II SA/Rz 377/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 23 stycznia 2024 r. nr SKO.404.GG.115.2.2024 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego – skargę oddala –

Przedmiotem skargi [...] P. w [...] (dalej: "Skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") z [...] stycznia 2024 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "Organ I instancji") z [...] grudnia 2023 r. nr [...] w sprawie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wydanie postanowienia poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z [...] grudnia 2023 r. nr [...] Wójt Gminy [...] orzekł o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego, mającego na celu doprowadzenie do ustalenia granic działki nr [...] obr. [...] z działką ewid. nr [...] obr. [...] na całej długości granicy oraz punkt wspólny z działką nr ewid. [...] i [...] obr. [...] i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w [...] celem rozstrzygnięcia sporu w zakresie rozgraniczenia. Następnie postanowieniem z [...] grudnia 2023 r. nr [...] Organ I instancji ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego działki nr [...] z działką nr [...] obręb [...], Gmina [...] na kwotę 5.535,00 zł i wskazanymi kosztami obciążył: 1. właściciela działki nr [...] I. Ł. w kwocie 1.843,34 zł; 2. właściciela działki nr [...] I. P. w kwocie 1.843,34 zł; 3. właściciela działki nr [...] – Województwo [...] – [...] P. w [...] w kwocie 921,67 zł; 4. właściciela działki nr [...] A. P. w kwocie 921,67 zł. Organ podał, że koszty odpowiadają wysokości wynagrodzenia geodety za wykonanie czynności technicznych ustalenia przebiegu granic. Upoważniony geodeta ustalił dwa punkty graniczne (nr [...]), wobec czego koszty postępowania należy podzielić proporcjonalnie do posiadania na swojej działce punktu granicznego. W ocenie Wójta, taki sposób podziału kosztów postępowania jest zgodny z art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn zm.; dalej: "k.p.a." oraz art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.). Organ I instancji podał, że skoro pomiędzy stronami zaistniał spór graniczny, to każda ze stron (właścicieli działek objętych rozgraniczeniem) ma interes prawny w jego zakończeniu, a zarazem w ustaleniu przebiegu spornej granicy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyły I. P. i A. P. Postanowieniem z [...] stycznia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...]. Podzielając w całości stanowisko Organu I instancji Kolegium podało, że udział w kosztach postępowania rozgraniczeniowego zależy od posiadania przez określony podmiot interesu prawnego. Stosownie zaś do art. 153 k.c., koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co jest powiązane z zasadą sformułowaną w art. 152 tej ustawy, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Skoro postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się w interesie wszystkich podmiotów uczestniczących w rozgraniczeniu, to wszyscy właściciele rozgraniczanych nieruchomości zobowiązani są do udziału w kosztach tego postępowania, bez względu na to, kto żądał jego wszczęcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...] P. w [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Województwo [...] – [...] P. w [...] był stroną postępowania a co za tym idzie winien ponosić koszty tego postępowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji/postanowienia z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonana kontrola nie wykazała napuszenia prawa skutkującego jego uchyleniem. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Jak wynika z akt postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte z wniosku I. Ł. właścicielki działki nr [...] domagającej się rozgraniczenia z sąsiednią działką nr [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania nie udało się ustalić granicy, decyzją z [...] grudnia 2023 r., Nr [...] Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie, które jak wskazał miało na celu doprowadzenie do ustalenia granic działki nr [...] obr. [...] z działką ewidencyjną nr [...] obr. [...] na całej długości granicy oraz punktu wspólnego z działką ewidencyjną nr [...] i [...] obr. [...] i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w [...], celem rozstrzygnięcia sporu w zakresie rozgraniczenia. Zaskarżonym postanowieniem ustalono koszty związane z przebiegiem postepowania rozgraniczeniowego w kwocie 5.535 zł brutto, którą to kwotę rozłożono w następujący sposób: na właścicieli działek [...] i [...] nałożono obowiązek uiszczenia kwoty w wysokości po 1.843,34 zł, zaś na właścicieli działek [...] (strona Skarżąca) oraz działki nr [...], kwoty po 921,67 zł. Wyjaśniono przy tym, że wykonawca operatu został wybrany na podstawie zapytania ofertowego. Kalkulacja koszów została przedstawiona wraz z fakturą i obejmowała koszty związane ze zgłoszeniem pracy geodezyjnej od PODGiK, analizy materiałów z ksiąg wieczystych, zawiadomienia stron postępowania, prac pomiarowych w terenie, kosztów dojazdu, opracowania operatu technicznego, kosztów materiałów biurowych oraz kosztów stabilizacji punktów granicznych. Nałożenie obowiązku poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego na wymienione w postanowieniu podmioty Organ uzasadnił faktem istnienia sporu granicznego, wskazując jednocześnie, że spor dotyczy wszystkich wymienionych działek. Wszyscy właściciele są stroną postępowania i wszyscy są obowiązani do poniesienia kosztów tego postępowania. W opozycji Strona skarżąca wskazuje na to, że spór dotyczył wyłącznie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], nie istniał spór graniczny w zakresie granicy działki [...], w związku z czym ewentualnej korekcie podlegała jedynie granica pomiędzy działkami [...] i [...], przesuwając punkt graniczny [...] wzdłuż granicy działki nr [...], a nie w jej głąb czy na zewnątrz. W sporze tym rację należy przyznać Organom. Zarówno wysokość kosztów postępowania, jak również ich rozdział pomiędzy strony postępowania odpowiada obowiązującym przepisom i został w sposób należyty uzasadniony. Wskazać należy, że rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy P.g.ik., a także przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453, zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie rozgraniczenia nieruchomości"). Rozgraniczenie ma na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości (art. 29 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony - stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 P.g.ik. - jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic - zgodnie z art. 31 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy. Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się więc pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (ust. 3). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Z powołanych przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika zasada udziału geodety w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości, a zatem koniecznymi kosztami postępowania rozgraniczeniowego są koszty związane z czynnościami geodety w tym postępowaniu. Nie budzi też wątpliwości, że koszty czynności związanych z rozgraniczeniem należą do kosztów postępowania administracyjnego. Przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisy rozporządzenia w sprawie rozgraniczania nieruchomości nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia. W tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy działu IX ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), przy czym koszty postępowania rozgraniczeniowego nie mają charakteru kosztów, które w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. powinny być uiszczone przez stronę z góry, pod rygorem zwrotu wniosku na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA/Kr 816/00, ONSA 2002/1/35, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Według art. 263 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji (§ 1). Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (§ 2). Przepis art. 262 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony, 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Na mocy art. 262 § 2 k.p.a. w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Gramatyczna wykładnia przepisu art. 262 § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten ustala zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony), a organ administracji. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony. Na tej podstawie można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji publicznej, w tym także o wynagrodzeniu upoważnionego geodety. Przepis art. 262 § 1 k.p.a. wyklucza natomiast możliwość przyznania przez organ administracji zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami (tak NSA w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, ONSAiWSA 2007/2/26, Prok.i Pr.-wkł. 2007/3/38, LEX nr 229485 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2016/98, LEX nr 49056, a także J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 880-882; C. Martysz (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. II, Zakamycze 2005, s. 582). Ustalenie wysokości kosztów postępowania, osób zobowiązanych do ich poniesienia oraz terminu i sposobu ich uiszczenia następuje w drodze postanowienia wydawanego przez organ jednocześnie z wydaniem decyzji. Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie (art. 264 § 1 i 2 k.p.a.). Występujące w orzecznictwie rozbieżności dotyczące zagadnienia, czy organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może kosztami tymi obciążyć każdą ze stron postępowania, czy też koszty postępowania rozgraniczeniowego powinien ponieść tylko wnioskodawca, zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., podjętej w sprawie o sygn. akt I OPS 5/06, w której Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, zwanej dalej w skrócie - k.c.),a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Uzasadniając takie stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w dwóch aktach prawnych: Prawie geodezyjnym i kartograficznym oraz Kodeksie cywilnym. Zarówno w postępowaniu cywilnym, jak i administracyjnym, tak organ administracji, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, a wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu art. 152 i 153 k.c. z art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że konsekwentnie należy przyjąć, iż w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z przepisu art. 152 k.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, iż to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Twierdzenie, że interes prawny posiada jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, iż postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostawałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości właściciel nieruchomości sąsiedniej może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne lub nie jest znany ich przebieg. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ostatecznie, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c., stanowiącej, iż koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie. Wynika to z zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Pogląd wyrażony w wyżej wymienionej uchwale NSA jest jednolicie podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stanowisko to podziela również w pełni skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie. W świetle art. 269 § 1 p.p.s.a. uchwała ta ma charakter prawnie wiążący. Zwrócić należy też uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3196/19. NSA stwierdził, że pomimo, iż z materialnoprawnego punktu widzenia orzeczenie o kosztach pozostaje w związku z rozstrzygnięciem rozgraniczeniowym, to jednak uwzględniając aspekty procesowe jest to odrębna sprawa administracyjna. W konsekwencji ocena sądu administracyjnego powinna koncentrować się wyłącznie na aktach administracyjnych wydanych w ramach postępowania dotyczącego kosztów, a ewentualne wady decyzji rozgraniczeniowej pozostają w takim przypadku bez wpływu na jego wynik. Nie ulega żadnej wątpliwości, że pomimo związku pomiędzy tymi postępowaniami, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania administracyjnego stanowi odrębną sprawę w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontrola Sądu winna zatem polegać na ocenie, czy przy wydawaniu postanowienia w sprawie kosztów postępowania doszło do naruszenia prawa. NSA uznał, że żaden przepis Działu IX k.p.a. nie daje podstaw do sformułowania tezy, iż orzeczenie o kosztach postępowania administracyjnego uzależnione jest od tego, czy rozstrzygnięcie administracyjne, które legło u jego podstaw, wolne jest od wad prawnych. Ocena, czy i ewentualnie jakie naruszenia prawa wystąpiły w decyzji rozgraniczeniowej, może być dokonywana wyłącznie w ramach odrębnych postępowań, a do czasu ich zakończenia decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i stanowi podstawę do orzeczenia o kosztach postępowania nią zakończonego. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że organy w sposób właściwy rozdzieliły koszty pomiędzy strony postępowania rozgraniczeniowego. Słusznie uznały, że rozgraniczenie nieruchomości, którego celem jest ustalenie granicy prawnej nieruchomości, leży w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości rozgraniczanych, a zatem koszty rozgraniczenia powinny obciążyć wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego, to jest wszystkich właścicieli nieruchomości objętych rozgraniczeniem. Z akt sprawy wynika, że zaistniał niewątpliwie spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr ewid [...] z nr ewid [...]. Strony prezentowały rozbieżne stanowiska odnośnie przebiegu granicy pomiędzy ww. działkami i zasięgu użytkowanego gruntu. Przebieg zaproponowanej przez geodetę granicy, w oparciu o zgromadzoną dokumentację geodezyjną, nie został zaakceptowany przez wszystkie strony. Nie doszło więc do ustalenia przebiegu granicy. Z protokołu granicznego, wynika, że granicę ustalono na podstawie mapy ewidencyjnej gruntów prowadzonej w formie papierowej w skali 1:2000- operat [...], operatu z założenia ewidencji gruntów obrębu [...] – operat [...], zarysu pomiarowego, arkusza z założenia ewidencji – operat [...], operatu do celów wywłaszczeniowych drogi państwowej [...] w gm. kat. [...] - operat [...], operatu z regulacji stanu prawnego drogi wojewódzkiej nr [...] – operat [...]. Przebieg granicy oznaczono w ten sposób, że biegnie ona od punktu oznaczonego na mapie [...] do punktu [...] i oznaczonej na mapie kolorem czerwonym. Wydana została zatem w dniu [...] grudnia 2023 r. decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia działki [...] z działka [...] na całej długości granicy oraz w punkach wspólnych z działkami nr [...] i [...] i przekazana do rozpatrzeniu sądowi, zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Powyższe bezsprzecznie potwierdza istnienie sporu granicznego oraz zasadność przeprowadzenia rozgraniczenia. Zatem dokonanie rozgraniczenia, mającego na celu bezsporne określenie granic, leżało w interesie właścicieli wszystkich nieruchomości, których dotyczył spór graniczny i to bez względu na przyczyny tego sporu. Wystąpienie sporu granicznego determinuje sposób rozliczenia kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i uzasadnia obciążenie tymi kosztami wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. Nie ma zatem racji Strona skarżąca, podnosząc, że [...] P. nie miał jakiegokolwiek interesu prawnego w rozgraniczaniu przedmiotowych nieruchomości, skoro spór dotyczył granicy pomiędzy działkami sąsiednimi [...] i [...]. Uczestnictwo w postępowaniu rozgraniczeniowym, wynikało z faktu przylegania w jednym punkcie tzw.: trójmiedzy do działek spornych, który to punkt trójmiedzy stanowił jednocześnie punkt graniczny pomiędzy spornymi działkami. W takiej sytuacji także i strona skarżąca miała interes prawny w ustaleniu granicy prawnej ww. nieruchomości. Ponadto, w orzecznictwie i piśmiennictwie jednolicie prezentowany jest pogląd, że interes prawny dający określonemu podmiotowi status strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., może wynikać także z norm prawa cywilnego (por. Komentarz do art. 28 k.p.a., A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak, Warszawa 2019, art. 28). Nie ulega wątpliwości, że po pierwsze, wydane w sprawie rozgraniczenia orzeczenie oddziałuje na interesy Strony skarżącej - korzystania z działki nr ewid. [...]. Po drugie, art. 153 k.c. stanowi normę, będącą również źródłem interesu prawnego Strony skarżącej. W świetle powyższych zasad stronami postępowania rozgraniczeniowego są zatem wszyscy ci, których uprawnienia wynikają bezpośrednio z praw podmiotowych do gruntów (nieruchomości) przyległych do przedmiotu rozgraniczenia. Z tej racji Strona skarżąca winna być także z pozostałymi stronami obciążona kosztami tego postępowania rozgraniczeniowego. Powyższe nie oznacza jednakże, że Strona skarżąca winna być obciążona kosztami postępowania rozgraniczeniowego w takiej samej wysokości jak pozostałe strony postępowania. I tak w sprawie się nie stało. Porównanie wysokości obciążenia Strony skarżącej oraz właścicieli działek [...] i [...] wskazuje na to, że 2/3 sumy kosztów postępowania zostało nałożone na właścicielki działek [...] i [...] a jedna trzecia tych kosztów została rozdzielona po połowie na Stronę skarżącą oraz właścicielkę działki nr [.... Przepis art. 152 k.c. stanowi o obciążeniu właścicieli nieruchomości sąsiednich kosztami rozgraniczenia po połowie, ale zasada ta może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy rozgraniczenie dotyczy dwóch nieruchomości. Jeżeli natomiast przedmiotem rozgraniczenia jest kilka nieruchomości, a liczba wspólnych punktów granicznych jest różna, to nie sposób rozdzielić kosztów postępowania w częściach równych. W ocenie Sadu przyjęty w sprawie sposób rozdziału kosztów jest adekwatny do zakresu sporu. Wobec powyższe podniesione w skardze zarzuty, że punkt trójmiedzy ustalony pomiędzy wszystkimi trzema działkami, to zbyt mało by obciążać Stronę skarżącą obowiązkiem pokrycia kosztów nie mógł odnieść oczekiwanego rezultatu. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a