II SA/Po 806/25

II SA/Po 806/25 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić Burmistrzowi kwotę 200 (dwieście) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi /-/ E. Podrazik

Burmistrz decyzją z dnia 28 lutego 2025 r., nr [...], znak [...], ustalił R. W. opłatę w kwocie [...]zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – działek nr [...], [...], [...] i [...], obręb [...], gm. [...] – na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2025 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. W., uchyliło decyzję Burmistrza z dnia 28 lutego 2025 r., nr [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł Burmistrz, domagając się jej uchylenia i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania. Burmistrz podniósł w skardze merytoryczne zarzuty przeciwko decyzji Kolegium kwestionując stanowisko organu odwoławczego co do wydania decyzji pomimo upływu pięcioletniego terminu do zgłoszenia roszczenia przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. W tej płaszczyźnie o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym porządkiem prawnym (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2022 r., sygn. III OSK 2052/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, który nie ma z zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (zob. postanowienie NSA z dnia z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. II FSK 527/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to zostało potwierdzone przez NSA w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. I OPS 2/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze zarówno postępowania sądowego, jak i administracyjnego. Ponadto, opisane powyżej stanowisko potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., sygn. K 32/08 (OTK-A 2009/9, poz. 139), gdzie orzekł, iż art. 50 § 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim pozbawia gminę prawa wniesienia skargi na decyzję organu wyższej instancji wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez wójta (burmistrza, prezydenta) tej gminy w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego ma wpływ na prawa i obowiązki tej gminy lub jej organów, jest zgodny z art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Innymi słowy, chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 1183/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn [niż wymienione w pkt 1-5a, przyp. Sądu] wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). W konsekwencji skargę wniesioną przez Burmistrza na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie, w której Burmistrz orzekał jako organ I instancji należało odrzucić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. (pkt I sentencji postanowienia) O zwrocie wpisu w kwocie 200 zł uiszczonego od odrzuconego pisma orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia). /-/ E. Podrazik