II SA/Rz 1026/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] lutego 2021 nr [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [ ] października 2020 nr [...] ; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. P. kwotę 997zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: W dniach 19 i 24 czerwca 2020 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili kontrolę budowy czterech silosów na zboże wraz z koszem przyjęciowym, zlokalizowanych na działce nr 4245 w [...]. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że na działce sąsiedniej o nr 4244/2 wykonana została waga samochodowa z płytami najazdowymi oraz utwardzeniem terenu. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 11 września 2020 r. ustalono, że waga zlokalizowana jest w odległości 13,60 m od krawędzi jezdni ul. [...]. Waga posiada wymiary 3,0 x 14, 0 x 0,3 m i posadowiona jest na trzech płytach betonowych o wymiarach 1,15 x 3,45 m, 1,25 x 3,15 m i 1,15 x 3,47 m. Przy wadze wykonano dwa betonowe najazdy – pierwszy w kształcie prostokąta o wymiarach 3,44 x 2,35 m i wysokości 0,29 m, drugi w kształcie trapezu o wymiarach 3,41 i 5,40 x 2,8 oraz wysokości 0,28 m. Ponadto przy wadze samochodowej od strony południowej, wykonano dwa podesty konstrukcji stalowej z profili zamkniętych o wymiarach 3 x 5 cm. Pierwszy podest został trwale połączony z gruntem, posiada długość 9,06 m i zlokalizowany jest na wysokości 1,83 m od poziomu utwardzonego terenu. Drugi podest posiada długość 2,64 m i został usytuowany na wysokości 0,31 m od poziomu terenu i nie został połączony trwale z podłożem. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał MP (dalej: "skarżącemu"), rozbiórkę samowolnie wybudowanej wagi samochodowej wraz z betonowymi najazdami na wagę oraz urządzeniami budowlanymi – płyta betonową umożliwiającą przejazd samochodów i stanowiącą utwardzenie terenu, podestem konstrukcji stalowej zabetonowanym w płycie betonowej oraz zbiornikiem betonowy do rozsączania wód zalegających pod wagą, zlokalizowanych na działce nr 4244/2 w [...]. Organ I instancji podał, że opisana wyżej waga samochodowa stanowi budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) – dalej: "P.b.", a umieszczenie jej na betonowych płytach stanowiących fundament obiektu i mających na celu jego stabilizację, świadczy o trwałym związaniu wagi z gruntem. Ponadto do wagi zostały dobudowane najazdy betonowe wraz z płyta betonową, mające na celu umożliwienie wjazdu na urządzenie i obsługę wagi. Sporna waga składa się zatem z części o charakterze ściśle budowlanym i ich powiązanie stanowi całość funkcjonalno – użytkową. W konsekwencji, realizacja wagi wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podstawie oświadczenia skarżącego ustalono z kolei, że budowa wagi rozpoczęła się w maju 2020 r., a na jej realizację inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 29 stycznia 2021 r. wskazanych w rozstrzygnięciu dokumentów, celem ewentualnej legalizacji samowolnie wykonanej wagi samochodowej. Pomimo upływu terminu inwestor nie przedstawił wymaganej dokumentacji, co stosownie do art. 48 ust. 4 P.b. obligowało do wydania decyzji o rozbiórce obiektu. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy. Zdaniem odwołującego, waga samochodowa stanowiąca przedmiot postępowania administracyjnego nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu P.b. Potwierdzeniem tego jest samo zaświadczenie wystawione przez jej producenta, którego treść został zignorowana przez organ I instancji. Błędnie również przyjęto, że waga wraz z betonowymi płytami stanowi całość funkcjonalno – użytkową, ponieważ bloczki betonowe, na których ustawiono wagę, najazdy, podesty stalowe oraz utwardzenie teren nie stanowią elementów składowych przenośnej wagi samochodowej. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił opisaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i jednocześnie nakazał skarżącemu rozbiórkę wagi samochodowej najazdowej wraz z betonowymi najazdami na wagę oraz instalacją sterowania, stanowiących całość użytkową, zlokalizowanych na działce nr 4244/2 w [...]. Zdaniem organu odwoławczego, waga stanowi obiekt budowlany, całość techniczno – użytkową, która – wprawa twierdzeniom skarżącego – jest elementem kwalifikacyjnym budowli. Trwałość finalnej konstrukcji wynikająca m.in. z ciężaru poszczególnych jej części oraz jej rozmiary wskakują na to, że prace budowlane poprzedzające powstanie wagi należy zakwalifikować jako budowę. Efektem prac było bowiem realizacja trwałem budowli, opierającej się czynnikom zewnętrznym, zdobnej wytrzymać 60-tonowy nacisk. Wobec powyższego, stanowisko organu I instancji w zakresie kwalifikacji wykonanych robót jako robót budowlanych oraz umożliwienia legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o tryb określony art. 48 P.b., było zasadne. Za prawidłowe uznać należało samo wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 P.b., ponieważ inwestor nie skorzystał z przysługującego mu prawa do zalegalizowania obiektu. Zreformowania wymagał jednie zakres rozstrzygnięcia decyzji o rozbiórce obiektu, gdyż w toku postępowania odwoławczego ustalono, że podest konstrukcji stalowej nie jest funkcjonalnie powiązany z wagą, a zbiornik betonowy znajdujący się częściowo pod obiektem kontenerowym jest zbiornikiem na nieczystości i również nie spełnia funkcji techniczno-użytkowej względem spornej wagi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MP wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Powtarzając argumentację sformułowaną w odwołaniu, zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a." poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, będące konsekwencją braku zebranie pełnego materiału dowodowego oraz jego należytej oceny; 2. art. 3 pkt 1, 3 i 9 oraz art. 28 P.b. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy sporna waga samochodowa nie stanowi budowli, której realizacja wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 3. art. 48 ust. 3 P.b. poprzez jego niezastosowanie i brak umożliwienia skarżącemu zalegalizowania wagi, ponieważ przedmiot postanowienia legalizacyjnego nie koreluje z zakresem przedmiotowym rozstrzygnięcia wynikającym z zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) - dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, niemniej z przyczyn, które Sąd był zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu. W realiach niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego obydwu instancji uznały, że zachodzą podstawy do wydania na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 P.b. decyzji o rozbiórce spornej wagi samochodowej najazdowej. Kwestią wymagającą reformacji, w ocenie organu odwoławczego, był jedynie zakres przedmiotowy decyzji czyli zakres nałożonych na skarżącego obowiązków - w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do objęcia nakazem rozbiórki podestu konstrukcji stalowej oraz zbiornika betonowego znajdującego się częściowo pod obiektem kontenerowym, jako że nie są one funkcjonalnie powiązane z wagą samochodową. Zdaniem Sądu, organy obydwu instancji przed wydaniem decyzji nie ustaliły stanu faktycznego sprawy w sposób uprawniający do wyrażenia oceny odnośnie tego, co wchodzi w skład wagi samochodowej w znaczeniu funkcjonalno - użytkowym, a zatem w istocie przedmiotu prowadzonego postępowania administracyjnego. To zaś przesądza o wadliwości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego, że waga samochodowa może stanowić obiekt budowlany - budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 P.b. Zgodnie z art. 3 pkt 1 P.b., pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zawarta w art. 3 pkt 3 P.b. definicja budowli zbudowana została na podstawie dwóch zaprzeczeń oraz przykładowego, a więc otwartego, wyliczenia obiektów stanowiących budowle. Oznacza to, że obiekt, mimo że nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, może stanowić budowlę, a tym samym zostać zakwalifikowany jako obiekt budowlany, co przesądza o tym, że podlega Prawu budowlanemu (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. IV, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2021; W. Piątek [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016). Stanowisko doktryny podziela judykatura i w tej materii prezentowane jest dość jednoznaczne stanowisko. W tezowanym wyroku z dnia 30 maja 2000 r. II SA/Wr 1771/98 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dostępny na stronie: orzezcenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że waga samochodowa jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i nie odpowiada żadnemu z obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zatem na realizację takiego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę. Ustalenie charakteru wykonanych przez inwestora robót, a co za tym idzie prawidłowe zakwalifikowanie tych robót jako robót budowlanych w świetle przepisów obowiązujących w dacie ich wykonania, miało zasadnicze znaczenie dla wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. Z treści art. 48 ust. 1 i 4 P.b. wynika, że do orzeczenia rozbiórki w trybie określonym wskazanymi regulacjami niezbędne jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że na powstanie określonego "obiektu" wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Podstawowa zasada Prawa budowlanego, mówiąca o tym kiedy jest wymagane pozwolenie na budowę jest zawarta w art. 28 ust. 1 P.b. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania robót przez inwestora) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przy czym w art. 29 ww. ustawy zawarto zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, których wykonanie zostało zwolnione z obowiązku uprzedniego uzyskania od organu administracji architektoniczno- budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych przepisów wynika zatem, że pozwolenia na budowę wymaga jedynie wykonywanie robót budowlanych. Definicję robót budowlanych zawarto w art. 3 pkt 7 P.b., wskazując, że przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast definicję budowy zawiera art. 3 pkt 6 P.b.. Zgodnie z tym, przepisem przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Wobec powyższego, aby możliwa była ocena, czy dany obiekt powstał w wyniku wykonywania robót budowlanych organ nadzoru budowlanego musi dokonać jednoznacznej kwalifikacji wykonanych robót. Kwalifikacja ta wraz z dokonaną następnie przez organ kwalifikacją obiektu umożliwiają mu dopiero wybór właściwego, opartego na przepisach P.b. trybu postępowania. Organ I instancji stwierdził, że urządzenie wagi samochodowej jest umieszone na płytach betonowych, które stanowią fundament obiektu mający za zadanie przeniesienie obciążeń obiektu na grunt i zapewnienie mu stabilności i tym samym świadczą o trwałym związaniu z gruntem. Ponadto do skrajnych boków wagi zostały dobudowane najazdy betonowe wraz z płytą betonową, w celu umożliwienia wjazdu na urządzenie i obsługę wagi. Zatem waga samochodowa składa się z części o charakterze ściśle budowlanym (płyty betonowej i najazdy betonowe) oraz niemających wprost takiego charakteru urządzeń technicznych (wagi samochodowej stalowo-betonowej wraz z instalacją sterowania). Powiązanie tych części stanowi całość. Waga samochodowa to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową a więc jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i stanowi obiekt budowlany. Natomiast wykonane utwardzenie terenu przyległego, połączony z nim podest w konstrukcji stalowej oraz zbiornik betonowy są powiązane funkcjonalnie z wagą samochodową i zapewniają możliwość użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem, zatem stanowią urządzenia budowlane, w myśl art. 3 pkt 9 ustawy prawo budowlane. Podczas oględzin w dniu 19.10.2020r. ustalono, że instalacja sterowania obejmuje: czytnik "główny", do którego doprowadzony jest przewód z wagi samochodowej, (którym przekazywane są informacje z zamontowanych czujników tensometrycznych), przewód z czytnika zewnętrznego (zamontowanego na ścianie zewnętrznej budynku kontenerowego, usytuowanego jednym bokiem na płycie betonowej znajdującej się wokół wagi), przewód zasilający czytnik "główny" oraz przewód zasilający czytnik zewnętrzny. Czytnik "główny" znajduje się w budynku kontenerowym, oraz jest podłączony do gniazdka instalacji elektrycznej znajdującej się w tym budynku. Ponadto przy budynku kontenerowym od strony zachodniej znajduje się zbiornik betonowy, który zgodnie z wyjaśnieniami MP wypełniony jest na dnie kruszywem, i ma na celu rozsączenie wody gromadzącej się pod wagą samochodową. Częściowo nad tym zbiornikiem znajduje się drugi budynek kontenerowy, co uniemożliwiło otwarcie pokrywy zbiornika. Organ I instancji nakazał inwestorowi rozbiórkę wagi, płyty betonowej umożliwiającej przejazd samochodów od strony drogi gminnej, podestu betonowego oraz zbiornika betonowego. Organ odwoławczy uznał z kolei, że obowiązkiem rozbiórki winna zostać objęta jedynie waga wraz z betonowymi najazdami i instalacją sterowania, zaś podest konstrukcji stalowej nie jest funkcjonalnie powiązany z wagą, a zbiornik betonowy znajdujący się częściowo pod obiektem kontenerowym jest zbiornikiem na nieczystości i również nie spełnia funkcji techniczno-użytkowej względem spornej wagi. Sąd podziela zgodne stanowisko organów obu instancji, iż waga samochodowa to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową, a więc jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. z dnia 7 lipca 199r. Prawo budowlane i stanowi obiekt budowlany. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że waga stanowi obiekt budowlany, całość techniczno - użytkową, która to cecha - wbrew twierdzeniom skarżącego - jest elementem kwalifikacyjnym budowli. W niniejszej sprawie przedmiotowa waga samochodowa powstała przez wykonanie wykopów pod podbudowę żwirową i fundamenty - prefabrykowane stopy betonowe, na te płyty betonowe prefabrykowane - stopy fundamentowe zamontowano płytę stalowo-betonową z czujnikami tensometrycznymi (co wynika z rysunku producenta), do których doprowadzono instalację prądową. Trwałość finalnej konstrukcji wynikająca m.in. z ciężaru poszczególnych jej części oraz jej rozmiary wskazują na to, że prace budowlane poprzedzające powstanie wagi należy zakwalifikować jako budowę. Efektem powyżej opisanych prac jest bowiem realizacja trwałej budowli, opierającej się czynnikom zewnętrznym, zdolnej wytrzymać 60-tonowy nacisk. Okoliczność, że obiekt budowlany powstaje z połączenia trwałych, ciężkich elementów gotowych, nie oznacza jego montażu w sytuacji, gdy efekt końcowy odpowiada definicji budowli. Istotne znaczenie ma bowiem rodzaj powstałego obiektu budowlanego a nie sposób jego powstania "Wzniesienie" obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane) jest pojęciem niezdefiniowanym, jednakże można przyjąć, że chodzi o wykonanie obiektu w jeden ze sposobów wymienionych w tej ustawie, wskutek czego powstaje obiekt posiadający cechy obiektu budowlanego (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 lipca 2016 r,, sygn. 11 SA/Bk 334/16 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że zarówno płyty prefabrykowane stanowiące fundament jak i posadowione na niej elementy prefabrykowane płyty stalowo-betonowej stanowią niezbędną i konieczną część budowlaną wagi samochodowej (wyrok WSA w Krakowie z 1 czerwca 2016r., sygn. II SA/Kr 1195/15 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z definicji z art. 3 pkt 3 P.b. i art. 3 pkt 9 P.b. wynika, że waga samochodowa najazdowa wraz z betonowymi najazdami na wagę oraz instalacją sterowania stanowi całość techniczno- użytkową zapewniającą możliwość użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (do pomiaru masy pojazdów), co z kolei przesądza o konieczności jej zakwalifikowania do budowli w rozumieniu Prawa budowalnego. Poszczególne jej elementy stanowią całość przeznaczoną do użytkowania (do ważenia samochodów). Sąd nie podziela jednak kategorycznego stanowiska PWINB, iż podest o konstrukcji stalowej zabetonowany w płycie betonowej - jak podał inwestor nie jest funkcjonalnie powiązany z wagą samochodową, a także zbiornik betonowy znajdujący się częściowo pod obiektem kontenerowym jak podniósł w odwołaniu inwestor jest zbiornikiem wodnym na nieczystości. Zatem te elementy nie są częściami przedmiotowej wagi samochodowej. Ponadto wyjaśniam, że wykonywanie robót budowlanych polegających utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane). Sąd stwierdza, że organy obydwu instancji nie uzasadniły ani nie udokumentowały w sposób zgodny z uregulowaniami K.p.a., zakresu przedmiotowego sformułowanych w decyzjach rozstrzygnięć, a zatem w istocie nie ustaliły w sposób jednoznaczny i umożliwiający wyrażenie finalnej oceny przedmiotu prowadzonego postępowania. Po pierwsze, z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że przy spornej wadze zlokalizowany jest "budynek kontenerowy", w którym wykonano instalację sterowania. Z protokołu oględzin z dnia 19 października 2020 r. wynika, że instalacja sterowania składa się z czytnika znajdującego się wewnątrz budynku kontenerowego, przy wschodniej granicy działki, od którego odchodzą cztery kable do czytnika zewnętrznego, wagi, zasilania czytnika i czytnika zewnętrznego. Jednocześnie organ l instancji nie wskazał w jakikolwiek sposób, dlaczego wskazany budynek kontenerowy został uznany za odrębny od wagi w znaczeniu funkcjonalnym obiekt budowlany. Lektura akt administracyjnych może sugerować, że jedyną funkcją, jaką pełni budynek kontenerowy jest umożliwienie prawidłowej obsługi wagi oraz systemu sterowania. Powyższe zostało w pełni zaaprobowane przez organ odwoławczy, który reformując rozstrzygnięcie organu I instancji nie wskazał w jakikolwiek sposób dlaczego budynek kontenerowy nie stanowi części składowej spornej wagi. Po drugie, zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy nie wyjaśniły w sposób przekonywujący i nie udokumentowały w żaden sposób, dlaczego podesty wykonane przy wadze uznają - bądź nie, za elementy składowe wagi w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Nie ustalono bowiem jaką podesty te pełnią funkcję i w jakim celu je wykonano w kontekście prawidłowego użytkowania wagi. Nie jest zatem wiadome, czy umożliwiają np. kontrolę równomiernego rozłożenia towaru przewożonego na samochodach ciężarowych w celu wykonania pomiaru wagi pojazdu, czy też pełnią innego rodzaju funkcję. Jeżeli zaś nie wykonano ich w celu prawidłowego użytkowania wagi samochodowej, organ winien ustalić jakie jest ich rzeczywiste przeznaczenie, co może być pochodną konieczności uprzedniego ustalenia, jakiego rodzaju działalność prowadzona jest na nieruchomości oraz jakie pojazdy są ważone na wadze. Po trzecie, organ odwoławczy uznając, że zbiornik betonowy znajdujący się częściowo pod obiektem kontenerowym jest zbiornikiem na nieczystości, nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. Swoje stanowisko oparł jedynie na oświadczeniu skarżącego złożonym w toku postępowania organu I instancji. Tymczasem z protokołu oględzin z dnia 19 października 2020 r. wynika, że nad wykonanym zbiornikiem znajduje się drugi budynek kontenerowy, co uniemożliwiło otwarcie zbiornika. Ponadto sam skarżący oświadczył wtedy, że zbiornik betonowy wypełniony jest na dnie kruszywem i ma na celu rozsączanie wody gromadzącej się pod wagą samochodową. To z kolei stoi w sprzeczności ze stanowiskiem WINB odnośnie funkcji, jaką pełni zbiornik, określoną przez organ odwoławczy jako "zbiornik na nieczystości". Ponadto budzi wątpliwości odnośnie tego, czy urządzenie to rzeczywiście nie jest funkcjonalnie powiązane z wagą samochodową i czy poprzez odprowadzenie nadmiaru wód opadowych umożliwia jej prawidłowe użytkowanie. Sąd zwraca uwagę na możliwość odpowiedniego posiłkowania się rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2007 r., Nr 188, poz. 1345), przy ustalaniu elementów składowych wagi samochodowej. I tak w § 7 ust. 3 ww rozporządzenia stwierdzono, że jeżeli w dole fundamentowym wagi gromadzi się woda, powinien być on wyposażony w urządzenia odwadniające. Powyższe wskazuje na powiązanie zbiornika betonowego z wagą, jako urządzenia służącego do jej odwodnienia, "rozsączania wód zalegających pod wagą. Należy ponadto wyjaśnić, czy płyta betonowa umożliwiająca przejazd samochodów od strony drogi gminnej w kierunku silosów zbożowych w całości lub części nie jest funkcjonalnie związana z wagą, czy stanowi jedynie zwykłe utwardzenie działki budowlanej. Wymaga podkreślenia, że o funkcji jaką ma pełnić dany obiekt oraz związane z nim urządzenia nie tyle decyduje subiektywne odczucie inwestora, o ile przesłanki obiektywne. Organ nadzoru budowlanego analizując części składowe wagi winny uwzględnić nie tylko istnienie bezpośredniego związku funkcjonalnego z wagą, w stosunku do którego urządzenia lub obiekty mają pełnić funkcję służebną (zapewniając - zgodnie z art. 3 pkt. 9 P.b. - możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem), lecz także rodzaj użytych materiałów budowlanych oraz zastosowaną technikę (sposób) wykonania robót. Innymi słowy, obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było ustalenie, które ze spornych elementów umożliwiają użytkowanie wagi zgodnie z przeznaczeniem, w tym mając na uwadze charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Organy powinny oczywiście wziąć pod uwagę twierdzenia samego inwestora, niemniej wobec uzyskania deklaracji, że dany element nie jest związany funkcjonalnie z wagą, winny zażądać udokumentowania lub wyjaśnienia w jakim celu został on wykonany, a wobec braku takowych dokonać samodzielnej kwalifikacji. Wskazane wyżej uchybienia polegające na wadliwym ustaleniu zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania stanowiły naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. Doprowadziło to błędnego zastosowania art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 poprzez wydanie decyzji o rozbiórce obiektu w sytuacji, gdy w dniu wydania decyzji nie było jednoznacznie wiadome, co - w rozumieniu art 3 pkt 3 P.b. - wchodzi w skład spornej wagi w znaczeniu funkcjonalna użytkowym. Uchybienia te niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w sytuacji wadliwego ustalenia przedmiotu postępowania administracyjnego, zarówno wydane decyzje o rozbiórce obiektu, jak i postanowienie legalizacyjne wydane w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 P.b. uznać należy za oczywiście błędne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 P.p.s.a. Zasądzone koszty stanowią równowartość uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi w kwocie 997 zł. Na zasądzone koszty złożyło się: wpis od skargi w wysokości 500 zł, wynagrodzenie rady prawnego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od złożenia dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organy orzekające w sprawie (art. 135 P.p.s.a.).