II SA/Kr 927/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie WSA Paweł Darmoń WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K.-D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 349/2022 z dnia 6 maja 2022r. znak WOB.7722.3.2021.JKUT skargę oddala.

Zaskarżonym postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 6 maja 2022 r. znak: WOB.7722.3.2021JKUT, nr 349/2022, po rozpatrzeniu zażalenia I. K., utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olkusze nr 241/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r. znak: NB.7355.7.1.2020.IKU, którym na podstawie art. 71a ust. 2 Prawa budowlanego nałożono na skarżącą obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej za samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy zlokalizowany na działce nr ew. gr. [...] w miejscowości W. w wysokości 75 000 zł. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym: Organ l instancji ustalił, że skarżąca legitymuje się ostateczną decyzją Starosty Olkuskiego o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego na opisanej powyżej działce oraz w 2012 r. dokonała skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Od stycznia 2020 r. w ww. budynek nie jest użytkowany na cele mieszkaniowe, natomiast prowadzona jest w nim działalność polegająca na organizacji przyjęć okolicznościowych. W przedmiotowym budynku znajdują się m.in. sala wielofunkcyjna do 50 osób, sanitariat niepełnosprawnych i kobiet oraz męski, chłodnia, kuchnia zimna oraz kuchnia ze zmywalnią i rozdzielnią kelnerską. Podjęcie przedmiotowej działalności polegającej na organizacji przyjęć okolicznościowych wraz z przygotowywaniem potraw, wymagało spełnienia wymagań m.in. higieniczno-sanitarnych, określonych w przepisach Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j.: Dz.U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że doszło do zmiany w zakresie wymagań dotyczących warunków higieniczno-sanitarnych, w porównaniu do wymagań, które dotyczą budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W związku z powyższym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższych ustaleń postanowieniem nr 158/2020 z dnia 13 sierpnia 2020 r. znak: NB.7355.7.1.2020.IKU, wydanym na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, organ I instancji wstrzymał użytkowanie budynku usługowego oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 listopada 2020 r. wyszczególnionych dokumentów. Skarżąca wyraziła wolę dokończenia procedury umożliwiającej jej zachowanie obecnego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego i złożyła żądaną przez organ dokumentację, spełniając tym samym wymagania prawne dla legalizacji samowolnej zamiany sposobu użytkowania obiektu budowalnego. W konsekwencji organ I instancji ustalił w drodze postanowienia opłatę legalizacyjną w przewidzianej prawem wysokości. Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła zażalenie, kwestionując głównie fakt, że opłata legalizacyjna została nałożona wyłącznie na nią, w sytuacji, gdy zmiana sposobu użytkowania budynku stanowiła wspólne przedsięwzięcie skarżącej oraz jej małżonka, a budynek stanowił przedmiot wspólności małżeńskiej. Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego opinii zarówno sam fakt nałożenia opłaty legalizacyjnej, jak i jej wysokość nie budzi wątpliwości i jest następstwem poczynionych ustaleń faktycznych oraz treści art. 71a ust. 3 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do spornej kwestii adresata zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy wyjaśnił, że adresatem obowiązków, wskazanych w art. 71a Prawa budowlanego mogą być wyłącznie podmioty, o których mowa w art. 61 tej ustawy, tj. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W dacie wydania postanowienia przez organ I instancji współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej przedmiotowym obiektem była skarżąca oraz jest małżonek, zatem ww. postanowienie winno być adresowane do wszystkich współwłaścicieli obiektu. Jak wynika jednakże z aktualnej treści księgi wieczystej wyłącznym właścicielem przedmiotowej działki jest obecnie skarżąca. Organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji jest zobowiązany do uwzględnienia zmian stanu faktycznego. W związku z zaistniałą zmianą statusu właścicielskiego nieruchomości, organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W skardze na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo stwierdzenia przez Organ II instancji uchybień w przepisach dokonanych przez Organ I instancji w postaci nienałożenia obowiązku zapłaty legalizacyjnej na rzecz obojga współwłaścicieli: skarżącej oraz T. D.; 2. art. 79a §1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Organ II instancji w piśmie informującym o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazania przesłanek zależnych od strony, które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane, a rzutujące na wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co tym samym uniemożliwiło skarżącej ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie; 3. art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, oraz rażąco dowolną ocenę pobieżnie zebranego materiału dowodowego, polegające na: - zaniechaniu wskazania przez Organ II instancji na podstawie jakich faktów i dowodów ustalono datę samowoli budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy zlokalizowany na działce nr [...] w W. jako styczeń 2020 r., albowiem data przyjęta jako styczeń 2020 r. jest błędna i nie poparta jest żadnymi dowodami ani ustaleniami w sprawie; - błędnym ustaleniu stanu prawnego księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w W. , z uwagi na fakt, iż nr księgi wieczystej: [...] należy do W. Ż. M. A. oraz R. K., którzy to nie są stroną niniejszego postępowania, a sama nieruchomość położona jest w Z. , a prawidłowym nr księgi wieczystej jest: [...]; - pominięciu okoliczności, iż uzyskanie pozwolenia na budowę i następnie realizacja ww. inwestycji miało na celu przysporzenie w majątku wspólnym małżonków - I. K. - D. i T. D. - pominięciu okoliczności, iż w ww. budynku w latach 2010 - 2014 działalność gospodarczą prowadził także T. D., gdzie wedle wpisu w CEIDG pod adresem: W. , [...], działka nr ewid. [...] wyżej wymieniony posiadał właśnie stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej o szeroko pojętym charakterze usługowym co rzutuje na fakt, że był inwestorem i współodpowiedzialnym za zapłatę opłaty legalizacyjnej; 4. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego polegające na błędnym określeniu stron postępowania, w sytuacji gdy osobą, na której ciążył obowiązek zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania ciążył również na współwłaścicielu T. D., który wraz z małżonką dokonał inwestycji oraz zmienił sposób użytkowania budynku jednorodzinnego na użytkowy bez uprzedniego zgłoszenia, a który to również powinien współuczestniczyć w poniesieniu opłaty legalizacyjnej na skutek zaniedbania w dochowaniu przepisów; 5. art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 Nr 89 poz. 414, ze zm.) w zw. z art. 71a ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej spoczywa na jednym współwłaścicielu, który w toku trwania niniejszego postępowania administracyjnego w wyniku zniesienia współwłasności stał się jedynym właścicielem, w sytuacji, gdy samowola budowlana w postaci zmiany sposobu użytkowania obiektu została dokonana przez obojga małżonków (współwłaścicieli), oboje byli inwestorami, oboje czerpali z takiego sposobu użytkowania pożytki, a przede wszystkim poprzez dokonanie wykładni stawiającej aktualnego właściciela, a wcześniej współwłaściciela w gorszej sytuacji, tym bardziej że do dokonania zgłoszenia byli zobowiązani oboje współwłaściciele; 6. art. 52 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż ze względu na zasadę dwuinstancyjności istotny jest stan prawny nieruchomości na dzień orzekania, wydania postanowienia w II instancji, a nie stan prawny na dzień zmiany sposobu użytkowania - samowoli budowlanej oraz daty takiej inwestycji, co doprowadziło do postawienia skarżącej jako właścicielki na skutek podziału majątku wspólnego małżonków dokonanego w toku postępowania przed organem II instancji w gorszej sytuacji, niż poprzedni współwłaściciel T. D., na którym również ciążył obowiązek zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku położonego na 7. nieruchomości - działce nr [...] w W. ; 8. art. 59f ust. 1 w zw. z art. 71a ust. 3 w zw. z art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na obciążeniu obowiązkiem zapłaty opłaty legalizacyjnej wyłącznie skarżącą, w sytuacji gdy zmiana sposobu użytkowania budynku jednorodzinnego na budynek użytkowy została dokonana przez skarżącą oraz współwłaściciela, a zarazem byłego męża skarżącej T. D., którzy wspólnie dokonali inwestycji w tym zakresie oraz oboje zaniechali dokonania stosownego zgłoszenia, dopuszczając się przez to oboje samowoli budowlanej, a przez co biorąc pod uwagę celowość nakładania opłaty legalizacyjnej zarówno skarżąca oraz T. D. (były współwłaściciel) powinni ponieść opłatę legalizacyjną solidarnie. W świetle podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem zwrotu kwoty 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., zwanej dalej P.b.), w związku z dokonaną zmianą przeznaczenia obiektu. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 P.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (pkt 2) oraz podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 3). W przedmiotowej sprawie fakt zmiany przeznaczenia budynku jest bezsprzeczny i nie kwestionowany przez stronę. Jak wynika z ustaleń, pierwotne przeznaczenie budynku, wynikające z uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z zawiadomienia o zakończeniu budowy, to budynek mieszkalny jednorodzinny. Od stycznia 2020 r. w budynku tym organizowane są przyjęcia okolicznościowe wraz z przygotowywaniem potraw, do której do działalności należało spełnić szczególne wymagania i warunki przewidziane chociażby w cyt. powyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j.: Dz.U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie doszło zatem do zmiany warunków higieniczno-sanitarnych, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., co oznacza zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wobec powyższych ustaleń, organ I instancji zasadnie wdrożył procedurę legalizacyjną, uregulowaną w art. 71 a ust. 1 P.b. Zgodnie z tym przepisem, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy tj.: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności; 6) w zależności od potrzeb — pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71a ust. 2 P.b., po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i - w przypadku stwierdzenia jego wykonania - w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zrealizował wszystkie powyższe etapy trybu legalizacyjnego stwierdzonej samowoli. Postanowieniem z 13 sierpnia 2020 r. wstrzymał użytkowanie budynku i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 71 ust. 2 P.b. Następnie, wobec stwierdzenia, że przedłożona przez skarżącą dokumentacja jest kompletna, nałożył opłatę legalizacyjną, która to opłata – jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy – ma charakter obligatoryjny, to oznacza, że organ miał obowiązek jej wymierzenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt zmiany przeznaczenia budynku, a skarżąca kwestionuje wyłącznie datę, w której dokonana została powyższa zmiana. Ustalenie tej daty zostało jednakże dokonane w oparciu o oświadczenie samej skarżącej dokonanej podczas kontroli przeprowadzonej w lipcu 2020 r., a nawet, gdyby zmiana przeznaczenia nastąpiła w innym momencie, to dla ustalenia opłaty legalizacyjnej nie miałoby to kluczowego znaczenia. Istotne jest, że do zmiany przeznaczenia doszło bez wymaganego zgłoszenia, a kontynuowanie działalności usługowej w budynku mieszkalnym jest możliwe wyłącznie po dostarczeniu wymaganej dokumentacji (który to warunek został spełniony) oraz uiszczeniu opłaty legalizacyjnej. Zasadniczą częścią argumentacji skarżącej jest wadliwe zaadresowanie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej poprzez nałożenie tego obowiązku wyłącznie na nią, z pominięciem małżonka skarżącej, któremu przysługiwał udział w prawie własności do przedmiotowego budynku. Na wstępie należy wyjaśnić, że adresatem obowiązków, jakie zostały wskazane w art. 71a P.b., mogą być podmioty, o których mowa w art. 61 P.b. Skoro bowiem ustawodawca w tym przepisie wyraził ogólną zasadę, w myśl której odpowiedzialność za użytkowanie i utrzymywanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na określonych w nim podmiotach, to również na tych podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania stanowiącej zmianę przeznaczenia obiektu lub jego części. Zatem obowiązanym, czyli adresatem postanowienia, o którym mowa w art. 71a ust. 1, będzie każdoczesny właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 9 grudnia 2008 r., II SA/Op 216/08). W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania odwoławczego wyłącznym właścicielem działki oraz budynku, w którym doszło do samowolnej zmiany przeznaczenia, była skarżąca. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organ dokonał tego ustalenia w oparciu o księgę wieczystą nr [...] (str. 5 decyzji), a fakt, że na str. 6 pomyłkowo powołał nr innej księgi ([...]) nie świadczy o wadliwych ustaleniach faktycznych, tym bardziej, że ich treści skarżąca nie kwestionuje. Wobec tego zasadnie organ II instancji uznał, że opłata legalizacyjna winna obciążać wyłącznie ją. Fakt, że do zmiany przeznaczenia budynku doszło w czasie, gdy był on jeszcze przedmiotem współwłasności małżeńskiej, a małżonkowi skarżącej przysługiwał udział w prawie własności do przedmiotowego budynku jeszcze na etapie postępowania I instancyjnego, nie oznacza, że powinien on być zobowiązany do uiszczenia spornej opłaty. Organ odwoławczy nie jest organem wyłącznie kasacyjnym, którego rola ograniczałaby się do badania poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jego obowiązkiem jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, a co za tym idzie dokonanie aktualnych ustaleń faktycznych i uwzględnienie wszelkich zmian w tym zakresie. Skoro zatem organ odwoławczy ustalił, że właścicielem budynku objętego postępowaniem legalizacyjnym jest obecnie wyłącznie skarżąca, uchylenie zaskarżonego postanowienia wyłącznie z tego względu, że nie nakładało ono obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej również na jej małżonka – który właścicielem budynku już nie jest – nie byłoby uzasadnione. Jeżeli małżonek skarżącej nie jest właścicielem ani zarządcą budynku, to nie spoczywa na nim już obowiązek użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, choćby uczestniczył wcześniej aktywnie w samowolnej zmianie jego przeznaczenia. W świetle zatem wyraźnego brzmienia art. 71a P.b. w zw. z art. 61 P.b., które to przepisy adresatami wymienionych tam obowiązków pozwalają uczynić wyłącznie właścicieli i zarządców nieruchomości, wszelkie zarzuty dotyczące wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania w postępowaniu odwoławczym okazały się bezpodstawne. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 79 a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie w piśmie informacyjnym o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazania przesłanek zależnych od strony, które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane. Po pierwsze, powołany powyżej przepis odnosi się do postępowań administracyjnych, wszczętych na żądanie strony. Tymczasem w niniejszej sprawie, postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Po drugie, w przedmiotowej sprawie istotne okoliczności faktyczne pozostają bezsporne, a zatem brak podstaw do stwierdzenia, że skarżącej uniemożliwiono uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, który rzutowałby na poczynione przez organ odwoławczy ustalenia, a co za tym idzie – na treść zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.