II SA/Kr 1557/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. i J. S. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 października 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę

Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia 21 października 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. z 2019 r., Dz. U. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. i J. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z dnia 26 lipca 2019 r., którą odmówiono zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z dnia 31 maja 2017 r., znak: [...]), utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Opisana wyżej decyzja zapadła na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych. J. S. i J. P. pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. wnieśli "o wszczęcie postępowania w trybie art. 154 k.p.a. o zmianę decyzji ostatecznej Nr [...] r z dnia 31.05.2017 r znak: [...]". W uzasadnieniu wskazano, że decyzja ta powinna zostać zmieniona w ten sposób, by jej adresatem został B. Ł.. W objętej ww. wnioskiem o zmianę decyzji z dnia 31 maja 2017 r. nakazano J. S. i J. P. rozbiórkę części obiektu budowlanego, tj. części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. w obrębie poddasza nieużytkowego od strony zachodniej poprzez: 1. rozbiórkę ścianki kolankowej o wys. ok. 2,50 m do wysokości ścianki kolankowej frontowej 2. rozbiórkę odpowiednich fragmentów ścian szczytowych 3. obniżenie tylnej połaci dachowej do poziomu wyznaczonego poziomem połaci frontowej, w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego na inwestorów decyzją PINB w K. - Powiat Grodzki nr [...] z dnia 25 czerwca 2015 r. (częściowo zmienioną decyzją MWINB w K. nr [...] z dnia 22 marca 2016 r.). Decyzje nakładające na J. S. i J. P. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego wydane zostały w oparciu o m.in. art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania, po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania, organ l instancji decyzją z dnia 26 lipca 2019 r. odmówił zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 31 maja 2017 r. (...). Jako podstawa prawna przedmiotowej decyzji został wskazany przepis art. 154 § 2 w zw. z art. 154 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny przywołał brzmienie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. i wskazał, że dla możliwości ewentualnej zmiany decyzji na podstawie powyższego przepisu konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy postępowanie nadzwyczajne w trybie art. 154 k.p.a. zostało wszczęte w odniesieniu do decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem PINB, decyzja z dnia 31 maja 2017 r., którą nakazano rozbiórkę części obiektu budowlanego, nie jest decyzją, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. W odwołaniu od powyższej decyzji strony wniosły o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia "w celu wydania decyzji wykonawczej na rozbiórkę samowoli budowlanej dokonanej na połowie poddasza naszego budynku przez współwłaściciela w 1/16 części nieruchomości B. Ł. oraz skierowanie tej decyzji na nazwisko B. Ł., który jest faktycznym sprawcą tej samowoli budowlanej". Wnoszący przedstawili również wykaz dowodów na potwierdzenie faktu, że inwestorem nadbudowy budynku przy ul. [...] w K. jest B. Ł. i wnieśli by w rozstrzygnięciach wydawanych w sprawie były umieszczone wszystkie treści z powyższych dowodów. Uzasadniając opisane na wstępie rozstrzygnięcie z dnia 21 października 2019 r., organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem – w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) – nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, ale przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponieważ przedmiotową decyzją z dnia 31 maja 2017 r. został nałożony obowiązek w postaci nakazu rozbiórki, zdaniem MWINB należało uznać, że na mocy powyższej decyzji strona nabyła prawa. Organ II instancji podkreślił, że podziela pogląd prezentowany w jednolitym w tej kwestii orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym pojęcie "nabycia prawa" z art. 154 § 1 k.p.a. należy rozumieć szeroko. Owo "nabycie prawa" obejmuje bowiem również sytuację, kiedy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązki, a zatem wpływa na jej sytuację prawną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., II OSK 771/07, LEX nr 485362). Dodatkowo wskazano na brak możliwości zastosowania trybu z art. 154 k.p.a. w stosunku do decyzji nakazowych wydawanych przez organu nadzoru budowlanego w postępowaniach legalizacyjnych i naprawczych. Organ odwoławczy stwierdził, że wydanie decyzji zmieniającej przedmiotową decyzję z dnia 31 maja 2017 r. zgodnie z wnioskiem J. S. i J. P. byłoby niedopuszczalne i stanowiłoby naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – tryb art. 154 § 1 k.p.a. (w przeciwieństwie do trybu z art. 155 k.p.a.) stosuje się bowiem jedynie do decyzji, na mocy których żadna za stron nie nabyła prawa. Dodatkowo, w związku z powyższym, organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na brak wypełnienia w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki związanej z kwestią braku nabycia prawa z decyzji administracyjnej, niecelowym było badanie przez organy pozostałych wymienionych w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. przesłanek w postaci interesu społecznego i słusznego interesu strony. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z wyraźnym i niewymagającym sprecyzowania brzmieniem wniosku stron organy nie miały podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w oparciu o inny przepis prawa niż art. 154 §1 k.p.a. - wskazywany przez wnioskodawców jako podstawa prawna wniosku, ani też do wezwania o sprecyzowanie podstawy prawnej wniosku, która podana została w sposób jednoznaczny. Również treść wniesionego odwołania od zaskarżonej decyzji z dnia 26 lipca 2019 r. nie dawała podstaw do przyjęcia, by wnioskodawcy kwestionowali powyższy tryb postępowania. Strona ma prawo oprzeć wniosek o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w celu wzruszenia decyzji ostatecznej na wybranej przez siebie podstawie prawnej, tym bardziej, że tryb przewidziany w art. 154 § 1 k.p.a., w przeciwieństwie do trybu z art. 155 k.p.a., nie wymaga do zmiany decyzji ostatecznej zgody pozostałych stron postępowania. Natomiast kwestia trafności wskazanej przez stronę podstawy prawnej żądania jest przedmiotem oceny organu w decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że brak jest możliwości zmiany przedmiotowej decyzji PINB w K. - Powiat Grodzki z dnia 31 maja 2017 r. we wskazywanym we wniosku trybie postępowania z uwagi na fakt, iż nie zachodzi przesłanka polegająca na tym, że żadna ze stron nie nabyła na mocy przedmiotowej decyzji prawa. Do decyzji tej nie ma zastosowania tryb określony w art. 154 §1 k.p.a. Wskazywane przez skarżących kwestie, odnoszące się do prawidłowości i zasadności wydania objętej postępowaniem w sprawie zmiany decyzji z dnia 31 maja 2017 r. nie mogły być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym w trybie art. 154 k.p.a. w sprawie zmiany decyzji rozbiórkowej wydanej na podstawie art. 51 ust. 5 prawa budowlanego, nie ma podstaw do badania kwestii związanych z prawidłowością decyzji nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. J. P. i J. S. - P. w piśmie z dnia 3 grudnia 2019 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję MWINB z dnia 21 października 2019 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Skarżący wskazali, że materiał dowodowy w tej sprawie sięga aż do pisma B.. Ł. z dnia 5 sierpnia 1990 r., w którym informuje on PINB, że zamierza dokonać odstępstwa od dokumentacji, polegającego na wybudowaniu lokalu mieszkalnego w połowie poddasza budynku skarżących.(...) Skarżący oświadczyli, że nigdy nie wyrazili zgody dla B.. Ł., aby dokonał przedmiotowej nadbudowy. Na poparcie tej tezy skarżący wskazali na pismo z dnia 26 czerwca 1996 r. Skarżący w dalszej kolejności wnieśli o rozważenie możliwości unieważnienia decyzji PINB z dnia 31 maja 2017 r. w związku z istniejącym zagrożeniem jakie stwarza obecnie przedmiotowe poddasze wskutek przerwania robót budowlanych. (...) W skardze zwrócono również uwagę na fakt, że nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, który jest faktycznym sprawcą samowoli budowalnej, tj. B.. Ł.. Skarżący w zarzutach stawianych pod adresem ww. decyzji m.in. wskazali, że: "WINB na stronie 1 decyzji Nr [...] z dnia 2019.10.21 (...) podaje, że: cytat – "w okresie pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego w wyniku jej wygaśnięcia z mocy prawa" Odpowiedź na powyższy cytat: Treść podana w cytacie powyższym jest niezgodna z prawdą [jest kłamstwem], ponieważ, nie była wydana żadna decyzja prawomocna wygaśnięciu decyzji przez Wydział Architektury a tylko ten organ może tego dokonać (...)". Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29.10.2007r sygn. akt ll SA/Kr 326/06 stwierdził w uzasadnieniu cytuję: cytat- nr 1 /str.10 "Należy zatem stwierdzić, że ustalenia dokonane przez organy dotyczące przerwania robót budowlanych na okres co najmniej 2 lat, co spowodowało decyzję o wygaszeniu pozwolenia na budowę są niewłaściwe i dokonane wbrew treści art. 7 i 77 kk nie doszło bowiem do wyczerpującego zebrania a zwłaszcza rozpatrzenia całego materiału dowodowego". Z rażącym naruszeniem prawa podano w tytule decyzji Nr [...] z dnia 31.05.2017 r., że inwestorami samowoli budowlanej dokonanej przez współwłaściciela nieruchomości B. Ł. są J. S. -P. i J. P.. (...) Na dowód tego wskazano uzasadnienie postanowienia Prokuratury Wojewódzkiej w K. z dnia 1997.06.12 syg.akt: l Dsn 263/97, która już 19 lat temu prowadziła sprawę niewłaściwych działań nadzoru budowlanego. Jednocześnie stwierdzono, że przez te wszystkie lata w sprawie wydania decyzji na rozbiórkę samowoli budowlanej na faktycznego sprawcę B. Ł. skarżący ponieśli olbrzymie koszty materialne i moralne. Nie oparto uzasadnienia decyzji [...] o cały materiał dowodowy jaki został zebrany od dnia złożenia do PINB pisma przez B. Ł. datowanego na dzień 05.08.1990r.; dalej w skardze zarzucono też naruszenie art.77 §1 kpa. W podsumowaniu skarżący wskazali na "świadome pomijanie nazwiska B. Ł., który jest faktycznym sprawcą samowoli budowlanej we wszystkich wydawanych odmownych postanowieniach i decyzjach przez organy nadzoru budowlanego i II instancji stanowi również nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki (...)". Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w obszernym uzasadnieniu skargi oraz w późniejszych pismach procesowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Na wstępie zaznaczyć należy, że badając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej go decyzji organu I instancji, Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez te organy przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd przychylił się również do stanowiska organów w sprawie oraz podzielił poczynione przez organy ustalenia w zakresie mających zastosowanie w sprawie przepisów. Kwestią zasadniczą w tej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy prawidłowo organy administracyjne odmówiły zmiany w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nr [...] z dnia 31 maja 2017 r., znak [...], nakazującej inwestorom tj. J. S. i J. P. rozbiórkę części obiektu budowlanego (...). Podstawowy przepis prawa, jaki wymaga analizy w niniejszej sprawie, to art. 154 §1 k.p.a., w oparciu o który J. S. i J. P. we wniosku z dnia 11 czerwca 2018 r. wnieśli o wszczęcie postępowania o zmianę decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 31 maja 2017 r. (znak [...]). Stosownie do brzmienia tego przepisu – decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zaznaczyć należy, że weryfikacji w trybie art. 154 §1 k.p.a. podlegają wyłącznie decyzje ostateczne. Nie jest możliwa weryfikacja w tym trybie decyzji nieostatecznej (zob. wyrok NSA z dnia 30 marca 1999 r., III SA 10/98). Postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. nie może również zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji ostatecznej. Z art. 154 k.p.a. wynikają trzy przesłanki, których spełnienie może skutkować zmianą bądź uchyleniem wydanej decyzji administracyjnej: – po pierwsze, musi istnieć decyzja ostateczna, a więc taka, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.); – po drugie, na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa, a więc musi to być decyzja, która nie kreuje prawa nabytego dla strony postępowania; – po trzecie, za jej uchyleniem lub zmianą muszą przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. Wskazane przesłanki mają charakter równoważny, co oznacza, że muszą one zostać spełnione łącznie, a niezaistnienie jednej z nich skutkuje niemożnością zmiany lub uchylenia decyzji. Podkreślenia też wymaga to, że organ administracji stosuje art. 154 k.p.a. według swego swobodnego uznania, co wynika z użycia w nim zwrotu "może". Przepis art. 154 § 1 k.p.a. daje podstawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna, a żadna ze stron nie nabyła z niej praw w sferze prawa materialnego. Nabycie prawa, o którym mowa w art. 154 § 1 k.p.a., należy rozumieć szeroko. Może ono bowiem nastąpić nie tylko w decyzji przyznającej uprawnienia, ale także w decyzji nakładającej na strony obowiązek lub powinność określonego zachowania. Każde indywidualne rozstrzygnięcie, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawo. Do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1 k.p.a., nie będą zatem należały decyzje nakładające na stronę obowiązki, bowiem nawet one są rozstrzygnięciami, na podstawie których ich adresaci nabywają prawo, którego istota sprowadza się do wykonania obowiązków wyłącznie w takim rozmiarze, jaki wynika z wydanej decyzji, nie zaś w większym. Zmiana takiej decyzji może bowiem powodować nałożenie obowiązku w większym wymiarze, bądź na mniej korzystnych warunkach, a tym samym pogorszyć sytuację prawną strony. Prawa nabyte z decyzji administracyjnych można bowiem utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona zyskuje pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy. Zatem z uwagi na powyższe, decyzje zobowiązujące należy traktować jako rozstrzygnięcia, na mocy których strony nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych. Zmiana takiej decyzji może bowiem powodować nałożenie obowiązku w większym wymiarze bądź na mniej korzystnych warunkach (np. zmiana terminu wykonania obowiązku, jego charakteru bądź zakresu), a tym samym może pogorszyć sytuację prawną strony (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 831/17). W przedmiotowej sprawie kluczową kwestią jest to, że decyzja z 31 maja 2017 r. nakazująca rozbiórkę części obiektu budowlanego tj. części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. (...), została wydana na podstawie art. 51 ust. 5 prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem: "W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Warunkiem wzruszenia decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 k.p.a. jest – jak wyżej wskazano – okoliczność, że żadna ze stron na jej podstawie nie nabyła prawa. Tymczasem decyzja o "rozbiórce obiektu budowlanego" nie jest taką decyzją, gdyż "nabycie praw" może nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek (por. wyroki NSA z 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 709/96 i z 14 lutego 2002 r., IV SA 1076/00). Decyzja nakazująca stronie przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego nie może być zatem zmieniona w trybie art. 154 k.p.a. Mimo pozornego braku nabycia przez stronę zobowiązaną do wykonania rozbiórki jakichkolwiek praw, w rzeczywistości jest tak, iż strona zobowiązana nie tylko ma określone decyzją obowiązki (a więc obowiązek rozbiórki konkretnego obiektu) zaś niekiedy, jeżeli przepis prawa materialnego to przewiduje, w decyzji takiej określa się również termin wykonania rozbiórki. Z decyzji takiej wynika dla strony zobowiązanej uprawnienie, że ma wykonać rozbiórkę określonego obiektu, a nie także innych obiektów. Gdy określono w decyzji termin rozbiórki, do uprawnień strony można zaliczyć też prawo do tego, że nie można od niej żądać wcześniejszego wykonania rozbiórki (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r., II OSK 200/11). Tak więc w przypadku decyzji ostatecznej, do której wydania organ jest zobligowany w określonych prawem okolicznościach, a w szczególności w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę, nie jest możliwa jej zmiana w trybie art. 154 k.p.a. Tego rodzaju decyzje mają charakter związany. Oznacza to, że organ jest zobligowany do wydania takiego rozstrzygnięcia w określonych prawem okolicznościach. Jednocześnie wskazać należy, że uwzględnienie na podstawie art. 154 k.p.a. wniosku o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę ze względu na słuszny interes strony lub interes społeczny prowadziłoby do złagodzenia restrykcyjności przepisów p.b. dotyczących rozbiórki obiektów budowlanych, co pozostawałoby w sprzeczności z wolą ustawodawcy. W ocenie Sądu, za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że przesłanka "nienabycia przez żadną ze stron prawa" jest spełniona, gdy decyzja nie kształtuje uprawnień lub obowiązków. Tymczasem decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego kształtuje obowiązki inwestora, a osobom trzecim przyznaje uprawnienie przez udzielenie im ochrony prawnej. Nie można zatem w tym przypadku przyjąć, że decyzja nakładająca obowiązek jest decyzją nietworzącą prawa. Określa ona rodzaj obowiązku i zakres tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., II OSK 3164/18). Dodatkowo warto zauważyć – nawiązując do twierdzeń skargi wskazujących na potrzebę skierowania nakazu rozbiórki do innej osoby – że na podstawie art. 154 k.p.a. potencjalnie możliwa jest jedynie zmiana przedmiotowa decyzji; w założeniu nie wchodzi natomiast w rachubę zmiana podmiotu – adresata decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lipca 2008 r., II SA/Go 142/08, LEX nr 499791; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2007 r., VII SA/Wa 1039/07, LEX nr 374827). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że organy zasadnie odmówiły zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji PINB w K. z 31 maja 2017 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego (...). Należy też zgodzić się z organem odwoławczym, że w związku z wyraźnym i nie wymagającym sprecyzowania brzmieniem wniosku organy administracyjne nie miały żadnych podstaw do prowadzenia postępowania w oparciu o inny przepis niż art. 154 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, zarzuty zawarte w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie są trafne, bowiem w przeważającym zakresie zmierzały do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie wydanego nakazu rozbiórki. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień prawa materialnego czy procesowego skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wobec powyższego, uznając za prawidłowe stanowisko orzekających organów, iż w sprawie nie wystąpiły warunki do zmiany ww. decyzji PINB w K. z 31 maja 2017 r. – Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu i że żaden z podniesionych przez skarżących w odwołaniu i skardze zarzutów nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego też Sąd wniesioną w sprawie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.