II SA/Po 210/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. K., T. K., B. L., P. L., M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargi wniesione przez B. L., P. L. oraz M. K.

Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 listopada 2025 r., nr [...] zostało doręczone G. R., T. K. oraz P. K.. Również tylko tym osobom doręczone zostało uchylone przez nie postanowienie organu I instancji z 26 sierpnia 2024 r. Datowaną na dzień 30 stycznia 2026 r. P. K., T. K., B. L., P. L. oraz M. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli opisane powyżej postanowienie. Zarządzeniem z 12 maja 2026 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał pełnomocnika skarżących do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, interesu prawnego B. L., P. L., M. K. do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 listopada 2025 r., nr [...], pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). Równocześnie wskazano pełnomocnikowi, że wymienieni powyżej skarżący nie byli stroną prowadzonego postępowania, jak również nie doręczono im zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Powyższe zarządzenie zostało prawidłowo doręczone w dniu 27 maja 2026 r. (k. 54 akt sądowych). W zakreślonym terminie pełnomocnik nie odniósł się do niego i nie wskazał podstawy istnienia po stronie wyżej wymienionych skarżących interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, która jest z innych powodów niedopuszczalna, a więc między innymi – została wniesiona przez osobę nie mająca interesu prawnego. Konsekwentnie przed merytoryczną oceną skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia, kto mógł skutecznie wnieść skargę. W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2013 r., I GSK 290/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11; Baza NSA). Innymi słowy, musi istnieć bezpośrednio związek pomiędzy zaskarżonym aktem lub czynnością (tu: postanowieniem), a chronioną prawnie sferą praw i obowiązków skarżącego. W przedmiotowej sprawie zarówno postanowienie organu pierwszej instancji (zgodnie z rozdzielnikiem), jak i zaskarżone orzeczenie zostały doręczone wyłącznie G. R., T. K. oraz P. K.. Oznacza to, że B. L., P. L. oraz M. K. nie brali udziału w postępowaniu. Zawodowy pełnomocnik – wezwany do wykazania interesu prawnego powyższych skarżących – nie podjął próby wykazania, że interes powyższy faktycznie istnieje, a co za tym idzie, wymienione powyżej osoby mogły skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego Sąd dokonał również oceny akt administracyjnych sprawy, z których nie wynika, by skarżący B. L., P. L. oraz M. K. mieli interes prawny w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w [...], Gm. [...]. Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że B. L., P. L. oraz M. K. nie mieli interesu prawnego w rozumieniu art. 50 P.p.s.a. do wniesienia skarg, a co za tym idzie, wniesione przez nich skargi podlegały odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.