II SA/Rz 1398/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w U. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miejskiej w [...] na rzecz strony skarżącej P. sp. z o.o. w U. kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Rz 1398/25 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w U. jest - podjęta na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1153, dalej: u.s.g.) - uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w [....] C.U. Z akt sprawy wynika, że 22 sierpnia 2025 r. skarżąca Spółka wystąpiła do RM w [...] z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie przez Spółkę jako pracodawcę - na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, tj. za wypowiedzeniem - stosunku pracy z C.U. radnym RM w [...], zatrudnionym w Spółce na podstawie umowy o pracę w wymiarze 2/3 etatu na stanowisku specjalisty do spraw administracyjno - biurowych oraz na 1/3 etatu na stanowisku specjalisty do spraw BHP. Jednocześnie Spółka cofnęła poprzednio złożone wnioski o wyrażenia takiej zgody z 31 lipca i 4 sierpnia 2025 r. Odnośnie zatrudnienia na stanowisku specjalisty do spraw BHP jako przyczyny zamierzonego rozwiązania stosunku pracy podano, że radny dopuścił się naruszeń podstawowych obowiązków pracowniczych, nie wykonując kontroli warunków pracy oraz przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, naruszając obowiązek bieżącego informowania pracodawcy o stwierdzonych zagrożeniach zawodowych wraz z wnioskami zmierzającymi do usuwania tych zagrożeń oraz obowiązek sporządzenia i przedstawienia pracodawcy - co najmniej raz w roku - okresowych analiz stanu bezpieczeństwa i higieny pracy zawierających propozycje przedsięwzięć technicznych i organizacyjnych mających na celu zapobieganie zagrożeniom życia i zdrowia pracowników oraz poprawę warunków pracy. Powyższe naruszenia są szczególnie naganne, ponieważ mają bezpośredni związek z zapewnieniem bezpiecznych warunków pracy, mogąc skutkować zagrożeniem dla zdrowia i życia pracowników. Odnośnie zatrudnienia na stanowisku specjalisty do spraw administracyjno — biurowych podano, że radny dopuścił się naruszeń podstawowych obowiązków pracowniczych stwierdzonych także podczas kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (WIOŚ), nie wywiązywał się w sposób powtarzalny z powierzonych mu obowiązków w zakresie gospodarki odpadami w zakładzie pracy, co doprowadziło do poważnych konsekwencji dla Spółki. W 2017 r. w wyniku kontroli WIOŚ stwierdzono bowiem istotne nieprawidłowości za które odpowiadał radny, w tym nieprowadzenie ewidencji dla części odpadów oraz ewidencjonowanie ich pod niewłaściwymi kodami, co skutkowało nałożeniem na Spółkę kary pieniężnej. Następnie w czerwcu 2025 r., podczas kolejnej kontroli WIOŚ, ponownie wykazano istotne nieprawidłowości w ewidencji odpadów za które odpowiadał radny, polegające m.in. na przypisywaniu odpadów do niewłaściwych grup, braku prawidłowego oznakowania kontenerów oraz częściowym niewykonaniu zaleceń pokontrolnych pomimo otrzymania jasnych instrukcji i notatki służbowej sporządzonej po rozmowie wyjaśniającej. Skutkiem tych zaniedbań było wszczęcie przez WIOŚ postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na Spółkę kolejnej kary za uchybienia tożsame z tymi, które były podstawą sankcji w 2017 r. Działania (a w istocie zaniechania, zaniedbania) pracownika zmusiły przełożonych do osobistej interwencji i samodzielnego wprowadzenia wymaganych poprawek w systemie BDO oraz na kontenerach, aby zapobiec dalszej kompromitacji Spółki przed organami kontrolnymi. Uchwałą nr [...] Rada odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w zakresie stanowiska specjalisty do spraw BHP w wymiarze 1/3 etatu, a uchwałą nr [...] Rada na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w zakresie stanowiska specjalisty do spraw administracyjno - biurowych w wymiarze 2/3 etatu. W uzasadnieniu obydwu uchwał podano, że działania pracodawcy mogą nosić znamiona próby wywarcia presji i zastraszenia radnego, co w konsekwencji może być traktowane jako próba ograniczenia wykonywania mandatu radnego, chronionego ustawą o samorządzie gminnym. Podano, że radny 24 czerwca 2025 r. uczestniczył w sesji absolutoryjnej RM, co wynika z jego ustawowych obowiązków, a pracodawca został uprzedzony o planowanej nieobecności już 20 czerwca 2025 r. Zgodnie z art. 25 ust. 3 u.s.g., radnemu przysługuje zwolnienie od pracy na czas udziału w pracach organów gminy. Przedstawienie tej nieobecności jako naruszenia obowiązków pracowniczych jest bezzasadne i może zostać ocenione jako nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 Kodeksu pracy. Wykorzystanie instytucji wypowiedzenia umowy o pracę wobec radnego w reakcji na jego udział w sesji stanowi zagrożenie dla niezależności mandatu i może godzić w konstytucyjne gwarancje samorządności. Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego) zaskarżyła w całości opisane na wstępie uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając naruszenie art. 25 ust. 2 u.s.g. przez podjęcie uchwał w sytuacji, gdy nie wystąpiły ustawowe przesłanki wskazane w powołanym wyżej przepisie, ponieważ podstawą rozwiązania stosunku pracy z C.U. były zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych uchwał, przyznanie jej kosztów zastępstwa procesowego, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz dopuszczenie na okoliczności podane w skardze dowodów z dokumentów wskazanych w skardze oraz z nagrania z sesji RM w [....] z [...] sierpnia 2025 r. i w tym celu zobowiązanie RM do jego przedłożenia do akt postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że radny był zatrudniony w Spółce na podstawie jednej umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, na stanowisku specjalisty do spraw administracyjno - biurowych w wymiarze 2/3 etatu oraz na stanowisku specjalisty do spraw BHP w wymiarze 1/3 etatu. Ponieważ zatrudnienie na dwóch stanowiskach regulowała jedna umowa o pracę, a umowy o pracę nie można rozwiązać w części, tj. tylko co do jednego ze stanowisk, niezasadne było podejmowanie dwóch uchwał. Podkreśliła, że wnioskując w piśmie z 22 sierpnia 2025 r. o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy za wypowiedzeniem wskazała na powtarzające się nieprawidłowości świadczące o braku należytej staranności i sumienności w wykonywaniu obowiązków pracowniczych, działania na szkodę pracodawcy w postaci kar pieniężnych oraz kreowanie jego negatywnego wizerunku u organów kontrolnych z zakresu ochrony środowiska. Naruszenia których dopuścił się radny na obu stanowiskach skutkowały trwałą utratą zaufania pracodawcy do pracownika, uniemożliwiając dalszą z nim współpracę na obydwu stanowiskach, co stanowiło przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę. Nie ma żadnych wątpliwości co do tego - a nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów temu przeczących - że naruszenia których dopuścił się radny, stanowiące przesłanki wypowiedzenia umowy o pracę, nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Skarżąca Spółka podała, że radni podejmując uchwały nie mieli żadnych podstaw do twierdzenia, że podane przez pracodawcę we wniosku z 22 sierpnia 2025 r. przyczyny zamierzonego rozwiązania stosunku pracy mają związek z wykonywaniem przez niego mandatu. Twierdzenie o próbie wywarcia presji i zastraszenia radnego jest ogólnikowe i enigmatyczne. Rada w uzasadnieniu uchwał nie wykazała na czym polegała presja i zastraszanie radnego oraz dlaczego podane przez pracodawcę przyczyny zwolnienia miały związek z wykonywaniem mandatu radnego. Niezrozumiałe jest twierdzenie nawiązujące do uczestnictwa radnego w sesji absolutoryjnej z 24 czerwca 2025 r.; po pierwsze radny w niej uczestniczył, więc nie można mówić o jakimkolwiek ograniczaniu wykonywania mandatu radnego, po drugie zaś, uczestniczenie w tej sesji nie ma żadnego związku z podanymi we wniosku prawdziwymi (co zbada Sąd Pracy) przyczynami (zamierzonego) rozwiązania stosunku pracy. W szczególności nie potwierdza tej tezy treść korespondencji mailowej z 25-26 czerwca 2025 r., w której Spółka zgłasza zastrzeżenia do zbyt późnego przekazania informacji o terminie sesji RM (cztery dni po terminie), co miało znaczenie w kontekście możliwości przygotowania się pracodawcy (skarżącej Spółki) do kontroli WIOŚ w zakresie który został powierzony radnemu i jak się okazało (co potwierdziła kontrola) nie był przez niego wykonywany lub był wykonywany nienależycie. Ponadto wcześniejsze zgłoszenie informacji o sesji stwarzałoby szansę przełożenia terminu kontroli, podczas gdy zgłoszenie informacji o sesji dopiero w piątek 20 czerwca 2024 r. takiej szansy nie dawało. Wg Spółki, podjęcie uchwał stanowi nadużycie prawa (art. 8 K.p.), gdyż rozszerza ochronę radnego poza granice ustawowe, prowadzi do dyskryminacji innych pracowników oraz narusza zasady współżycia społecznego. Uchwały zostały podjęte z pobudek pozaprawnych (koleżeństwo, lojalność), mimo świadomości radnych co do braku konsekwencji. Spółka posiada interes prawny do wniesienia skargi, gdyż odmowa zgody narusza jej uprawnienie wynikające z art. 25 ust. 2 zd. 2 u.s.g. Zaskarżone uchwały są rażąco sprzeczne z prawem i powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. RM w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Zdaniem Rady, żadna ze wskazanych we wniosku z 22 sierpnia 2025 r. oraz w skardze przyczyn rozwiązania stosunku pracy nie została należycie uprawdopodobniona, a twierdzenia skarżącej Spółki w powyższym zakresie są gołosłowne i nie znajdują oparcia w żadnych dowodach. Mało tego, skarżąca powołując się na wynik kontroli WIOŚ z 2017 r. oraz z czerwca 2025 r. przypisała winę za wykryte nieprawidłowości tylko i wyłącznie radnemu, nie badając przy tym rzeczywistych przyczyn powstałych uchybień i nie ustalając osób za nie odpowiedzialnych. Rada podtrzymała stanowisko, że zasadniczym motywem uzasadniającym zamiar rozwiązania przez skarżącą stosunku pracy z radnym było jego uczestnictwo 24 czerwca 2025 r. w sesji absolutoryjnej RM w [...], tj. w tym samym dniu, w którym to miała odbyć się kontrola WIOŚ. Skarżąca załączyła do skargi korespondencję mailową prowadzoną z radnym, która jednoznacznie potwierdza, że nieobecność radnego spotkała się ze zdecydowanym niezadowoleniem skarżącej, która zarzuciła radnemu, że powinien poinformować o swojej nieobecności niezwłocznie, a nie dopiero po czterech dniach od powzięcia informacji o sesji RM. Pomimo tego iż w skardze pominięto tę kwestię, to pomiędzy wskazaną sytuacją a zamiarem rozwiązania przez skarżącą stosunku pracy z radnym istnieje związek przyczynowo - skutkowy oraz bezpośredni związek czasowy. Jak wynika z korespondencji mailowej załączonej do skargi, radny uzyskał informację o terminie planowanej sesji drogą mailową 16 czerwca 2025 r. o godzinie 13:40. W tym też dniu nadano również przesyłkę pocztową zawierającą zaproszenie na sesję oraz materiały sesyjne. Sam zaś zarzut dotyczący zatajenia przez radnego informacji o planowanej sesji i celowego niestawiennictwa w pracy w dniu kontroli WIOŚ jest zdaniem organu bezpodstawny i niezgodny ze stanem faktycznym. Działanie takie niewątpliwie zmierzać ma do podważenia wiarygodności i zaufania społecznego do radnego. Art. 25 ust. 2 u.s.g. ustanawia szczególną ochronę trwałości stosunku pracy radnego, wymagając uprzedniej zgody rady gminy na jego rozwiązanie. Rada ma kompetencję uznaniową w zakresie wyrażenia zgody lub jej odmowy, przy czym w sytuacji stwierdzenia że przyczyny rozwiązania stosunku pracy pozostają w związku z wykonywaniem mandatu, jest ustawowo zobowiązana do odmowy zgody. Celem tej regulacji jest zapewnienie radnym realnej możliwości bezpiecznego i niezakłóconego wykonywania mandatu poprzez ograniczenie swobody pracodawcy. Działania pracodawcy wobec radnego mogą być postrzegane jako próba wywarcia presji i zastraszenia, a tym samym jako ingerencja w wykonywanie mandatu. W szczególności nieobecność radnego w pracy 24 czerwca 2025 r., spowodowana udziałem w sesji absolutoryjnej, nie może być kwalifikowana jako naruszenie obowiązków pracowniczych, gdyż wynikała z realizacji ustawowych obowiązków radnego, o czym pracodawca został poinformowany z wyprzedzeniem. Ochrona przewidziana w art. 25 ust. 2 u.s.g. nie stanowi przywileju osobistego radnego, lecz instrument prawny służący prawidłowemu wykonywaniu mandatu przedstawicielskiego, który ze swej istoty wiąże się z koniecznością czasowego opuszczania miejsca pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że z racji objęcia obydwu w/w uchwał z 25 sierpnia 2025 r., tj. nr [...] i nr [...] jedną skargą, dotyczące ich sprawy zostały rozdzielone i zarejestrowane odrębnie; w niniejszej przedmiotem rozpoznania Sądu jest uchwała nr [...] odmawiająca wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym RM w [...] C.U., zatrudnionym w P. Sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę w wymiarze 2/3 etatu, na stanowisku specjalisty ds. administracyjno – biurowych /sprawa ze skargi na uchwałę nr [...] odmawiającą wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym RM w [....] C.U., zatrudnionym w P. Sp. z o.o. na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1/3 etatu na stanowisku specjalisty ds. BHP objęta jest sygn. akt II SA/Rz 1397/25/. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, której jedynym kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej /objęta skargą uchwała należy do tej drugiej kategorii/. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności - art. 147 § 1 P.p.s.a. W kwestii uchwał organów gminy ostatni wskazany przepis pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g., zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O sprzeczności z prawem, skutkującej stwierdzeniem nieważności, stosownie do art. 91 ust. 4 u.s.g., można mówić w sytuacji "istotnego naruszenia prawa". Wobec braku ustawowej definicji tego pojęcia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, że są to naruszenia prawa obejmujące w szczególności naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, przepisów wyznaczających podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd stwierdził zasadność skargi. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g., zgodnie z którym "rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 grudnia 2025 r. III OSK 2731/22 - LEX nr 4018982, powołany przepis prawa materialnego w oczywisty sposób przesądza istnienie po stronie pracodawcy interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały wydanej w oparciu o tą regulację prawną. Uchwała o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym pozbawia pracodawcę możliwości rozwiązania stosunku pracy z radnym, zatem pracodawcy służy ochrona sądowa. Celem regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g. jest ochrona ważnego interesu publicznego w postaci zapewnienia jak największej niezależności radnego w sprawowaniu tej funkcji. Należy jednak wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu pochodzącego z wyborów powszechnych i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery jego interesów pracowniczych jako pracownika. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Inaczej ujmując, z art. 25 ust. 2 u.s.g. nie wynika bezwzględne zabezpieczenie radnego przed utratą pracy, a rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do zakończenia stosunku pracy z pracownikiem, jeżeli ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest bowiem uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Jednocześnie podkreśla się, że motywy jakimi kierowała się rada przy podejmowaniu uchwały powinny wynikać z uzasadnienia uchwały. Uchwała rady gminy w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być podjęta w oderwaniu od motywów podanych przez pracodawcę. W każdym więc przypadku niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego choćby w najmniejszym stopniu determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Taka wykładnia art. 25 ust. 2 u.s.g. uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2024 r. III OSK 3827/21, z 3 grudnia 2021 r. III OSK 4443/21, z 30 lipca 2019 r. II OSK 1714/18, z 7 czerwca 2018 r. II OSK 923/18 i z 5 czerwca 2014 r. II OSK 3133/13). Sąd orzekający w sprawie w pełni identyfikuje się z powyższymi poglądami. Przenosząc je na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że RM w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały – wbrew zawartemu w nim stwierdzeniu - nie wykazała, że rozwiązanie stosunku pracy radnego nastąpiłoby w związku ze zdarzeniem związanym z wykonywaniem mandatu. Przede wszystkim w żaden sposób nie odniosła się bowiem do opisanej przez skarżącą Spółkę we wniosku o wyrażenie zgody argumentacji wskazującej, że radny w ramach zajmowanego stanowiska specjalisty ds. administracyjno – biurowych dopuścił się naruszeń swoich podstawowych obowiązków pracowniczych, nie wywiązując się w sposób powtarzalny z powierzonych mu obowiązków w zakresie gospodarki odpadami w zakładzie pracy, co wykazały kontrole WIOŚ (w 2017 r. nieprowadzenie ewidencji dla części odpadów i ewidencjonowanie ich pod niewłaściwymi kodami, w 2025 r. przypisywanie odpadów do niewłaściwych grup, brak prawidłowego oznakowania kontenerów, częściowe niewykonanie zaleceń pokontrolnych). Sąd podziela stanowisko skarżącej Spółki, że okoliczności te nie mają żadnego związku z wykonywaniem mandatu radnego, a jako skutkujące dla Spółki m.in. konsekwencjami finansowymi poprzez nałożenie na nią kar pieniężnych oraz koniecznością wykonania określonych czynności przez inne osoby mogły zostać uznane przez pracodawcę za przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę z powodu utraty zaufania do pracownika, przekładającą się na brak zamiaru dalszego zatrudniania go na zajmowanym stanowisku z powodu nienależytego wywiązywania się z ciążących na nim obowiązków. Jako okoliczność przemawiającą za odmową wyrażenia przez RM zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie mogła być też uznana próba powiązania jego nieobecności w pracy 24 czerwca 2025 r. z uczestnictwem w tym dniu w sesji RM. Skarżąca Spółka w żaden sposób nie utrudniła radnemu udziału w sesji, wywiązując się z ciążącego na niej ustawowego obowiązku zwolnienia radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu wzięcia udziału w pracach organu gminy (art. 25 ust. 3 u.s.g.). Za takie absolutnie nie może być uznane wyrażenie przez nią uwag w skierowanej do radnego korespondencji e-mail z 26 czerwca 2025 r. (stanowiącej odpowiedź na e-mail wysłany przez radnego do Spółki 25 czerwca 2025 r.) co do zbyt późnego powiadomienia jej (w piątek, 20 czerwca 2025 r.) o terminie sesji, której termin znany był radnemu już 16 czerwca 2025 r., podczas gdy na 24 czerwca 2025 r. zaplanowana była w Spółce kontrola WIOŚ w zakresie ciążących na niej wymogów objętych zakresem obowiązków radnego jako pracownika (wg informacji zawartych w tej wiadomości – której wydruk dołączono do skargi - w związku z pożądaną obecnością radnego termin kontroli został ustalony wspólnie z nim już 10 czerwca 2025 r.). Ani radny w skierowanej do Spółki wiadomości e-mail z 25 czerwca 2025 r., ani RM w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w żaden sposób nie odniosły się do tej okoliczności, w szczególności nie wyjaśniły powodu braku niezwłocznego powiadomienia Spółki o zachodzącej na 24 czerwca 2025 r. kolizji terminów. W tej sytuacji - w ocenie Sądu - trudno oprzeć się wrażeniu, że takie działanie radnego mogło wpisywać się wręcz w nadużycie przysługujących mu uprawnień związanych z wykonywaniem mandatu, zwłaszcza że miał on świadomość znaczenia uzgodnień dotyczących kontroli w zatrudniającej go Spółce oraz że jego nieobecność (mimo że usprawiedliwiona) może wiązać się z dezorganizacją zaplanowanych z jego udziałem działań kontrolnych. Sąd nie dostrzega w opisanych wyżej działaniach Spółki jakiejkolwiek presji na radnego tak co do rezygnacji z udziału w sesji jak i co do wyciągania względem niego negatywnych konsekwencji za udział w niej, ale wyłącznie dążenie do optymalnego pogodzenia interesów Spółki z obowiązkami radnego jako jej pracownika (a jednocześnie obowiązków Spółki i uprawnień pracownika jako radnego wynikających z art. 25 ust. 3 u.s.g.). Co istotne, Spółka w wiadomości e-mail z 26 czerwca 2025 r. wyraźnie zaznaczyła, że jej uwagi co do braku niezwłocznego powiadomienia przez radnego o terminie sesji nie miały na celu podważania jego godności i wiarygodności jako osoby zaufania publicznego, wynikając wyłącznie z potrzeby ustalenia okoliczności nieobecności, która w sposób niekorzystny zbiegła się z planowaną kontrolą (wg skarżącej Spółki, zbyt późne powiadomienie jej przez radnego o sesji RM nie dawało szansy na przełożenie terminu kontroli). Ubocznie należy zwrócić uwagę – co także Spółka wyraźnie podkreśliła w skierowanej do radnego wiadomości z 26 czerwca 2025 r. – że nigdy nie utrudniała mu wykonywania mandatu radnego, zwalniając go z obowiązków służbowych na czas udziału w pracach RM. W kontekście powyższego, zdaniem Sądu, jako uprawnione jawi się też stwierdzenie, że wynikający z art. 25 ust. 3 u.s.g. obowiązek pracodawcy zwolnienia radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia mu wzięcia udziału w pracach organu gminy nie zwalania radnego jako pracownika z wymogu podejmowania działań minimalizujących skutki jego nieobecności w pracy, spowodowane wykonywaniem w tym czasie obowiązków radnego. Reasumując, RM podjęła uchwałę będącą przedmiotem skargi w sposób arbitralny, abstrahując od przesłanek podanych przez ustawodawcę w art. 25 ust. 2 u.s.g. W tym kontekście jako nie znajdująca żadnego oparcia w uwarunkowaniach rozpoznawanej sprawy jawi się również konkluzja uzasadnienia do tej uchwały, że odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wynika z okoliczności związanych z wykonywaniem mandatu radnego. Wobec powyższego Sąd za zasadne uznał zarzuty skarżącej Spółki dotyczące naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 25 ust. 2 u.s.g. Uchybienie to ma charakter istotny, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, o czym Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania w kwocie 797 zł, na które składa się wpis od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 (pkt II sentencji wyroku).