II SA/Op 284/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Pokój na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2023 r., nr SKO.40.3929.2022.oś w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzew postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Op 284/23, w ten sposób, że w punkcie I sentencji wyroku wyrazy: "poprzedzającą ją decyzję" zastąpić wyrazami: "punkt 4 poprzedzającej ją decyzji".

Przedmiotem skargi Gminy Pokój wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2023 r., nr SKO.40.3929.2022.oś, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, tj. Starosty Namysłowskiego z dnia 16 listopada 2022 r., nr OŚ.613.46.2022. Wskazaną wyżej decyzją organ I instancji: 1) zezwolił Gminie Pokój na usunięcie 1 drzewa z gatunku lipa drobnolistna o obwodzie pnia 164 cm (oznaczonej we wniosku nr 13); lokalizacja- działka nr 35, k. m. 1, obręb Pokój; 2) wyznaczył termin usunięcia drzewa do dnia 31 grudnia 2022 r.; 3) poinformował, że za usunięcie drzewa wymienionego w punkcie 1 decyzji, nie naliczono opłaty za usunięcie; 4) odmówił wyrażenia zgody na usunięcie 20 drzew z gatunku lipa drobnolistna o obwodach pni: 188 cm, 207 cm, 270 cm, 228 cm, 221 cm, 215 cm, 243 cm, 242 cm, 199 cm, 173 cm, 175 cm, 170 cm, 197 cm, 185 cm, 187 cm, 150 cm, 160 cm, 159 cm, 164 cm i 181 cm; lokalizacja- działka nr 35, k. m. 1, obręb Pokój. Wyrokiem z 21 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Op 284/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu: 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 16 listopada 2022 r., nr OŚ.613.46.2022, 2) zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej Gminy Pokój kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Podkreślenia wymaga, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji wyroku, jak i w uzasadnieniu. Wszystkie opisane nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu, omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, orzeczenia przywołane w postanowieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia daty wyroku, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności, wskazania trybu rozpoznania sprawy oraz podania nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. W kontekście powyższych rozważań, pomyłka polegająca na błędnym wskazaniu przez Sąd zakresu uchylanej decyzji I instancji, w świetle akt sprawy, ma charakter oczywisty. Jak bowiem jednoznacznie wynika ze stanu faktycznego sprawy - wynikającego także z uzasadnienia wyroku, a przede wszystkim z wniesionej skargi, strona przedmiotem skargi uczyniła decyzję odwoławczą w zakresie utrzymującym w mocy wyłącznie punkt 4 decyzji pierwszoinstancyjnej. Zakreśliło to zatem granice skargi i w konsekwencji zakres rozstrzygnięcia Sądu. Oczywistość zaistniałej pomyłki nie budzi zatem wątpliwości. Zaistniały więc przesłanki do sprostowania orzeczenia, które w żaden sposób nie wpływa na zmianę rozstrzygnięcia dokonanego wyrokiem z 21 listopada 2023 r. Wobec powyższego, Sąd na mocy art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.