II SA/Wa 1435/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Przedsiębiorstwa [...] "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Przedsiębiorstwa [...] "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz skarżącej E. M. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania

Zaskarżoną decyzją, wobec art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji", odmówiono p. E. M., zwanej dalej "Wnioskodawcą", udostępnienia informacji publicznej w postaci umów zawartych przez Przedsiębiorstwo [...] "[...]" sp. z.o.o., zwanej dalej "Spółką", dotyczących wydzierżawienia terenów, którymi włada Spółka ([...]). W uzasadnieniu skarżonego aktu przywołano następujące uwarunkowania prawne oraz okoliczności faktyczne sprawy: - żądanie Wnioskodawcy wpłynęło do Spółki [...] kwietnia 2013 r., - decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Spółka odmówiła udostępnienia informacji; w uzasadnieniu wskazywano, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa; [...] września 2015 r. Spółka wydała orzeczenie, którym utrzymała ten akt w mocy, - wyrokiem z 16 marca 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 1830/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje, - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - decyzją z [...] czerwca 2016 r. - Spółka odmówiła udzielenia żądanych informacji; wskazała, że umowy, których udostępnienia żądano, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy; orzeczeniem z [...] lipca 2016 r. Spółka utrzymała ten akt w mocy, - wyrokiem z 2 lutego 2017 r. (sygn. akt: II SA/Wa 1601/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie uchylił kolejne dwie decyzje; w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że umowy, których udostępnienia żąda Wnioskodawca, nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa; na tej podstawie, nie ma zatem możliwości odmówienia udzielenia żądanych informacji; Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 7 marca 2019 r. (sygn. akt: I OSK 1092/17) - oddalił skargę kasacyjną Spółki, - po ponownym rozpatrzeniu sprawy, biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w uprzednich wyrokach sądów administracyjnych, zweryfikowano żądanie Wnioskodawcy pod kątem zaistnienia drugiej z przesłanek określonych w art. 5 ust. 2 ustawy o informacji - prywatności osoby fizycznej; istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy było też wejścia w życie - z dniem 25 maja 2018 r. - rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE - Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych Osobowych (Dz. Urz. UE L 119, str. 1), zwanego dalej "RODO", - rozpatrując obecnie wniosek Spółka była zobligowana uwzględnić aktualnie obowiązujący stan prawny, w tym - wprowadzony na mocy RODO - podwyższony standard ochrony danych osobowych, - zgodnie z wnioskiem, sprecyzowanym [...] czerwca 2016 r., żądano przedstawienia zestawienia rejestru umów cywilnoprawnych, obejmujących m.in. dane podmiotu, z którym zawarto umowę, - dane podmiotów, z którymi zawarto umowy najmu, stanowią niewątpliwe dane osobowe, obejmujące co najmniej imię i nazwisko; Spółka - jako administrator danych osobowych w rozumieniu RODO - jest zobligowana do ich przetwarzania tylko w ściśle określonych celach; co więcej, o każdej możliwości wykorzystania tych danych w inny sposób, winna uprzedzić osoby, których dane przetwarza i uzyskać ich zgodę, jeżeli dany sposób przetwarzania lub cel nie wynikają z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, - przekazywanie danych osobowych kontrahentów podmiotom trzecim - jak Wnioskodawca, wymagałoby uzyskania przez Spółkę uprzedniej zgody tych osób; w toku prowadzenia sprawy, kontrahenci wskazywali jednoznacznie, że proszą o nieudostępnianie przedmiotowych informacji osobom trzecim; w takiej sytuacji - w świetle prawa - Spółka nie ma możliwości przekazania Wnioskodawcy żądanych danych, - Spółka, jako administrator danych osobowych, jest zobligowana do ich przetwarzania zgodnie z przepisami prawa i dbania o to, aby nie były one przekazywane osobom nieupoważnionym; gdyby Spółka przekazała dane osobowe swoich kontrahentów, naraziłoby to ją na odpowiedzialność odszkodowawczą względem tych osób oraz odpowiedzialność administracyjną i karną, - mając to na względzie oraz wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, odmówiono udostępnienia żądanych informacji; nie jest to możliwe z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych oraz ochronę danych osobowych. W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o informacji, w zw. z art. 86 RODO, poprzez błędną wykładnię. Prowadziło to do wniosku, jakoby wnioskowana informacja podlegała ochronie jako dane osobowe, co uzasadnia zastosowanie przesłanki ochrony prywatności osoby fizycznej. Bezzasadnie ograniczono dostęp do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty wychodząc, że - w świetle regulacji RODO - żądana informacje powinny zostać udostępnione. Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 23) Wnioskodawca podtrzymał zarzuty skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż odniesienie się do sformułowanych w niej zarzutów byłoby przedwczesne. Wydając skarżoną decyzję sprawy w ogóle bowiem nie rozważono w świetle znajdujących w niej zastosowanie regulacji materialnoprawnych - w istotnym dla rozstrzygnięcia zakresie. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że żądana informacja stanowi publiczną zaś Spółka jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia tego rodzaju informacji o ile nie występują przesłanki negatywne - zakreślone ustawą o informacji. W danym zakresie Sąd, jak i Spółka, byli związani ocenami sformułowanymi w prawomocnych orzeczeniach o sygn. II SA/Wa 1830/15 i 1601/16 oraz I OSK 1092/17. Odmawiając decyzją udostępnienia informacji, Spółka stanęła na stanowisku, że przeszkodą jest wzgląd na ochronę danych osobowych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą – osób które zawarły stosowne umowy najmu. Przywołano w tym zakresie generalnie RODO. Trafnie wywodzi Spółka, że nowe regulacje znajdą w sprawie zastosowanie od dnia rozpoczęcia obowiązywania danego aktu (25 maja 2018 r. – wedle art. 99 ust. 2 RODO). Zasadnie zauważa potrzebę zastosowania w sprawie danych przepisów, dotyczących ochrony danych osobowych. Wbrew jednak tezom uzasadnienia skarżonej decyzji, RODO nie ustanawia bezwzględnej zasady ochrony tych danych przed udostępnieniem osobom trzecim bez ich zgody. Należy wskazać, że - w myśl art. 6 ust. 1 lit. c i e tegoż aktu - przetwarzanie danych, które może także uwzględniać ich udostępnienie (ujawnianie poprzez przesłanie - tak art. 4 pkt 2) uważa się za zgodne z prawem m.in., gdy jest niezbędne do wypełnienia ciążącego na administratorze obowiązku prawnego bądź do wykonywania zadania, realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej, powierzonej administratorowi. Obowiązek udostępniania informacji publicznej ma natomiast charakter obowiązku publicznoprawnego. RODO precyzuje z kolei kryteria, w ramach których należy rozważać, czy przetworzenie (tu udostępnienie) określonych danych jest dopuszczalne - tak np. art. 6 ust. 3. Rozpoznając sprawę Spółka w ogóle w istocie nie rozpatrzyła kwestii możliwości udostępnienia żądanych danych w kontekście konkretnych regulacji RODO. Musiałoby to bowiem znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu - wobec art. 107 § 3 K.p.a., mającego w sprawie zastosowanie w myśl art. 17 ust. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy o informacji. Uchybiono wiec przepisom postępowania co do obowiązku wyjaśnienia sprawy w jej ważnych aspektach (art. 7, 77 §. 1 i art. 80 K.p.a.) i mogło to mieć istotny wpływ na jej wynik. W takiej sytuacji rozważanie danych zagadnień przez Sąd byłoby przedwczesne. Jest on bowiem właściwy do kontroli legalności zaskarżonych aktów, gdy uprzednio oceniono stan faktyczny w świetle stosownych regulacji. Przedwczesne byłoby więc odnoszenie się do zarzutów skargi, dotyczących w istocie naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających kiedy informacja publiczna powinna zostać udostępniona. O ile organ ustaliłby, że nie ma przeszkód dla udostępnienia żądanych informacji w kontekście ograniczeń z art. 5 ust. 2 ustawy o informacji, oceni czy – m.in. wobec zakresu żądania oraz sprecyzowania wniosku pismem z [...] czerwca 2016 r., co formy dostarczenia danych – nie chodzi o udostępnienie informacji przetworzonej, gdzie dla skuteczności żądania konieczne jest wystąpienie dodatkowo przesłanki określonej w art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o informacji. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach rozstrzygnięto w pkt 2, w myśl art. 200 powyższej ustawy. Stanowi je 200 zł., tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu, jak i w uprzednich, prawomocnych orzeczeniach.