II SA/Ol 738/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skarg R. D., B. B., B. B.1 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi.

W dniu 14 stycznia 2020 r. do Burmistrza Miasta Pasym wpłynął wniosek spółki A sp. z o.o., reprezentowanej przez pełnomocnika, o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb K., gmina P. We wniosku podano, że projekt przewiduje budowę wieży wolnostojącej o wysokości całkowitej konstrukcji do 62 m, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Powierzchnię inwestycji określono na ok. 100 m2. We wniosku wskazano także dane dotyczące konfiguracji anten sektorowych, podając, że planowane są trzy tego typu anteny (na azymutach 0°, 120° i 240°), o maksymalnej mocy EIRP 1000 Decyzją z dnia 4 marca 2020 r. Burmistrz Miasta Pasymia (organ I instancji) odmówił ustalenia na rzecz A sp. z o.o. (inwestor) lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...]. Na skutek odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 27 kwietnia 2020 r. uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ I instancji decyzją z 25 września 2020 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce nr [...]. W decyzji wskazano, że dopuszcza się budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z: wieży wolnostojącej, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii, urządzeń sterujących posadowionych u podstawy więzy; wysokość całkowita konstrukcji do 62 m n.p.t., powierzchnia inwestycji 100 m kw.. W decyzji określono konfigurację anten, wskazując: numery porządkowe poszczególnych anten (A1, B1, C1), azymut (0°, 120° i 240°) wysokość zawieszenia (środka elektrycznego); tilt (max. i min.); odległość w osi głównej wiązki promieniowania (70m); projektowany zakres mocy dla każdej z anten (1000 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium) decyzją z dnia 9 lutego 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że analiza materiałów przeprowadzonego postępowania prowadzi do wniosku, iż organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Organ przeprowadził analizę stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla działki nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Ol 306/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Kolegium z 9 lutego 2021 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał m.in., że w orzecznictwie dominuje pogląd, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko. Konieczność wyjaśnienia czy dane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że dla poczynienia ustaleń w tym zakresie niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Z wniosku inwestora wynika, że planuje się na wieży instalację trzech anten sektorowych: o maksymalnej mocy: 1000 Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia 11 marca 2022 r. organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...]. Od decyzji organu I instancji odwołali się B. i B. B., R. D. oraz A. C. W odwołaniu opisali stan faktyczny zaistniały w sprawie i wskazali, iż nie zgadzają się na lokalizację inwestycji z uwagi na jej szkodliwe działanie dla zdrowia. Decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r., po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez B. i B. B., R. D. i A. C. od decyzji z dnia 11 marca 2022 r., Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Argumentowało, że analiza materiałów przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania prowadzi do wniosku, iż organ ten w sposób prawidłowy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Organ I instancji przeprowadził analizę stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla działki nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż ww. działka stanowi własność osób prywatnych, stanowi użytki oznaczone symbolem PsV - pastwiska trwałe klasy V, PsVI - pastwiska trwałe klasy VI oraz W — rowy i N — nieużytki, nie jest zabudowana. Teren ten położony jest na obszarach objętych formami ochrony przyrody - tj. w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego, nie występują obszary chronione na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nie stanowią terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, ani terenów górniczych, nie znajduje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Wskazało, że z procedowanego wniosku wynika, iż planuje się na wieży instalację trzech anten sektorowych: o maksymalnej mocy: 1000 Skargi tej samej treści na decyzję Kolegium z dnia 3 sierpnia 2022 r. wywiedli pismami z dnia 5 września 2022 r.: B. i B. B., R. D. i A. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając rażące naruszenie przepisów, tj. m.in. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10, art. 11, art. 12, art. 77, art. 80 i art. 106 k.p.a. poprzez niestaranne zebranie i błędną analizę i ocenę przepisów i norm prawnych, a także niezebranie wymaganego przepisami prawa całokształtu materiałów i dowodów, co miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy oraz brak powiadomienia stron o prowadzeniu nowego postępowania. W treści skarg podnieśli argumenty na poparcie stawianych zarzutów oraz odnieśli się do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wartość nieruchomości oraz życie mieszkańców. Zauważono, że organ podał dane infrastruktury technicznej opracowane przez inwestora w dokumencie Kwalifikacja Przedsięwzięcia – Instalacja Radiokomunikacjna [...]. Skarżący podnieśli, że organ opierając się na przedstawionym projekcie budowy bazy telefonii komórkowej oparł się na wyliczeniach wartości EIRP dla każdej anteny nadawczej z osobna. Tymczasem parametr EIRP, czyli moc promieniowanie izotropowe powinien być liczony jako suma trzech anten nadawczych i wtedy wyznaczony obszar oddziaływania. W skargach podniesiono również, powołując się na orzecznictwo NSA, że stroną postępowania w sprawach związanych z budową stacji bazowych jest zawsze właściciel nieruchomości, nad którego działką znajduje się pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych bez względu na wysokość ich występowania. Zwrócono również uwagę na problem obniżenia wartości gruntów sąsiadujących z inwestycją, fakt sprzeczności ze Studium i pogorszenia jakości życia okolicznych mieszkańców. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie. Prawomocnym postanowieniem z 9 listopada 2022 r. Sąd odrzucił skargę A. C. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2023 r. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika Stowarzyszenie B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...]. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej jako: u.p.z.p.), która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18). Przytoczoną wyżej podstawę materialnoprawną organy obu instancji zidentyfikowały i zinterpretowały prawidłowo. Należy zauważyć, że definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (zob. wyrok NSA z 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), co zdaniem Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie. Planowane przedsięwzięcie ma znamiona celu publicznego, bowiem inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Kolejno należy wskazać, że przepisy u.p.z.p. nie wymagają, aby wnioskodawca (inwestor) na etapie składania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (o warunki zabudowy) i rozstrzygania sprawy w tym przedmiocie dysponował tytułem prawnym do nieruchomości objętych wnioskiem. Kwestia tytułu prawnego nabiera znaczenia dopiero na dalszym etapie inwestycyjnym, którym jest postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę i bez tego tytułu żadna inwestycja, nawet ta, której warunki potwierdzono decyzją lokalizacyjną, nie będzie mogła być zrealizowana. W wyroku z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 374/09 NSA stwierdził, że dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obojętne jest, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności, a ustalenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustala właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzona na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p. oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP (tak: A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Przechodząc do oceny przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego należy wskazać, że w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przedmiot sprawy administracyjnej określa podmiot składający wniosek, czyli inwestor, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy do wniosku, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., załączono kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono zaś charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Należy podkreślić, że z przepisów u.p.z.p. wprost wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56). Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (tak: A. Despot-Mładanowicz, op. cit.). W orzecznictwie wskazuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. A zatem, wykładnia przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.) powinna mieć charakter "prowolnościowy" (tak NSA w wyroku z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Jak wynika z akt sprawy, projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego został uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, PGW Wody Polskie, Starostą Szczycieńskim oraz Zarządcą Dróg Powiatowych. Stwierdzenie przez ww. organy, że planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., obligowało organ I instancji do ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skargi podnoszącego, że organ opierając się na przedstawionym projekcie budowy bazy telefonii komórkowej oparł się na wyliczeniach wartości EIRP dla każdej anteny nadawczej z osobna zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, przy piśmie z 3 lutego 2022 r. inwestor oświadczył, iż zaplanowano po jednej antenie sektorowej na każdym z kierunków. Anteny te będą pracować tylko w paśmie 900 MJ równoważna moc promieniowania izotropowo dla każdej z nich wynosić będzie 1984 W. Wykazano, że wiązki ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych od każdej z anten nie nachodzą na siebie, a więc nie zachodzi sumowanie pól elektromagnetycznych anten ukierunkowanych na azymuty 0°, 120° i 240°. Ponadto, ponadnormatywne pola elektromagnetyczne wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności wysokości pow. 55,9 m nad poziomem terenu, w odległości do 5,8 m od anten sektorowych i od anten radioliniowych na wysokości 55,7 m nad poziomem terenu w odległości do 7,5 m i tylko w granicach dział [...]. Ponadto, na działce [...] brak jest innych źródeł emisji pól elektromagnetycznych, a więc nie zachodzi zjawisko sumowania pól elektromagnetycznych od planowanej stać bazowej z innymi źródłami pól elektromagnetycznych. Równoważna moc promieniowania izotropowo dla każdej z anten sektorowych wynosi 1984 W, natomiast równoważna moc promieniowania izotropowo wszystkich anten sektorowych wynosi 5952 W (3 x 1984 W), anten radioliniowych: 10546 W (RL1 - 7079 % RL2 - 3467 W). Łącznie moc wszystkich anten wynosi 16498 W. Zjawisko interferencji fal elektromagnetycznych skorelowanych w fazach nie zachodzi ze względu na zaplanowaniu na każdej z antę jednego systemu pracy w jednej częstotliwości, tzn. 900 MHz. Lektura uzasadnienia skarg, odwołująca się w argumentacji również do wyroku WSA w Olsztynie z 28 września 2021 r. (sygn. akt II SA/Ol 306/21) wskazuje, że skarżący opowiadają się za jednym z poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu. Zauważyć jednak należy, że będąca przedmiotem ww. rozbieżności kwestia została przesądzona w uchwale siedmiu sędziów NSA z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22, w której wskazano, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przemawiać za tym ma wykładnia, jaka powinna być nadawana tym przepisom, jak również uznanie, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do analizowanego rodzaju instalacji nie może mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie". Sąd dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Powyższa uchwała została podjęta w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest w danej sprawie wiążąca (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ostatni wymieniony przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (tak: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 441). Zdaniem Sądu dołączona do wniosku inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz wyjaśnienia z 3 lutego 2022 r. zawierają informacje wymagane dla wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wynika z nich, że zjawisko inferencji fal elektromagnetycznych w fazach nie zachodzi i nie występuje nakładanie się wiązek promieniowania przez poszczególne anteny ponieważ na każdym z kierunków promieniowania zaprojektowano po jednej antenie. Podsumowując należy powtórzyć, że rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie może odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. A contrario - aby odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wnioskowany przez inwestora organ ustalający musiałby wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie takiej niezgodności organy obu instancji nie wykazały, co obligowało do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd podziela argumentację Kolegium, że obowiązujące przepisy nie przewidują, aby w toku postępowania istniały podstawy do badania ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na wartość nieruchomości sąsiednich. W zakresie ochrony przyrody projekt decyzji uzyskał uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, co nie pozwala na przyjęcie, iż zamierzenie narusza przepisy z zakresu ochrony przyrody. Z uwagi na wydanie w sprawie decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie decyzji środowiskowej i ostatecznego przesądzenia ww. kwestii nie można uwzględnić żądań odwołujących powołania biegłych. Nie można także przyjąć, iż decyzja narusza ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Pasym, bowiem ten akt nie stanowi prawa miejscowego (nie wywołuje skutków prawnych dla ogółu podmiotów i nie może stanowić podstawy określania praw i obowiązków). Konkludując poczynione rozważania, stwierdzić należy, że dokonana przez organy wykładania przepisów prawa materialnego była prawidłowa, a przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało przepisom proceduralnym, zaś wszystkie podniesione w skardze zarzuty należało uznać za niezasługujące na uwzględnienie. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.