II SA/Ol 282/22

Dnia 12 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 roku sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 5 stycznia 2021 r., do Urzędu Gminy Prostki wpłynął wniosek M. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1MW na działce nr [...], obręb [...] P., gmina P. We wniosku przedstawiono charakterystykę planowanej instalacji i związanej z nią zabudowy. Decyzją z dnia 17 września 2021 r., Wójt Gminy Prostki (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Wójt"), po rozpatrzeniu wniosku Spółki, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW i wskazał: 1. Ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy – instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2020 r., poz. 261 z późn. zm.; aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 1378), dalej jako: "u.o.z.e."; 2. Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu – budowa i montaż paneli fotowoltaicznych oraz realizacja niezbędnej infrastruktury technicznej; 3. Ustalenia dotyczące warunków i szczególnych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – m.in. wskazano montaż paneli fotowoltaicznych w maksymalnej liczbie 3333 sztuk, na konstrukcji wsporniczej o wysokość od 1 do 4 m ponad poziom terenu; panele nachylone pod kątem od 15 do 35 º, skierowane w stronę południową; wykonanie instalacji energetycznej pomiędzy panelami, inwerterami, stacją trafo i linią elektroenergetyczną; montaż inwerterów o konstrukcji wsporniczej w maksymalnej liczbie 20 sztuk; wykonanie kontenerowej stacji transformatorowej o mocy do 1250 kVa-0,4/15 kV o określonych wymiarach; podano również maksymalną powierzchnię zabudowy 2,2 ha; nakazano realizację inwestycji na warunkach określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 listopada 2020 r. oraz zobowiązano wnioskodawcę do uzyskania warunków urządzenia drogi gminnej i uzyskania stosownego tytułu prawnego do dz. nr [...] w obrębie P.; teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami objętymi formami ochrony, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; teren położony jest na terenie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] – Pradolina Rzeki B.; na działce objętej inwestycją nie występują ograniczenia wynikające z ochrony dziedzictwa kulturowego. 4. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik Nr 1 do decyzji; 5. Inne warunki i zalecenia wynikające z prawa materialnego, mające wpływ na rozwiązania projektowe inwestycji – projektowana inwestycja powinna być realizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania w sprawie. Podano, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego Wójt Gminy Prostki wydał w dniu 27 listopada 2020 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1MW na działce o numerze ewid. [...] w obrębie [...] P., gm. P., w której określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oraz stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono, że przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a granice analizowane obszaru wyznaczono na kopii mapy zasadniczej. Wskazane we wniosku zamierzenie inwestycyjne, obejmujące budowę i montaż paneli fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. u.o.z.e. Zgodnie więc z art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm.; aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 503), dalej jako: "u.p.z.p.", w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. Podano, że wyniki analizy wskazują, że przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., a żadna ze stron postępowania w jego toku nie zgłaszała uwag. Ostatecznie podano, że projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, tj. Starostą Powiatu Ełckiego w zakresie ochrony gruntów rolnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie RZGW w Białymstoku – Zarząd Zlewni w Augustowie w zakresie melioracji wodnych, Marszałkiem Województwa Warmińsko-Mazurskiego w zakresie udokumentowanych wód poziemnych oraz z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Olsztynie w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniósł K. L. (dalej jako: "skarżący", "strona"), podnosząc brak zgody na wykonanie inwestycji, która naruszy jego prawo, jako osoby sąsiadującej z działkami, na którym ma być wykonana inwestycja. Podniósł, że w pierwszym zawiadomieniu pominięto działkę o nr [...], która znalazła się już w rozstrzygnięciu decyzji, co stanowi brak szacunku do jego osoby. Wskazał, że właściciel działek, na których ma być wykonana inwestycja już przed wydzierżawieniem wiedział o zamiarach dzierżawcy i w tym celu wykonał wycinki drzew. Zarzucił Wójtowi zignorowanie go, gdy informował Urząd o tej sprawie i dodał, że "znajdujemy się na terenie Natura 2000", co powinno być brane pod uwagę. Po przeprowadzeniu postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, decyzją z dnia [...] r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Jednocześnie ustawodawca określił wyjątki od tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", a jeden z nich jest wskazany w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z powyższego wprost więc wynika, że w aktualnym stanie prawnym nie ma potrzeby wykazania w analizie, czy instalacja fotowoltaiczna spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa, czy też nie. Z treści zmienionego przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wynika bowiem wprost, iż do instalacji odnawialnego źródła energii przepisów art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się. Podkreślono, że sporządzona analiza jest prawidłowa i wystarczająca, inwestycja nie wymaga wprowadzenia zmiany klasyfikacji gruntów, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi i zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Wójt Gminy wydał decyzję z dnia 27 listopada 2020 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na działce nr [...] w obrębie [...] P. Skargę na ww. decyzję Kolegium wniósł skarżący, zarzucając jej: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. Art. 61 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p., poprzez uznanie, że do planowanej farmy fotowoltaicznej ma zastosowanie art. 2 pkt 13 u.o.z.e., w sytuacji, gdy moc powstającej farmy (do 1000 kW) nie pozwala na objęcie przedsięwzięcia dyspozycją tego przepisu; planowana farma ma charakter zabudowy przemysłowej, co przesądza przepis § 3 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), dalej jako: "rozporządzenie", co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że organy nie są zobowiązane badać przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p.; 2. Art. 2 pkt 13 u.o.z.e., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa inwestycja spełnia definicję powołanego przepisu w sytuacji, gdy wykładnia celowościowa, poparta orzecznictwem NSA stanowi, że z ograniczenia wymagań przewidzianych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. mogą skorzystać jedynie instalacje fotowoltaiczne o mocy do 100 kW. II. Naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść zaskarżonych decyzji, tj.: 1. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 w zw. Z art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, zgromadzenia i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego oraz dokonania jego wszechstronnej oceny, a w szczególności braku rozpatrzenia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie spełnia warunków do uznania jej za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z uwagi na swoja wielkość i moc produkcyjną 1000 kW, planowaną farmę fotowoltaiczną należy uznać za urządzenie produkcji przemysłowej, czyli zakład produkcyjny, a nie urządzenie infrastruktury technicznej. Wobec tego, brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Dodano, że budowa elektrowni fotowoltaicznej doprowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji rolniczej, na funkcję przemysłową, bowiem za taką należy uznać produkcję energii. Powołując stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wskazano, że stosowanie przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji oraz w zmienionej treści powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy, normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 100 kW. Ostatecznie skonstatowano, że skoro w sprawie nie miał zastosowania wyjątek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z., to uzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, poprzez brak wszechstronnej analizy materiału dowodowego w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p., których istnienia organy w ogóle nie badały, wychodząc z błędnego założenia, że nie mają one zastosowania w sprawie. Nie ma wątpliwości, że działka na której planowana jest inwestycja jest gruntem rolnym, nie graniczy ona z terenem, na którym posadowiona jest instalacja fotowoltaiczna, a budowa instalacji w tym miejscu winna być określona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 z późn.zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest więc ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Z tego względu wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dla wydania takiej decyzji – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Jednak w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Art. 2 pkt 13 u.o.z.e. stanowi natomiast, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 u.o.z.e. odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów; Niewątpliwie projektowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1M W wraz z infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii w postaci urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. W ocenie tutejszego Sądu, nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi, iż planowana elektrownia fotowoltaiczna ze względu na swoją wielkość stanowi urządzenie produkcji przemysłowej. Wyjaśnić skarżącemu w tym miejscu należy, że w zakresie wykładni pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej", na gruncie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wykształciły się dwie przeciwstawne linie orzecznicze. Zgodnie z pierwszą z nich, interpretacja pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, w tym urządzeń energetycznych, powinna uwzględniać rozwój w energetyce odnawialnych źródeł energii. Dlatego też przy dokonywaniu wykładni pojęcia "urządzenie elektryczne", jako urządzenie infrastruktury technicznej, na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy konieczne jest zastosowanie wykładni funkcjonalnej i dynamicznej, uwzględniającej: po pierwsze cel, jakiemu ma służyć odwołanie się w tym przepisie do tego pojęcia; po drugie uwzględniającej, że następuje ewolucja techniczna i technologiczna urządzeń elektrycznych i coraz większy procent energii jest wytwarzany ze źródeł odnawialnych. Skoro więc elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., to brak jest podstaw do odmiennego traktowania instalacji fotowoltaicznej. W ramach drugiej, przeciwstawnej linii orzeczniczej podkreśla się, że realizacja inwestycji polegającej na budowie systemu fotowoltaicznego prowadzi w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z przeważającej funkcji na funkcję przemysłową. Za taką bowiem uznać należy produkcję (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej. Realizacja tej inwestycji spowoduje zatem zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmienia jego funkcję. Spowoduje, że powstaje teren zabudowany, wykorzystywany dla celów produkcyjnych, związanych z produkcją (wytwarzaniem) energii elektrycznej. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA) stanowisko, które wyklucza urządzenia wytwarzające energię – elektrownie fotowoltaiczne – z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., znajduje potwierdzenie w nowelizacji tego przepisu dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524). Na mocy art. 4 pkt 2 ustawy nowelizującej, zmieniającej m.in. ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z dniem 29 grudnia 2019 r. instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r., dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii, obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Zważywszy, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 ppkt a) u.o.z.e. farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii, to brak jest podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Podkreślić należy, że zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nastąpiła 29 sierpnia 2019 r. Z tym dniem treść ww. przepisu została rozszerzona przez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy zdezaktualizowała zatem rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Brzmienie powyższego przepisu jest jednoznaczne i odpowiada celom ustawy (wyrok WSA w Olsztynie z 31 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 7/22 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 23 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 893/21 – CBOSA). Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi bez wątpienia instalację odnawialnego źródła energii. Dlatego należy przyjąć, że elektrownia słoneczna, tj. wytwarzająca energię elektryczną ze źródła odnawialnego, instalacja fotowoltaiczna o mocy przekraczającej 100 kW, nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., ale w aktualnym stanie prawnym samoistnie stanowi wyjątek o którym mowa w tym przepisie. Tego typu uznanie rodzi zaś dalsze konsekwencje, w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zasadnie zatem organy orzekające w sprawie pominęły te regulacje przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe, za niezasadny należy uznać również zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów procesowych, poprzez nierozpatrzenie przez organy zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p., a stanowisko to znajduje swoje poparcie w literaturze przedmiotu (por. A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021). Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem, że budowa instalacji fotowoltaicznej na przedmiotowej działce winna być określona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Stosownie do art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu w studium ustala się ich rozmieszczenie. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Trzeba mieć jednak na uwadze przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p., według którego ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Działka inwestycyjna w niniejszej sprawie nie jest objęta planem miejscowym, a decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydawana jest na podstawie przepisów odrębnych, które zostały uwzględnione przez organy orzekające w sprawie. Reasumując stwierdzić należy, że zapadłe w sprawie decyzje odpowiadają prawu, a tutejszy Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Planowana inwestycja spełnia wszystkie niezbędne wymogi prawne w zakresie uzbrojenia terenu, dopuszczalnej klasy gruntów rolnych pod zabudowę, niezbędnych uzgodnień oraz jest zgodna z decyzją Wójta Gminy Prostki z dnia 27 listopada 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.