II SA/Kr 265/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] I Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: WI-I.7840.4.19.2025.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 482/6740.1/2025 z 9 czerwca 2025 r., znak: AU-01-3.6740.1.260.2024.AGR; zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Inwestorowi: R. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa zespołu dwóch budynków usług hotelowych, z garażem podziemnym w jednym z nich, wewnętrznymi instalacjami: wodociągowymi, kanalizacji sanitarnej i opadowej w tym: odcinkami poza budynkami i zbiornikiem retencyjnym, ogrzewczymi, wentylacji mechanicznej i oddymiającej, elektrycznymi, w tym: słaboprądowymi, oświetleniem terenu, linią kablową zasilania rezerwowego, miejscem na stację transformatorową, wewnętrznymi liniami zasilającymi stację i kablowymi nN do budynków, wewnętrznym układem komunikacyjnym, w tym drogą kołową, pochylnią zjazdową do garażu podziemnego, chodnikami i drogą pożarową, murem oporowym, podziemnym zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, a także likwidacją nieczynnych lub zbędnych odcinków wewnętrznych instalacji podziemnych, w tym: dwóch przyłączy wodociągowych, przyłączą teletechniki, elektrycznej linii kablowej i kanalizacji opadowej wraz ze studzienką, na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. N. H. zlokalizowanych przy ul. [...] w K., zwanego dalej inwestycją. W odwołaniu Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] sp. z o.o. (dalej skarżący) zarzucił wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ:– zamierzenie budowlane, dla którego została wydana narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2025.418 ze zm.) –dalej pb – projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, które zostały przedmiotową decyzją zatwierdzone, sporządzono w sposób uniemożliwiający rzetelne wykonanie obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej przewidzianych w art. 35 pb, a zatem niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, co w sposób czytelny podważa prawdziwość dołączonych do przedmiotowych projektów oświadczeń projektanta i projektanta sprawdzającego; organ, który wydał ww. decyzję dokonał błędnej oceny materiału dowodowego dotyczącego niewłaściwej kwalifikacji pomieszczeń wstępnej obróbki mięsa i ryb oraz wstępnej obróbki ziemniaków i jarzyn w budynku Hotelu J. W szczególności zarzucono: 1) zacienianie, obniżenie efektywności oraz zwiększenie ryzyka awarii instalacji fotowoltaicznej Skarżącego, znajdującej się na dachu budynku Hotelu J. przez projektowane zamierzenie budowlane, co uniemożliwi dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości przez skarżącą; 2) nierzetelność i niewłaściwa podstawa merytoryczna uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz brak należytego zabezpieczenia interesu strony; 3) nieuwzględnienie dowodów na nierzetelność analiz Inwestora. Wojewoda Małopolski decyzją z 19 grudnia 2025 r. Znak sprawy: WI-I.7840.4.19.2025.SA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż na terenie planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "C. - A." w K., zatwierdzony uchwałą Nr LXV/1846/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 września 2021 r. (Dz.U.2021.5083) – zwany dalej mpzp. Działki nr: nr [...] i [...], na których inwestycja ma miejsce – znajdują się w obszarze oznaczonym w planie symbolem: U.1. Zgodnie z § 17 ust. 1 mpzp: Wyznacza się Tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolami U.1, U.2, U.3, U.4, U.5, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. § 17 ust. 2 i 3 mpzp stanowią: 2. W terenach U.4, U.5 zakazuje się lokalizacji usług podlegających ochronie akustycznej (budynków związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży oraz szpitali i domów opieki społecznej). 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) możliwość lokalizacji garaży podziemnych jedno- i wielokondygnacyjnych jako samodzielne obiekty budowlane; 2) dla terenu U.1: a) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%, b) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,2- 5,6, c) maksymalną wysokość zabudowy: 36 m, d) maksymalną wysokość zabudowy dla inwestycji z zakresu łączności, o których mowa w § 7 ust. 7 pkt 2: 41 m, e) maksymalną wysokość bezwzględną zabudowy: 251 m n.p.m.; (...) Analiza zgromadzonych akt sprawy, w tym projektu budowlanego, pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z mpzp, a także wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 pb). Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zabudowa usług hotelowych nie jest zaliczana do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Zamierzenie inwestycyjne na działkach nr: [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. N. H. zlokalizowanych przy ul. [...] polega na budowie zespołu dwóch budynków usług hotelowych wraz z infrastrukturą. Projekt spełnia zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów ustalone w § 17 ust. 3 pkt 2 mpzp. Z pzt wynika (str. 11), że powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 1047,81 m2 (w tym: 764 m2 powierzchni na terenie liczonej jako 100% i 567,63 m2 powierzchni stropodachów nad kondygnacjami hotelowymi, liczona jako 50%); co stanowi 31,59% terenu inwestycji w U.1 (3317 m2) i jest większe od wymaganego minimalnego wskaźnika 30%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 4,32 i mieści się w przedziale: 1,2- 5,6. Wysokość projektowanych budynków: A, B, mierzona od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku – attyki – wynosi: 31,67 m i 20,49 m; do najwyżej położonego punktu budynku – nadbudówki ponad dachem – wynosi: 33,70 m i 21,84 m – co jest mniejsze niż 36 m. Przedmiotową wysokość określono w oparciu o definicję: wysokości zabudowy – zawartą w § 4 pkt 16 mpzp, przez którą należy rozumieć: całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach pb mierzoną od poziomu terenu istniejącego; a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. Wysokość bezwzględna projektowanych budynków: A, B wynosi: 241,87 m n.p.m. i 228,66 m n.p.m. – co jest mniejsze niż 251 m n.p.m. Przedmiotową wysokość bezwzględną określono w oparciu o definicję: wysokości bezwzględniej zabudowy – zawartą w § 4 pkt 17 mpzp, przez którą należy rozumieć: rzędną wyrażoną w metrach nad poziomem morza, której wielkości nie mogą przekroczyć obiekty budowlane, o których mowa w przepisach (...) pb. Budynki przekryte zostały dachem płaskim, co nakazuje § 7 ust.6 pkt 1a mpzp. Na elewacji budynków zastosowano kolorystykę w kolorze białym, szarym i piaskowym, zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 2 mpzp. Przedmiotowe budynki nie naruszaj nieprzekraczalnych linii zabudowy, wyznaczonych w mpzp, ani podziemną, ani nadziemną częścią. Zasady obsługi parkingowej zostały określone w § 13 ust. 7 pkt 1 mpzp, który ustala: 1) określa się minimalną liczbę miejsc postojowych, wliczając miejsca w garażach, odniesioną odpowiednio do funkcji obiektów lub do funkcji ich części – według poniższych wskaźników: a) hotele: 1 miejsce na 10 pokoi, b) domy studenckie: 2 miejsca na 10 łóżek, c) internaty, domy dziecka: 1 miejsce na 10 łóżek, d) pensjonaty, domy wypoczynkowe: 2 miejsca na 10 łóżek, e) domy rencistów: 3 miejsca na 25 łóżek, f) domy zakonne: 10 miejsc na 1 dom, g) budynki administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości: 2 miejsca na 100 m˛ powierzchni użytkowej, h) budynki kultury – teatry, kina, sale koncertowe: 1 miejsce na 4 widzów (miejsc siedzących), i) budynki kultury – sale wystawowe, muzea: 1 miejsce na 4 odwiedzających (jednocześnie), j) budynki kultu religijnego: 10 miejsc na 10 uczestników (jednocześnie), k) budynki oświaty: 2 miejsca na 10 zatrudnionych, l) budynki szkolnictwa wyższego, nauki: 2 miejsca na 10 zatrudnionych, m) j.w. – dodatkowo – jeśli ze studentami: 1 miejsce na 10 studentów, n) budynki opieki zdrowotnej: 3 miejsca na 10 łóżek, o) budynki opieki społecznej i socjalnej: 2 miejsca na 10 zatrudnionych, p) budynki obsługi bankowej: 2 miejsca na 10 zatrudnionych, q) obiekty handlu – o 2000 m˛ powierzchni sprzedaży i niżej: 3 miejsca na 100 m˛ powierzchni sprzedaży, r) budynki gastronomii: 1 miejsce na 4 miejsca konsumpcyjne, s) budynki innych usług: 2 miejsca na 10 zatrudnionych, t) budynki biur: 3 miejsca na 100 m˛ powierzchni użytkowej, u) obiekty sportowe – stadiony, hale – poniżej 5000 widzów: 3 miejsca na 20 widzów (miejsc siedzących), v) obiekty sportowe lokalne – korty tenisowe, baseny, boiska, itp.: 3 miejsca na 10 użytkowników (jednocześnie); (...) 3) wyznacza się, dla obiektów określonych w pkt 1, konieczność zapewnienia stanowisk na kartę parkingową – w ramach wskazanej liczby miejsc parkingowych: min. 4% liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla danego obiektu i nie mniej niż 1 stanowisko; (...). Dla projektowanych dwóch budynków A i B usług hotelowych składających się odpowiednio z 216 i 58 pokoi (w sumie 274) – przewidziano miejsca postojowe w liczbie: 30 (wymagana minimalna liczba 28) – w garażu podziemnym oraz 3 miejsca na terenie, w tym jedno na kartę parkingową. Przewidziana ilość miejsc postojowych spełnia zasady obsługi parkingowej określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a mpzp. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności: § 12, § 14, § 19, § 20, § 28 i § 29, § 22 wt, oraz przepisami p.poż. Budynki zwrócone ścianami z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich zlokalizowane został w odległości, większej niż 4,0 m, tj.: 9 m; 4,92 m; 9,72 m; 5,55 m; 5,58 m; 5 m; co jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 wt. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego i budynków na działkach sąsiednich ze ścianami i przekryciem dachu nierozprzestrzeniającym ognia wynoszą: 8,73 m; 13,82 m (od I- IV kondygnacji budynku projektowanego); 15,23 m (od V kondygnacji); 18,08 m (od VI kondygnacji); 21,23 m (od VII); co spełnia § 271 273 wt dotyczących przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K. M., który 13 sierpnia 2024 r. uzgodnił projekt bez uwag. W niniejszym przypadku, dla budynku A, autor projektu doprowadził drogę pożarową w sposób inny, niż mówi o tym §12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U.2009.124.1030); zwanego dalej ppoż. § 12 ust. 2 ppoż stanowi: Droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi i o 5-25 m dla pozostałych obiektów. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych. § 13 ppoż brzmi: 1. Minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m, a jej nachylenie podłużne nie może przekraczać 5%: 1) w miejscach, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3, oraz na odcinkach o długości 10 m od tych miejsc, zapewniających dojazd i wyjazd; 2) na odcinku o długości 15 m od miejsc doprowadzenia jej do budynku, o których mowa w § 12 ust. 6 pkt 2. 2. W obrębie miasta oraz na terenie działki, na której jest usytuowany obiekt budowlany, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 3 i 4, droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (kiloniutonów), a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3,5 m. 3. Na terenach innych niż wymienione w ust. 2 droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 50 kN, a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3 m. 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Dla budynku A drogę pożarową stanowi al. [...] o szerokości nie mniejszej niż 4 m, z której zapewniono dostęp do ok. 22 % elewacji (łączna długość elewacji wynosi ok. 158 mb, a dostęp zapewniony jest do ok. 35 mb). Droga w miejscach dostępu do elewacji oddalona jest od ścian budynku w przedziale 5-15 m. Pomiędzy drogą pożarową, a budynkami nie występują drzewa i (lub) elementy zagospodarowania o wysokości przekraczającej 3,0 m uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych. Wyjścia z budynku posiadać będzie połączenie z drogą pożarową, dojściem o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej niż 50 m, w sposób zapewniający dotarcie bezpośrednio lub drogami ewakuacyjnymi do każdej strefy pożarowej w tym budynku. Z uwagi na brak możliwości zapewnienia drogi pożarowej dla budynku A wzdłuż dłuższego boku w sposób wymagany przepisami, autor projektu skorzystał z trybu określonego w § 13 ust. 4 ppoż, który dopuszcza zastosowanie rozwiązań zamiennych, uzgodnionych z Małopolskim Komendantem Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej. Dla rozwiązań zastępczych opracowano ekspertyzę techniczną oraz uzyskano jej uzgodnienie przez Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowieniem z 18 lipca 2023 r., znak: WPZ.52840.2.340.2023.2.WK – w związku z niespełnieniem wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie: oddalenia bliższej krawędzi drogi pożarowej od ściany budynku usług hotelowych A (str. 4 załączników). Ponadto, uzyskano uzgodnienie Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowieniem z 26 czerwca 2024 r., znak: WPZ.52840.312. 2024.2.PK – w związku z niespełnieniem wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie: przebiegu drogi pożarowej wzdłuż dłuższego boku projektowanego budynku usług hotelowych A (str. 5-6 załączników). Dostęp do budynku od istniejących dróg dojazdowych przedstawiono w sposób graficzny na pzt. Dla budynku B drogę pożarową stanowią drogi wewnętrzne o szerokości nie mniejszej niż 4 m, z których zapewniono dostęp do ok. 67 % elewacji budynku (łączna długość elewacji wynosi 104 mb, a dostęp zapewniony jest do ok. 74 mb). Droga w miejscach dostępu do elewacji oddalona jest od ścian budynku w przedziale 5-15 m. Droga ta (od strony wejścia do budynku) zakończona jest w sposób zapewniający zawrócenie pojazdów, w drugim przypadku umożliwiony jest przejazd bez zawracania. Pomiędzy drogą pożarową a budynkami nie występują drzewa i (lub) elementy zagospodarowania o wysokości przekraczającej 3,0 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych. Od drogi pożarowej do wyjść z budynków zapewniono utwardzone dojście o szerokości nie mniejszej niż 1,5 m i długości nie przekraczającej 50 m. Odległość stanowisk postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych w liczbie 2 od granicy działki wynosi 4,23 m, co spełnia zapisy § 19 ust. 2 pkt 1a wt. Takie miejsca mogą być zbliżone bez ograniczeń do okien budynku, o czym mówi § 20 wt. Odległość 1 stanowiska postojowego (z punktem ładowania samochodów elektrycznych) od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku jest równa 7 m, a odległość od granicy działki wynosi 5 m, co spełnia zapisy § 19 ust. 1 pkt 1a i ust. 2 pkt 1a wt. Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenia na parterze budynku B z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, co jest zgodne z zapisami § 22 wt. Z pzt (str. 10) wynika, że wody opadowe gromadzone będą w zbiorniku retencyjnym, a następnie odprowadzane do istniejącej w al. [...] sieci kanalizacji deszczowej za pośrednictwem pompowni, regulatora przepływu i przyłącza. Przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 i § 29 wt. Co do dostępu do drogi wskazano, iż układ komunikacji wewnętrznej został określony w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, którą stanowi publiczna droga – al. [...] poprzez istniejący zjazd i układ dróg wewnętrznych (działki nr: [...] i 3, należące do Gminy K.) – oznaczone dodatkowo w planie miejscowym symbolami: KDZT.1 i KDD.4 – teren dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy odpowiednio: zbiorczej z wydzielonym torowiskiem tramwajowym oraz klasy dojazdowej. Dołączona przez Inwestora analiza nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia (str. 27-36 pzt) – wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 wt. § 60 ust. 1 wt brzmi: Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7.00-17.00. § 13 ust. 1 i 2 wt mówi, że: 1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Kwestia została szeroko wyjaśniony w materiale dowodowym przez autora pzt – mgr inż. arch. F. A., który posiada uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń, i który złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Opracowanie (str. 30-32) obrazuje wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie dla budynku projektowanego oraz sąsiedniej zabudowy na działkach nr: [...] (C) oraz [...] (D), w tym w szczególności budynku Hotelu J. (C), którego właścicielem jest Odwołujący. Zauważono, że dla budynków projektowanych usług hotelowych (A i B), budynku Hotelu J. oraz budynku biurowo-usługowego (D), dla którego wydano pozwolenie na budowę na działkach nr: [...] – nie przewiduje się pomieszczeń wymienionych w przepisie § 60 ust. 1 wt – zatem nie ma on zastosowania w omawianych obiektach. Niemniej jednak, autor projektu sporządził analizę dla pomieszczeń zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej od wschodniej strony budynku C, posiadających dostęp do światła dziennego, poprzez miejscowe obniżenie terenu zabezpieczone szachtem i murem oporowym (pomimo iż pomieszczenia te nie wymagają spełnienia zapisu § 60 wt) – wykazującą że projektowane budynki A i B nie zmieniają obecnej długości czasu nasłonecznienia dla przedmiotowych pomieszczeń. Analizę wykonano w oprogramowaniu [...]. Wysokości obiektów określono na podstawie Bazy Danych Obiektów Topograficznych BDOT10k, danych pomiarowych UDAR w układzie wysokościowym PL-EVRF2007-NH (dane pochodzą z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego), także uzyskanej dokumentacji okolicznych inwestycji. Pobierano próbki pozycji słońca dla roku 2024. Nasłonecznienie analizowanych okien w obecnym stanie dla równonocy wiosennej wynosi 1,06 godziny dla okna 1 i 1,00 godziny dla okna 2, a dla równonocy jesiennej wynosi 1,18 godziny dla okna 1 i 1,06 godziny dla okna 2. Nasłonecznienie analizowanych okien po wybudowaniu projektowanych budynków dla równonocy wiosennej wynosi 1,06 godziny dla okna 1 i 1,00 godziny dla okna 2, a dla równonocy jesiennej 1,18 godziny dla okna 1 i 1,06 godziny dla okna 2. Biorąc powyższe pod uwagę, nasłonecznienie w stanie obecnym (działki inwestycyjne nie są zabudowane), jak i po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji – pozostanie bez zmian. Badając, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń lokali mieszkalnych budynku projektowanego, jak i budynków na działkach sąsiednich (rys. AP-01 do AP-02 oraz str. 33-35 pzt), organ oparł się na wysokościach określonych przez projektanta na podstawie § 13 ust. 2 wt. Z analizy wynika, że – między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynków sąsiednich na działkach nr: [...] oraz [...] – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż określone wysokości przesłaniania. W szczególności, organ poddał analizie budynek Hotelu [...]. Zauważono, że projektuje się budynek B, którego powierzchnia użytkowa kondygnacji (począwszy od IV kondygnacji) zmniejsza się ku górze, tj. im wyższa kondygnacja tym mniejsza powierzchnia użytkowa. Rozwiązanie projektowe polegające na "pomniejszaniu" powierzchni wyższych kondygnacji podyktowane jest koniecznością spełnienia §13 wt, co wnikliwie wyjaśniono na rysunku AP-01. Z analizy wynika, że – między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku Hotelu J. (C) – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 12,60 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na IV kondygnacji); 15,44 m (na V kondygnacji); 18,30 m (VI); 21,16 m (VII). Również między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku na działce nr [...] (D) – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 17,24 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na kondygnacji X). Analizując spełnienie § 13 wt dla budynków projektowanych A i B (rys. [...]), stwierdzono, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku B – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 14,57 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego C o IV kondygnacjach) oraz budynku A w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 31,85 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego D posiadającego X kondygnacji). Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów wskazano, iż panele fotowoltaniczne skarżącej nie korzystają z ochrony, gdyż żadne przepisy prawa nie regulują kwestii nasłonecznienia paneli fotowoltaicznych – interes w uzyskaniu ochrony nasłonecznienia paneli fotowoltaicznych zlokalizowanych na dachu Hotelu J. nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego i z tego względu stanowi interes wyłącznie faktyczny, który nie podlega ochronie na gruncie art. 5 ust. 1 pkt. 9 pb, a nadto co do pozostałych urządzeń i pomieszczeń zgodnie z § 72 wt: wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić: w pomieszczeniach do pracy, nauki i innych celów, w których nie występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, przeznaczone na stały lub czasowy pobyt winna wynosić: dla nie więcej niż 4 osób - 2,5 m; dla więcej niż 4 osób - 3,0 m. Pomieszczenia do pracy i innych celów, w których występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia - 3,3 m. Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, jak dyżurki, portiernie, kantory, kioski, w tym kioski usytuowane w halach dworcowych, wystawowych, handlowych, sportowych, jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia - 2,2 m. Wysokość pomieszczeń przeznaczonych na czasowy pobyt ludzi powinna wynosić: jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia - 2,2 m; jeżeli występują czynniki szkodliwe dla zdrowia - 2,5 m. Pomieszczenia, których wysokość powinna wynosić co najmniej 3 m i 3,3 m, mogą być obniżone do wysokości nie mniejszej niż 2,5 m w przypadku zastosowania wentylacji mechanicznej nawiewno wywiewnej lub klimatyzacji, pod warunkiem uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Zgodnie z § 73 wt: 1. W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi poziom podłogi powinien znajdować się powyżej lub być równy poziomowi terenu przy budynku. 2. Dopuszcza się usytuowanie pomieszczeń produkcyjnych, handlowych, usługowych, gastronomicznych lub obsługi pasażerów, określonych w ust. 1, poniżej poziomu terenu przy budynku pod warunkiem uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej w przypadku pomieszczeń stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy. Biorąc powyższe pod uwagę, sporne pomieszczenia nie spełniają ww. przepisów, aby mogły być uznane za pomieszczenia na pobyt ludzi (§ 73 ust. 1 oraz § 57-59 wt). Skarżący nie przedłożył decyzji o odstępstwie sanepidu zezwalającej na lokalizację pomieszczeń pracy poniżej terenu otaczającego budynek zgodnie z § 73 ust. 2 wt – prowadzi to do wniosku, że praca stała w pomieszczeniach piwnicy nie ma miejsca, zatem pomieszczenie te nie wymagają także doświetlenia, jako pomieszczenia na pobyt ludzi. Dodatkowo, jak można wnioskować ze zdjęcia na str. 84, rów doświetlający jest kratką nie zaś oknem, które jest w stanie zapewnić normatywnego oświetlenia pomieszczeń. Okno zlokalizowane jest pod poziomem terenu otaczającego budynek. W toku postępowania przed Prezydentem Miasta Krakowa, autor projektu przeprowadził dodatkową analizę dla konkretnie wytypowanych przez Stronę pomieszczeń zlokalizowanych w kondygnacji podziemnej od wschodniej strony budynku posiadające dostęp do światła dziennego poprzez miejscowe obniżenie terenu zabezpieczone szachtem i murem oporowym (str.: 205-218, 298-299 akt organu I instancji oraz str.: 29-32 pzt). Z przedłożonej analizy (str. 136-148) wynika, że projektowany budynek B i A nie zmienia obecnej długości czasu nasłonecznienia dla pomieszczeń wstępnej obróbki mięsa i ryb oraz ziemniaków i jarzyn; umiejscowionych poniżej poziomu terenu. Analiza przedstawia przebieg cienia padającego na działkę, na której zlokalizowany jest budynek Hotelu J. w stanie faktycznym oraz projektowanym. Wynika z niej, że przedmiotowe pomieszczenia w kondygnacji -1 nie spełniają już w chwili obecnej wytycznych wt dla pomieszczeń na stały pobyt ludzi; a planowana inwestycja nie zmieni warunków korzystania z analizowanych pomieszczeń w piwnicy. Nie ulega wątpliwości, że opisane przez Odwołującego pomieszczenia wstępnej obróbki żywności nie są pomieszczeniami, o których mowa w § 60 wt (pokoje mieszkalne, ani też pomieszczenia na pobyt dzieci) – zatem wobec tych pomieszczeń organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają spełnienia minimalnego czasu ich nasłonecznienia. Natomiast § 13 wt, miałby zastosowanie, gdyby te pomieszczenia były przeznaczone na pobyt ludzi, co jak wykazano powyżej nie ma miejsca w niniejszym przypadku (ze względu na usytuowanie poniżej poziomu terenu bez uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego na takie rozwiązanie, czego Skarżący nie obalił odpowiadając na wezwanie organu I instancji – str. 102-116). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono: - naruszeniu Art. 5 ust. 1 pkt 9) pb poprzez zacienienie istniejącej instalacji fotowoltaicznej i solarnej na dachu budynku hotelowego należącego do odwołującego się i zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w jednostce ewidencyjnej N. H. w K., która sąsiaduje z działkami ewidencyjnymi nr [...] i [...], na których projektowane jest Zamierzenie Budowlane poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich (Skarżącej Spółki). - naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego jako strony postępowania, gdyż organ wydający zaskarżoną decyzję zignorował istniejące i złożone do akt sprawy dowody na nierzetelność analiz Inwestora, przyznanie przez organ że dotychczasowe korzystanie z nieruchomości odwołującego się stanie się niemożliwe w wyniku realizacji Zamierzenia Budowlanego; a także - naruszenie § 13 wt poprzez nie uwzględnienie przez organ wydający decyzję dowodów przedstawionych przez skarżącego, takich jak oświadczenie o faktycznym użytkowaniu pomieszczeń przez te same osoby przez okres dłuższy niż 4 godziny w ciągu doby, oraz pozytywne wyniki kontroli Inspektorów Sanitarno-Epidemiologicznych, które nie zgłaszały, że przedmiotowe pomieszczenia na stały pobyt ludzi są używane niezgodnie z przepisami, a zatem potwierdzały, że pomieszczenia te są w istocie pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, przez co okna nie powinny być przesłaniane w myśl § 13 wt; - naruszenie art. 35 ust. 1 pb poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego Projektu Budowlanego, uniemożliwiającego rzetelne wykonanie obowiązków ustawowych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wynikających z art. 35 ust. 1 pb, co oznacza, że zaskarżane decyzje powinny zostać uchylone i co najmniej przekazana organowi I Instancji do ponownego rozpoznania celem wykonania rzeczonych obowiązków. - naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez jego nie zastosowanie dopuszczając do wydania decyzji na podstawie niekompletnego Projektu Budowlanego, co oznacza, że zaskarżane decyzje powinny zostać uchylone i co najmniej przekazana organowi I Instancji do ponownego rozpoznania celem wykonania rzeczonych obowiązków. Przedłożono prywatną opinię, która wskazuje, iż w ocenie autorów opinii, decyzja Wojewody zawiera twierdzenia pozbawione podstawy merytorycznej i prawnej. W toku badania kwestii poruszonych w opinii, stwierdzono: Zacienianie paneli fotowoltaicznych i solarnych należy uznać za wpływające negatywnie na wskaźnik rocznego zapotrzebowania na energię pierwotną ze źródeł nieodnawialnych (wskaźnik EP), którego górna dopuszczalna wartość jest regulowana przez § 328 i 329 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stanowi to niezaprzeczalny dowód, że prawidłową wydajność owych urządzeń, jako bezpośrednio przyczyniająca się do uzyskania wymaganych przepisami techniczno-budowlanymi parametrów budynku, należy uznać za chronioną przepisem prawa materialnego, a zatem interes prawny właściciela instalacji. Bezzasadne jest również twierdzenie, że poziom kontroli administracyjnej zamierzeń budowlanych przesądza czy powodują one ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich, gdyż podważałoby to całkowicie zasadność obowiązywania przepisów techniczno-budowlanych, a te odwołują się do zjawisk fizycznie mierzalnych w środowisku zbudowanym i nie rozróżniają między obiektami wymagającymi pozwolenia na budowę, zgłoszenia czy też niewymagających żadnej z tych form zgody budowlanej. Oznacza to, że ponieważ panele fotowoltaiczne, pomimo niewymagania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, są bezpośrednio związane ze spełnieniem przepisów techniczno-budowlanych i efektywność tych paneli powinna być chroniona i powodować ograniczenia w zabudowie działek sąsiednich na takiej samej zasadzie, jak prawo do oświetlenia naturalnego i doświetlenia światłem dziennym, które regulowane jest w przepisach techniczno-budowlanych. Pomieszczenia wstępnej obróbki mięsa i ryb oraz wstępnej obróbki ziemniaków i jarzyn znajdujące się w Istniejącym budynku hotelowym na działce nr [...], należącym do zlecającego niniejszą opinię, należy uznać za pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz pomieszczenia pracy stałej. Po pierwsze, są one użytkowane w sposób odpowiadający tym pomieszczeniom - budynek został zaprojektowany na żywienie 250 osób jednorazowo, a zatem potencjalnie na wydanie dla takiej liczby osób np. przyjęcia weselnego. Nie jest możliwe przygotowanie odpowiedniej ilości mięsa, ziemniaków i jarzyn dla takiej liczby osób bez użytkowania takich pomieszczeń przez ponad 4 godziny w ciągu doby. Ponadto, pomieszczenia te posiadają cechy, które — aby mogły zostać uznane za spełniające przepisy techniczno-budowlane i dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy - wymagały uzyskania zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a budynek, w którym się znajdują został odebrany zarówno przez inspektora sanitarnego bez zastrzeżeń, jak i organ nadzoru budowlanego, gdyż zostało dla niego wydane pozwolenie na użytkowanie, a zawiera on pomieszczenia prasowalni, których cechy wymagały udzielenia zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, przez co należy uznać, że zgoda taka została udzielona. W trakcie procedur odbiorowych weryfikowana jest zgodność stanu wybudowanego oraz jego założeń projektowych z przepisami techniczno- budowlanymi, a zatem potwierdzono, że pomimo posiadania cech wymagających zgody właściwego inspektora sanitarnego, budynek jest z nimi zgodny, co zdaniem autorów opinii świadczy o wydaniu zgody przez odpowiedniego inspektora pracy. Co więcej, obecny kształt budynku istniejącego i warunki w nim zapewnione należy traktować jako prawa nabyte właściciela budynku, stąd warunki te powinny być chronione i decyzja Wojewody tej ochrony nie zapewnia, przez co nosi znamiona wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Twierdzenia zawarte w decyzji Wojewody co do rzetelnego sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i jego zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi w zakresie przewidzianym ustawą Prawo budowlane są chybione - Projekt Budowlany dla projektowanego Zamierzenia Budowlanego jest bowiem niekompletny w świetle zapisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt Budowlany Jest również niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż: - nie spełniono zapisów § 13 wt i wykrycie tej niezgodności było możliwe na podstawie dokumentacji zalegającej w aktach sprawy - organ tej niezgodności nie wykrył, gdyż nie dokonał rzetelnego sprawdzenia Projektu Budowlanego, czym nie dopełnił swoich ustawowych obowiązków; - nie spełniono zapisów § 2 i § 15 Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego: - w projekcie nie uwzględniono lokalizacji wszystkich istniejących na działce nr [...] drzew, a zatem mapa do celów projektowych, na podstawie której wykonano projekt zagospodarowania terenu, była nieaktualna: - przebieg projektowanego muru oporowego jest oznaczony w sposób nieczytelny, przez co niemożliwe jest dokładne ustalenie jego przebiegu, a tym samym weryfikacja zgodności realizacji Zamierzenia Budowlanego z Projektem Budowlanym; projekt zagospodarowania terenu nie zawiera kompletu spójnych informacji dotyczących lokalizacji zbiornika dla instalacji wodociągowej przeciwpożarowej oraz sposobu jego zasilania, przez co organ nie mógł zweryfikować poprawności spełnienia przepisów techniczno-budowlanych. W odpowiedziach na skargę organ II instancji i inwestor wnieśli o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów procedury. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 10 i 13; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego. W myśl art. 35 ust. 5 prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (dalej: "pozwolenie na budowę"): 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Natomiast z w myśl art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (podkreślenie własne). Z powyżej przytoczonych przepisów wynika zatem jakie obowiązki ciążą na organie architektoniczno-budowlanym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, kiedy organ jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę oraz kiedy jest on zobowiązany decyzję o pozwoleniu na budowę wydać. W przedmiotowym wypadku obowiązki określone w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego organ wykonał prawidłowo, nie zachodziła żadna z przesłanek do wydania decyzji odmownej, a zatem w myśl art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany był do wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę, o którą ten wnioskował. Jak wynika z obszernych i wnikliwych rozważań organu, planowane zamierzenie jest m.in. zgodne z obowiązującym dla terenu inwestycji planem zagospodarowania przestrzennego, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym także techniczno-budowlanymi, a projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są kompletne. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi oraz jej uzupełnienia, to żaden z nich nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Co się tyczy ewentualnego przesłaniania paneli fotowoltaicznych na budynku strony skarżącej, to wbrew podniesionym zarzutom, żaden przepis obowiązującego prawa nie obliguje inwestora w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę do projektowania planowanego obiektu tak, aby nie zacieniał, czy nie przesłaniał paneli fotowoltaicznych znajdujących się na terenie sąsiadującym z terenem inwestycji. Co się zaś tyczy art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, na który powołuje się strona skarżąca, to w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że wprawdzie w procesie budowlanym - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. - obowiązuje zasada poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak ochrona tych interesów nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Interes osób trzecich chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może bowiem naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. W przedmiotowym wypadku kwestionowana inwestycja nie narusza żadnej normy prawnej związanej z ewentualnym zacienianiem przedmiotowych paneli. Ponadto należy zwrócić uwagę, że planowane budynki usytuowane są po wschodniej stronie hotelu należącego do strony skarżącej, a budynek znajdujący się w zbliżeniu do tego hotelu ma znacząco niższą wysokość, niż dopuszczona planem i jest zaprojektowany w ten sposób, że powierzchnia użytkowa jego kondygnacji (począwszy od IV kondygnacji) zmniejsza się ku górze, tj. im wyższa kondygnacja tym mniejsza powierzchnia użytkowa. W tej sytuacji nie można zatem twierdzić, aby planowane zamierzenie zaprojektowane zostało z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Co się tyczy zarzutu dotyczącego zacieniania pomieszczeń wstępnej obróbki mięsa i ryb oraz ziemniaków i jarzyn, to z jednej strony, z przedłożonej analizy zacienienia wynika, że projektowany budynek B i A nie zmienia obecnej długości czasu nasłonecznienia tych pomieszczeń. Przede wszystkim jednak - jak trafnie to ocenił organ - pomieszczenia te, które usytuowane są poniżej poziomu terenu, w świetle obowiązujących przepisów (§ 73 ust. 1 oraz § 57-59 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; dalej: "wt"), nie mogą być na płaszczyźnie formalnej uznane za pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi (nawet jeśli faktycznie praca ludzi w nich się odbywa), a zatem odnośnie tych pomieszczeń nie muszą był spełnione normy, co do czasu ich minimalnego nasłonecznienia. Skarżący nie przedłożył bowiem wymaganej zgodnie z § 73 ust. 2 wt decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o odstępstwie tj. zezwalającej na lokalizację pomieszczeń pracy poniżej terenu otaczającego budynek. Natomiast decyzja o pozwoleniu na użytkowanie całego obiektu budowlanego po zakończeniu procesu inwestycyjnego (na którą powołuje się skarżący), w żadnej mierze nie może być utożsamiana z decyzją, jaka w tym wypadku wymagana jest w świetle postanowień § 73 ust. 2 wt. Podobnie jak decyzja wyrażająca zgodę na rozpoczęcie działalności żywieniowej w hotelu, czy dokumenty związane z kontrolami sanitarnymi. Przywołane dokumenty wydawane były bowiem na płaszczyźnie bezpieczeństwa sanitarnego sporządzanych w hotelu posiłków. Z analogicznych przyczyn nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony w uzupełnieniu skargi (k. 97-106), a dotyczący przesłaniania budynku, który strona skarżąca kwalifikuje jako usługowy. Zarówno z decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonego stronie skarżącej, jak i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wynika, że obiekt ten zaprojektowany, wybudowany i oddany do użytkowania został jako stacja trafo z garażem. Natomiast zmiana sposobu użytkowania stacji trafo z garażem na obiekt przeznaczony na pobyt ludzi, wymaga przeprowadzenia stosownej procedury, której przeprowadzenia strona skarżąca nie wykazała. Okoliczność, że w pomieszczeniu tym przeprowadzono badania pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego, a z wyników tych pomiarów wynika, że nie zagrażają one zdrowiu ludzi nie oznacza, że budynek garażu stał się niejako automatycznie budynkiem usługowym. Z przedłożonych przez stronę skarżącą dokumentów wynika zatem, że na płaszczyźnie formalnej nie jest to obiekt przeznaczony na pobyt ludzi, a zatem nie ma konieczności sporządzenia analizy przesłaniania i zacienienia tego obiektu. Nie są również uzasadnione zarzuty, jakoby dokumentacja projektowa dotycząca planowanego zamierzenia inwestycyjnego była niekompletna. Analiza tych zarzutów prowadzi przy tym do konkluzji, że należy je kwalifikować jako zarzuty dotyczące prawidłowości sporządzonej dokumentacji projektowej, a nie jej kompletności. Dlatego w pierwszej kolejności wskazać należy, że za prawidłowość projektu architektoniczno-budowlanego odpowiedzialność ponosi projektant, a organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem pozwolenia na budowę nie ma uprawnień aby na tej płaszczyźnie projekt ten kontrolować. Co się zaś tyczy projektu zagospodarowania terenu to ocena organu, że jest on zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi jest prawidłowa. W związku z podniesionymi w tym zakresie zarzutami zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 prawa budowlanego, co do zasady zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Analiza dokumentacji projektowej prowadzi do konkluzji, że projekt ten spełnia zarówno wymagania określone w art. 34 ust. 3 prawa budowlanego, jak i § 14 i 15 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej: "rozporządzenie"). Dodać natomiast należy, że w myśl § 9 ust. 1 część rysunkową projektu budowlanego zaopatruje się w niezbędne oznaczenia graficzne i literowe określone w Polskich Normach wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia lub inne objaśnione w legendzie oraz wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu (podkreślenie własne). Co się tyczy muru oporowego należy podkreślić, że biorąc pod uwagę z jednej strony specyfikę takiego obiektu budowlanego, czyli jego parametr nieznacznej szerokości, a z drugiej strony skalę mapy, na której jest on nakreślony, graficzne jego odzwierciedlenie z przyczyn obiektywnych ma niewielkie wymiary. Niemniej jednak jego usytuowanie jest możliwe do odczytania i było to możliwe także dla skarżącego (k. 39v a.s.). Pewnym błędem tej części dokumentacji projektowej było co prawda oznaczenie na rysunku PZT-3 projektu zagospodarowania terenu zbiornika retencji wód opadowych, jako zbiornika do celów przeciwpożarowych, który zlokalizowany jest pod przestrzenią rampy zjazdowej do garażu podziemnego i zasilany jest z miejskiej sieci wodociągowej, niemniej jednak powyższy błąd kwalifikować należy w kategorii omyłki pisarskiej, która nie ma wpływu na całokształt treści dokumentacji projektowej jako całości, a co za tym idzie nie dyskwalifikuje jej i nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Co się tyczy drzew na działce strony skarżącej, to z żadnych przepisów nie wynika obowiązek co do tego, aby dokumentacja projektowa odzwierciedlała inwentaryzację drzew na działce sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji. Art. 34 ust. 3 pkt 1d prawa budowlanego oraz § 14 pkt 3f i § 15 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia stanowią co prawda o układach zieleni, niemniej jednak dotyczy to zieleni na terenie inwestycji, a nie na działkach sąsiednich. Na tej płaszczyźnie natomiast należy podkreślić, że z jednej strony inwestor nie zamierza usuwać jakichkolwiek drzew z działki strony skarżącej, a z drugiej strony żaden przepis prawa nie nakazuje inwestorowi przedstawiać dokumentacji obrazującej podziemny układ systemu korzeniowego zieleni znajdującej się na terenach sąsiednich. A jak już na wstępie podano, przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor ma wypełnić te obowiązki, które nakładają na niego stosowne przepisy prawa. Natomiast w myśl art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych przyczyn zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniły wad, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i mogłyby skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.