II SA/Rz 536/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu A. S.A. w [...] od decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie sprzeciwu do przystąpienia do wykonywania robót budowlanych - skargę oddala -

Decyzją z dnia [...] 2020 roku znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "K.p.a."), w związku z art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm., dalej: "pr.bud."), po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżący") od decyzji Starosty [....] z dnia [...] listopada 2019 roku w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamierzonego przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na przebudowie istniejących stanowisk słupów elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji R. – G. – R. – B.- dodanie członów podwyższających na działkach numer 1426/1, 1493, 1492, 1676/1 w miejscowości [...] i na działce nr 310 w miejscowości [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że Skarżący dokonał zgłoszenia przystąpienia do wykonywania szczegółowo opisanych robót. Starosta decyzją z dnia 27 listopada 2019 roku wyraził sprzeciw w sprawie zamierzonego przystąpienia do wykonania robót budowlanych. Wskazał, że linia energetyczna składa się głównie ze słupów o określonych wysokościach, a planowane roboty budowlane będą polegać na rozbiórce obiektu budowlanego, a następnie budowie elementu budowlanego o podwyższonej konstrukcji wsporczej. Starosta zaznaczył również, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 roku, poz. 1839, dalej "rozporządzenie"), należą do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w myśl art. 29 ust. 3 pr.bud. oznacza, że wnioskowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu Skarżący zarzucił decyzji naruszenie szczegółowo wskazanych przepisów prawa materialnego oraz rozporządzenia. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie jedynie w zakresie dotyczącym niewłaściwego przyjęcia przez Starostę, że podstawą wydanej decyzji powinny być przesłanki wskazane w art. 36 ust. 1 ust. 6 pkt 1 pr.bud. Cytując przepisy pr.bud. Wojewoda wywiódł, że osią sporu jest ustalenie czy będące przedmiotem zgłoszenia roboty budowlane stanowią przebudowę istniejących stanowisk słupowych elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV oraz, czy planowana inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia. Odnosząc się do pierwszej kwestii wskazał, że roboty budowlane polegać będą na wykonaniu dodatkowych wstawek konstrukcyjnych przy fundamencie każdego zespołu. Analizując definicję przebudowy (art. 3 pkt 7a pr.bud.) oraz remontu (art. 3 pkt 8 pr.bud.), jak również mając na uwadze, że planowane roboty dotyczą obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a pr.bud.) stwierdził, że charakter zgłoszonych robót wskazuje na przebudowę obiektu liniowego, jakim jest linia napowietrzna 110 kV. Roboty polegają bowiem na podwyższeniu istniejących stanowisk słupowych poprzez dodanie członów podwyższających o wysokości 2,5 m i 5 m. Odbywać się to będzie odcinkami, które obejmować będą kolejno: zagospodarowanie placu budowy, demontaż przewodów roboczych i odgromowych istniejącej linii wraz z osprzętem, demontaż istniejących słupów linii, roboty ziemne i wykonanie wzmocnień fundamentów słupów projektowanych, montaż członów podwyższających słupy, montaż słupów linii, montaż przewodów roboczych i odgromowych oraz uporządkowanie terenu. Planowany zakres robót polegać będzie wyłącznie na dodaniu członów podwyższających do istniejących słupów, natomiast celem tych robót jest dostosowanie istniejącej dwutorowej napowietrznej linii do pracy ze zwiększoną dopuszczalną temperaturą przewodów roboczych do + 80 °C. Nastąpi więc zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego, co przemawia za uznaniem zgłoszonych robót za przebudowę obiektu liniowego. Nie można tym samym zgodzić się ze Starostą, że parametrem charakterystycznym napowietrznej linii elektroenergetycznej jest jej wysokość. Wojewoda podkreślił również, że takie obiekty jak linie napowietrzne, należy postrzegać jako całość nawet w sytuacji, gdy zakres robót sprowadza się do wymiany fundamentów takiego obiektu, wymiany pojedynczych słupów czy wymiany przewodów trakcji elektroenergetycznej. Z kolei dopuszczalność kwalifikacji robót, jako remontu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku prac polegających na wymianie słupów i przewodów nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych, takich jak zmiana napięcia, długość linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości, zmiana miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego; zmiana tych parametrów oznacza, że nie jest to remont, lecz np. przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a pr.bud. Tym samym nie są zasadne argumenty, że zgłaszany zakres robót budowlanych wypełnia definicje remontu. Wojewoda nie zgodził się także z argumentacją, że inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym stanowisko w tym zakresie szczegółowo uzasadnił. Pomimo nieprawidłowego stanowiska Starosty Wojewoda wskazał, że w realiach sprawy istotne znaczenie ma art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. W rozpoznawanej sprawie zasadnym jest więc wniesienie sprzeciwu, z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, gdyż planowane roboty budowlane polegające m.in. na demontażu przewodów roboczych i odgromowej instalacji wraz z osprzętem, demontażu istniejących słupów linii, robotach ziemnych i wykonaniu wzmocnień fundamentów słupów projektowych, montażu członów podwyższających słupy, montażu słupów linii oraz montażu przewodów roboczych i odgromowych, wymagać będą wykorzystania dźwigu, prowadzone będą na znacznej wysokości oraz przy linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Z art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. wynika, że w przepisie tym nie chodzi tylko o bezpieczeństwo osób postronnych, niezaangażowanych w wykonywanie robót budowlanych, ale też o bezpieczeństwo osób wykonujących roboty budowlane. Wskazując na art. 21a ust. 1 i 2 pr.bud. Wojewoda stwierdził, że ryzyka, o jakich mowa w tych przepisach, będą występować w przypadku wnioskowanej przebudowy. Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 roku w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w (Dz.U. z 2003 r., nr 120 poz. 1126), szczególnie wysokie ryzyko upadku z wysokości występuje podczas wykonywania robót na wysokości co najmniej 5m; ponadto w myśl § 6 pkt 4 lit. a, ryzyko dla życia ludzi stwarzają roboty budowlane wykonywane w odległości mniejszej niż 15 m liczonej w poziomie od skrajnych przewodów. W przypadku linii o napięciu znamionowym 110kV można przyjąć, że skoro ryzyko stwarza praca w pewnej odległości od linii energetycznej, to tym bardziej ryzyko stwarza praca przy samej linii. Nie jest przy tym istotne, że będzie ona wykonywana przy wyłączonym napięciu. Niebezpieczeństwo może bowiem wynikać z błędnego włączenia lub wyłączenia napięcia. Zatem powyższe okoliczności uzasadniają stanowisko, że wykonywanie planowanych robót budowlanych może powodować wystąpienie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Z art. 42 ust. 1 i 2 pr.bud. wynika, że w przypadku wykonywania robót na podstawie pozwolenia na budowę (a nie zgłoszenia), inwestor jest zobowiązany do ustanowienia kierownika robót budowlanych. Tym samym roboty budowlane są wykonywane pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie kwalifikacje. Niezależnie od tego w procedurze pozwolenia na budowę inwestor do wniosku musi załączyć 4 egzemplarze projektu budowlanego opracowanego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Sporządzając taką dokumentację projektową osoby te odpowiadają za merytoryczną zawartość dokumentacji oraz dają rękojmię, że zastosowane rozwiązania konstrukcyjne nie będą stwarzać ryzyka dla ludzi i mienia, w tym również na etapie użytkowania obiektu. Powyższe nie jest możliwe w trybie zgłoszenia. Tym samym, skoro inwestor planuje demontaż istniejących słupów, a następnie ich podwyższenie, a zakres robót dotyczy linii elektroenergetycznej 110 kV, niezbędnym jest uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż ten tryb postępowania w sposób należyty umożliwia zapewnienie ochrony ludzi i mienia. Wojewoda stwierdził, że przytoczone okoliczności natury prawnej i faktycznej przemawiają za stwierdzeniem zasadności wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. W skardze Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 15 K.p.a. poprzez zmianę przez organ odwoławczy podstawy prawnej rozstrzygnięcia co jednocześnie prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy i w konsekwencji oznacza naruszenie zasady dwuinstancyjności, co w konsekwencji stanowi rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. powodujące nieważność postępowania; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji braku przesłanek do wydania decyzji w oparciu o art. 30 ust. 6 pr.bud.; w takim przypadku organ winien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie co spowodowało naruszenie art. 15 K.p.a. skutkujące nieważnością postępowania; 3. art. 30 ust. 2 pr.bud. polegające na zaniechaniu przez organ odwoławczy realizacji obowiązku wezwania inwestora postanowieniem do uzupełnienia zgłoszenia co do określenia dokładnego sposobu realizacji objętych zgłoszeniem robót budowlanych, w tym nadzoru co spowodowało brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji naruszenia prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 4. art. 30 ust. 7 pr.bud. polegające na zaniechaniu wydania decyzji ustalającej obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, której brak uniemożliwia zastosowanie trybu określonego wskazanym przepisem, co spowodowało bezpodstawne utrzymanie decyzji organu I instancji pomimo podjęcia odmiennej podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 5. art. 30 ust. 7 w zw. z art. 30 ust. 5 i 6 pr.bud. poprzez ich błędną wykładnię, utożsamiając decyzje w zakresie wniesienia sprzeciwu co do zgłoszonych robót budowlanych z decyzją nakładającą obowiązek pozwolenia na wykonanie robót, co spowodowało bezpodstawne utrzymanie decyzji organu I instancji; 6. art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a pr.bud. w zw. z art. 30 ust. 7 "k.p.a" poprzez błędną ich wykładnię, zgodnie z którą każda przebudowa linii elektroenergetycznej 110 kV związana z ingerencją w słupy stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi wykonujących roboty budowlane, co spowodowało błędne zastosowanie art. 30 ust. 7 pr.bud.; 7. przepisów postępowania to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. polegające na braku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności czynności z art. 30 ust. 2 pr.bud.; 8. art. 80 K.p.a. polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności dokumentacji zgłoszeniowej i przyjęcie, że roboty objęte zgłoszeniem mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 9. art. 30 ust. 7 pkt 1 pr.bud. polegające na jego błędnej wykładni w zakresie przekroczenia granic uznania administracyjnego co do oceny ziszczenia się przesłanek do zastosowania trybu określonego wskazanym przepisem i przyjęcie, że tego typu roboty budowlane, jak objęte zgłoszeniem, zawsze stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi bez jednoczesnego ustalenia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy w tym zakresie. Wskazując na art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), Skarżący sformułował zarzuty w odniesieniu do decyzji Starosty dotyczące naruszenia szczegółowo wskazanych przepisów pr.bud., art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 roku poz. 2081 ze zm.) i naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, jak również naruszenie art. 80 K.p.a. Na tych podstawach wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego wywołanego sprzeciwem organu I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego wywołanego sprzeciwem organu I instancji; w każdym przypadku, na podstawie art. 135 P.p.s.a., wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania przed tym organem, przy zasądzeniu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Ocenę zarzutów sformułowanych w skardze poprzedzić należy uwagami ogólnymi odnoszącymi się do specyfiki postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Przede wszystkim jest to postępowanie uproszczone, które – przy zgłoszeniu zgodnym z pr.bud. – nie kończy się wydaniem jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, w szczególności decyzji. Wydanie decyzji następuję tylko wówczas, gdy zachodzi konieczność wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla inwestora - wnioskodawcy. Zatem dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, jest jednostronną czynnością, która na gruncie K.p.a. nie wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ. Przepisy K.p.a. mają zastosowanie dopiero od momentu wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy oceniając zamierzenie inwestycyjne ustali zaistnienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 5 pr.bud., zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Termin 21 dni do wydania decyzji o sprzeciwie uznawany jest zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie za termin prawa materialnego, którego przedłużanie jest niedopuszczalne. Stąd też uchylenie decyzji i orzeczenie o wniesieniu sprzeciwu przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 pr.bud. stanowi naruszenie prawa materialnego. Po tym terminie organ odwoławczy nie może wydać decyzji reformatoryjnej (a tym bardziej decyzji kasacyjnej), gdyż jest pozbawiony kompetencji do wniesienia sprzeciwu (zob. np. wyroki NSA z dnia 6 marca 2009 r., sygn. II OSK 307/08, z dnia 21 maja 2009 r., sygn. II OSK 724/08, czy z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. II OSK 2074/16). W piśmiennictwie podkreśla się, że jest to jeden z przypadków, gdy organ odwoławczy jest ograniczony w możliwościach podejmowania rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 K.p.a. (zob. A. Gliniecki - Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2016, s.403). Po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu organ odwoławczy może jedynie utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) albo uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a.). W orzecznictwie powszechnie przyjmuję się również, że sama zmiana materialnoprawnej podstawy wydanej decyzji (w tym wypadku podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu) nie wymaga uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i wydania decyzji reformatoryjnej. Organ odwoławczy powinien w takiej sytuacji utrzymać w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i w uzasadnieniu decyzji odwoławczej podać prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest bowiem jej integralną częścią, co wynika wprost z art. 107 § 1 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2199/16). Dodać też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje legalności wydania tego rodzaju rozstrzygnięć przez organ odwoławczy (zob. np. wyroki NSA: z 20 marca 2013 r., sygn. II OSK 2228/11, czy z dnia 18 marca 2015 r., sygn. II OSK 1940/13). Sąd rozpoznający sprawę poglądy te w całości podziela. II. Stan sprawy jest następujący. W dniu 8 listopada 2019 r. Skarżący dokonał zgłoszenia o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych polegających na przebudowie istniejących stanowisk słów elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji R.– G. – R. – B. - dodanie członów podwyższających na działkach numer 1426/1, 1493, 1492, 1676/1 w miejscowości [...] i na działce nr 310 miejscowości [...]. Po dokonaniu oceny zgłoszenia w aspekcie pr.bud., Starosta decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 pr.bud. wniósł sprzeciw. Decyzja złożona została w urzędzie pocztowym przed upływem 21 dni od daty dokonania zgłoszenia i została doręczona Skarżącemu w dniu 3 grudnia 2019 r. (akta organu I instancji). Z akt wynika, że Skarżący w dniu 13 grudnia 2019 r. wniósł odwołania od tej decyzji. Zatem z zestawienia powyższych dat jednoznacznie wynika, że już dniu wniesienia odwołania Wojewoda miał do wyboru jedynie dwa rozstrzygnięcia: mógł albo utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) albo uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a.). III. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że wniesienie sprzeciwu było zasadne, aczkolwiek nie zgodził się zarówno z argumentacją Starosty, jak i podaną podstawą prawną sprzeciwu. Wojewoda uznał, że zasadnym jest wniesienie sprzeciwu z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Planowane roboty budowlane polegające m.in. na demontażu przewodów roboczych i odgromowej instalacji wraz z osprzętem, demontażu istniejących słupów linii, robotach ziemnych i wykonaniu wzmocnień fundamentów słupów projektowych, montażu członów podwyższających słupy, montażu słupów linii oraz montażu przewodów roboczych i odgromowych, wymagać będą wykorzystania dźwigu, prowadzone będą na znacznej wysokości oraz przy linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Ten zakres robót, w ocenie Wojewody, wymaga nadzoru kierownika budowy, czego przy zgłoszeniu robót inwestor nie zapewnia. Opisując na str. 10 zaskarżonej decyzji zagrożenia związane z zamierzonym robotami budowlanym Wojewoda skonstatował, że niezbędnym dla tego rodzaju robót jest projekt budowalny sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Sporządzenie projektu przez takie osoby stanowić będzie rękojmię, że zastosowane rozwiązania konstrukcyjne nie będą stwarzać ryzyka dla ludzi i mienia również na etapie użytkowania obiektu. Ustalenia te Wojewoda poczynił w oparciu o załączoną do zgłoszenia dokumentację (Materiały do zgłoszenia robót budowlanych) i wbrew skardze, nie naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Stosownie do wskazanych przepisów organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z powołanym wyżej art. 80 K.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Dokonane na tej podstawie ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Na podstawie lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że Wojewoda dokonując analizy "Materiałów" w pełni respektował obowiązki wynikające ze wspomnianych wyżej przepisów. W tym miejscu należy też zauważyć, że wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pr.bud. ma charakter uznaniowy, o czym świadczy dwukrotne użycie w przepisie tym słowa "może": "może nałożyć" oraz "może spowodować". O tym, czy uznanie nie jest dowolne świadczy uzasadnienie decyzji. Jeśli chodzi o zaskarżoną decyzję i uzasadnienie Sąd stwierdza, że o dowolności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być mowy. Prowadzi to do wniosku, że zarzut naruszenia przepisów postępowania wyżej wymienionych, jest bezzasadny. Konkluzja ta dotyczy również bezzasadności zarzutu naruszenia art. 15 K.p.a., z uwagi na specyfikę postępowania administracyjnego wywołanego wniesieniem sprzeciwu, przedstawioną w punkcie I uzasadnienia Sądu. Nie mogą odnieść również zamierzonego skutku zarzuty naruszenia prawa materialnego, chociaż utrzymana w mocy decyzja narusza art. 30 ust. 7 pr.bud., skoro nie nakłada obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej jednak Sąd wskazuje, że istotą postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w związku z dokonanym zgłoszeniem (które nie może być zaakceptowane przez organ), jest uniemożliwienie wykonania robót budowlanych. Przeszkodą w wykonaniu robót objętych zgłoszeniem jest decyzja o wniesieniu sprzeciwu. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w postępowaniu wszczętym z urzędu w sprawie wniesienia sprzeciwu przez "wynik sprawy" należy rozumieć uniemożliwienie wnioskodawcy wykonanie robót objętych zgłoszeniem, dlatego brak w decyzji nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest naruszeniem prawa, które nie ma wpływu na wynik sprawy. Zatem Sąd stwierdza, że naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro pomimo braku nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, osiągnięty został cel postępowania. Zagadnienie zmiany podstawy prawnej sprzeciwu (inną podstawę prawną wskazał Starosta a inną Wojewoda) zostało przestawione w części I uzasadnienia i nie wymaga powtórzenia. Zmiana ta nie stanowi zmiany tożsamości sprawy, co zarzut skargi oparty na tej argumentacji czyni niezasadnym. Jeśli chodzi o zarzuty skargi, które sformułowano pod adresem decyzji organu I instancji to przypomnieć wypada, że rozpoznając odwołanie Wojewoda zgodził się ze Skarżącym i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec tego ocenianie uzasadnienia decyzji Starosty przez Sąd jest bezprzedmiotowe. Reasumując: z przyczyn wyżej przedstawionych skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.