II SA/Kr 630/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.256) i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. L. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla J. i K. G. inwestycji pn.: nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym (zlokalizowanego ścianą pełną oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 w granicy z dz. ewid. [...] w zabudowie zwartej z istniejącym budynkiem oraz ścianą pełną oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 w granicy z dz. nr ewid.[...]) na dz. ewid. nr [...], położonej w N. T. przy ul. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia 14 sierpnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 28 maja 2019 r., uzupełnionego w dniu 25 lipca 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. i K. G. obejmujący nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wbudowanym (zlokalizowanego ścianą pełną oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 w granicy z dz. ewid[...] w zabudowie zwartej z istniejącym budynkiem oraz ścianą pełną oddzielenia przeciwpożarowego REI 60 w granicy z dz. nr ewid.[...]) na dz. ewid. nr [...], położonej w N. T. przy ul. [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że działka inwestora (w części zainwestowanej), zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dział), zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. T. z dnia 12 maja 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. [...] z dnia 22 maja 2014 r.), zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. T. z dnia 7 grudnia 2015 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 23 grudnia 2015 r.) oraz uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. T. z dnia 29 grudnia 2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 10 stycznia 2017 r.), tekst jednolity – obwieszczenie Nr [...] Rady Miasta N. T. z dnia 29.05.2017 r. (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. Mał. poz. 4031 z dnia 13 czerwca 2017 r.), położone są w terenie oznaczonym symbolem: MNb. 10 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przedłożone rozwiązania projektowe są zgodne z ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. T. [...] (Dział). Przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - w związku z tym inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie leży w granicach: obszaru chronionego "Natura 2000", [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ani w bezpośrednim ich sąsiedztwie. Przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego potoku [...]. Zgodnie z pismem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Dyrektora Zarządu Zlewni w N. S. znak: [...] z dnia 18 grudnia 2018 r.: "w przypadku gdy przedmiotowa inwestycja obejmuje jedynie wykonanie nadbudowy jednej kondygnacji istniejącego budynku, bez prowadzenia robót ziemnych, to decyzja zwalniająca z zakazu wykonywania robót lub czynności wpływających na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne /tekst jednolity: Dz. U. z 2018, poz. 2268/, nie będzie wymagana". Inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów. Kompletny projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 34 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego; posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 ustawy Prawo budowlane), zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7; został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Projektanci, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego należało udzielić wnioskowanego pozwolenia. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] wniosła E. L.. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji naruszenie zasad postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, polegające na pominięciu w końcowym etapie postępowania pełnomocnika. Równocześnie zarzucono spóźnione zawiadomienie pełnomocnika o możliwości zaznajomienia się z aktami i wyznaczenie krótkiego terminu do złożenia uwag (2 dni), co zdaniem strony odwołującej się, uniemożliwiło wypowiedzenie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji i tym samym wydanie decyzji bez rozpoznania uwag strony postępowania. Ponadto podniesiono, że inwestycja nie posiada faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej oraz wymaganego pozwolenia wynikającego z ustawy z 20 lipca 2019 r. Prawo wodne w związku z lokalizacją w zbliżeniu do wału przeciwpowodziowego. W odwołaniu podniesiono argument, iż załączona do projektu budowlanego analiza zacieniania jest bezwartościowa, bowiem nie została wykonana przez niezależnego biegłego, lecz przez projektanta który ma interes w uzyskaniu pozwolenia na budowę i działa na zlecenie inwestora. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji wystąpił do projektanta o złożenie wyjaśnień w odniesieniu do przedłożonej analizy zacieniania (analiza przedstawiona na stronach [...] projektu budowlanego odnosiła się do dni 21 marca i 21 września, a nie dni równonocy jak wymaga tego § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) oraz korektę metryki projektu zagospodarowania terenu w zakresie doprowadzenia do zgodności skali znajdującej się w metryce projektu do skali mapy do celów projektowych. Projektant wprowadził korekty w dniu 13 stycznia 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 16 marca 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron – i wskazał, że analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 pb pozwala na stwierdzenie, iż został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany jako załącznik do decyzji opatrzony został klauzulą stanowiącą o zatwierdzeniu projektu. Opracowanie zostało oprawione trwale w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projektanci do opracowania załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wykonano charakterystykę energetyczną obiektu. Załączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. Obiekt został zaliczony do II kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem. Projekt budowlany obejmuje nadbudowę budynku mieszkalnego o jedną kondygnację w istniejącym obrysie ścian oraz przebudowę ścian zewnętrznych budynku, polegającą na powiększeniu i przesunięciu niektórych istniejących otworów okiennych i drzwiowych, budowę podcienia w kondygnacji piwnicy od strony południowej oraz termoizolację elewacji. Jak wynika z pzt nadbudowywany budynek zlokalizowany jest przy granicy działki sąsiedniej (nr [...], stanowiącej własność odwołującej się), w zabudowie zwartej z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się na tej działce. Przedmiotowa inwestycja, polegająca na nadbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego jest zgodna z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: w zabudowie jednorodzinnej (...), uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 WT, dopuszcza się: (...) nadbudowę budynku istniejącego usytuowanego w odległości mniejszej niż określona ust. 1 od granicy tej działki budowlanej (a zatem mniejszej niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy), o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowywanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Istniejący budynek znajduje się w odległości 3,10 m, 7,70 m – 8,25 m do granicy południowej; od strony północnej budynek znajduje się w odległości 0,40 m – 1,92 m do granicy działki nr [...], której teren – zgodnie z ustaleniami mpzp (oznaczenie KDL.3) – przeznaczony jest dla lokalizacji drogi publicznej klasy lokalnej (zgodnie z § 12 ust. 10). Nadbudowa budynku przy granicy z działką od strony zachodniej oraz wschodniej została zaprojektowana uwzględniając przepisy dotyczące bezpieczeństwo pożarowe zawarte w WT: ściana zachodnia (zgodnie z § 271-273 WT) oraz wschodnia (zgodnie z § 232 i 235) projektowane są jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego w klasie REI 60. Ściany zostały wysunięte 30 cm ponad dach oraz poza lico ściany. Ściany zewnętrzne na całej wysokości zaprojektowano z materiałów niepalnych; połać dachu blacha – NRO. Do projektu załączono ekspertyzę konstrukcyjną dotyczącą istniejącego budynku. Projektant konstrukcji stwierdził (patrz str. 95 projektu budowlanego), iż cyt.: projektowana nadbudowa nie będzie oddziaływać negatywnie na sąsiedni istniejący budynek, projektowana budowa jest obiektem konstrukcyjnie niezależnym, a wszystkie rozwiązania techniczne zapewniają niezależną pracę budynku istniejącego i obiektu projektowanego. Budynki posiadają dwie niezależne ściany konstrukcyjne o parametrach ścian oddzielenia pożarowego. Odprowadzenie wody opadowej zaprojektowano do istniejącego szczelnego zbiornika na deszczówkę. Projektowana inwestycja jest zgodna z mpzp. Teren inwestycji zlokalizowany jest w całości w obszarze MNb.10 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Inwestycja jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem terenu – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Nie projektuje się zmiany zagospodarowania terenu ani żadnych dodatkowych terenów utwardzonych, a przebudowa i nadbudowa nie wychodzi poza obrys istniejącego budynku. Inwestycja wpisuje się w zapisy mpzp: projektowany teren biologicznie czynny wynosi 47,95% powierzchni terenu inwestycji (zadany: min. 10%), wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,46 pow. działki (zadany: 0,01-0,5), kubatura nadziemna budynku wynosi 975,35 m3 (zadana maksymalna: 1500 m3). Zgodnie z mpzp maksymalna wysokość budynku to 12 m. Po stronie północnej istniejący teren przylegający do budynku jest na poziomie -0,30 m, a od południowej na poziomie -2,90 m, co daje różnicę 2,6 m. Zatem średni poziom istniejącego terenu przylegającego do przedmiotowego budynku wynosi -1,3 m. W związku z powyższym wysokość budynku mierzona od średniego poziomu terenu przyległego, do poziomu głównej kalenicy budynku (znajdującej się na wysokości 9,58 m) wynosi 10,88 m, zatem jest zgodna z ustaleniami mpzp. Geometria, kąt nachylenia dachu oraz estetyka elewacji wpisują się w ustalenia mpzp. Przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z przepisami wynikającymi z ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obiekt położony jest w granicach strefy ochrony sanitarnej od cmentarza – 150 m (posiada dostęp do wody z miejskiego wodociągu) oraz w terenie narażonym na zalewanie – 50 m od wału przeciwpowodziowego (uzgodnienie z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie – pismo z dnia 18 grudnia 2018 r.). Obiekt znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej dawnych przedmieść. Projekt architektury uzgodniono dnia 14 lutego 2019 r. z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków delegatura w N. T. (znak: [...], znak: [...]). W rejonie planowanej inwestycji nie występują obiekty zabytkowe. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie znajduje się w granicach obszaru chronionego Natura 2000 ani w terenach osuwiskowych, górniczych czy chronionych przyrodniczo. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy szczegółowo ustosunkował się do zarzutów odwołania. Odnosząc się do zarzutu, iż odwołująca się została całkowicie pozbawiona materialnego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, organ odwoławczy stwierdził, iż w dniu 8 lipca 2019 r. E. L., działając przez pełnomocnika adw. S. G., wniosła uwagi do projektu dotyczące dostępu do drogi publicznej, wału przeciwpowodziowego i zacieniania. W dniu 12 lipca 2019 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości zgodnie z art. 35 ust. 1 Pb, które m. in. dotyczyły także zarzutów podnoszonych przez stronę. Nieprawidłowości te inwestor usunął (patrz pismo z 25 lipca 2019 r.) W związku z zebranym materiałem dowodowym dzień później, 26 lipca 2019 r., Starosta [...] wysłał zawiadomienie z art. 10 § 1 k.p.a. Zawiadomienie to zostało omyłkowo wysłane bezpośrednio do E. L. (odebrała je w dniu 29 lipca 2020 r.), zamiast do pełnomocnika. Omyłkę tę skorygowano: 2 sierpnia 2019 r. wysyłając ww. zawiadomienie do adw. S. G. (odbiór przez osobę uprawnioną 8 sierpnia 2019 r.). Zgodnie z treścią zawiadomienia strony mogły się zapoznać z aktami sprawy w terminie dwóch dni od daty doręczenia zawiadomienia, a zatem do 10 sierpnia 2019 r. E. L., działając przez pełnomocnika wniosła uwagi 12 sierpnia 2019 r. (data stempla pocztowego), a więc 2 dni po terminie określonym w zawiadomieniu. Pismo powyższe wpłynęło do Starosty [...] 14 sierpnia 2019 r. W odwołaniu podniesiono, że choć termin został dotrzymany to decyzja wydana została przed ich rozpatrzenie – nie znajduje to jednak potwierdzenia w aktach, gdyż termin na wniesienie ewentualnych uwag nie był dotrzymany. Z uwagi na bieg terminów administracyjnych organ I instancji nie mógł zwlekać z jej wydaniem. Organ I instancji na te uwagi udzielił odpowiedzi pismem z dnia 6 sierpnia 2019 r. Decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę wydana została w terminie określonym w art. 35 ust. 6 Pb. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę odbywa się na wniosek inwestora i jeśli spełnione zostają wymagania ustawowe to organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb), nie wymaga to zgody czy akceptacji stron postępowania. Wobec powyższego nie potwierdza się, iż odwołująca się została pozbawiona materialnego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zawiadomienie z art. 10 k.p.a. pełnomocnik strony otrzymał 6 dni przed wydaniem decyzji. Termin 2 dni narzucony przez organ I instancji mógł wydawać się krótki, ale nie ma podstawy prawnej na określenie dłuższego terminu. Wobec złożenia do akt nowych dokumentów, organ I instancji - zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. - przed wydaniem decyzji umożliwił stronom "wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". Termin, na wniesienie uwag i zastrzeżeń (zdaniem Skarżącej zbyt krótki) nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że uwagi wniesione przez odwołującą się, były analogiczne do wcześniejszych zastrzeżeń. Odnosząc się do zarzutu E. L. dotyczącego braku dostępu do drogi publicznej, organ odwoławczy wyjaśnił, że nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej – ul. [...] (dz. ewid. nr [...]) poprzez istniejące utwardzenie na dz. ewid. nr [...] (będącej własnością inwestora), [...] i [...] co przedstawiono w pzt. Inwestorzy posiadają zgodę właściciela działek ewid. nr [...] i [...] na korzystanie z tych działek (w projekcie budowlanym znajduje się pisemna zgoda Burmistrza Miasta N. T., znak: [...], z dnia 19 lipca 2019 r.). Argument podważający istnienie faktycznego dostępu do drogi ze względu na istniejące ogrodzenie nie potwierdza się – z pzt (s. 12 projektu budowlanego) wynika, że działka inwestycyjna od strony drogi rzeczywiście posiada ogrodzenie, a w ogrodzeniu znajduje się brama. Ponadto nawierzchnia w rejonie bramy oznaczona jest skrótem żw., co oznacza nawierzchnię żwirową istniejącego dojazdu. Analizując kolejny zarzut odwołującej się, iż budynek objęty opracowaniem znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego, organ odwoławczy wskazał, że w piśmie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w N. S. z dnia 18 grudnia 2018 r., znak [...] (s. 162 projektu budowlanego), poinformowano, iż nie wnosi się zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia oraz że decyzja zwalniająca z zakazu wykonywania robót lub czynności wpływających na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, zgodnie z art. 176 ustawy Prawo wodne nie będzie wymagana. Organ odwoławczy ocenił, że planowana nadbudowa nie mieści się w zakresie, o których mowa w art. 176 ust. 1 ustawy Prawo Wodne (nie polega na wykonywaniu obiektu budowlanego, a jedynie nadbudowie obiektu budowlanego), a zatem nie podlega obowiązkowi uzyskania decyzji zwalniającej. Ponadto uzgodniona została przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Organ odwoławczy dodał, że nie może w żaden sposób kontrolować ani oceniać uzgodnień innych organów, gdyż nie należy to do jego kompetencji. Kontynuując argumentację, organ odwoławczy wskazał, że odległość i usytuowanie nadbudowywanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego do zabudowanych terenów sąsiednich umożliwia naturalne oświetlenie w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, zapewnione zostaną wymagania czasu nasłonecznienia. Organ odwoławczy przytoczył § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – stwierdził, że spełnienie wymogu ze wspomnianego § 13 nie budzi wątpliwości. Budynek objęty opracowaniem nie jest przesłaniany innym budynkiem, ponieważ w sąsiedztwie nie znajdują się żadne zabudowania – oprócz przyległego od strony zachodniej budynku jednorodzinnego. Projektowana nadbudowa nie wpływa na naturalne oświetlenie w ww. budynku sąsiednim. Obiekt po zrealizowaniu będzie niższy od budynku sąsiedniego. Analiza dotycząca czasu nasłonecznienia została przedstawiona na stronie 12A - 12G projektu budowlanego. Budynek sąsiedni jednorodzinny jest usytuowany od zachodniej strony przedmiotowej nadbudowy. Pozostałe zabudowania znajdują się w znacznej odległości – najbliżej usytuowany budynek jest w odległości ponad 11 m (po skosie) od strony północno-zachodniej. Pozostałe budynki jednorodzinne zlokalizowane są w odległości ponad 30 m, od strony północnej. Jak wynika z analizy projektanta zarówno budynek istniejący, jak i objęty opracowaniem nie powodują wzajemnego zacieniania przez okres około 8 godzin, a zatem pokoje mieszkalne są nasłonecznione przez okres min. 3 godzin w dniach równonocy w godz. 7.00 - 17.00. W ocenie organu II instancji nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowa nadbudowa nie zacienia istniejącego budynku mieszkalnego na dz. nr [...] i spełnione są zapisy § 60 WT. Organ odwoławczy dodał – wskazując na art. 20 ust. 1 Pb – iż analiza nasłonecznienia czy zacieniania (stanowiąca jednocześnie sprawdzenie przyjętych rozwiązań projektowych) winna być sporządzona przez projektanta, który zobowiązany jest do opracowania projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej. Brak jest podstawy prawnej do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia takich analiz przez niezależnego biegłego – tym bardziej, że w tej sprawie analiza nasłonecznienia i zacieniania nie budzi żadnych wątpliwości. Pismem z dnia 23 kwietnia 2020 r. E. L. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) nieważność w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., to jest wydanie decyzji bez podpisu oraz bez wskazania, czy osoba, której kopia podpisu znajduje się na egzemplarzu decyzji otrzymanym przez skarżącą posiada stosowane upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu Wojewody; 2) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu tak pierwszoinstancyjnym jak i drugoinstancyjnym, spóźnione zawiadomienie pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami i wyznaczenie mu absurdalnie krótkiego terminu do złożenia uwag, a finalnie i tak ich zignorowanie i pominięcie przez organ I instancji i akceptowanie takiego stanu rzeczy przez organ II instancji, a w konsekwencji uniemożliwienie zapoznania się z aktami przed organem II instancji i złożenia wniosków dowodowych i uwag do zgromadzonego materiału dowodowego; b) art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, w szczególności co do faktu dostępu inwestycji do drogi publicznej; c) art. 57 § 4 k.p.a. poprzez błędne liczenie terminów przez organ II instancji i twierdzenie przez organ II instancji, że to pełnomocnik nie dotrzymał wyznaczonych przez organ I instancji terminów, choć koniec terminu przypadał na sobotę; d) w konsekwencji trzech powyższych zarzutów - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji merytorycznej i orzeczenie co do istoty, przy przeprowadzeniu postępowania dowodowego w całości wyłącznie przez organ II instancji, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji, a w konsekwencji naruszenie art. 15 k.p.a. i przeprowadzenie postępowania wyłącznie w jednej instancji do tego również bez udziału strony postępowania; e) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na skutek braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w końcu poprzez brak uzasadnienia, które fakty organ uznał za udowodnione, a wszystko w przedmiocie dostępu inwestycji do drogi publicznej, statusu prawnego i faktycznego działek nr [...] i [...], braku wytyczenia w projekcie drogi dostępowej do drogi publicznej oraz braku uwzględnienia, że jedyna znana stronie umowa dzierżawy wygasła; f) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz jej emanację, jaką jest poszanowanie kultury administrowania lie do poprzez wydanie decyzji bez rozpoznania uwag strony postępowania i z pozbawieniem jej udziału w postępowaniu organów obu instancji; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz 34 ust. 3 pkt 3 p.b. przez wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie posiada dostępu do drogi publicznej; b) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i terenu niezgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; c) art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ("u.s.g.") poprzez akceptowanie jednostronnych "pism" Burmistrza Miasta N. T. w przedmiocie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dostępu do drogi publicznej, do tego warunkowych i niepewnych, a nadto wydanych bez zgody Rady Miejskiej w N. T.; d) art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. poprzez zaakceptowanie projektu budowlanego i wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji, bez wymaganych pozwoleń, w tym przypadku decyzji zwalniającej od zakazów określonych w art. 176 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, wydanej w trybie art. 176 ust. 4 ustawy Prawo wodne, co stanowi naruszenie prawa materialnego, a to art. 176 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo wodne, poprzez brak legitymowania się przez inwestora decyzją zwalniającą z zakazu wykonywania obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (...), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa zasadniczo odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, aczkolwiek nie zwalnia to całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowalnymi – zwłaszcza w zakresie, w jakim chodzi nie tyle o wiedzę fachową, ile o zastosowanie owych przepisów. W niniejszej sprawie taka weryfikacja została w właściwym zakresie dokonana. Zarzuty i zastrzeżenia skarżącej również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. T. [...]) –uchwała Nr [...] Rady Miasta N. T. z dnia 12 maja 2014 r., Dziennik Urzędowy Województwa z 2017 r. poz. 4031) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem MNb.10 (teren zabudowy mieszkaniowej) i inwestycja wpisuje się w przeznaczenie podstawowe tego obszaru. Wojewoda przekonująco wykazał także zgodność inwestycji z postanowieniami planu w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, wskaźnika intensywności zabudowy, kubatury nadziemnej budynku, wysokości budynku. Tym samym zarzut skargi, jakoby organ zatwierdził projekt budowlany niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zarzut 3b) należy uznać za chybiony. Uzasadnienie tego zarzutu (s. 14 uzasadnienia skargi), nawiązujące po raz wtóry do kwestii dostępu do drogi publicznej, jawi się jako nieprzekonujące. Jak ustalił Wojewoda, przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określonego w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Obiekt znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej dawnych przedmieść. Projekt architektury uzgodniono dnia 14 lutego 2019 r. z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków delegatura w N. T. (znak: [...], znak: [...]). W rejonie planowanej inwestycji nie występują obiekty zabytkowe. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie znajduje się w granicach obszaru chronionego Natura 2000 ani w terenach osuwiskowych, górniczych czy chronionych przyrodniczo. Zdaniem Sądu, ustalenia te są trafne i nie budzą wątpliwości. W ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie stwierdził, że planowana nadbudowa nie jest objęta hipotezą normy zakazującej z art. 176 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.). W tym zakresie istotne znaczenie ma także stanowisko organu wyspecjalizowanego (Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie), który w piśmie z dnia 18 grudnia 2018 r., poinformował o braku zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia oraz o tym, że nie będzie wymagana decyzja zwalniająca z zakazu, o którym mowa w powołanym przepisie. Sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 1 pr.bud. i art. 176 ust. 1 pkt 5 (zarzut 3d) okazał się zatem nietrafny. Nie ma podstaw do kwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda przekonująco wykazał zgodność inwestycji w szczególności z przepisami § 13 i 60 wspomnianego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr.bud. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wbrew zarzutom skargi (zarzuty 3 a i c), prawidłowo zweryfikowana została przesłanka dostępu inwestycji do drogi publicznej. Kwestię tę wnikliwie rozważył organ odwoławczy, wskazując, że – jak wynika z projektu zagospodarowania terenu – nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej – ul. [...] (dz. ewid. nr [...]) poprzez istniejące utwardzenie na dz. ewid. nr [...] (będącej własnością inwestora) i dz. ewid. [...] i [...] Inwestorzy posiadają zgodę właściciela działek ewid. nr [...] i [...] na korzystanie z tych działek (w projekcie budowlanym znajduje się pisemna zgoda Burmistrza Miasta N. T., znak: [...], z dnia 19 lipca 2019 r.). Wojewoda zwrócił także uwagę na istnienie faktycznego dostępu do drogi i w tym kontekście podkreślił, że działka inwestycyjna od strony drogi rzeczywiście posiada ogrodzenie, jednak w ogrodzeniu znajduje się brama. Ponadto nawierzchnia w rejonie bramy oznaczona jest skrótem żw., co oznacza nawierzchnię żwirową istniejącego dojazdu. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – Sąd uznał je za trafne, jak również podzielił dokonaną przez organ odwoławczy ich ocenę. Dodać należy, że – zdaniem Sądu – oświadczenie Burmistrza Miasta N. T. w przedmiocie zgody na korzystanie z odnośnych działek należało, tak jak to uczyniły organy, uznać za wystarczające i w pełni miarodajne. Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji, należy zauważyć, że zalegająca w aktach sprawy decyzja Wojewody z dnia 16 marca 2020 r. jest prawidłowo podpisana przez pracownika urzędu, z powołaniem się na upoważnienie Wojewody, które w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Supozycja pełnomocnika skarżącej, jakoby na otrzymanym przez niego egzemplarzu decyzji nie było oryginalnego podpisu ani wskazania na upoważnienie organu, nie mogłaby, abstrahując od możliwości uznania jej za wiarygodną, prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ani nawet do uznania jej za wadliwą; decyzja ta nie jest też z tego powodu nieaktem (została doręczona także innym stronom). Podnoszoną przez stronę skarżącą kwestię można by rozważać jedynie w kontekście prawidłowości doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącej tudzież w kontekście dopuszczalności skargi z uwagi na termin. Sąd uznał jednak, że ewentualna wątpliwość w tej mierze powinna być rozstrzygnięta na korzyść skarżącej, która domagała się uruchomienia sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, i tym samym nie stwierdził podstaw do odrzucenia skargi. Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego Sąd uznał za niezasadne. Organy zapewniły skarżącej możliwość brania udziału w postępowaniu i skarżąca z tej możliwości aktywnie korzystała. Akta sprawy potwierdzają przytoczoną przez Wojewodę sekwencję czynności przed organem I instancji związanych z zawiadomieniem z art. 10 k.p.a. – przy czym istotnie koniec wyznaczonego pełnomocnikowi skarżącej dwudniowego terminu przypadał na sobotę (8 sierpnia 2019 r.); skarżąca nadała pismo z uwagami w dniu 12 sierpnia 2019 r. (poniedziałek), wpłynęło ono do organu w dniu 14 sierpnia 2019 r. (środa) i w tym też dniu organ wydał decyzję. Zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego zostało zatem doręczone pełnomocnikowi skarżącej na sześć dni przed wydaniem decyzji, a na czynności związane z tym zawiadomieniem – licząc od jego prawidłowego nadania – organ poświęcił w sumie 12 dni. Skarżąca, legitymująca się interesem prawnym refleksowym, już wcześniej wiedziała o toczącym się postępowaniu i brała w nim udział. W ocenie Sądu, organowi I instancji, działającemu również w warunkach związania zasadą szybkości, nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego. Poza tym, gdyby nawet dopatrzyć się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. na etapie postępowania przed organem I instancji lub na etapie postępowania przed organem odwoławczym, to – w ocenie Sądu – w niniejszym przypadku nie mogło ono mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności okoliczności relewantne z puntu widzenia sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego (dostęp inwestycji do drogi publicznej, w tym znaczenie oświadczenia Burmistrza Miasta N. T.; zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; nieobjęcie inwestycji zakazem z art. 176 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego) zostały należycie wyjaśnione, a twierdzenia skarżącej zawarte w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego ani też twierdzenia zawarte w skardze nie naprowadzają żadne fakty choćby potencjalnie istotne, mogące prowadzić do odmiennej oceny w zakresie podstaw do zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.