II SA/Rz 512/24

1 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu 1 lipca 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi AZ na uchwałę Rady Gminy Niebylec z 18 lipca 2006 r. nr XXXVII/192/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić AZ kwotę 300 zł /słownie: trzystu złotych/, tytułem wpisu od odrzuconej skargi.

W dniu 23 kwietnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga AZ z 25 marca 2024 r. Jako przedmiot zaskarżenia Skarżąca wskazała uchwałę Rady Gminy Niebylec z [...] lipca 2006 r. nr [...], podjętą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zaskarżona uchwałą jest aktem prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego, który stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", podlega kognicji sądu administracyjnego. Wymaga podkreślenia, że zaskarżona uchwałą została podjęta 18 lipca 2006 r., a zatem kwestię terminu wniesienia skargi i wyczerpania trybu właściwego dla wniesienia skargi, należy oceniać przez pryzmat regulacji obowiązujących przed 1 czerwca 2017 r. czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Wynika to z brzmienia art. 17 pkt 2 tej ustawy stanowiącego, iż przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 52 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Zgodnie zaś z art. 53 § 2 Ppsa (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W realiach opisywanej sprawy zarządzeniem z 14 czerwca 2024 r. Sąd wezwał Organ oraz Skarżącą do podania, czy przed wniesieniem skargi Skarżąca zwróciła się do Organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z 25 czerwca 2024 r. Organ poinformował, że Skarżąca nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca natomiast w piśmie z 25 czerwca 2024 r. wyraziła przekonanie, że o zamiarze wniesienia skargi Organ był uprzedzony pośrednio w drodze podejmowanych przez nią czynności faktycznych. Analiza nadesłanych akt sprawy oraz informacji nadesłanych przez strony prowadzi do stwierdzenia, że Skarżąca przed wniesieniem skargi na kwestionowaną uchwałę Rady Gminy Niebylec, nie wezwała na piśmie Organu do usunięcia naruszenia prawa. Za pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 4 Ppsa, nie mogło zostać uznane zarówno "uprzedzenie" organu o zamiarze wniesienia skargi, jak i sam fakt wniesienia skargi oraz wskazana przez Skarżąca możliwość weryfikacji zaskarżonej uchwały. Wezwaniem takim nie stanowią również przedstawione przez Skarżącą pisma kierowane do Starosty Strzyżowskiego oraz Wojewody Podkarpackiego, bowiem nie zostały skierowane do organu, który podjął zaskarżoną uchwałę. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi Skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Końcowo wymaga podkreślenia, że z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, Skarżąca może ponownie skutecznie wnieść skargę, niemniej warunkiem jej rozpoznania jest złożenie pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienie skargi w terminie określonym art. 53 § 2 Ppsa, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.