II SA/Łd 846/25

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Jaśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2025 r. znak: SKO.4111.44.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej wniosku o rozłożenie na raty kwoty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych i odmowy rozłożenia na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. IB

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2025 r. (znak: SKO.4111.44.2025), którą na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024r. poz. 572 ze zm.) oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 438 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 maja 2025 r. (znak: SOCIII.522.107395.2025.010486.161610.013590.014542.002.2025.U) umarzającą postępowanie administracyjne w części dotyczącej rozłożenia na raty kwoty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych i jednocześnie odmawiającą rozłożenia na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2025 r. G.K. wystąpił do Prezydenta Miasta Łodzi o rozłożenie na raty swego zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz: A.K. i K.K. , jak i należności wypłaconych z zaliczek alimentacyjnych na rzecz: A.K. , K.K. i K.K.1 , proponując wysokość raty po 100,00zł - 200,00zł miesięcznie. Decyzją z dnia 20 maja 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi orzekł o: 1. umorzeniu postępowania administracyjnego w części dotyczącej wniosku o rozłożenie na raty kwoty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na rzecz: A.K. , K.K. , K.K.1 ; 2.odmowie rozłożenia na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz: A.K. , K.K. w wysokości 38.520,40 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczonymi na dzień wydania niniejszej decyzji, tj. 20 maja 2025r. w wysokości 17.095,96zł oraz kosztem wystawionych w sprawie upomnień w kwocie 26,40 zł, co łącznie stanowi kwotę 55.642,76zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na motywy podjętego rozstrzygnięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji G.K. zarzucił organowi naruszenie: - przepisów prawa materialnego: art. 27 ust. 1 i 1a, art. 30 ust. 2, art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 12 ust. 1 ustawy o postępowaniu w stosunku do dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej i materialnej dłużnika alimentacyjnego w sytuacji, gdy jego sytuacja pozwala na zastosowanie instytucji rozłożenia na raty długu alimentacyjnego. - przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 76 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej i materialnej dłużnika alimentacyjnego, w sytuacji gdy jego sytuacja pozwala na zastosowanie instytucji rozłożenia na raty długu alimentacyjnego, a także nie wzięcia pod uwagę decyzji w zakresie rozłożenia długu alimentacyjnego, którą wydał stosunku do dłużnika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zastosowanie przez organ I instancji ugody o rozłożenie długu alimentacyjnego na raty przy uwzględnieniu możliwości zarobkowych dłużnika, ale także przy przyjęciu interesu budżetu państwa, a tym samym ekonomicznego interesu publicznego. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji w zakresie pkt 1 Kolegium podniosło, iż od dnia 1 października 2008 r. obowiązuje ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2025r. poz. 438 ze zm.) określająca zasady pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego w przypadku bezskuteczności egzekucji, warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, zasady i tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zasady finansowania świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz działania podejmowane wobec dłużników alimentacyjnych. Zaliczka alimentacyjna była wypłacana na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2005r. Nr 86 poz. 732 ze zm.). Ustawa ta obowiązywała do dnia 30 września 2008r. Z przepisów przejściowych nowej ustawy - o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - wynika, że dotychczasowe przepisy, tj. przepisy ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej mają zastosowanie jedynie do spraw o zaliczki alimentacyjne do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy (art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów), spraw o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucji należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1). Sprawa o umorzenie lub rozłożenie na raty świadczeń z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 2005r. Nr 86 poz. 732 ze zm.) nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w przepisach przejściowych nowej ustawy. Z tego też względu nie może być rozpatrywana na podstawie dotychczasowych przepisów. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U. z 2025r. poz. 438, ze zm.). Mając na uwadze brzmienie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów Kolegium stwierdziło, iż przepis ten nie ma zastosowania w przypadku dłużników alimentacyjnych posiadających zaległości z tytułu zaliczki alimentacyjnej, bowiem przepis ten dotyczy jedynie zasad umarzania świadczeń, odraczania terminu płatności bądź rozłożenia na raty świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, których podstawą wypłaty są przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Kolegium dostrzegło, iż taki pogląd jest dominujący w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie w orzecznictwie występuje też pogląd przeciwny, który w ocenie Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż żadna wykładnia nie może prowadzić do skutków oczywiście sprzecznych z wyraźnym brzmieniem przepisu (contra legem), czy też prowadzić przez wykreowanie nowej, nie wynikającej z gramatycznego brzmienia przepisu, normy prawnej). Wobec braku przepisu prawa materialnego pozwalającego na rozpatrzenie wniosku strony o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu zaliczek alimentacyjnych na rzecz: A.K. , K.K. , K.K.1 – zdaniem Kolegium - należało na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Kolegium jednocześnie wyjaśniło, iż z dokumentów księgowych wynika, że wierzycielki: - J.K. na rzecz: A.K. (KMP [...] /KMP [...]) pobierała zaliczkę alimentacyjną w łącznej kwocie 4.480,00zł w następujących okresach: - od 1 września 2005 do 31 sierpnia 2006 w łącznej wysokości 2.040,00zł; - od 1 września 2006 do 31 sierpnia 2007 w łącznej wysokości 2.040,00zł; - od 1 sierpnia 2008 do 30 września 2008 w łącznej wysokości 400,00zł. - M. K. na rzecz: K.K. (KMP [...]) pobierała zaliczkę alimentacyjną w łącznej kwocie 6.590,00zł w następujących okresach: - od 1 grudnia 2005 do 31 sierpnia 2006 w łącznej wysokości 2.340,00zł; - od 1 września 2006 do 31 sierpnia 2007 w łącznej wysokości 2.040,00zł; - od 1 września 2007 do 30 września 2008 w łącznej wysokości 2.210,00zł; - E.K. rzecz: K.K.1 , (KMP [...] /KMP [....]/) pobierała zaliczkę alimentacyjną w łącznej kwocie 4.440,00 zł w następujących okresach: - od 1 września 2005 do 31 sierpnia 2006 w łącznej wysokości 2.400,00 zł; - od 1 września 2006 do 31 sierpnia 2007 w łącznej wysokości 2.040,00 zł. W związku z tym skarżący zobowiązany był do zwrotu łącznej kwoty 15.510,00 zł x 105% = 16.285,50zł. Na konto zaliczki alimentacyjnej nie przekazano żadnej wpłaty tytułem spłaty zadłużenia, co oznacza, że na koncie dłużnika alimentacyjnego zadłużenie z tytułu zaliczki alimentacyjnej na dzień 20 maja 2025r. wynosi 16.285,50zł. Odnosząc się do pkt 2 zaskarżonej decyzji - odmowy rozłożenia na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz: A.K. , K.K. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż w związku z bezskutecznością egzekucji alimentów skarżącego na rzecz osób uprawnionych: A.K. , K.K. zostały wypłacone świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości zasądzonych alimentów odpowiednio po 300,00 zł i 260,00 zł miesięcznie. Organ przy tym dodał, iż dla przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego należało spełniać określone ustawą przesłanki w tym jedną z nich było spełnianie kryterium dochodowego, które określone było na poziomie: 725,00 zł miesięcznie na osobę. Dalej Kolegium uszczegółowiło, że na rzecz A.K. , pobierane były świadczenia z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 29.400,00 zł w następujących okresach: od 1 października 2008 do 30 września 2009 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2009 do 30 września 2010 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2010 do 30 września 2011 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2011 do 30 września 2012 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2012 do 30 września 2013 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2013 do 30 września 2014 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2014 do 30 września 2015 w łącznej wysokości 3.600,00 zł; od 1 października 2015 do 30.11.2015 w łącznej wysokości 600,00 zł; od 1 grudnia 2015 do 30 września 2016 w łącznej wysokości 3.000,00 zł; od 1 października 2016 do 30.11.2016 w łącznej wysokości 600,00 zł. W związku z powyższym skarżący zobowiązany był do zwrotu należności z tytułu funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 60.600,17zł. Z czego należność główna wynosi kwotę 29.400,00 zł, odsetki ustawowe 31.173,77zł wyliczone na dzień 20.05.2025r. oraz koszty upomnienia 26,40zł. W okresie od 20.05.2009r. do 13.03.2025r. w ramach postępowania komorniczego (KMP[...]) na konto funduszu alimentacyjnego wpłynęły od dłużnika alimentacyjnego wpłaty w wysokości łącznej 17.658,59zł (zaksięgowane tytułem odsetek 15.622,54zł, tytułem kwoty głównej 2.027,25zł, tytułem kosztów upomnienia 8,80zł) i po uwzględnieniu tych wpłat, na koncie dłużnika alimentacyjnego zadłużenie z tytułu funduszu alimentacyjnego na dzień 20 maja 2025r. wynosi 42.941,58zł. (kwota główna 27.372,75zł i odsetki 15.551,23zł, koszty upomnienia 17,60zł). Na rzecz K.K. pobierane były świadczenia z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 12.220,00 zł w następujących okresach: od 1 października 2008 do 30 września 2009 w łącznej wysokości 3.120,00 zł; od 1 października 2009 do 30 września 2010 w łącznej wysokości 3.120,00 zł; od 1 listopada 2014 do 30 września 2015 w łącznej wysokości 2.860,00 zł; od 1 października 2015 do 30 września 2016 w łącznej wysokości 3.120,00 zł. W związku z powyższym skarżący zobowiązany był do zwrotu należności z tytułu funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 25.065,52zł. Z czego należność główna wynosi kwotę 12.220,00 zł, odsetki ustawowe 12.827,92zł wyliczone na dzień 20.05.2025r. oraz koszty upomnienia 17,60zł. W okresie od 28.10.2008r. do 13.03.2025r. w ramach postępowania komorniczego (KMP [...]) na konto funduszu alimentacyjnego wpłynęły od dłużnika alimentacyjnego wpłaty w wysokości łącznej 12.364,34zł (zaksięgowane tytułem odsetek 11.283,19zł, tytułem kwoty głównej 1.072,35zł, tytułem kosztów upomnienia 8,80zł) i po uwzględnieniu tych wpłat, na koncie dłużnika alimentacyjnego zadłużenie z tytułu funduszu alimentacyjnego na dzień 20 maja 2025r. wynosi 12.701,18zł (kwota główna 11.147,65zł i odsetki 1.544,73zł, koszty upomnienia 8,80zł). Powyższe oznacza, że skarżący zobowiązany był do zwrotu w/w należności z tytułu funduszu alimentacyjnego i po uwzględnieniu wpłat dokonanych na konto organu właściwego wierzyciela w ramach postępowań KMP [...] i KMP [...] na dzień 20.05.2025r. zadłużenie wynosiło 55.642,76zł (z czego kwota główna to 38.520,40zł, odsetki 17.095,96zł, koszty upomnienia 26,40zł). Kolegium pokreśliło, że organ I instancji wezwał skarżącego do dostarczenia dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację dochodową, zdrowotną i rodzinną (pisemne oświadczenie o aktualnym źródle dochodu, pisemne oświadczenie z kim prowadzi gospodarstwo domowe, zaświadczenie o dochodach netto za ostatnie 3 miesiące wszystkich pełnoletnich członków rodziny, decyzje przyznające zasiłek z MOPS w przypadku jego pobierania, wysokość ponoszonych opłat za czynsz za ostatnie 3 miesiące, fakturę za energię i gaz za ostatni okres rozliczeniowy lub potwierdzenie zapłaty za energię i gaz za ostatnie 3 miesiące), a także innych dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie prośby oraz wskazanie, czy może on liczyć na pomoc osób z kręgu rodziny w spłacie zobowiązań alimentacyjnych. W odpowiedzi wpłynęło oświadczenie skarżącego następującej treści: gospodarstwo domowe prowadzę sam. Lokal w którym zamieszkuję jest zadłużony za czynsz i energię elektryczną, w trakcie wypowiedzenia umowy przez Urząd Miasta Łodzi. Oświadczam, że jestem zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z powodu choroby i kalectwa brak ofert pracy. Posiadam orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym i poruszam się o kulach. Choruje również na nadciśnienie i kręgosłup. Utrzymuje się z prac dorywczych z portalu OLX, jeżeli coś znajdę to na dwa trzy dni. Jestem osobą samotną i schorowaną i jest mi naprawdę ciężko. Nie pobieram zasiłku z MOPS. Proszę o rozpatrzenie mojego oświadczenia, jest mi naprawdę bardzo ciężko dobrzy ludzie nieraz pomogą. Do oświadczenia załączam dokumenty chorobowe, z PUP, z UMŁ dotyczące mieszkania. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów ustalono, iż strona legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z symbolem 05-R, orzeczenie wydane jest do 31 stycznia 2027r., niepełnosprawność istnieje od wczesnego dzieciństwa, w orzeczeniu wskazane jest odpowiednie zatrudnienie - w warunkach pracy chronionej. Zgłasza również problemy zdrowotne: nadciśnienie, kręgosłup, porusza się o kulach (przedstawił dokumentacje medyczną z okresu 2019-2024). Dalej Kolegium podniosło, że skarżący prowadził od dnia 7 września 2022r. działalność gospodarczą P., która została zawieszona od 1 czerwca 2024r., a swym zakresem obejmowała szereg aktywności, m.in. produkcję pozostałej odzieży wierzchniej, pomoc społeczną z zakwaterowaniem, działalność taksówek osobowych, sprzedaż detaliczną przez domy sprzedaży wysyłkowej lub internet, sprzedaż hurtową odzieży i obuwia, wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych. Posiada licencję na przewóz taksówką 48/2024 ważną do 13 marca 2039r. Konto strony na dzień 5 kwietnia 2024r. posiadało aktywne blokady zajęć egzekucyjnych na łączną kwotę 161.577,91zł. Po zawieszeniu działalności podejmował zatrudnienie w okresie od 4 czerwca 2024r. do 15 sierpnia 2024r. (świadectwo pracy z dnia 14 sierpnia 2024r.), następnie korzystał ze zwolnień lekarskich, miał prawo do zasiłku dla bezrobotnych przyznane na okres 90 dni od 1 grudnia 2024r. do 28 lutego 2025r. Obecnie jak twierdzi utrzymuje się z prac dorywczych podejmowanych na 2-3 dni, dochodów z tego tytułu nie dookreślając, ale nie korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W toku postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających wysokość miesięcznie ponoszonych opłat około mieszkaniowych. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że nie można jednoznacznie wywieść gdzie zamieszkuje, bowiem z dokumentów przedłożonych w sprawie wynika, że skarżący posługuje się 4 adresami: - Ł. ul. [...] (wobec którego to lokalu mieszkalnego było wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego wobec zadłużenia w opłatach - zadłużenie na dzień 20 marca 2024r. wynosiło łącznie z odsetkami 9.147,54zł (należność podstawowa 7.999,43zł) - postępowanie z powództwa Miasta Łódź przeciwko I.K. i G. .o opróżnienie lokalu mieszkalnego zostało umorzone wobec cofnięcia powództwa (postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia z dnia 27 lutego 2025r., sygn. akt [...], adres ten zgłoszony został jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej, która została zawieszona 1 czerwca 2024r.); - Ł., ul. [...] (adres ten wynika m.in. z decyzji z dnia 9 grudnia 2024r. orzekająca o przyznaniu stronie zasiłku dla bezrobotnego, z umowy o pracę z dnia 3 czerwca 2024r., wydruk z CEiGD adres do korespondencji); - S., ul. [...] (adres ten wynika z karty informacyjnej SOR z dnia 9 listopada 2024r. wskazywany jako adres stały); - Łódź, ul. Wdzięczna 8 m. 14 (adres ten wynika z oświadczenia "wykaz majątku" z dnia 5 listopada 2022r. wskazywany jako adres do korespondencji, z pisma komornika o zajęciu zasiłku dla bezrobotnych z dnia 4 października 2022r., z formularza ZUS ZŁA z 6 sierpnia 2024 i 19 sierpnia 2024, umowa najmu lokalu - pokoju mieszkalnego z dnia 3 czerwca 2024r. z czynszem najmu 900,00zł miesięcznie plus proporcjonalne opłaty związane z lokalem). Ponadto Kolegium zważyło, że skarżący spłaca również zadłużenie wobec Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego w kwocie 2 razy po 100,00zł miesięcznie (zadłużenie łączne 15.828,34zł, decyzje ZUS z dnia 18 lutego 2025r. w związku ze sprawami KMP [...] i [...], postępowania egzekucyjne w tym zakresie zostały zawieszone). Kolegium wskazało, że złożone dokumenty świadczące o sytuacji rodzinnej, dochodowej i zdrowotnej strony zostały ocenione jako niedające podstawy do rozłożenia na raty żądanej do zwrotu należności wypłaconych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Sytuacja dochodowa dłużnika w postępowaniu dotyczącym rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z samego założenia jest analizowana przy uwzględnieniu faktu, że dłużnicy alimentacyjni co do zasady są osobami borykającymi się z trudnościami finansowymi. Sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o zastosowanie tej ulgi nie wyróżniła go spośród innych dłużników alimentacyjnych. Obecna sytuacja dłużnika wynika z jego zaniedbań, które miały miejsce przed kilku i kilkunastu laty, a nie jest następstwem pojawienia się zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych, i obecnie dłużnik ten ponosi tego negatywne konsekwencje, a okoliczności te zawsze przemawiają za odmową rozłożenia na raty. Sytuacja skarżącego nie jest wyjątkowa, brak majątku czy brak stałego dochodu i utrzymywanie się z dochodów z prac dorywczych - nie są czymś wyjątkowym w społeczeństwie w Polsce. Automatycznie też nie można uznać jako przesłanki uzasadniającej rozłożenie na raty należności samego wieku strony (rocznik 1964) czy zgłaszanej niepełnosprawności orzeczonej czasowo, bowiem te nie zwalniają z obowiązku alimentacyjnego (obowiązek alimentacyjny wobec dzieci spoczywa bowiem na rodzicach niezależnie od ich zamożności, a nie na organach państwa), a tym bardziej nie zwalniają ze spłaty świadczeń wypłaconych osobie uprawionej w związku z bezskutecznością alimentów od dłużnika alimentacyjnego (zwrot należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego i zaliczki alimentacyjnej jest oczywistą konsekwencją uchylania się od zobowiązań alimentacyjnych względem dziecka), a w interesie fiskalnym Państwa jest dochodzenie zwrotu należności w jak najszybszym czasie. Kolegium wyjaśniło, że żądanie zwrotu kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie może być postrzegane jako dodatkowa uciążliwość czy kara, ale jako prosty zwrot kwoty świadczeń wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej przez organ właściwy wierzyciela, powstałych wskutek niedopełnienia przez Stronę obowiązku alimentacji własnych dzieci. Zdaniem Kolegium, rozstrzygając sprawę organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż na przeszkodzie rozłożenia na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz: A.K. , K.K. , stoi przede wszystkim fakt posiadania przez stronę niespłaconych zobowiązań wobec Skarbu Państwa z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na rzecz ww. osób i K.K. na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej, bowiem ewentualne rozłożenie na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dwójki dzieci A.K. i K. K. powodowałoby skierowanie do komornika sądowego jedynie wniosku o zawieszenie prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego w sprawie z wniosku o rozłożenie na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz w/w dzieci. Natomiast nie spowodowałoby skierowania do komornika sądowego wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie z wniosku o rozłożenie na raty kwoty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na rzecz: A.K. , K.K. , K.K.1 ; a zadłużenie z tego tytułu wynosi 16.285,50zł, (nie wspominając już o dochodzeniu zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz dziecka K.K.1 przez Burmistrza Konstantynowa Łódzkiego). W rezultacie komornik sądowy w dalszym ciągu dokonywałby potrąceń z pozyskanych dochodów tytułem spłaty wypłaconych zaliczek alimentacyjnych - do wysokości przewidzianej prawem, a skarżący natomiast zostałby zobligowany do uiszczenia miesięcznej raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z pozostałej po potrąceniach części dochodów, co nie jest niewątpliwie w jego interesie. Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w art. 28 ust. 2 w/w ustawy, gdzie wskazana jest kolejność zaspakajania kosztów egzekucyjnych w przypadku wyegzekwowania kwot od dłużnika alimentacyjnego. Ponadto Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że biorąc pod uwagę kwotę zadłużenia, rozłożenie przedmiotowej należności na raty w wysokości 100,00zł - 200,00zł miesięcznie byłoby niemożliwe do zamknięcia w jakiejkolwiek ramie czasowej i nigdy nie doprowadziłoby do spłaty przedmiotowej należności, ponieważ miesięczny przyrost odsetek ustawowych za opóźnienie przewyższa 200,00zł. Dlatego też zaproponowany przez stronę układ ratalny jest ekonomicznie nieuzasadniony i nie jest do przyjęcia z punktu widzenia interesu budżetu Państwa, a tym samym interesu publicznego. Dostrzec też należy, że organ I instancji dokonał hipotetycznej kalkulacji ustalenia wysokości raty na poziomie 500zł miesięcznie, co uczyniło okres dochodzenia spłaty należności powyższej 20 lat, a dopiero rata na poziomie 700zł miesięcznie spowodowałaby okres dochodzenia spłaty w przeciągu 10 lat, co jest również okresem bardzo długo rozłożonym w czasie i nie jest w interesie budżetu Państwa odstąpienie od prowadzenia egzekucji należności z tytułu świadczeń wypłaconych na rzecz osób uprawnionych. Dodatkowo Kolegium wyraziło stanowisko, iż sytuacja skarżącego nie jest wyjątkowa, nie ciąży na nim już obowiązek alimentacyjny i nie ma on na utrzymaniu innych osób, nie został wykluczony z rynku pracy, a zważając jaką działalność gospodarczą prowadził ma szerokie możliwości zarobkowania i nadto uzyskuje dochody z prac dorywczych, których wysokości nie dookreśla, ale te pozwalają mu choćby na wynajem lokalu mieszkalnego i utrzymanie się, a dodać należy, że nie korzysta z pomocy społecznej, a także na spłatę należności względem ZUS. W ocenie Kolegium okoliczności te dają podstawę do twierdzenia, że strona posiada nieujawnione źródła dochodu, a to przemawia za negatywnym rozpatrzeniem jej wniosku. Nadto sytuacja ta daje gwarancję do spłaty należności teraz i w przyszłości i należy dokonywać potrąceń z każdego dochodu strony w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości. Dotychczas dłużnik alimentacyjny nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego wobec własnych dzieci i dobrowolnie nie spłacał kwot należności wynikających z wypłaty świadczenia z funduszu alimentacyjnego i zaliczki alimentacyjnej, a wyegzekwowane kwoty pochodzą z potrąceń otrzymywanych w wyniku postępowania egzekucyjnego. W tym przypadku rozłożenie zadłużenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń nie jest w interesie fiskalnym Państwa, skutkowałoby umorzeniem prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co byłoby nagrodą dla dłużnika alimentacyjnego za jego naganne zachowanie wobec własnych dzieci i mogłoby być odebrane jako forma zachęcenia innych osób nierealizujących obowiązku alimentacyjnego utrzymania własnych dzieci, a który to obowiązek przejął Skarb Państwa, do postępowania w ten sam sposób, co byłoby niesprawiedliwe dla większej części społeczeństwa, która przejęła dotychczas ciężar realizacji obowiązku alimentacyjnego skarżącego poprzez wypłatę świadczeń osobom uprawnionym, nader też niesprawiedliwe wobec rodziców samotnie wychowujących dzieci, którzy podejmują się trudu realizacji zobowiązań wobec własnych dzieci niezależnie od ponoszonego wysiłku i podejmowanych wyrzeczeń oraz bez względu na posiadany stan majątkowy. Rozłożenie na raty zaległych należności wraz z odsetkami w sytuacji, gdy istnieje możliwość prowadzenia skutecznej egzekucji z każdorazowo uzyskanego dochodu strony byłoby niewychowawcze i powodowało niemożność wcześniejszego, ale i tak nadmiernie już rozłożonego w czasie odzyskania przez budżet Państwa należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego i zaliczki alimentacyjnej. Rozłożenie na dalsze raty nie jest też w interesie samego strony, bowiem należności wypłacone z funduszu alimentacyjnego powiększane są o odsetki ustawowe za opóźnienie, które są naliczane do dnia spłaty włącznie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału Kolegium stwierdziło, iż sytuacja zdrowotna strony może i jest trudna, to jednak nie pozwala na wyjątkowe potraktowanie dłużnika. Z doświadczenia życiowego i praktyki orzeczniczej wynika, że osoby legitymujące się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności bądź posiadające orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, czy też ze zdiagnozowanymi chorobami - nawet przy wielości schorzeń i będące pod opieką poradni specjalistycznych - są osobami aktywnymi zawodowo bądź korzystają ze swoich uprawnień związanych z ubezpieczeniem społecznym albo świadczeń dla osób niepełnosprawnych. Załączone karty informacyjne dotyczące stanu zdrowia strony świadczą o podejmowanej diagnostyce i procesie diagnostyczno-leczniczym i przemawiają za stwierdzeniem, że może nastąpić poprawa stanu zdrowia strony, za tym też przemawia orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na określony czas, a to oznacza, że przy właściwym leczeniu i higienicznym trybie życia - strona jest w stanie podjąć aktywność zawodową i dokonywać spłat powstałego zadłużenia teraz i przyszłości, co również nie przemawia za rozłożeniem na raty należności. Nadto podkreślić należy, iż w sytuacji zmiany okoliczności faktycznych, pogorszenia się stanu zdrowia skutkującego wykluczeniem z rynku pracy czy uzyskania orzeczenia o pełnej i stałej niezdolności do pracy, strona będzie mogła ponownie wystąpić z wnioskiem o udzielenie mu ulgi przewidzianej art. 30 ust. 2 przedmiotowej ustawy, która to kwestia będzie wówczas przedmiotem odrębnego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G.K. ponowił zarzuty przedstawione w odwołaniu: - naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 27 ust. 1 i 1a, art. 30 ust. 2, art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz art. 12 ust. 1 ustawy o postępowaniu w stosunku do dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej i materialnej dłużnika alimentacyjnego w sytuacji, gdy jego sytuacja pozwala na zastosowanie instytucji rozłożenia na raty długu alimentacyjnego. - naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 76 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej i materialnej dłużnika alimentacyjnego, w sytuacji gdy jego sytuacja pozwala na zastosowanie instytucji rozłożenia na raty długu alimentacyjnego, a także nie wzięcia pod uwagę decyzji w zakresie rozłożenia długu alimentacyjnego, którą wydał w stosunku do dłużnika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 20 sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 maja 2025 r. umarzającą postępowanie administracyjne w części dotyczącej rozłożenia na raty kwoty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych i jednocześnie odmawiającą rozłożenia na raty pozostałej do spłaty kwoty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Podstawą prawną prowadzonego postępowania był art. 30 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 438 ze zm.) (dalej: ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów), zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną (ust. 2). Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3). Użyte w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów słowo "może" oznacza, że decyzja wydana w oparciu o wspomnianą regulację jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści. Wypada podkreślić, iż element uznaniowości nie polega na tym, że wydana decyzja polega na dowolności działania organu. W konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcie może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona poprzez wskazanie, dlaczego dokonano takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Natomiast sądowa kontrola decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego obejmuje przede wszystkim zbadanie, czy organ procedując nad sprawą w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i czy wszechstronnie zbadał okoliczności mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie należy przypomnieć, że skarżący posiadał zobowiązania alimentacyjne dotyczące trojga dzieci, z tym że w stosunku do A., K. i K. K. wypłacono zaliczki alimentacyjne (do spłaty łącznie pozostało 16 285,50 zł), natomiast w stosunku do A.i K. K. wypłacono świadczenia alimentacyjne (do spłaty łącznie z odsetkami zostało około 55 642,76 zł). Decyzją ZUS (jako likwidatora Funduszu Alimentacyjnego) z 25 lutego 2025 r. na wniosek skarżącego rozłożono na raty należność z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Decyzja ta zalega w aktach administracyjnych. We wniosku z 4 kwietnia 2025 r. (data wpływu: 9 kwietnia 2025 r.), który wpłynął do organu I instancji 9 kwietnia 2025 r., skarżący złożył propozycję spłaty długu powołując sygnatury akt komorniczych: - [...](zaliczka alimentacyjna dla K. K.1); - [...](zaliczka alimentacyjna oraz świadczenie alimentacyjne dla A. K.); - [...] (zaliczka alimentacyjna oraz świadczenie alimentacyjne dla K. K.). Biorąc pod uwagę powołaną wyżej decyzję ZUS, treść wniosku z 4 kwietnia 2025 r. oraz wcześniej toczące się przed organem I instancji na wniosek skarżącego postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 10 lutego 2025 r., w ocenie Sądu organ I instancji słusznie uznał, że intencją skarżącego jest złożenie do Prezydenta Miasta Łodzi wniosku o rozłożenie na raty należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz: A.K., KK, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz o rozłożenie na raty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na rzecz: A.K., K.K., K.K.1 na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. W kontrolowanej sprawie organy słusznie podkreśliły, że zaliczka alimentacyjna była wypłacana na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Ustawa ta obowiązywała do dnia 30 września 2008 r. Jak słusznie wywiódł także organ II instancji z przepisów przejściowych nowej ustawy, ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wynika, że dotychczasowe przepisy, tj. przepisy ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej mają zastosowanie jedynie do spraw o zaliczki alimentacyjne do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie ustawy (art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów), spraw o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów) i egzekucji należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów). Organ II instancji słusznie uznał, że sprawa o umorzenie lub rozłożenie na raty świadczeń z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w przepisach przejściowych nowej ustawy. Z tego też względu nie może być rozpatrywana na podstawie dotychczasowych przepisów. Organy przeanalizowały także możliwość rozłożenia na raty zaliczki alimentacyjnej na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów słusznie dochodząc do wniosku, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku dłużników alimentacyjnych posiadających zaległości z tytułu zaliczki alimentacyjnej, bowiem przepis ten dotyczy jedynie zasad umarzania świadczeń, odraczania terminu płatności bądź rozłożenia na raty świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, których podstawą wypłaty są przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Organy doszły więc do wniosku, że wobec braku przepisu prawa materialnego pozwalającego na rozpatrzenie wniosku strony o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu zaliczek alimentacyjnych na rzecz: A. K., K. K., K.K.1 – postępowanie należało na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe. Organy nie dostrzegły jednak, że takim przepisem jest art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.) upoważniający ZUS jako likwidatora Funduszu Alimentacyjnego min. do rozłożenia na raty należności likwidowanego funduszu z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu, który to przepis stanowił podstawę wydanej już uprzednio skarżącemu decyzji przez ZUS. Organy prawidłowo powinny wskazać, że brak jest przepisu prawa upoważniającego Prezydenta Miasta Łodzi do rozpatrzenia wniosku strony o rozłożenie na raty zadłużenia z tytułu zaliczek alimentacyjnych, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym i prowadzi do konieczności jego umorzenia. Mimo jednak, że uzasadnienia decyzji w tym zakresie okazały się nieprawidłowe to rozstrzygnięcie organów w tym zakresie było właściwe. Skarga w tym zakresie nie zasługuje więc na uwzględnienie. W odniesieniu zaś do odmowy rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci K.i A.K. organy miały podstawę do rozstrzygania na mocy art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami za opóźnienie. W judykaturze przyjmuje się, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie jakichkolwiek należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wszelkiego zatem rodzaju zwolnienia z tego obowiązku mają charakter wyjątkowy i powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający, bowiem obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka, poprzez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowywanie czy edukację. Dobro dziecka jest wartością najwyższą i podlega konstytucyjnej ochronie ze strony państwa (art. 72 Konstytucji RP). Fakt wypłaty przez państwo świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby małoletniej z tytułu zasądzonych alimentów nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku alimentacji wobec własnego dziecka. Każde natomiast umorzenie zadłużenia alimentacyjnego powoduje przerzucenie na wszystkich członków społeczeństwa kosztów utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., I OSK 611/16, LEX nr 2464367, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sytuacja dochodowa, rodzinna i zdrowotna dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń powinna wyróżniać go spośród innych dłużników alimentacyjnych. Dokonując oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika, o której mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, należy mieć na uwadze nie tylko aktualną sytuację dłużnika, lecz także należy ocenić, czy istnieją widoki na poprawę jego sytuacji w przyszłości (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., I OSK 9/19, LEX nr 3034315, CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że również w zakresie odmowy przez organy rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci K. i A.K. , w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Najbardziej znaczące jest to, że skarżący może pracować w warunkach chronionych, pomimo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, i rzeczywiście podejmuje prace dorywcze, a zaprezentowana przez skarżącego propozycja rozłożenia na raty nie jest uzasadniona ekonomicznie, bowiem narastanie odsetek miałoby szybsze tempo niż spłata należności. Organy w uzasadnieniach decyzji przedstawiły szczegółowo sytuację dochodową i rodzinną skarżącego oraz wskazały powody uznania, że nie zachodzą podstawy do umorzenia należności. Jednocześnie rozważyły interes społeczny (publiczny) oraz słuszny interes strony, o których mowa w art. 7 k.p.a. W motywach wydanych decyzji wyjaśniły na czym polegało pierwszeństwo interesu publicznego w konflikcie ze słusznym interesem strony, prowadzące do odmowy umorzenia skarżącemu zadłużenia. Prawidłowo ustalono wysokość zobowiązań skarżącego, jego aktualne dochody, stan zdrowia, a także sytuację finansową i życiową. Sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącego jest trudna, jednakże nie na tyle, aby w sposób trwały uniemożliwić mu podejmowanie działań zmierzających do jej poprawy w celu wywiązywania się z ciążącego na nim obowiązku zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Powyższe prowadzi do wniosku o słuszności stanowiska organów w zakresie odmowy skarżącemu rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Mając na uwadze wszystkie powołane okoliczności sprawy, w ocenie Sądu, organy w kontrolowanej sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i rozważyły wszystkie ustalone okoliczności sprawy i w konsekwencji powyższego wydały prawidłowe decyzje. Reasumując stwierdzić należy więc, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. IB