II SA/Rz 1261/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala -

II SA/Rz 1261/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi E. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) sierpnia 2019 r. nr (...) dotycząca ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, decyzją z (...) sierpnia 2016 r. nr (...) Burmistrz ustalił na wniosek E. C. warunki zabudowy na przedsięwzięcie pn. "budowa budynku gospodarczego – na dz. nr ewid. (...) w miejscowości Z."; na skutek odwołania E. M. (współwłaścicielki sąsiedniej działki nr [...]) decyzja ta została uchylona decyzją SKO z (...) września 2016 r. nr (...) . Także decyzja Burmistrza z (...) listopada 2017 r. nr (...) ustalająca warunki zabudowy dla w/w przedsięwzięcia została uchylona decyzją SKO z (...) stycznia 2018 r. nr (...). Kolejną decyzją z (...) lipca 2018 r. nr (...) Burmistrz - działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4 i art. 54 w zw. z art. 64, art. 63 ust. 1, 2 i 4, art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) - ustalił na wniosek E. C. warunki zabudowy na przedsięwzięcie pn. "budowa budynku gospodarczego – na dz. ewid. (...) w miejscowości Z.". W uzasadnieniu wskazał, że prowadzone postępowanie w sprawie jest konsekwencją postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który nałożył obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Wyjaśniono, że w toku postępowania dokonano analizy wniosku w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz ustalono stan faktyczny i prawny terenu objętego inwestycją. Stwierdzono, że parametry i cechy legalizowanego budynku oraz wskaźniki zabudowy odpowiadają analogicznej zabudowie na obszarze analizowanym. Projekt decyzji uzgodniono ze Starostą i Marszałkiem Województwa. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. M., kwestionując jej prawidłowość i wnioskując o jej uchylenie. Podniosła, że zaniechano doręczenia tej decyzji jej pełnomocnikowi (adwokatowi) oraz doręczono decyzję niekompletną, tj. bez wszystkich załączników. W kontekście braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej podniesiono zaniechanie ustalenia statusu działki stanowiącej drogę dojazdową. Wskazano także na brak powołania w decyzji podstaw prawnych w zakresie ustaleń dotyczących zastosowania przepisów prawa budowlanego, zaniechanie poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, brak ustaleń decyzji w zakresie nielegalnie dobudowanego do budynku mieszkalnego ganku, a także że parametry obiektu objętego decyzją uniemożliwiają jego lokalizację bezpośrednio przy granicy z działką nr (...). Opisaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. SKO - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z (...) lipca 2018 r. Wyjaśniło, że w sprawie wydano uprzednie dwie decyzje kasatoryjne, w których wskazano na braki prowadzonego postępowania w zakresie korelacji z postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego oraz odnośnie statusu drogi stanowiącej dostęp do drogi publicznej. Podkreśliło, że z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że nieruchomości położone w analizowanym obszarze zlokalizowane są na obszarze rolnym, z dopuszczeniem zabudowy w siedliskach rolniczych oraz na obszarze mieszkaniowym z zabudową niską z usługami. Związany z przedmiotem postępowania obiekt odpowiada zatem istniejącemu na analizowanym terenie sposobowi zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów. Z części tekstowej sporządzonej dla potrzeb sprawy analizy urbanistycznej wynika, że określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone prawidłowo i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów. Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w przepisach § 4 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588 ze zm.). Analiza ta w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym oraz zawiera wszystkie wymagane rozporządzeniem elementy. Spełnione zostały także pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p. niezbędne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Istniejące na terenie inwestycji uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej. W sprawie prawidłowo ustalono także krąg podmiotów mających interes prawny w sprawie, postępowanie zaś zostało przeprowadzone przy zachowaniu gwarancji procesowych stron. W odniesieniu do zarzutów odwołania SKO za niezasadny uznało zarzut dokonania błędnego ustalenia paramentów inwestycji. Wyjaśniono, że dostosowanie inwestycji do wybranych tylko obiektów znajdujących się na tym obszarze stanowiłoby naruszenie przepisów ustawy i rozporządzenia. Wskazano także, że dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przez drogę wewnętrzną stanowiącą własność Gminy, tj. dz. ew. nr (...). Co do zarzutu zaniechania doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej, jak również niepoinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, wyjaśniono, że okoliczność ta co prawda stanowi naruszenie procedury, aczkolwiek z uwagi na zaskarżenie decyzji przez stronę – nie miało istotnego wpływu dla sytuacji procesowej odwołującej się. Wskazano ponadto, że przepisy u.p.z.p. stanowią samodzielną podstawę do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a zarzut braku ustaleń w zakresie nielegalnie dobudowanego do budynku mieszkalnego ganku nie jest związany z prowadzonym postępowaniem, gdyż wniosek dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla budynku gospodarczego. SKO wskazało, że parametry obiektu które wg twierdzeń strony odwołującej się uniemożliwiają jego lokalizację bezpośrednio przy granicy z działką nr (...) nie mają wpływu na ustalenie warunków zabudowy. W tej sytuacji brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Kolegium z (...) sierpnia 2019 r. E. M. wniosła o jej uchylenie. Podniosła, że organ odwoławczy nie wskazał numeru decyzji wydanej przez Burmistrza, co powoduje, że nie ma pewności, którą konkretnie decyzją zajmowało się SKO. Zarzucono także brak rozstrzygnięcia w zakresie podniesionego w odwołaniu zarzutu braku dostępu nieruchomości do drogi publicznej oraz zwrócono uwagę na uzasadnione wątpliwości dotyczące bezstronności organu I instancji, albowiem S. C. występował w sprawie jako reprezentant gminy, która to kwestia nie została rozstrzygnięta przez organ odwoławczy. W ocenie skarżącej, pominięto również dowód w postaci mapki z pomiaru granic wykonanej przez geodetę T. K., z której wynika, że nielegalny budynek gospodarczy jest nie tylko zlokalizowany przy granicy z działką stanowiącą jej własność, ale nawet jest w części na jej posadowiony. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Stosując wskazane wyżej kryteria kontroli względem zaskarżonej decyzji SKO z (...) sierpnia 2019 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza z (...) lipca 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezsporne pozostaje, że dla terenu objętego zamierzoną inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p., oznacza to dla inwestora konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, której wydanie jest możliwe po ustaleniu, że planowane zamierzenie spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W tym zakresie istotne pozostaje, że łączne spełnienie tych warunków co do zasady obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, uprawniającej do późniejszego ubiegania się - na warunkach w niej określonych - o uzyskanie pozwolenia na budowę. Z charakteru tej decyzji wynika, iż rozstrzyga ona o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie, przy czym wyjątkowo wydanie takiej decyzji możliwe jest dla inwestycji już zrealizowanej. Odbywa się to – tak jak w rozpoznawanej sprawie - w ramach procedury legalizacji samowoli budowlanej, której przesłanką jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji tej samowoli (obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zlokalizowanego na działce nr (...) w Z. budynku gospodarczego wynika dla współwłaścicieli tej działki z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) marca 2015 r. nr [...]). W celu ustalenia spełnienia warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzania i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Treść tego rozporządzenia pozostaje w ścisłym związku z przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogiem kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przepis ten wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą możliwość realizacji zamierzonej inwestycji od dostosowania się do wskazanych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tego jest zagwarantowanie zachowania określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Sposób zagospodarowania i rodzaj zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich stanowi więc dla organów orzekających w sprawie punkt odniesienia dla ustaleń, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W toku tego postępowania organy są zobowiązane do zbadania, czy na danej nieruchomości możliwa jest realizacja inwestycji zgodnie z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa, co w okolicznościach sprawy oznacza zbadanie, czy istnienie i lokalizacja związanego z przedmiotem sprawy budynku gospodarczego nie narusza istniejącego ładu przestrzennego i jest możliwe do pogodzenia z zabudową na obszarze sąsiadującym. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, iż przedmiotowy budynek nie koliduje z układem urbanistycznym otoczenia. Jak wynika z zapisów części tekstowej analizy urbanistycznej, objęty nią obszar został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003 r. w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki nr (...) przylegającej do drogi z której odbywa się główny wjazd i wejście na tę działkę, tj. od strony drogi wewnętrznej stanowiącej działkę nr (...), położonej od południowo – wschodniej strony działki nr (...). Od jej strony zachodniej znajdują się użytki rolne i zielone, niemniej od strony północnej i wschodniej znajduje się zabudowa zagrodowa w postaci budynków mieszkalnych jednorodzinnych, uzupełniona parterowymi budynkami gospodarczymi, garażowymi i inwentarskimi o powierzchniach zabudowy 30 – 150 m², dachach jedno- i dwuspadowych, wysokości kalenic 4,5 – 8 m, wysokości do okapów dachów 2,5 – 4 m, przy wskaźnikach powierzchni zabudowy 5 – 35%. Z zabudową tą koreluje znajdujący się na działce nr (...) parterowy budynek mieszkalny (nie jest on objęty niniejszym postępowaniem) oraz budynek gospodarczy którego dotyczą wydane w sprawie decyzje. Wymagane powołanym rozporządzeniem parametry tego budynku – które zresztą nie są kwestionowane przez stronę skarżącą - odpowiadają przytoczonym wyżej parametrom budynków gospodarczych w obszarze analizowanym; wskaźnik powierzchni zabudowy – 8%, wysokość do kalenicy lub górnej krawędzi dachu 4,2 – 4,5 m, wysokość do okapu dachu 2,5 – 3m, powierzchnia zabudowy 29-30 m², dach jednospadowy. W ocenie Sądu, mimo zawartego w sentencji decyzji organu I instancji z (...) lipca 2018 r. stwierdzenia o ustaleniu warunków zabudowy na przedsięwzięcie pn. "budowa budynku gospodarczego", warunki te ustalone względem już istniejącego na działce nr (...) budynku gospodarczego wykazują zgodność z występującym na obszarze analizowanym sposobem zagospodarowania terenu, wpisując się w charakterystykę urbanistyczną i architektoniczną obiektów już istniejących. W tym znaczeniu – z punktu widzenia warunków i zasad zagospodarowania przestrzennego – istnienie tego budynku jako mieszczące się w granicach występującego na obszarze analizowanym sposobu zagospodarowania terenu należy uznać za dopuszczalne i możliwe do pogodzenia z już istniejącą tam zabudową. Ubocznie należy wskazać, że umknął uwadze organów brak oznaczenia granic obszaru analizowanego na załączniku graficznym do analizy urbanistycznej, stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji z (...) lipca 2018 r. Ponieważ jednak obszar ten został uprzednio prawidłowo oznaczony na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy urbanistycznej objętej wcześniejszą decyzją Burmistrza z (...) listopada 2017 r., wobec sporządzenia tych analiz przez tę samą osobę o specjalności architektonicznej oraz wynikających z nich identycznych ustaleń co do parametrów stanowiących punkt odniesienia obiektów (budynków garażowych położonych na działkach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...)) – Sąd uznał, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a uchylenie z tego powodu wydanych decyzji stanowiłoby wyraz nadmiernego formalizmu, prowadząc przy tym do zbędnego w czasie przedłużania prowadzenia sprawy. Uzasadnionych podstaw do odmowy wydania warunków zabudowy nie stwarza kwestionowane przez skarżącą w toku postępowania ustalenie warunkami zabudowy lokalizacji budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy ze stanowiącej jej współwłasność działką ewidencyjną nr (...) oraz w odległości 0,7 m od gminnej drogi wewnętrznej (działka nr [...]) jako nieprzekraczalnej linii zabudowy. Niezależnie od tego że związane jest to z faktycznym usytuowaniem tego budynku, należy podkreślić, że taki sposób lokalizacji budynków występuje na obszarze analizowanym, wpisując się w istniejący ład przestrzenny. Bez znaczenia na etapie ustalania warunków zabudowy pozostaje kwestia ewentualnej zgodności inwestycji z szeroko rozumianymi przepisami prawa budowlanego, w szczególności z regulacjami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym nie stanowią "przepisów odrębnych" o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2018 r. II OSK 756/16 - LEX nr 2449127); takimi przepisami odrębnymi w rozumieniu u.p.z.p. są przepisy "przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Chodzi o kwestie ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp." (wyrok WSA w Krakowie z 29 marca 2018 r. II SA/Kr 1708/17 - LEX nr 2482925). Konkretyzacja przepisów dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz postrzeganych w ich kontekście przepisów odnoszących się do ochrony praw osób trzecich (w tym właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji) odbywa się na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, a więc wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, lub tak jak w niniejszej sprawie, w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego - jak wynika z w/w postanowienia PINB z(...) marca 2015 r. - w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W okolicznościach sprawy nie znajdują również potwierdzenia zarzuty skargi, wg których teren działki nr (...) wraz z budynkiem gospodarczym dla którego ustalono warunki zabudowy nie posiada (odpowiedniego) dostępu do drogi publicznej, a więc mimo prawnego wymogu, nie spełnia warunku o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Celem tego przepisu jest zapewnienie, aby teren inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiadał obsługę komunikacyjną niezbędną dla korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Jak wynika z akt sprawy, działka nr (...) jest skomunikowana z gminną drogą publiczną (stanowiącą działkę nr [...]) poprzez przylegającą do niej od strony południowo – wschodniej gminną drogę wewnętrzną (działkę nr[...]); taki status działki nr (...) potwierdza pismo Urzędu Gminy z (...) marca 2018 r. nr (...), co do którego brak jest podstaw do jego kwestionowania. Dostęp przez drogę wewnętrzną stanowi o dostępie do drogi publicznej, ponieważ zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., ilekroć w ustawie jest mowa o dostępie do drogi publicznej, należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Skoro zatem działka nr (...) ma zapewnioną faktyczną możliwość dojścia i dojazdu z drogi publicznej, prowadzi to do wniosku o spełnieniu warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Bez wpływu na to pozostaje zbyt mała w ocenie skarżącej szerokość drogi wewnętrznej, przekładająca się jej zdaniem na trudności komunikacyjne. W myśl wyroku NSA z 13 lutego 2019 r. II OSK 727/18 (LEX nr 3098425), udostępnienie gminnej drogi wewnętrznej na zasadach powszechnego dostępu realizuje warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Co istotne, przepisy te nie odwołują się do jakichkolwiek norm o charakterze techniczno - budowlanym, które powinien spełniać dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2019 r. IV SA/Wa 117/19 - LEX nr 3073849). Ponieważ w realiach sprawy nie budzi zastrzeżeń i nie jest kwestionowane ziszczenie się także pozostałych poza wynikającymi z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. warunków od których spełnienia uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 u.p.z.p.), brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja skargi wskazująca na pominięcie w sprawie dowodu w postaci sporządzonej przez geodetę mapki (opatrzonej datą [...] maja 2013 r.) z pomiaru granic między działką nr (...), na której znajduje się objęty postępowaniem budynek gospodarczy a stanowiącą współwłasność skarżącej działką nr (...); wg skarżącej wynika z niej, że nielegalny budynek gospodarczy "nie tyle stoi przy granicy z jej działką, co nawet wrzyna się w jej teren", co wyklucza ustalenie dla niego warunków zabudowy. Wprawdzie do kwestii tej – mimo jej podniesienia w odwołaniu - nie odniosło się SKO w zaskarżonej decyzji, jednak wobec całkowitej bezzasadności tego zarzutu nie miało to merytorycznego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym zakresie należy przede wszystkim zauważyć, że o ile wg przedstawionej przez skarżącą wraz z odwołaniem kserokopii mapki z pomiaru granic faktycznie wynika częściowe posadowienie przedmiotowego budynku na jej działce, to nie stało to na przeszkodzie do zgodnego z prawem wydania decyzji ustalającej na niego warunki zabudowy. Wynika to z charakteru takiej decyzji, która zgodnie z art. 63 u.p.z.p., w odniesieniu do tego samego terenu może być wydana więcej niż jednemu wnioskodawcy (ust. 1) i która także nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (ust. 2). Oznacza to, że wnioskodawca ubiegając się o ustalenie warunków zabudowy nie musi legitymować się prawem własności nieruchomości której dotyczy wniosek, a ewentualne kwestie sporne dotyczące zasięgu prawa własności i przebiegu granic nie tamują postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i wydania stosownej decyzji, o ile tylko zostanie stwierdzone spełnienie wszystkich przesłanek o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W okolicznościach sprawy nabiera to dodatkowo o tyle na znaczeniu, że przedstawiona mapa z pomiaru granic nie poddaje się żadnej weryfikacji, w tym zwłaszcza co do prawidłowości jej sporządzenia. Zakładając więc nawet, że skarżąca jest w posiadaniu jej oryginału, zachodzi bowiem rozbieżność między nią a stanowiącą załącznik graficzny do decyzji oraz analizy urbanistycznej kopią mapy zasadniczej z (...) marca 2016 r. (pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, poświadczoną za zgodność z materiałami zasobu przez organ go prowadzący, tj. Starostę ) – wg której objęty postępowaniem budynek gospodarczy na działce nr (...) znajduje się przy granicy z działką nr (...). Taka mapa korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w niej danych, podczas gdy materiały wytworzone w wyniku sygnalizowanego pomiaru granic najprawdopodobniej do tego zasobu nie zostały w ogóle zgłoszone i włączone (wynika to chociażby z porównania dat ich sporządzenia). Do wyjaśniania powyższych rozbieżności, w tym weryfikacji pod względem zgodności ze stanem rzeczywistym danych wynikających z przedstawionej przez skarżąca mapki nie są uprawnione organy w ramach prowadzonego o ustalenie warunków zabudowy postępowania. Za nie znajdujące potwierdzenia należy także uznać wywodzone w skardze zastrzeżenia co do obiektywizmu w sprawie Burmistrza., wynikające z reprezentowania Gminy w sprawach samowoli budowlanych wnioskującej o ustalenie warunków zabudowy E. C. przez S. C. Jak wyjaśnił Burmistrz w piśmie z (...) września 2018 r. przekazującym SKO odwołanie od wydanej przez niego (...) lipca 2018 r. decyzji, S. C. – będący pracownikiem Gminy reprezentującym ją w oględzinach przedmiotu decyzji przeprowadzonych (...) lutego 2016 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – nie jest spokrewniony z E.C. Reasumując, w świetle poczynionych wyżej wywodów, orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że ustalenie warunków zabudowy dla istniejącego na działce nr (...) w Z. budynku gospodarczego nie będzie pozostawało w sprzeczności z istniejącym w sąsiedztwie ładem przestrzennym. W tym zakresie nie sposób zarzucić organom naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy ani sprzeczności ustaleń z rzeczywistym stanem faktycznym, a także braku należytego (zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia wydanych decyzji. Sąd w całości podziela ustalenia, wnioski i uwagi zawarte tak w decyzji organu I jak i II instancji. Ponieważ przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna wykazała spełnienie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organy nie mogły odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta nie jest bowiem decyzją uznaniową, a co za tym idzie, odmowa ustalenia warunków zabudowy może nastąpić jedynie wówczas, gdy nie zostaną łącznie spełnione wszystkie przewidziane w tym przepisie wymogi, co w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło. Skoro zatem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego, z opisanych wyżej względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.