II SA/Wa 1884/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w części dotyczącej [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę

Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] lipca 2020 r. decyzję nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania [...]. K. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]: - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w zakresie zwolnienia K. K. z dniem [...] lutego 2017 r. z zajmowanego stanowiska, mianowania z dniem [...] marca 2017 r. na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...] w 8 grupie zaszeregowania oraz podwyższenia dodatku służbowego na stałe do kwoty 750 zł i w powyższej części umorzył postępowanie pierwszej instancji; - w pozostałej części, tj. dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] KGP stwierdził, iż Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm.) oraz § 2 pkt 1 i § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236, ze zm.), z dniem [...] lutego 2017 r. zwolnił K. K. z zajmowanego stanowiska służbowego zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...] i z dniem [...] marca 2017 r. mianował wymienionego na stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...] w 8 grupie uposażenia zasadniczego w kwocie 2970 złotych wynikającej z mnożnika 1,95 kwoty bazowej, określonej w ustawie budżetowej na rok 2017 dla funkcjonariuszy Policji oraz podwyższył dodatek służbowy na stałe do kwoty 750 złotych. W powyższym zakresie przedmiotowy rozkaz personalny stanowił decyzję administracyjną. Strona nie złożyła od wskazanej decyzji odwołania. Komendant Miejski Policji w [...] wnioskiem z dnia [...] marca 2020 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, iż wydając rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], Komendant Miejski Policji w [...] przyjął przy ustalaniu stawki uposażenia, że stanowiska dyżurnych Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...], tak jak w komisariatach i komisariatach specjalistycznych Policji, w których liczba etatów wynosi od 61 do 120 należy zakwalifikować jako stanowiska kierownicze oraz samodzielne i uznał, iż policjantom pełniącym służbę na takich stanowiskach przysługuje stawka mnożnika kwoty bazowej ujęta w kolumnie "B" tj. 1,95, co nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Powyższe postanowienie doręczono stronie w dniu [...] kwietnia 2020 r. W dniu [...] maja 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję nr [...], na mocy której stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], uznając, iż powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Doręczono ją stronie w dniu [...] maja 2020 r. W terminie ustawowym strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie: 1) art. 104 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i ścisłe powiązanie stanowiska kierowniczego lub samodzielnego wyłącznie z kwestią otrzymania dodatku funkcyjnego (pełnomocnik mylnie wskazał na dodatek służbowy), podczas gdy wykładnia ta pomija specyfikę formacji, jak i charakter pracy dyżurnego; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie; 3) art. 108 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie znajduje to uzasadnienia; 4) art. 10 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644, z późn. zm.) poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; 5) art. 9 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez brak informowania skarżącego o okolicznościach mających wpływ na prawa i obowiązki strony. Policjant wniósł o uchylenie decyzji, wstrzymanie jej wykonania i umorzenie postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] stwierdził, iż w myśl art. 32 ust. 1 ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...], tj. w dniu [...] lutego 2017 r.) do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o Policji mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Wskazane wymagania zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2007 r., Nr 123, poz. 857, z późn. zm.). Zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia policjant może być mianowany na wyższe stanowisko służbowe, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: posiada wykształcenie, kwalifikacje zawodowe i staż służby wymagane na tym stanowisku oraz posiada pozytywną opinię służbową. Stosownie do tabeli 2 powyższego rozporządzenia, określającej wymagania na stanowisku dyżurnego komendy miejskiej Policji, komendy powiatowej Policji i komendy rejonowej Policji oraz dyżurnego komisariatu Policji o stanie etatowym powyżej 60, funkcjonariusz na wskazanym stanowisku posiadający, tak jak strona w niniejszej sprawie, wykształcenie średnie powinien uzyskać kwalifikacje zawodowe podstawowe oraz posiadać staż służby 8 lat. Zdaniem Komendanta Głównego Policji bezspornym jest, iż na mocy przepisu art. 99 ustawy o Policji, organ dokonujący mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe zobligowany jest do ustalenia składników uposażenia przysługujących na nowym stanowisku służbowym. Ustawa o Policji w rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" wyróżnia trzy rodzaje stanowisk policyjnych, tj. stanowiska kierownicze, stanowiska samodzielne (art. 104 ust. 2) oraz inne stanowiska (art. 104 ust. 3), nie zaliczone do dwóch poprzednich grup. Jako kryterium decydujące o tym, czy dane stanowisko jest kierowniczym lub samodzielnym albo nim nie jest, ustawodawca przyjął przysługujące na danym stanowisku prawo do dodatku: funkcyjnego albo służbowego. Zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w powołanym przepisie, policjantowi może być przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3 ). Nie może zatem istnieć stanowisko kierownicze lub samodzielne, z którym nie jest związane prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W załączniku nr 4 do ww. rozporządzenia wprowadzono enumeratywne wyliczenie stanowisk służbowych policjantów, które uprawniają do dodatku funkcyjnego. Jest to, zdaniem organu, równoznaczne z zaliczeniem wyłącznie tych stanowisk do katalogu stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych. Kryterium podziału na stanowiska kierownicze i samodzielne stanowi kategoria należnego dodatku funkcyjnego – I i II dla stanowisk kierowniczych oraz III dla stanowisk samodzielnych (§ 8 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia). KGP podkreślił, że we wskazanym załączniku nr 4 do rozporządzenia nie wymieniono stanowiska dyżurnego. Jako stanowiska samodzielne, uprawniające do dodatku funkcyjnego III kategorii, wymienione zostały jedynie stanowiska: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego, rzecznika prasowego, radcy oraz radcy prawnego (według stanu prawnego na dzień wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...], tj. na dzień [...] lutego 2017 r.). Organ podkreślił, iż z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że stanowisko dyżurnego, niezależnie od wielkości jednostki organizacyjnej Policji, w strukturze której jest umiejscowione, nie może zostać uznane za stanowisko samodzielne. Gdyby bowiem, zdaniem KGP, przyjąć, że organ ma dokonywać w każdym indywidualnym przypadku, bez względu na treść art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, oceny czy dane stanowisko jest stanowiskiem samodzielnym, to występował by tu bardzo szeroki zakres uznania administracyjnego przy braku jakichkolwiek kryteriów stanowiących granice tego uznania. Różnorodna byłaby sytuacja funkcjonariuszy Policji w zależności od interpretacji pojęcia "stanowisko samodzielne" przez organy Policji. Mogłaby istnieć kategoria stanowisk służbowych samodzielnych, na których nie przysługuje dodatek funkcyjny, co byłoby sprzeczne z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W myśl zaś art. 101 ust. 1 wskazanej ustawy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ponadto zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. W oparciu o § 1 ust. 1a pkt 4 ww. rozporządzenia, policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w § 1 ust. 1a pkt 1-3 tego rozporządzenia, przysługiwały stawki uposażenia zasadniczego, wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, wymienione w kolumnie oznaczonej literą "D". Powyższa regulacja odnosiła się do wszystkich policjantów zajmujących stanowiska niebędące stanowiskami kierowniczymi lub samodzielnymi, a więc również do policjantów zajmujących stanowisko dyżurnego. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 2 do powołanego rozporządzenia stanowisko służbowe dyżurnego (l.p. 78) zaszeregowano w 8 grupie. Stanowisku temu odpowiadał zatem mnożnik kwoty bazowej w wysokości 1,85. Wobec powyższego przyznanie policjantowi mianowanemu z dniem [...] marca 2017 r. na stanowisko dyżurnego mnożnika w innej wysokości stanowiło rażące naruszenie prawa. KGP stwierdził, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2971 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej został wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na skutek powyższego rozstrzygnięcia w sposób oczywisty naruszony został przepis art. 101 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zdaniem KGP rażące naruszenie prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma miejsce, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz wyrażona w niej treść załatwienia sprawy stanowią zaprzeczenie obowiązującego stanu prawnego w całości lub w części. K. K. nie spełniał zawartej w rozporządzeniu przesłanki uprawniającej do pobierania uposażenia wynikającego z mnożnika kwoty bazowej przewidzianego dla stanowisk kierowniczych i samodzielnych, gdyż nie pełnił służby na takim stanowisku. W wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając decyzję z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], bezzasadnie stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w całości, a więc również w zakresie zwolnienia K. K. z dniem [...] lutego 2017 r. z zajmowanego stanowiska służbowego zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...], i mianowania wymienionego z dniem [...] marca 2017 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...] – w 8 grupie zaszeregowania oraz podwyższenia dodatku służbowego na stałe do kwoty 750 zł. Policjant spełniał wymogi mianowania na wyższe stanowisko służbowe dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...], określone w przepisach ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe. Zgodne z prawem było przyznanie wymienionemu dodatku służbowego w danej wysokości (§ 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego). Jednocześnie KGP podkreślił, że opisana wadliwość rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia uposażenia zasadniczego nie czyni automatycznie wadliwym pozostałych rozstrzygnięć zawartych w rozkazie personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji w części, co uzasadnia cel i funkcja przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jeżeli rozstrzygnięcie jest jedynie w części dotknięte tego rodzaju wadliwością, to brak jest zarówno prawnych, jak i racjonalnych podstaw do eliminowania z obrotu prawnego także zgodnej z prawem części rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że w niniejszej spawie nie było wadliwe mianowanie policjanta na wyższe stanowisko służbowe. Błędne było ustalenie uposażenia w wysokości niewynikającej z obowiązujących wówczas przepisów prawa. Konieczne było zatem stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] tylko w niezbędnej części. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] KGP podniósł, iż z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych (nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej) i faktycznych (brak jest okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej) do merytorycznego załatwienia sprawy. Zdaniem organu wskazane powyżej przesłanki miały miejsce w niniejszej sprawie w zakresie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w części dotyczącej zwolnienia K. K. z dniem [...] lutego 2017 r. z zajmowanego stanowiska służbowego zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...], mianowania wymienionego z dniem [...] marca 2017 r. na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w [...] – w 8 grupie zaszeregowania oraz podwyższenia dodatku służbowego na stale do kwoty 750 zł. KGP nadmienił też, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w toku całego prowadzonego postępowania informował stronę o przysługujących jej prawach, umożliwiając czynny udział w sprawie zgodnie z art. 10 k.p.a., zatem sformułowany w odwołaniu zarzut dotyczący tej kwestii jest wyłącznie bezpodstawnym twierdzeniem strony. KGP podkreślił także, iż organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji miał bowiem na uwadze ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez policjanta kwoty uposażenia zasadniczego do wymogów obligowanych przepisami prawa. Jednocześnie, zdaniem organu II instancji, brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie występuje uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] co do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji, tj. art. 104 ust. 2 ustawy o Policji polegające na błędnej jego wykładni, a w konsekwencji także niezasadnym powiązaniu stanowiska kierowniczego lub samodzielnego wyłącznie z kwestią otrzymywanego dodatku służbowego, w sytuacji gdy przyjęta przez organ wykładnia pomija zarówno specyfikę samej formacji, w której służbę pełni skarżący, jak też charakter wykonywanej przez niego pracy na stanowisku dyżurnego; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na treść decyzji: a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezasadne zastosowanie i uznanie, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w [...], b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów polegającą na niezasadnym uznaniu, iż w trakcie postępowania administracyjnego nie została naruszona zasada czynnego udziału strony poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o prawie do zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zgłoszonych żądań; c) § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. poprzez jego niezastosowanie, a w rezultacie niezasadne odstąpienie od poinformowania skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach mających wpływ na jego prawa i obowiązki jako strony postępowania administracyjnego; d) art. 135 k.p.a. polegającą na błędnym stwierdzeniu, iż brak jest okoliczności wskazujących na potrzebę uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka "niezbędności", która to wskazywałaby na ważny interes społeczny przemawiający za niezwłocznym wykonaniem rzeczonej decyzji. Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w zaskarżonej części, uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] w zakresie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej. Wniósł również o umorzenie postępowania administracyjnego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego istotą rozstrzygnięcia jest ustalenie tego, czy zajmowane stanowisko dyżurnego powinno być zaliczane do kategorii stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organów jakoby nie było ono stanowiskiem kierowniczym lub samodzielnym. Pojęcia stanowiska kierowniczego, czy też samodzielnego nie zostały zdefiniowane wprost, zatem ich definicję należy zrekonstruować w oparciu o wykładnię celowościową, funkcjonalną oraz systemową. K. K. podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nieprawidłowa była eliminacja rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o nr [...]. Wobec powyższego zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy, zostały wydane z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. Nr 137) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie też do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z uchybieniami, które powodowałyby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Na mocy przepisu art. 99 ustawy o Policji organ dokonujący mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe zobligowany jest do ustalenia składników uposażenia przysługujących na nowym stanowisku służbowym. Ustawa o Policji w rozdziale 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" wyróżnia trzy rodzaje stanowisk policyjnych, tj. stanowiska kierownicze, stanowiska samodzielne (art. 104 ust. 2) oraz inne stanowiska (art. 104 ust. 3), nie zaliczone do dwóch poprzednich grup. Jako kryterium decydujące o tym, czy dane stanowisko jest kierowniczym lub samodzielnym albo nim nie jest, ustawodawca przyjął przysługujące na danym stanowisku prawo do dodatku: funkcyjnego albo służbowego. Z treści art. 104 ust. 2 ustawy o Policji wynika bowiem, że policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, natomiast na stanowiskach innych niż wymienione w powołanym przepisie, policjantowi może być przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3 ustawy o Policji). Jak trafnie przyjął Komendant Główny Policji, oznacza to, iż nie może istnieć stanowisko kierownicze lub samodzielne, z którym nie jest związane prawo do otrzymywania dodatku funkcyjnego. Jednocześnie zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych zobowiązany został do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 104 ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Powyższa dyspozycja zrealizowana została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 z poźn.zm.). W załączniku nr 4 do powołanego rozporządzenia prawodawca wprowadził enumeratywne wyliczenie stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, co jest równoznaczne z zaliczeniem wyłącznie tychże stanowisk do katalogu stanowisk kierowniczych bądź samodzielnych. Kryterium podziału na stanowiska kierownicze i samodzielne stanowi kategoria należnego dodatku funkcyjnego – I i II dla stanowisk kierowniczych oraz III dla stanowisk samodzielnych (§ 8 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że we wskazanym załączniku nr 4 do rozporządzenia nie wymieniono stanowiska dyżurnego, jako stanowiska samodzielnego, uprawniającego do dodatku funkcyjnego III kategorii. Wymienione zostały tam jedynie stanowiska: profesora zwyczajnego, profesora nadzwyczajnego, rzecznika prasowego, radcy oraz radcy prawnego (według stanu prawnego na dzień [...] lutego 2017 r., tj. na dzień wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...]). Z przytoczonych regulacji jednoznacznie zatem wynika, że stanowisko dyżurnego, niezależnie od wielkości jednostki organizacyjnej Policji, w strukturze której jest umiejscowione, nie może zostać uznane za stanowisko samodzielne, ani tym bardziej kierownicze. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż niesporne jest, że z dniem [...] marca 2017 r. skarżący mianowany został na stanowisko dyżurnego, zaszeregowane w 8 grupie uposażenia zasadniczego. Oznacza to, że jest funkcjonariuszem nie zatrudnionym na samodzielnym stanowisku oraz na stanowisku kierowniczym, bo do takich stanowisk nie zalicza się stanowiska dyżurnego. Stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. – ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. Tabela zawiera kolumny "A", "B", "C" i "D", które wskazują różne mnożniki kwoty bazowej. Przepisy zamieszczone w § 1 ust. 1a pkt 1-3 tego rozporządzenia przewidują, że policjantom pełniącym służbę na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych w określonych jednostkach organizacyjnych Policji przysługują stawki wymienione w kolumnach oznaczonych odpowiednio lit. "A", "B" lub "C". Zgodnie zaś z § 1 ust. 1a pkt 4 tego rozporządzenia – policjantom pełniącym służbę na stanowiskach innych niż określone w pkt 1-3 przysługują stawki wymienione w kolumnie oznaczonej lit. "D". Stosownie z kolei do pkt 78 tabeli nr 2 stanowiącej Załącznik nr 2 do ww. rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. dyżurny KPP, KMP, KRP i Komisariat Policji powyżej 60 etatów pobiera uposażenie w grupie 8. Dla 8 grupy zaszeregowania zaś przewidziany był w dacie podjęcia kontrolowanego w trybie nadzorczym rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. mnożnik kwoty bazowej wynoszący 1,85 w kolumnie "D". Dlatego też przyznanie z dniem [...] marca 2017 r. skarżącemu uposażenia odpowiadającego mnożnikowi kwoty bazowej wynoszącego 1,95 nastąpiło z rażącym naruszeniem powyżej powołanych przepisów prawa materialnego. Wyjaśnić nadto należy, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji mnożnik 1,95 był stosowany w 8 grupie zaszeregowania dla kategorii "B", która obejmowała policjantów pełniących służbę między innymi w komisariatach Policji, w których liczba etatów Policji wynosi od 61 do 120, ale tylko na stanowiskach kierowniczych i samodzielnych. Bez wątpienia stanowisko dyżurnego do takich stanowisk nie może zostać zaliczone. Biorąc pod uwagę powyższe, KGP trafnie uznał, iż kontrolowany rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia stawki uposażenia zasadniczego w wysokości 2970 zł. wyrażonej w postaci mnożnika 1,95 kwoty bazowej wydany został z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.