r., znak [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz możliwości połączenia z drogą publiczną. W piśmie z 30 maja 2018 r. inwestor zmienił nazwę inwestycji na "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym) wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...] i [...] obr[...] przy ul. [...] w K.. Postanowieniem z 9 lipca 2018 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia umowy podpisanej z Zarządem Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych, umożliwiającej zagwarantowanie właściwego uzbrojenia terenu dla planowanej inwestycji. W dniu 20 sierpnia 2018 r. inwestor przedłożył aneks nr [...] do umowy o realizację inwestycji drogowej z 26 marca 2015 r. nr [...] zawarty w dniu 14 sierpnia 2018 r. pomiędzy Gminą Miejską K. a Firma A Przy piśmie z 6 września 2018 r. inwestor przedstawił plan zabudowy dla etapów IV, V i VI inwestycji. Określił przy tym: wysokość zabudowy (2-3 kondygnacje), powierzchnię zabudowy budynku (części nadziemnej budynku) - do 250 m2, ilość budynków/części nadziemnych budynków - do 13. W piśmie z 9 stycznia 2019 r. przedstawiono graficznie szkic zagospodarowania terenu w kontekście poprzednich etapów inwestycji, przekrój urbanistyczny przedstawiający poziomy posadowienia i bezwzględne wysokości projektowanych budynków, widoki modelu 3d prezentujące wysokość i skalę zabudowy etapów IV,V i VI. Następnie mgr inż. arch. B. W.-M. sporządziła Analizę Urbanistyczo-Architektoniczną obszaru, datowaną na 17 stycznia 2019 r., a także projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, datowany na 18 stycznia 2019 r. Pismem z 1 lutego 2019 r. inwestor zmienił powierzchnię terenu inwestycji kubaturowej, a nadto zwrócił się o wyjaśnienie ustaleń zawartych w projekcie decyzji. W dniu 21 marca 2019 r. Zespół Urbanistyczny UMK zajął stanowisko co do planowanej inwestycji. Następnie mgr inż. arch. E. S. sporządziła nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, datowany na 29 marca 2019 r. Projekt decyzji przesłano Radzie Dzielnicy XI, która uchwałą z 15 lipca 2019 r. negatywnie zaopiniowała zamierzenie inwestycyjne. Organ zorganizował w dniu 8 sierpnia 2019 r. spotkanie przedstawicieli Rady Dzielnicy XI z inwestorem. Decyzją z 29 sierpnia 2019 r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się m.in. do uwag Rady Dzielnicy XI, jak też do uwag zgłoszonych w toku postępowania przez strony. Postanowieniem z 9 września 2019 r. Prezydent Miasta K. sprostował omyłkę w decyzji poprzez uzupełnienie działki nr [...] w tytule zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: P. B., A. S., A. S., W. S.. Decyzją z 28 października 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję wniósł P. B., zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto obrazę prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skargę na powyższą decyzję wnieśli również A. S., A. S. i W. S., w której zarzucili naruszenie: 1) art. 54 pkt 2 lit. a, b, c, d w zw. z art. 64 oraz art. 59 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieprawidłowe określenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję warunków oraz szczegółowych zasad zagospodarowania terenu, w tym warunków ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w szczególności brak dokonania wnikliwej analizy aktualnego stanu faktycznego i oparcie się przez organ na nieaktualnych opiniach, m.in. Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 29 stycznia 2016 r. oraz nieznajdujących się w aktach sprawy dokumentach, m.in. załączniku nr 4 do protokołu Zespołu Urbanistycznego nr 16 z 90 kwietnia 2018 r.; 2) art. 54 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe, zbyt szerokie ustalenie obszaru analizowanego i w konsekwencji nieprawidłową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 – 5 z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa oraz zasady kontynuacji zabudowy; 3) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 – 4 rozporządzenia poprzez wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o linię zabudowy na działce nieznajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie do działki objętej wnioskiem tak, że nie stanowi ona przedłużenia linii istniejącej zabudowy, a będzie tworzyć uskok; 4) art. 61 ust. 1, 6-7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak wnikliwej analizy oraz brak uzasadnienia, dlaczego ustalenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w planowanej inwestycji jest znacznie wyższe niż średnia wartość wskaźnika w obszarze analizowanym, a nadto nieprawidłowe przyjęcie, że ustalony wskaźnik nawiązuje do zabudowy w sąsiedztwie inwestycji; art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak uzyskania dla planowanego zamierzenia decyzji środowiskowej i wydanie decyzji w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 19 stycznia 2016 r., podczas gdy zamierzenie budowlane, w ocenie skarżących, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, a nadto planowana inwestycja stanowi ostatni etap większego zamierzenia inwestycyjnego; art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy istniejące i projektowane uzbrojenie terenu nie było i nie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie wszechstronnego, kompleksowego, pełnego oraz wyczerpującego postępowania dowodowego i błędnej, niezgodnej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak rozważenia wszelkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie: istniejącej infrastruktury drogowej i kanalizacyjnej, oddziaływania inwestycji na środowisko, braku określenia wymiarów działek objętych zamierzeniem, a także naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji. W piśmie z 3 sierpnia 2020 r. skarżący zwrócili uwagę, że w dniu 13 czerwca 2020 r. weszła w życie uchwała Rady Miasta K. z dnia 20 maja 2020 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z dnia 29 maja 2020 r., poz. 3568). W ocenie skarżących uchwała ustala sposób zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z skarżoną decyzją, przewidując tam zabudowę jednorodzinną. Poinformowano również, że na podstawie zaskarżonej decyzji inwestor wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy ponadto, że Sąd rozpoznał sprawę i wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarga okazała się zasadna. A. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie Dz. U. 2020 r., poz. 293.; dalej: u.p.z.p.), zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, z wyjątkiem terenów zamkniętych, w stosunku do których właściwy jest wojewoda (art. 60 ust 3). Jak stanowi art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Sposób ustalenia parametrów zamierzenia inwestycyjnego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie). Analizę przeprowadza organ, rozpoczynając od wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Obszarem analizowanym jest zatem teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia). Dla tego obszaru przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie mgr inż. arch. B. W. – M. sporządziła analizę urbanistyczno-architektoniczną i projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (styczeń 2019 r.). Następnie projekt decyzji podlegał modyfikacjom, m.in. w związku z korektami wniosku dokonywanymi przez inwestora. Kolejne projekty decyzji ustalającej warunki zabudowy, w tym projekt z 29 sierpnia 2019 r., na podstawie którego wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. z 29 sierpnia 2019 r., sporządzane były przez mgr inż. arch. E. S.. B. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd dopatrzył się wadliwości w określeniu rodzaju zamierzenia inwestycyjnego, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy. Pierwotny wniosek inwestora dotyczył "budowy zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi". W toku postępowania inwestor zmienił nazwę zamierzenia na "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym". W ocenie Sądu zmieniona nazwa nie jest adekwatna do przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego. Pod pojęciem budynku, zgodnie definicją budynku zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualnie Dz. U. 2020 r. poz. 1333), należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie Sądu przedmiotowe zamierzenie nadal powinno być określane jako budowa czterech budynków wielorodzinnych i nie wpływa na tę kwalifikację planowane posadowienie budynków na wspólnym garażu podziemnym. Powyższe potwierdzają przedłożone przez inwestora rysunki (k. 417- 427 akt adm.), jak i to, że inwestor nie dokonał istotnych zmian w charakterystyce inwestycji. Jedynie określenie budynek zastąpiono pojęciami nieznanymi Prawu budowlanemu – "segmentu" używanego zamiennie z określeniem "bryła". Również przedłożone po zmianie nazwy inwestycji informacje techniczne dostawców mediów wskazują na budowę czterech bądź większej ilości budynków wielorodzinnych na terenie inwestycji. Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie m.in. w wyroku z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1274/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że nie jest dopuszczalne ustalanie warunków zabudowy dla jednego tylko budynku, gdy w istocie chodzi o budowę większej ilości budynków połączonych garażem podziemnym. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie przesądza się o rozwiązaniach technicznych umożliwiających połączenie obiektów budowlanych w jedną funkcjonalną całość. Bierze się natomiast pod uwagę przede wszystkim względy przestrzenne, urbanistyczne. Z tej perspektywy patrząc, nie może być wątpliwości co do charakteru inwestycji obejmującej budowę czterech budynków wielorodzinnych. C. Przechodząc do analizy spełnienia przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. trzeba podkreślić, że dla ich weryfikacji, a zwłaszcza dla weryfikacji przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), kluczowe znaczenie ma sporządzenie wskazanej wyżej analizy urbanistyczno-architektonicznej. W oparciu bowiem o jej wyniki organ ustala warunki zabudowy bądź odmawia ich ustalenia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie istotną, a dla niektórych parametrów wiodącą rolę, odegrała nie sama analiza, lecz ustalenia zespołów urbanistycznych powołanych przez Prezydenta Miasta K.. Jednoznacznie wskazano w Załączniku nr 1 do decyzji pt. "Warunki zabudowy", że dla przedmiotowej inwestycji wiążące były ustalenia Zespołu Urbanistycznego określone w załącznikach do protokołów tego Zespołu: nr 4 – z 9 kwietnia 2018 r., nr 5 – z 9 kwietnia 2015 r., nr 6 – z 9 kwietnia 2018 r., nr 38 – z 27 lipca 2018 r. oraz nr 36 – z 4 października 2018 r. Również w dokumencie pt. "Wyniki Analizy Urbanistyczno-Architektonicznej" stanowiącym Załącznik nr 3 do decyzji PMK zaakcentowano, że wyniki analizy uwzględniają stanowisko Zespołu Urbanistycznego powołanego zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 16.12.2014 r. oraz Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego powołanego zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 15.02.2019 r. Zaakcentowano, że na posiedzeniu Zespołu Urbanistycznego w dn. 10.01.2019 r. wskazano parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne dla właściwego ustalenia warunków zabudowy jako spełniające zasady kształtowania ładu przestrzennego w rejonie planowanej inwestycji. Wskazano nadto, że na posiedzeniu Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w dniu 21.03.2019 r. dokonano korekty (pomniejszenia) wielkości wskaźnika zabudowy, ustalonej wysokości bezwzględnej oraz wyjaśniono kwestię sposobu pomiaru wysokości krawędzi elewacji frontowej. Niewątpliwie, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje dla organu wydającego decyzje w sprawie ustalenia warunków zabudowy upoważnienia do tworzenia "zespołów urbanistycznych", ani też innych organów doradczych mających kompetencję do wiążącego zajmowania stanowiska w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ustawodawca przewiduje udział w postępowaniu "czynnika profesjonalnego" w postaci osoby spełniającej wymogi określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Sąd podkreśla, że prowadząc postępowanie administracyjne, w tym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organ jest związany zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., co oznacza, że wiążący charakter mogą mieć jedynie te rozstrzygnięcia, opinie, stanowiska, które znajdują umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Stanowiska podmiotów, które nie mają takiego umocowania, w tym te, które tworzy sam organ administracji właściwy do wydania decyzji, nie mogą w sposób wiążący kształtować treści decyzji administracyjnej. Wadliwie zatem w niniejszej sprawie, sporządzając projekt warunków zabudowy, przypisano wskazaniom zespołów urbanistycznych dominującą i wiążącą rolę dominującą względem ustaleń analizy urbanistyczno-architektonicznej. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 1 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 25/16 (orzeczenia.nsa.gov.pl), ustalenie warunków zabudowy nie może polegać na ich swobodnym kształtowaniu, w zależności od niezidentyfikowanych przesłanek, bez uzasadnienia: "Po to jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i akty wykonawcze do niej, aby sposób ustalania tych wskaźników był transparentny i przewidywalny". Również w wyroku z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1274/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że "tego rodzaju sekwencja czynności, gdzie najpierw parametry nowej zabudowy ustala (przyjmuje) zespół urbanistyczny – podmiot nieznany ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani innym przepisom prawa powszechnie obowiązującego – następnie urbanista w analizie uzasadnia przyjęcie takich a nie innych parametrów nie może zostać zaakceptowana." D. W odniesieniu do sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej należy wskazać, że Sąd nie podziela zarzutów skarżących dotyczących nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizy. W analizie urbanistyczno-architektonicznej, datowanej na 17 stycznia 2019 r., opracowanej przez mgr inż. arch. B. W.-M. wyznaczono granice obszaru analizowanego w odległości ok. 75 m wokół terenu inwestycji kubaturowej, przyjmując prawidłowo za front działki – granice działek nr [...] i działki [...] od strony ulicy [...], od której planowany jest wjazd na teren inwestycji (k. 435 i 447 akt adm.). Właściwie uwzględniono, przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego, kształt działek stanowiących teren inwestycji. Inną kwestią pozostaje możliwość wyznaczenia parametrów zabudowy w oparciu o zabudowę na działkach, które tylko w części znajdują się w obszarze analizowanym, co w przedmiotowej sprawie dotyczy linii zabudowy. E. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, o czym stanowi §4 ust. 4 rozporządzenia. W niniejszej sprawie w punkcie II.1.a. Warunków zabudowy, linię zabudowy wyznaczono na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia – w odległości 5 m od granicy z działką drogową nr [...] obr. [...], jako nieprzekraczalną – zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym nr 2 do decyzji. W wynikach analizy wyjaśniono pojęcia nieprzekraczalnej i obowiązującej linii zabudowy, podstawę i sposób jej wyznaczenia. Wskazano, z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych, że pojęcie linii zabudowy na podstawie przepisów rozporządzenia w zgodzie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zawiera w sobie zarówno obowiązujące, jak i nieprzekraczalne linie zabudowy. Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę nie kwestionuje takiego rozumienia linii zabudowy. W uzasadnieniu wyznaczonej linii zabudowy organ podniósł, że stanowi ona nawiązanie do linii zabudowy wyznaczonej przez budynek na działkach nr [...] i [...] zlokalizowany w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, co zgodnie z ustaleniami Zespołu Urbanistycznego UMK można uznać za kontynuację istniejącego ładu przestrzennego występującego w omawianym rejonie." W analizie ustalono, że istniejące budynki zlokalizowane są w różnych odległościach od ul. [...]: począwszy od 2 m do 28 m. Nie wynika z niej natomiast, dlaczego spośród różnych odległości wybrano nawiązanie do zabudowy na działkach nr [...] i [...], zlokalizowanej w odległości 5 m od granicy z działką drogową. Nie można zatem uznać, że organ ustalił ten parametr na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia, bo nie w analizie tkwi podstawa takiego a nie innego wyznaczenia linii zabudowy, lecz w ustaleniach zespołu urbanistycznego, które przywołano w treści analizy. Co równie istotne, z mapy stanowiącej załącznik nr 4 do decyzji PMK (część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej) wynika, że działki nr [...] i [...] tylko w części znajdują się w obszarze analizowanym, a granica obszaru analizowanego przebiega wzdłuż budynku zlokalizowanego na tych działkach (z niewielkim odchyleniem), pozostawiając ten budynek poza obszarem analizowanym. Wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o zabudowę zlokalizowaną poza obszarem analizowanym należy uznać za niedopuszczalne. Tymczasem pominięto zabudowę znajdującą się w bliższym sąsiedztwie inwestycji, tj. na działkach nr [...], [...] i [...]. Próżno w treści analizy szukać wyjaśnienia, dlaczego w przedmiotowej sprawie nie było możliwe ustalenie linii zabudowy według zasad ogólnych określonych w § 4 ust. 1 – 3 rozporządzenia. F. Kolejnym parametrem zabudowy jest wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, który na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika dla obszaru analizowanego. Stosownie do § 5 ust. 2 dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W pierwotnej wersji Wyników analizy i Warunków zabudowy (projekt decyzji z 18 stycznia 2019 r.) ustalono w punkcie II.1.a. wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono w przedziale od 33 % do 34% w stosunku do powierzchni terenu objętego planowaną inwestycją kubaturową, przywołując § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wskutek dokonanej przez inwestora zmiany wniosku w zakresie powierzchni terenu objętej inwestycją kubaturową (3129 m2), w nowym projekcie Warunków zabudowy i Wyników analizy datowanym na 29 marca 2019 r. ustalono nowy parametr 31-32%, również za podstawę przyjmując § 5 ust. 2 rozporządzenia. Na podstawie wyników analizy można stwierdzić, że średnia wielkość wskaźników zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 24 %, przy czym najniższy wskaźnik w obszarze wynosi 5%, a najwyższy 39%. Z wyników analizy nie wynika, dlaczego przyjęto wskaźnik w przedziale 31 % do 32%. Analiza potwierdziła tylko, że taka wielkość mieści się pomiędzy parametrami skrajnymi w obszarze analizowanym, tj. pomiędzy 5% a 39%. Uzasadnieniem tym nie jest z pewnością przywołane stanowisko zespołu urbanistycznego, zgodnie z którym tak wyznaczony parametr "można uznać za niewpływający na zaburzenie ładu przestrzennego", ani wola inwestora, z którą wyznaczony parametr pozostaje w zgodzie. W konsekwencji nie można uznać, że omawiany parametr wyznaczony został na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. G. Na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia kolejny wskaźnik – szerokości elewacji frontowej – wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Zgodnie z § 6 ust. 2 dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Szerokość elewacji frontowej od ulicy [...] dla każdej z czterech planowanych brył budynku – segmentów nadziemnych wyznaczono w punkcie II.1.c. Warunków zabudowy, w przedziale 16,5-18 m, z powołaniem na §6 ust. 2 rozporządzenia, tj. wyniki analizy. Z analizy wynika natomiast, że w obszarze analizowanym parametr ten kształtuje się w przedziale od 8 m, przez 14 m, po 41m. Średnia szerokość w obszarze wynosi 13 m, co z uwzględnieniem tolerancji ±20% daje przedział wielkości: 10,4 m – 15,6 m. Wskazano również, że "szerokości elewacji budynków wielorodzinnych na dz. [...] i [...] położonych "zaledwie ok. 40 m od terenu inwestycji - wynoszą od 19 do ok. 22 m, przy czym szerokość terenu inwestycji – zwłaszcza w części północnej i środkowej jest znacznie mniejsza niż szerokość ww. dwu działek. Takie wyjaśnienie nie stanowi wystarczającej podstawy do ustalenia przyjętego parametru szerokości elewacji frontowej, podobnie jak przywołane i w tym kontekście – jako uzasadnienie – stanowisko zespołu urbanistycznego, zgodnie z którym szerokość tę "można uznać za niewpływającą na zaburzenie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym". I w tym zakresie Sąd dostrzega, że ustalony parametr nie wynika z analizy, a zatem nie został ustalony na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia. H. Co do parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wyznacza się go dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W punkcie II.1.d. Warunków zabudowy ustalono wysokość planowanej zabudowy w przedziale od 9 do 10 m – do gzymsu/attyki dachu płaskiego. Ustalono przy tym, że wysokość planowanej inwestycji ustala się od średniej rzędnej na terenie inwestycji, tj. od 222,00 m npm, a nadto maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzoną do gzymsu/attyki ustalono na poziomie 232,00 m npm. W wynikach analizy wskazano, że wysokości budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane i kształtują się w przedziałach: od ok. 3,5 m do ok 9 m (do okapu) oraz od ok. 6,5 m do ok. 14 m (do kalenicy), a także od ok. 8 m do ok. 11 m (do attyki). Budynki mieszkalne wielorodzinne w najbliższym sąsiedztwie (na działkach [...] i [...]) mają wysokość do gzymsu/attyki na poziomie ok. 12m. Wobec tego przyjęto, że ze względu na planowaną i uzasadnioną formę naziemnych części planowanego budynku, z zastosowaniem dachów płaskich, wzięto pod uwagę zabudowę najbliższych obiektów po tej samej stronie ulicy, co teren inwestycji (strona południowa), tj. na działce nr [...] (budynek jednorodzinny z dachem płaskim - ok. 8 m) oraz na działkach [...] i [...] (budynki wielorodzinne - ok. 12 m). Średnia wysokość wynosi 10 m. Ten parametr Sąd ocenia jako właściwie uzasadniony w wynikach analizy, co pozwala przyjąć, że został wyznaczony na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Natomiast nie znajduje uzasadnienia w analizie sposób wyznaczenia wysokości za pomocą rzędnych terenu, co do którego jedynym uzasadnieniem są ustalenia Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego z 21.3.2019 r. I. Nie budzi wątpliwości Sądu ustalenie zawarte w punkcie II.1.e. Warunków zabudowy dotyczące formy dachu płaskiego. Znajduje ono podstawę w § 8 rozporządzenia, zgodnie z którym geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Znajduje ono również wystarczające uzasadnienie w analizie ubranistyczno-architektonicznej. J. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że organy nie wyjaśniły w przedmiotowej sprawie w sposób należyty, czy inwestycja spełnia przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak też nie doprowadziły do ustalenia zgodnie z przepisami rozporządzenia parametrów nowej zabudowy. Obowiązek przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, której wyniki mają stanowić podstawę ustalenia warunków zabudowy, zastąpiono w części, w sposób nieuprawniony, wskazaniami zespołu urbanistycznego, podczas gdy brak w ustawie podstawy prawnej do zajęcia przez tego rodzaju podmiot wiążącego stanowiska w sprawie. Osobą upoważnioną do sporządzenia projektu decyzji, mającą zapewnić – w ramach wyznaczonych ustawą i rozporządzeniem – profesjonalizm sporządzanej analizy i warunków zabudowy – jest osoba wskazana w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Udział innych podmiotów nie jest wykluczony, ale może mieć jedynie charakter pomocniczy, a nadto nie może negatywnie wpływać na szybkość prowadzenia postępowania. K. Przechodząc do oceny ustaleń organu w zakresie pozostałych przesłanek ustalenia warunków zabudowy należy rozpocząć od przesłanki dostępu do drogi publicznej, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z 2 pkt 14 u.p.z.p. Na tej podstawie przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przesłanka ta w przedmiotowej sprawie została spełniona. Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...]. L. Przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wymaga oceny, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wspomniany art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że warunek wystarczającego uzbrojenia uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył informacje techniczne potwierdzające możliwość zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną, gaz i energię cieplną, w oparciu o które organ sformułował warunki określone w punkcie II.4.a. Warunków zabudowy, a także informacje techniczne określające sposób odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, co stanowiło podstawę warunków sformułowanych w punkcie II.4.b. Dostrzec należy jednak, że przedłożona po zmianie nazwy inwestycji informacja techniczna MPWIK z 15 marca 2018 r. (k. 267-269) dotyczy czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, kolejna informacja MPWIK z 7 sierpnia 2018 r. (k.355-357) dotyczy ośmiu budynków wielorodzinnych z garażami podziemnymi, m.in. na działkach stanowiących teren inwestycji. Dalej oświadczenie Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z 12 marca 2018 r. dotyczy zespołu budynków wielorodzinnych, podobnie jak informacja T. D. sp. z o.o. z 10 stycznia 2018 r. dotyczy zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Również informacja ZIKIT z 12 czerwca 2018 r. dotycząca odprowadzania wód opadowych i roztopowych dotyczy ośmiu budynków wielorodzinnych. Informacje te są zatem adekwatne do pierwotnego – i co Sąd stwierdził powyżej - właściwego określenia inwestycji (4 budynki wielorodzinne). W zakresie obsługi komunikacyjnej organ wskazał, że jest ona możliwa od drogi publicznej, jaką jest ul. [...], poprzez projektowany zjazd oraz zgodnie z umową nr [...] o realizację inwestycji drogowej z dnia 26.03.2015 r. zmienioną Aneksem nr 1 z dnia 16.10.2015 r., Aneksem nr 2 z 10.06.2016 r., Aneksem nr 3 z dnia 05.01.2017 r. oraz Aneksem nr 4 z dnia 14.08.2018 r. Sąd zauważa, że aktach administracyjnych znajduje się jedynie Aneks nr 4 do wskazanej umowy (k. 349-351), z którego treści wynika tylko tyle, że pomiędzy Gminą Miejską K. a inwestorem Firma A została zawarta umowa o realizację inwestycji drogowej, w której inwestycją niedrogową jest m.in. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (cztery części nadziemne na wspólnym garażu podziemnym) wraz z zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...], [...], [...], [...] wymieniona w § 1 pkt 1 umowy. Treść tego aneksu nie pozwala natomiast stwierdzić, czy zawarcie przedmiotowej umowy ma znaczenie dla spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. Ł. Spełnienie czwartej przesłanki ustalenia warunków, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a dotyczącej braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęcia zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, nie budzi w przedmiotowej sprawie wątpliwości. Nie budzi również wątpliwości spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Wymaga ona stwierdzenia zgodności decyzji (a w istocie planowanego zamierzenia) z przepisami odrębnymi. Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie kolizji zamierzenia inwestycyjnego z innymi niż wyżej wskazane przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Konstatacja ta dotyczy również zgodności z przepisami w zakresie ochrony środowiska. Inwestor legitymował się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach znak [...] wydaną 19 stycznia 2019 r., która stała się ostateczna. Organy obu instancji wyjaśniły tę kwestię w sposób wystarczający. M. W podsumowaniu Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszono również art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p., a nadto wyszczególnione powyżej przepisy § rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy naruszył również art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., albowiem decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji wydał przedwcześnie, bez dogłębnej i krytycznej analizy przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i samej decyzji. W tym zakresie zarzuty skarżących okazały się zasadne. Dla kontroli zaskarżonej decyzji nie miała natomiast znaczenia okoliczność wejścia w życie miejscowego planu obejmującego teren inwestycji po wydaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność tę powinien natomiast uwzględnić organ, ponownie rozpatrując sprawę, o ile stan prawny nie ulegnie zmianie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd, w uwzględnieniu skargi A. S., A. S. i W. S. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt II sentencji wyroku). Natomiast skarga P. B. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnił on w terminie braków formalnych skargi polegających na braku oznaczenia zaskarżonego aktu oraz braku przedłożenia 6 odpisów skargi – wymaganych na podstawie art. 57 § 1 pkt 1 i 47 § 1 p.p.s.a. Wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lutego 2020 r. Skarżący w części uczynił zadość wezwaniu i przedłożył wymagane odpisy, jednak po upływie wyznaczonego terminu (21 lutego 2020 r.). W pozostałej części wezwania nie wykonał. W tej sytuacji znajduje zastosowanie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (pkt III sentencji wyroku). Stosownie do art. 200 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżących: A. S., A. S. i W. S. zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł, co obejmuje: uiszczony wpis, koszt zastępstwa adwokata, opłatę skarbową od pełnomocnictwa (pkt IV sentencji wyroku).