II SA/Po 14/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi I. K. na akt Starosty z dnia 20 marca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasów I. uchyla zaskarżony akt w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] i [...] obręb [...], gm. [...]; II. zasądza od Starosty na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 20 marca 2018 r. Starosta działając na podstawie art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.; dalej: "u.o.l."), zatwierdził uproszczony plan urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych w miejscowości L., sporządzony na okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. W skardze z dnia 12 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. K. zaskarżyła wyżej wymieniony akt w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] i [...], obręb L., gmina [...], dla których Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], i których współwłaścicielem jest skarżąca. Zaskarżonemu aktowi skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. poprzez jego zastosowanie i objęcie działek uproszczonym planem urządzenia lasu, pomimo że nie stanowią one zwartego kompleksu leśnego o powierzchni co najmniej 10 ha oraz naruszenie art. 19 ust. 3 u.o.l. poprzez jego niezastosowanie w stosunku do działek, pomimo że do lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej powinna określać decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. Mając to na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu w części dotyczącej wymienionych działek oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. wprost wskazał, że uproszczony plan urządzenia lasu jest planem opracowywanym dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny. Nie chodzi więc o dowolny zbiór rozproszonych działek leśnych, ale o określony przestrzennie, spójny obszar leśny o minimalnej powierzchni 10 ha. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nie można mówić o zwartości kompleksu leśnego, jeżeli działki leśne w danym kompleksie są rozdzielone gruntami rolnymi (w tym gruntami ornymi, sadami, łąkami trwałymi, pastwiskami trwałymi, gruntami rolnymi zabudowanymi), gruntami zabudowanymi i zurbanizowanymi (w tym terenami mieszkaniowymi, terenami rekreacyjno-wypoczynkowymi lub terenami komunikacyjnymi, w tym drogami) lub innymi gruntami o pozaleśnym przeznaczeniu. Tymczasem łączna powierzchnia użytków leśnych na działkach skarżącej nie wynosi 10 ha ani działki te nie stanowią części żadnego "zwartego kompleksu leśnego" w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l., gdyż są rozdzielone innymi użytkami, a więc nie tworzą jednolitego, ciągłego kompleksu leśnego. Skoro zatem nie został spełniony warunek istnienia minimalnej powierzchni 10 ha zwartego kompleksu leśnego, to brak było podstaw do objęcia działek uproszczonym planem urządzenia lasu. W ich przypadku powinien znaleźć zastosowanie wyłącznie tryb wynikający z art. 19 ust. 3 u.o.l., tj. inwentaryzacja stanu lasu i decyzja starosty określająca zadania z zakresu gospodarki leśnej. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie został naruszony art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l., albowiem Uproszczony Plan Urządzenia Lasów Niepaństwowych położonych na terenie wsi L. na okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. został sporządzony dla obszaru, który dotyczył danego obrębu ewidencyjnego i miał powierzchnię 57,22 ha, co przekracza 10 ha i w związku z tym spełniał warunek ustawowy dla sporządzenia takiego planu. Przepis art. 19 ust. 2 u.o.l. dotyczy całego zwartego kompleksu leśnego, a nie indywidualnej powierzchni lasu każdego właściciela. Fakt, że łączna powierzchnia działek skarżącej wynosiła mniej niż 10 ha nie przesądzał o tym, że objęcie tych działek uproszczonym planem urządzenia lasów było niedopuszczalne. Dalej organ wyjaśnił, że ustawa o lasach w art. 19 ust. 3 dotyczy zadań z zakresu gospodarki leśnej w lasach rozdrobnionych. Przepisy tej ustawy nie określają pojęcia las rozdrobniony, jednak omawiany przepis znajduje zastosowanie jedynie do lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha. Zatem w przypadku lasów rozdrobnionych o powierzchni większej niż 10 ha zastosowanie znajdą reguły ogólne określone art. 19 ust. 1 i 2 u.o.l.. Z treści kwestionowanego planu urządzenia lasów jednoznacznie wynika, że dotyczy on lasów we wsi L. o powierzchni łącznej 57,22 ha. Nawet zatem, gdyby lasy te były lasami rozdrobnionymi, to ich powierzchnia w pełni uzasadniała objęcie ich procedurą zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W dalszej kolejności organ opisał procedurę sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasów położonych na terenie wsi L. i poinformował, że działki, o których mowa w skardze, były już objęte uproszczonym planem urządzenia lasów w latach: od 1 stycznia 1996 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. (sosna wiek 27) i od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. (sosna wiek 38). Przedmiotowe działki uznane były więc za las już od 1996 r. Mają łączną powierzchnię 0,67 ha i pokryte są drzewami i podszytem, co obrazuje opis taksacyjny umieszczony w uproszczonym planie urządzenia lasu. Gatunek panujący na działkach to sosna, w wieku 48 lat, klasa bonitacji II. Gmina nalicza dla przedmiotach działek podatek leśny, do którego właściciele nie wnieśli zastrzeżeń. Działki skarżącej niewątpliwie więc spełniają warunki do uznania ich za las w rozumieniu u.o.l. Jak wynika z akt sprawy, działki skarżącej znajdują się we wcześniejszych uproszczonych planach urządzenia lasu, a w wypisie z rejestru gruntów i budynków oznaczone są jako działki leśne. Działki są lasem, gdyż ich powierzchnie porastają gatunki lasotwórcze i drzewostan spełnia kryteria lasu wskazane w art. 3 u.o.l. Sam fakt, że na danym obszarze znajduje się las wraz z roślinnością leśną wskazuje na jego przeznaczenie do produkcji leśnej (o ile nie stanowi rezerwatu przyrody lub nie wchodzi w skład parku narodowego albo nie jest wpisany do rejestru zabytków). Przyporządkowanie danej nieruchomości jako lasu nie zależy od tego, w jaki sposób właściciel takiej nieruchomości zamierza w przyszłości zagospodarować roślinność leśną znajdującą się na jego nieruchomości. Gdyby tak było, to wówczas nawet duże obszary pokryte zwartą roślinnością leśną nie byłyby lasami tylko dlatego, że właściciel takiej nieruchomości uznałby, że nie są one przeznaczone do produkcji leśnej. Prowadziłoby to do nieakceptowalnej sytuacji, w której stosowanie ustawy o lasach zależałoby od woli właściciela nieruchomości leśnej. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2026 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca podkreśliła, że stanowisko organu, zgodnie z którym art. 19 ust. 3 u.o.l. znajduje zastosowanie wyłącznie do lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha pozostaje nie do pogodzenia z konstrukcją u.o.l. Uproszczony Plan Urządzenia Lasów sporządza się bowiem dla lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa wyłącznie wówczas, gdy las ten tworzy zwarty kompleks leśny o powierzchni co najmniej 10 ha. Tymczasem wykładnia organu w praktyce sprowadza wymóg "zwartości" do kryterium czysto arytmetycznego, tj. do sumowania powierzchni rozproszonych płatów lasu w ramach większego obszaru opracowania (np. obrębu), co prowadzi do obejmowania uproszczonym planem urządzenia lasów także nieruchomości, które nie stanowią części zwartego kompleksu leśnego. Taka interpretacja czyni ustawowy wymóg "zwartości kompleksu" pozornym i niweczy ustawowe rozróżnienie instrumentów przewidzianych dla odmiennych stanów faktycznych. Skarżąca podkreśliła także, że organ argumentując jakoby działki skarżącej spełniały przesłanki lasu w rozumieniu art. 3 u.o.l. powołuje pokrycie ich roślinnością leśną, wpis w ewidencji gruntów i budynków jako lasu oraz ujęcie ich w poprzednich uproszczonych planach urządzenia lasów. Argumenty te nie rozstrzygają jednak sporu, a w istocie omijają przesłankę kluczową: przeznaczenia gruntu do produkcji leśnej. Art. 3 u.o.l. nie ogranicza definicji lasu do kryterium przyrodniczego (roślinność) i powierzchniowego, lecz wymaga również kryterium przeznaczenia. Decydujące znaczenie ma właśnie przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej, a sam stan roślinności - nawet jeśli istnieje - nie przesądza o kwalifikacji prawnej. Skarżąca nie twierdzi zatem, że "wola właściciela" ma przesądzać o statusie gruntu, a jedynie, że organ musi wykazać obiektywnie przesłankę przeznaczenia, czego w odpowiedzi na skargę nie uczynił. Argumentacja organu opiera się na przesłankach wtórnych, które co najwyżej mogą mieć znaczenie dowodowe, ale nie zastępują merytorycznej oceny, czy grunt rzeczywiście jest przeznaczony do produkcji leśnej w realiach konkretnej sprawy. W szczególności wpis w ewidencji gruntów i budynków oraz naliczanie podatku leśnego nie przesądzają o spełnieniu ustawowej definicji "lasu" w u.o.l. W niniejszej sprawie istnieją natomiast okoliczności, które nakazują tę kwalifikację zweryfikować, a organ tego zaniechał. Skoro na działkach znajduje się budynek, a otoczenie ma charakter zurbanizowany, organ powinien rozważyć, czy utrzymywanie dla tych gruntów statusu lasu (a w konsekwencji obejmowanie ich uproszczonym planem urządzenia lasów) nie stanowi błędu merytorycznego. Organ w odpowiedzi na skargę nie wykazał w szczególności na jakiej podstawie przyjął "przeznaczenie do produkcji leśnej" dla nieruchomości (w świetle istniejącej zabudowy i charakteru otoczenia), czy i jak analizował dokumenty planistyczne oraz faktyczne zagospodarowanie terenu, a także czy przeprowadził merytoryczną weryfikację kwalifikacji gruntów, zamiast oprzeć się wyłącznie na danych ewidencyjnych. W konsekwencji, skoro skarżąca podnosi (i uzasadnia) wadliwość objęcia nieruchomości uproszczonym planem urządzenia lasów w świetle przesłanek ustawowych, to tym bardziej nie można przyjmować bezkrytycznie, że sam fakt ujęcia działek w poprzednich uproszczonych planach urządzenia lasów lub ich ewidencyjne oznaczenie "Ls" rozstrzygają sprawę. Przeciwnie, w realiach niniejszego postępowania powstaje istotna wątpliwość co do prawidłowości kwalifikacji tych gruntów jako "lasu" w rozumieniu art. 3 u.o.l, a organ powinien tę kwestię wykazać i uzasadnić. Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę podkreślając, iż zasadniczym problemem jest fakt, że uproszczony plan urządzenia lasu został sporządzony dla rozproszonych enklaw leśnych, a sama enklawa gdzie znajduje się nieruchomość Skarżącej nie spełnia kryteriów dla przyjęcia uproszczonego planu. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi odwołując się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu, o jakim mowa w art. 22 ust. 2 u.o.l. jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 685/24 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonego aktu wskazać należy, że wobec braku przeciwnych dowodów i twierdzeń organu należy uznać za wiarygodne stanowisko skarżącej, że o fakcie zatwierdzenia przez Starostę w dniu 20 marca 2018 r. uproszczonego planu urządzenia lasu dla działek, których jest współwłaścicielką, dowiedziała się z zaświadczeń wydanych przez Starostę w dniu 13 listopada 2025 r. nr [...] Wobec tego, wnosząc w niniejszej sprawie skargę w dniu 12 grudnia 2025 r., skarżąca dochowała określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. terminu do jej złożenia. Sąd stwierdził także, że skarżąca posiada interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. w zaskarżeniu przedmiotowego aktu w zakresie, w jakim plan dotyczy należącej do niej nieruchomości. Z dołączonych do skargi wydruków z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] wynika, że skarżąca jest współwłaścicielką działek nr [...], [...], [...] i [...] w m. L., dla której został zatwierdzony uproszczony plan urządzenia lasu. Plan ten niewątpliwie wpływa na sposób wykonywania prawa własności (stanowi organicznie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości), a ponadto może być przedmiotem nałożenia na skarżącą określonych obowiązków w trybie art. 24 u.o.l. Wobec powyższego należało merytorycznie rozpatrzyć wniesioną w niniejszej sprawie skargę, w tym ocenić przedstawione w niej zarzuty. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.l. trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu. Oznacza to, że plany urządzenia lasów i uproszczone plany urządzenia lasów stanowią podstawowy instrument racjonalnej gospodarki spełniającej m.in. cele ochrony przyrody jako dobra powszechnego. Jednocześnie stosownie do art. 19 u.o.l. plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa (ust. 1), a uproszczone plany urządzenia lasu sporządza się dla przekraczających areał 10 ha lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ust. 2). Przez uproszczony plan urządzenia lasu ustawa o lasach w myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. nakazuje rozumieć plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. W uproszczeniu przyjąć zatem należy, że o możliwości sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu przesądza uznanie określonego terenu za leśny, a ponadto stwierdzenie, że teren ten spełnia warunek odpowiednio dużej powierzchni. Zauważyć przy tym należy, że ustawa o lasach nie posługuje się pojęciem lasu w rozumieniu słownikowym. Zawiera ona bowiem w art. 3 definicję lasu, zgodnie z którą lasem jest grunt: o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej (pkt 1 lit. a) lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego (pkt 1 lit. b) albo wpisany do rejestru zabytków (pkt 1 lit. c) albo [grunt] związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne (pkt 2). W niniejszej sprawie Skarżąca, co do zasady nie kwestionuje, iż jej działki spełniają warunki uznania ich za las, a istota sporu w świetle zarzutów skargi sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy lasy stanowiące własność Skarżącej mogły być objęte uproszczonym planem urządzenia lasu. Na marginesie Sąd wskazuje, iż w pełni podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt I OSK 2219/22, iż postępowanie w sprawie tworzenia uproszczonego planu urządzenia lasu jest dwuetapowe. Na pierwszym etapie strony mają możliwość składania zastrzeżeń i wniosków, a organ wydaje w tym przedmiocie decyzje administracyjne. Na tym etapie badany jest faktyczny stan na gruncie, a organy administracyjne mają pełną możliwość stosowania środków dowodowych. Na drugim etapie strona może kwestionować akt zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu przez starostę, ale nie ma już możliwość ustaleń stanu faktycznego na gruncie, a organ i strony związane są w tym zakresie prawomocnymi i ostatecznymi decyzjami, którymi rozstrzygnięto kwestię wniosków i zastrzeżeń stron. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na akt starosty zatwierdzający uproszczony plan urządzenia lasu nie ma możliwości uchylenia go w celu nakazania uzupełnienia materiału dowodowego czy wyjaśnienia wątpliwości. Z tych też względów argumentacja zawarta w piśmie z dnia 30 stycznia 2026 r., a odnosząca się do konieczności wyjaśnienia kwestii istniejącej na działce Skarżącej zabudowy, nie mogła zostać uwzględniona. Wracając do istoty sporu wskazać należy, iż okoliczność uznania, iż działka ma charakter leśny, nie jest równoznaczna z obowiązkiem objęcia jej uproszczonym planem urządzania lasu. W tym miejscu przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 19 ust. 2 u.o.l. uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa. W ust. 3 i ust. 4 tego przepisu określone są szczególne zasady dotyczące lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, w których przewidziano, iż dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów (ust.3), dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej na podstawie inwentaryzacji stanu lasów określa nadleśniczy (ust. 4). Nie oznacza to jednak, że dla lasów rozdrobnionych o powierzchni powyżej 10 ha, stanowiących własność ww. podmiotów, sporządzany jest uproszczony plan urządzenia lasu. W art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. zawarta jest definicja uproszczonego planu urządzenia lasu, z której wynika, że jest to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Tym samym warunkiem opracowania takiego planu jest spełnienie oprócz kryterium podmiotowego (właściciela lub zarządcy) dwóch innych przesłanek, tj. powierzchni lasu stanowiącej obszar co najmniej 10 ha oraz zwartego charakteru tego kompleksu leśnego. Jeżeli zatem lasy nie stanowią zwartego kompleksu leśnego, o powierzchni co najmniej 10 ha, to nie opracowuje się uproszczonego planu urządzenia lasu. Przy czym podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie zdefiniował pojęcia zwartego kompleksu leśnego. Wobec tego, w ocenie Sądu dokonując wykładni pojęcia "zwartego" odwołać należy się do słownika języka polskiego zgodnie z którym pod pojęciem tym należy rozumieć "składający się z wielu osób, przedmiotów itp., znajdujących się jeden blisko drugiego, i przez to robiący wrażenie gęstego i stłoczonego" (Wielki słownik języka polskiego PAN). Z tych też względów Sąd stwierdza, że pod pojęciem zwartego kompleksu leśnego należy rozumieć ciągłość gruntów o przeznaczeniu leśnym. Zwartym kompleksem leśnym będzie więc powierzchnia leśna (zalesiona lub niezalesiona) otoczona gruntami nieleśnymi. Zwarty kompleks leśny to nic innego jak zwarta (tworząca całość przestrzenną) powierzchnia lasu otoczona gruntami o innym charakterze. Nie chodzi przy tym o powierzchnię bez jakichkolwiek przerw, a wyłącznie o brak znacznych odstępów powodujących rozbicie zwartej struktury lasu (por. wyrok WSA w Lublinie 28 marca 2023 r., II SA/Lu 882/22). Sąd przy tym podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2026 r., sygn. akt I OSK 1334/24, iż za zwarty kompleks leśny nie można uznać obszaru leśnego złożonego z oddzielonych od siebie enklaw leśnych położonych wśród terenów o odmiennym charakterze. Jednocześnie przyjąć należy, że określony obszar leśny nie traci charakteru zwartego na skutek występowania na nim enklaw terenów o charakterze nieleśnym. Zakaz taki nie wynika bowiem wprost z żadnego przepisu ustawy o lasach. Oznacza to, że fakt istnienia na obszarze objętym projektem uproszczonego planu urządzenia lasu enklaw w postaci działek o charakterze innym niż leśny nie powoduje, że nie może on zostać uznany za zwarty obszar leśny. Tym samym Sąd nie wyklucza możliwości łączenia enklaw leśnych pomimo przedzielenia ich terenami o innym charakterze w jedną całość pod warunkiem, iż znajdują się od w dość bliskiej, racjonalnej odległości wzajemnie wobec siebie. W ocenie składu orzekającego decydującego znaczenia w tej kwestii nie ma położenie lasu na obszarze danej miejscowości czy obrębu ewidencyjnego a jego lokalizacja względem pozostałych kompleksów leśnych, przy uwzględnieniu lokalizacji terenów o innym przeznaczeniu, takich jak grunty rolne czy zabudowa mieszkaniowa, pozwalająca przyjąć, że dany grunt leśny wchodzi w skład zwartego kompleksu leśnego o powierzchni 10 ha. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż części graficznej przedmiotowego uproszczonego planu urządzenia lasu wynika, że łączna enklawa leśna obejmująca nieruchomości Skarżącej ma powierzchnię 0,82 ha. Biorąc pod uwagę skalę mapy na jakiej został sporządzony załącznik wskazać należy, iż najbliższa enklawa leśna objęta zapisami kwestionowanego planu znajduje się w odległości ponad 500 m. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż nieruchomość Skarżącej sąsiaduje z terenami rolnymi czy też, co najistotniejsze, bezpośrednio z terenami rekreacyjno wypoczynkowymi (Bz – bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością Skarżącej). Sąd miał przy tym na uwadze, iż zapisami uproszczonego planu urządzenia lasu obejmuje się wyłącznie lasy stanowiące własność prywatną i z tych względów Skorzystał z powszechnie dostępnych informacji, do których odwołuje się również Skarżąca, zamieszczonych w systemie informacji przestrzennej (geoportal) celem ustalenia czy nieruchomości Skarżącej nie sąsiadują z lasami stanowiącymi własności Skarbu Państwa (zakładka mapa własnościowa). Analiza danych zawartych w ww. systemie potwierdziła dane zawarte w części graficznej uproszczonego planu urządzenia lasu, iż nieruchomości Skarżącej nie sąsiaduje z innymi lasami (Ls). Najbliższe tereny leśnie nie objęte zapisami kwestionowanego plany znajdują się około 300 m (Las na działce [...]) od nieruchomości Skarżącej i są przedzielone zabudowanymi terenami rekreacyjno wypoczynkowymi (Bz), gruntami rolnymi i gruntami zadrzewionymi. Przy czym zaznaczyć należy, iż granice lasów z "lasami innej własności" zostały na mapie zaznaczone kolorem różowym. Przy czym Sąd nie wyklucza, że w przyszłości nieruchomość Skarżącej może zostać objęta zapisami uproszczonego planu urządzenia lasu, o ile tereny sąsiadujące tj tereny rolne zalesione czy też grunty zadrzewione i zakrzewione zostaną przekształcone na las tworząc większą enklawę leśną, a przez to zostaną również zmniejszone odległości do innych lasów. Jednakże wracając do istoty sprawy Sąd uznał, iż lasy stanowiące własność skarżącej nieruchomości jako położone wśród terenów nieleśnych, a przede wszystkim przy terenach zabudowy rekreacyjno-wypoczynkowej nie mogły zostać objęty zapisami uproszczonego planu urządzenia lasu. Konkludując sąd uznał, że organ naruszył art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. przyjmując, że las znajdujący się na działkach nr [...], [...], [...] i [...] stanowi część zwartego kompleksu leśnego, którym mowa w art. 19 ust. 2 u.o.l., który powinien być objęty uproszczonym planem urządzenia lasu, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach, a szczególnie mapa załączona do uproszczonego planu zagospodarowania lasu wskazuje, że mamy do czynienia z lasem rozdrobnionym, dla którego zadania z zakresu gospodarki leśnej określa starosta, w stosownej decyzji, wydanej na podstawie inwentaryzacji stanu lasów (art. 19 ust.3 u.o.l.). Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 146 § 1 p.ps.a. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 202 § 2 tej ustawy, zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu od skargi w wysokości 200 zł oraz tytułem kosztów zastępstwa procesowego kwotę 480 zł wynikającą z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.