II SA/Ol 70/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego oddala skargę.

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 18 czerwca 2019 r., spółka A wystąpiła do Prezydenta A z wnioskiem o wydanie pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego bez zmiany funkcji użytkowej budynku przy ul. A w A. Prezydent (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia inwestorowi pozwolenia na przebudowę wskazanego we wniosku budynku. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie decyzją z "[...]" organ I instancji ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego bez zmiany funkcji użytkowej budynku przy ul. A w A, na działce nr "[...]" obręb A. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że nie doprowadzono projektowanej inwestycji do zgodności z Uchwałą Nr "[...]" Rady Miasta z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. A, południową granicą Lasu Miejskiego i brzegiem Rzeki A, w rejonie skrzyżowania ulic A i B w A, pod względem funkcji budynku. Wnioskowany budynek podlegający przebudowie znajduje się na terenie objętym Uchwałą Nr "[...]" Rady Miasta, w którym oznaczono go symbolem "[...]". Powyższy plan dla terenu "[...]" ustala przeznaczenie na usługi pomocy społecznej, ochrony zdrowia, w tym ośrodki i zakłady opiekuńcze. Wskazano, że dotychczas budynek ten nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie jako budynek wielorodzinny i nigdy jako taki faktycznie nie funkcjonował. Podniesiono również, że wnioskodawca wyjaśnił, iż wymaganą ilość miejsc postojowych przewidziano zgodnie z zapisami planu miejscowego na terenie "[...]". Jest to nie wystarczające, gdyż wymagane jest wskazanie miejsc postojowych mogących obsłużyć projektowaną inwestycję lub wykazanie, że teren przewidziany w planie miejscowym umożliwia zaspokojenie potrzeb w miejsca parkingowe, z zapewnieniem, że będą one zarezerwowane wyłącznie dla tej konkretnej inwestycji. Nadto w części elewacji zachodniej, która zlokalizowana jest na granicy działki, projektowane są nowe okna, które nie spełniają § 12 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pod względem odległości od granicy działki. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie, a skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. Przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez: niewyjaśnienie stanu sprawy (w aspekcie faktycznym i prawnym) w sposób wszechstronny, w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, oraz dokonywanie ustaleń na podstawie wybiórczo wybranego i zgromadzonego materiału dowodowego, co przejawia się w: a. niewzięciu pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt. II SA/OI 505/18, w którym sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w przedmiocie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej: § 3 ust. 1 pkt 9; § 8 pkt 9; § 13 pkt 6; § 13 pkt 11 lit. c) oraz - postanowienia dotyczące przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: "[...]" (dalej również jako: MPZP), a więc terenów objętych wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o udzielenie pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku; b. niewzięciu pod uwagę stanu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej nieruchomości, tj. okoliczności, że mający podlegać zainwestowaniu obiekt jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (wypis z kartoteki budynków z 26.02.2018 r. oraz wypis z rejestru gruntów z dnia 26.02.2018 r.); 2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ I instancji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się na pismo B z 23.06.2020 r., z którym skarżąca nie miała możliwości się zapoznać i przedstawić własnych argumentów w tej sprawie. Co więcej, wysyłając do pełnomocnika skarżącej zawiadomienie z dnia 5.08.2020 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się przez strony postępowania, organ nie odczekał na uzyskanie informacji o odbiorze tego dokumentu przez pełnomocnika skarżącej, lecz zaledwie po upływie 7 dni od jego sporządzenia, automatycznie wydał negatywną decyzję ("[...]"), czym w sposób rażący naruszył fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego. I. Przepisów prawa materialnego tj.: 1. nieprawidłowej wykładni § 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegającej na uznaniu przez organ I instancji, że nowe okna w elewacji zachodniej budynku nie spełniają pod względem odległości od granicy działki wymogów z § 12 cyt. rozporządzenia. Organ I instancji nie wskazał jednostki redakcyjnej powyższego przepisu w decyzji, choć z jej uzasadnienia wynika, że chodzi o § 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia. Tymczasem w kontekście definicji "działki budowlanej" określonej w § 3 pkt. 1a cyt. rozporządzenia przepis nie precyzuje, w której części "działka budowlana" to fragment nieruchomości należącej do inwestora i odległości budynku od granicy takiej "działki budowlanej". 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, albowiem organ powinien, zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego bez zmiany funkcji użytkowej w związku ze stwierdzeniem przez WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt. II SA/OI 505/18, nieważności uchwały w części obejmującej: § 3 ust. 1 pkt 9; § 8 pkt 9; § 13 pkt 6; § 13 pkt 11 lit. c) oraz - postanowień dotyczących przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: "[...]", a więc terenów objętych zaskarżoną decyzją. 3. art. 21 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu inwestora dysponowania prawem własności na cele budowlane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Wojewody inwestor nie wypełnił zapisów planu w zakresie ilości miejsc postojowych, ani nie wykazał, iż istnieją one na wskazanym terenie "[...]". Z akt sprawy wynika, iż teren oznaczony symbolem "[...]" (działka nr "[...]") jak i teren oznaczony symbolem "[...]" (działka nr "[...]") jest własnością spółki B, która to spóła dla ww. nieruchomości nie udzieliła inwestorowi uzgodnienia ani nie wyrażała zgody na budowę miejsc postojowych czy parkingów. Co do naruszenia przez inwestora § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ II instancji stanął na stanowisku, iż odległości wynikające z tego przepisu nie zostały przez inwestora spełnione. Wskazano, że organy Państwowej Straży Pożarnej rozstrzygają w ramach swojej kompetencji w zakresie m.in. przepisów wynikających z § 271, § 272 warunków technicznych. Skargę na decyzję Wojewody wywiodła spółka A (skarżąca), wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. Przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez: niewyjaśnienie stanu sprawy (w aspekcie faktycznym i prawnym) w sposób wszechstronny, w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, oraz bezkrytyczne powielenie i przyjęcie za własne ustaleń organu I instancji na podstawie wybiórczo wybranego i zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji, co przejawia się w szczególności w tym, że: a. organ II instancji, w kontekście mieszkaniowej funkcji budynku, nie wziął pod uwagę stanu wynikającego z ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej nieruchomości, tj. okoliczności, że mający podlegać zainwestowaniu obiekt jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym (wypis z kartoteki budynków z 26.02.2018 r. oraz wypis z rejestru gruntów z 26.02.2018 r.), a jednocześnie organ przyjął za wiarygodne jedynie oświadczenia złożone przez jednostki podlegające bezpośrednio hierarchicznej władzy organu I Instancji (Prezydentowi) - Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami oraz spółki B, której jedynym wspólnikiem jest Gmina A działająca w tym zakresie wyłącznie przez Prezydenta A; b. organ II instancji (analogicznie jak organ I instancji), nie wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt. II SA/OI 505/18, którym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w przedmiocie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej: § 3 ust. 1 pkt 9; § 8 pkt 9; § 13 pkt 6; § 13 pkt 11 lit. c) oraz - postanowienia dotyczące przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: "[...]" (dalej również jako: MPZP), a więc terenów objętych wnioskiem Inwestora o wydanie decyzji o udzielenie pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku; c. organ II instancji całkowicie pominął w swoim rozstrzygnięciu okoliczność, że spółka B jest zobligowana do działania zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Spółka B jako spółka w 100% gminna, posiada szczególny status. Charakter realizowanych przez nią działań nie jest wyłącznie komercyjny (nastawiony na zysk), jak w przypadku innych spółek prawa handlowego. Organ II instancji pominął fakt, że B - jako podmiot całkowicie zależny od organu I instancji - powinna realizować postanowienia zawarte w prawie miejscowym w zakresie w jakim dotyczą one nieruchomości pozostającej w jej władaniu. Plan miejscowy przewiduje możliwość lokalizacji miejsc postojowych na tej nieruchomości zaś obowiązkiem B było wykonanie tego obowiązku wynikającego z planu miejscowego w imię realizacji woli wspólnoty mieszkańców (Gminy A) wyrażonej w planie. Działania spółki B, a za nimi Prezydenta A a wreszcie Wojewody, stoją w rażącej sprzeczności z normami przyjętymi przez Gminę A w planie miejscowym. 2. art. 7a, 9 oraz 10 § 1 k.p.a. poprzez: a. naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, co przejawia się w tym, że organ II instancji przyjął tendencyjną i jednostronną interpretację postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie w jakim zaskarżoną decyzją nie wyrażono zgody na zaprojektowanie okien w istniejącej legalnie ścianie budynku, przy zachowaniu norm rozporządzenia oraz przy przedłożeniu stosownej ekspertyzy technicznej Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej (zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia). b. naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej poprzez uznanie za wiarygodne przez organ II instancji wyłącznie oświadczeń złożonych przez jednostki hierarchicznie zależne (podległe) od Prezydenta (organ I instancji), przy całkowitym pominięciu innych dokumentów istniejących w aktach sprawy jak - wypis z kartoteki budynków z 26.02.2018 r. oraz wypis z rejestru gruntów z 26.02.2018 r. W tym kontekście organ II instancji oprócz przyjęcia skrajnie stronniczej postawy, nie kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji zdrowym rozsądkiem i doświadczeniem życiowym, gdyż swoim rozstrzygnięciem zanegował fakt, że obiekt mający podlegać przebudowie był legalnie użytkowany w znacznej części na cele stałego pobytu ludzi (w istocie mieszkalne). c. naruszenie przez organ I instancji zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, co zostało zbagatelizowane przez Wojewodę, podczas gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się na pismo spółki B z 3 czerwca 2020 r., z którym skarżąca nie miała możliwości się zapoznać i przedstawić własnych argumentów w tej sprawie. Organ II instancji uznał, że fakt powiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy skutkuje automatycznie, iż czynny udział inwestorowi zapewniono. Organ I instancji wyraźnie dał wiarę pismu spółki B (spółce całkowicie zależnej od tego organu - 100% własność Gminy) i powołał się na jego treść jako ważny argument w sprawie. Co więcej, wysyłając do pełnomocnika skarżącej zawiadomienie z dnia 5.08.2020 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się przez strony postępowania, organ nie odczekał na uzyskanie informacji o odbiorze tego dokumentu przez pełnomocnika skarżącej, lecz zaledwie po upływie 7 dni od jego sporządzenia automatycznie wydal negatywną decyzję ("[...]"), czym w sposób rażący naruszył fundamentalną ww. zasadę postępowania administracyjnego. Fakt umożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy w postępowaniu odwoławczym nie sanuje rażącego błędu dokonanego przez organ I instancji. Dodatkowo należy mieć na względzie stronniczość ustaleń organu I instancji, którą bezrefleksyjnie zaakceptował organ II instancji. Zwrócenie się do spółki B o zajęcie stanowiska w kwestii miejsc postojowych, było czynnością mającą zachować pozory bezstronności. W istocie organ I, a za nim II instancji, polegał w swojej ocenie na stanowisku spółki w pełni zależnej od woli organu I instancji. II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. nieprawidłowej wykładni § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegającej na uznaniu przez organ I instancji, że nowe okna w elewacji zachodniej budynku nie spełniają pod względem odległości od granicy działki wymogów z § 12 cyt. rozporządzenia. Tymczasem w kontekście definicji "działki budowlanej" określonej w § 3 pkt. 1a cyt. rozporządzenia przepis nie precyzuje, w której części "działka budowlana" to fragment nieruchomości należącej do inwestora i odległości budynku od granicy takiej "działki budowlanej". Podczas gdy przepis ten winien określać sytuowanie budynków, biorąc pod uwagę "granice nieruchomości" w rozumieniu art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, a nie granice "działki budowlanej". Przy tym inwestor dysponuje względem działki sąsiedniej prawem do jej dysponowania na cele budowlane, co całkowicie w swoim rozstrzygnięciu pominął organ I oraz II instancji. Z kolei w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest ona w znacznej części przeznaczona pod drogę gminną, zaś jej pozostała część nie stanowi samodzielnie działki budowlanej, czyli jej status prawny uniemożliwia realizację obiektu - budynku mieszkalnego. Przy tym uszło całkowicie uwadze organu II instancji, że w stanie faktycznym budynek mający podlegać przebudowie już obecnie posiada istniejące okna na tej ścianie. 2. niezastosowanie przez organ I i II instancji § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jego właściwe zastosowanie oraz uważna lektura Ekspertyzy technicznej Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, powinna skłonić organy orzekające w sprawie do akceptacji stanowiska o możliwości zaprojektowania okien w istniejącej legalnie ścianie budynku, już obecnie posiadającej w niej okna, w sytuacji, gdy nieruchomość przyległa do granicy działki inwestora nie może zostać ani faktycznie, ani prawnie wykorzystana pod jakąkolwiek zabudowę, co wyklucza oparcie rozstrzygnięcia w sprawie wyłącznie na § 12 ww. rozporządzenia. 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, albowiem organ powinien, zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego bez zmiany funkcji użytkowej w związku ze stwierdzeniem przez WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt. II SA/OI 505/18, nieważności uchwały w części obejmującej: § 3 ust. 1 pkt 9; § 8 pkt 9; § 13 pkt 6; § 13 pkt 11 lit. c) oraz - postanowień dotyczących przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: "[...]", a więc terenów objętych zaskarżoną decyzją. 4. art. 21 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu inwestora dysponowania prawem własności na cele budowlane zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie z dnia 19 lutego 2021 r. uczestnika postępowania spółki B, będącym odpowiedzią na skargę, wskazano, że całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko skarżącego, który próbuje niejako zobowiązać Spółkę do wybudowania miejsc postojowych na spornym terenie, w całkowitym oderwaniu od faktycznych planów inwestycyjnych Spółki. Podkreślono również, że skarżąca ani przed złożeniem wniosku o pozwolenie na przebudowę budynku p ani w trakcie trwającego postępowania administracyjnego, nie występowała do spółki B o wyrażenie zgody na wykonanie miejsc postojowych na terenie działki oznaczonej nr "[...]" obręb "[...]".. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; w skrócie "P.b." lub ustawa). W pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Przepis art. 35 ust. 1 P.b. określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też pozytywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy ma zasadnicze znaczenie i jest kluczowe dla uprawnienia do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca w niniejszej sprawie złożyła wniosek o pozwolenie na przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego bez zmiany funkcji użytkowej budynku przy ul. A, na dz. nr "[...]", obr. A m. A. Wskazać należy, że stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku stwierdzenia takich naruszeń organ winien zastosować tryb, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawo budowlane, nakładając postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, z zagrożeniem, że po jego bezskutecznym upływie wydana zostanie decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: wyrok NSA z 28 listopada 2019 r., I OSK2845/18, CBOSA). W niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. wezwał inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w zakresie: 1. Doprowadzenia projektowanej przebudowy do zgodności z Uchwałą Nr "[...]" Rady Miasta z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. A, południową granicą Lasu Miejskiego i brzegiem Rzeki A, w rejonie skrzyżowania ulic A i B w A" pod względem: a) funkcji budynku, b) odpowiedniej do funkcji ilości miejsc postojowych (jeżeli nie będą nowoprojektowane to należało wskazać konkretne, istniejące miejsca postojowe na terenie "[...]" - jak podano w opisie technicznym), z uwzględnieniem zabezpieczenia minimalnej liczby stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz miejsc postojowych dla rowerów, zgodnie z § 9 ww. planu, z uwzględnieniem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. 2. Doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 12 warunków technicznych pod względem odległości projektowanych okien lokalizowanych na elewacji budynku oraz dachu do granicy działki. 3. Załączenia zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 10 P.b. oświadczenia projektanta dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.23), złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks kamy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128). 4. Wyjaśnienia zagadnienia, uwidocznionego na projekcie zagospodarowania terenu, istniejącego, kolidującego elementu, oznaczonego na mapie jako murek oporowy w miejscu projektowanego ciągu pieszego. 5. Doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 8 pkt 3 ust. 2 rozporządzenia uwzględniając wszystkie wymagane elementy, m.in. np.: charakterystyczne rzędne terenu istniejące lub projektowane. Dotyczyło to np. projektowanego ciągu pieszo- jezdnego na działce nr "[...]" obręb "[...]". W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że nie doprowadzono projektowanej inwestycji do zgodności z zapisami Uchwały Nr "[...]" Rady Miasta z dnia "[...]" w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. A, południową granicą Lasu Miejskiego i brzegiem Rzeki A, w rejonie skrzyżowania ulic A i B w A", pod względem funkcji budynku. Budynek podlegający przebudowie znajduje się na terenie objętym przedmiotową uchwałą, w której oznaczono go symbolem "[...]". Plan miejscowy dla terenu oznaczonego symbolem "[...]" ustala przeznaczenie na usługi pomocy społecznej, ochrony zdrowia, w tym ośrodki i zakłady opiekuńcze. Treści powyższego zapisu nie neguje również skarżący, podnosząc jedynie to, że uchwała ta w części dotyczącej przeznaczenia terenu o symbolu "[...]" jest nieważna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rzeczywiście wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., w sprawie II SA/Ol 505/18 stwierdził nieważność Uchwały Nr "[...]" Rady Miasta z dnia "[...]" w części obejmującej § 3 ust. 1 pkt 9; - § 8 pkt 9; - § 13 pkt 6; - § 13 pkt 11 lit. c oraz - postanowienia dotyczące przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: "[...]". Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 marca 2021 r., II OSK 2109/19 uchylił ten wyrok w zakresie w jakim stwierdzono nieważność postanowień zaskarżonej uchwały dotyczących przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami "[...]" i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie. Niezależnie od tego jaki obecnie zapadnie wyrok przed sądem I instancji to do czasu jego uprawomocnienia się nie będzie można skutecznie twierdzić, że plan miejscowy podjęty uchwały Nr "[...]" w zakresie terenu oznaczonego symbolem "[...]" nie obowiązuje. Plan miejscowy w dalszym ciągu obowiązuje, tym samym projektowana inwestycja polegająca na przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego bez zmiany funkcji użytkowej budynku jest niezgodna z przeznaczeniem terenu "[...]" - usługi pomocy społecznej, ochrony zdrowia, w tym ośrodki i zakłady opiekuńcze. Nie może być zatem mowy o wskazywanym w skardze naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i co do zasady jest to już wystarczająca przesłanka do oddalenia skargi. Równie bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co miało uwidocznić się przez to, że organ nie wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt. II SA/OI 505/18, Jeszcze raz należy podkreślić, że wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r., nigdy nie był prawomocny, nie mógł więc w sposób skuteczny wyeliminować jakichkolwiek zapisów uchwały dotyczącej planu miejscowego, następnie wyrokiem z 26 marca 2021 r., II OSK 2109/19 został uchylony w zakresie w jakim stwierdzono nieważność postanowień zaskarżonej uchwały dotyczących przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami "[...]" i w tym zakresie sprawę przekazano do ponownego rozpoznania, tak więc plan miejscowy dla terenu, na którym usytuowany jest budynek, nadal obowiązuje. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 dalej: rozporządzenie), jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Tymczasem w części elewacji zachodniej, która zlokalizowana jest na granicy działki, projektowane są nowe okna, które nie spełniają wymagań § 12 ust. 1 Rozporządzenia pod względem odległości od granicy działki, gdzie jak słusznie wskazał organ, granice działki budowlanej trzeba rozumieć jako granice nieruchomości gruntowej. Natomiast nieruchomość gruntowa może składać się z kilku działek ewidencyjnych, jednak pod warunkiem, że są własnością tej samej osoby (lub osób) i zapisane są w jednej księdze wieczystej. Tutaj zaś mamy do czynienia z dwiema odrębnymi nieruchomościami gruntowymi i to mającymi różnych właścicieli oraz różne księgi wieczyste. Działka, której dotyczy wniosek inwestora (działka inwestycyjna), spełnia zatem wymogi działki budowlanej przewidziane w § 3 pkt 1a w zw. z § 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i zarzuty skargi w tym zakresie również są niezasadne. Rozporządzenie to ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (§ 1). Przez działkę budowlaną należy zaś, zgodnie z § 3 pkt 1a warunków technicznych, rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Definicja ta stanowi zatem doprecyzowanie (poprzez dodatkowe wskazanie na wymogi wynikające z przepisów tego rozporządzenia) definicji działki budowlanej, jaka została określona w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm. - dalej: u.p.z.p.). Nie jest zrozumiały również zarzut niezastosowania przez organ I i II instancji § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według strony skarżącej jego właściwe zastosowanie oraz uważna lektura Ekspertyzy technicznej Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, powinny skłonić organy orzekające w sprawie do akceptacji stanowiska o możliwości zaprojektowania okien w istniejącej legalnie ścianie budynku, już obecnie posiadającej w niej okna, w sytuacji, gdy nieruchomość przyległa do granicy działki inwestora nie może zostać ani faktycznie, ani prawnie wykorzystana pod jakąkolwiek zabudowę, co wyklucza oparcie rozstrzygnięcia w sprawie wyłącznie na § 12 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania: budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 , o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Podkreślić należy, że w samym projekcie budowlanym jednoznacznie wskazano, że istniejący budynek usytuowany jest przy i na granicy niezabudowanej działki budowlanej ścianą niespełniającą wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego – niezgodność z § 12 oraz § 272 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący zaś rzeczywiście przedłożył Ekspertyzę Techniczną oraz postanowienie Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej. Z tego postanowienia wynika jednak, że organy Państwowej Straży Pożarnej rozstrzygają w ramach swojej kompetencji (dotyczy to przepisów m.in. § 271, § 272 warunków technicznych). Natomiast samo określenie odległości budynku od przedmiotowej sąsiedniej działki, w zakresie ochrony przeciwpożarowej na mocy przepisów § 12 warunków technicznych, pozostaje poza zakresem kompetencji organów straży pożarnej i nie zmienia faktu niespełnienia wymogów § 12 Rozporządzenia. Dlatego też bezzasadny jest zarzut nieprawidłowej wykładni § 12 ust 1 pkt 1 rozporządzenia. Ponadto skarżąca nie spełniła wymogów planu w zakresie ilości miejsc postojowych, ani nie wykazała, iż istnieją one na wskazanym terenie "[...]". Wymagane jest wskazanie miejsc postojowych mogących obsłużyć projektowaną inwestycję lub wykazanie, że teren przewidziany w planie miejscowym umożliwia zaspokojenie potrzeb w miejsca parkingowe, z zapewnieniem, że będą one zarezerwowane wyłącznie dla tej konkretnej inwestycji. Dodatkowo organ wyjaśnił, że z informacji pozyskanych przez urząd oraz wizji lokalnej wiadomo, iż teren "[...]" od kilku lat jest dzierżawiony i użytkowany przez szkołę nauki jazdy i obecnie na tym terenie nie istnieją miejsca postojowe. Z akt sprawy wynika też, że teren oznaczony symbolem "[...]" (działka nr "[...]"), a także teren oznaczony symbolem "[...]" (działka nr "[...]") jest własnością spółki B. Z pisma spółki B z dnia 23 czerwca 2020 r. zaś wynika, iż spółka B nie dokonywał uzgodnień z inwestorem, ani nie wyrażał zgody na budowę miejsc postojowych czy też parkingów, gdyż planuje w przyszłości sprzedaż powyższych nieruchomości. Spółka B poinformowała również, że na działce nr "[...]" obr. A nie zostały wyznaczone żadne parkingi, ani miejsca postojowe. Ponadto w piśmie z dnia 19 lutego 2021 r. spółki B, będącym odpowiedzią na skargę, podkreślono, że skarżąca ani przed złożeniem wniosku o pozwolenie na przebudowę budynku przy ul. A w A, ani w trakcie trwającego postępowania administracyjnego, nie występowała do spółki A o wyrażenie zgody na wykonanie miejsc postojowych na terenie działki oznaczonej nr "[...]", obręb A. Tym samym wszelkie zarzuty skarżącej w tym zakresie są całkowicie niezasadne, gdyż bez znaczenia jest to towarzystwo budownictwa społecznego jest spółką gminną. Podobnie nie można dyskredytować ocen i opinii poszczególnych wydziałów tylko dlatego, że podlegają one faktycznie Prezydentowi A wydającemu decyzję w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy umożliwił skarżącej zapoznanie się z aktami sprawy w celu ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia ewentualnych wyjaśnień, a Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych istotnych uchybień. Wyjaśnić należy również, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, wniosek taki został złożony przez uczestnika postępowania w piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2021 r., a żadna z pozostałych stron temu nie oponowała. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.