II SA/Wa 2277/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego oddala skargę

Komendant Główny Policji (dalej KGP/organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] sierpnia 2019 r.) po rozpatrzeniu odwołania R.W. (dalej strona/skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (dalej KWP w P./organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2019 r.) o odmowie wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący wystąpił do KWP w P. o wydanie pozwolenia na jedenaście jednostek broni palnej do celu sportowego. Wskazał, iż od 2014 r. jest zawodnikiem Klubu Strzeleckiego "T." w S., gdzie trenuje opisane we wniosku dyscypliny a chcąc podnosić swoje kwalifikacje oraz zdobywać najwyższe miejsca, niezbędnym jest posiadanie przez niego broni, personalizowanej pod własne cechy strzeleckie. Do wniosku dołączył patent strzelecki z dnia [...] lipca 2014 r., potwierdzający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego we wskazanych dyscyplinach, zaświadczenie o członkostwie w Klubie Strzeleckim "T." w S. oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią. Prowadząc postępowanie KWP w P. włączył dokumenty z toczących się w sprawie strony postępowań o wydanie pozwolenia na broń do celu sportowego w 2015 r. oraz o cofnięcie tego pozwolenia w 2018 r., m. in. wyroki skazujące go za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk, art. 270 § 1 kk, art. 263 § 3 kk i art. 233 § 1 kk, negatywne opinie z miejsca zamieszkania oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. stwierdzające, że nie może dysponować bronią. KWP w P. uzyskało negatywną opinię o stronie z dnia [...] marca 2019 r. Uzyskano ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2019 r. oraz ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. stwierdzające, że skarżący może dysponować bronią. Nadto uwzględniono wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r., prawomocny od dnia 9 października 2017 r., w którym skarżącego uznano winnym popełnienia wykroczeń z art. 97 kw. art. 86 § 1 kw i z art. 141 kw, tj. zaparkowania samochodu w miejscu innym niż wyznaczone, spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zmuszenie innego kierującego do wykonania manewru cofania celem uniknięcia zderzenia pojazdów oraz używania słów nieprzyzwoitych. Prokuratur Prokuratury Rejonowej P. – G. poinformował, iż w postępowaniu przygotowawczym w sprawie oszustwa, gróźb karalnych i innych przestępstw, nie zebrano dowodów wystarczających do podjęcia decyzji o przedstawieniu skarżącemu zarzutów dotyczących kierowania gróźb karalnych przy użyciu broni. KWP w P., decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., powołując się na przepis art. 10 ust. 1 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 284 dalej ustawa o broni i amunicji ) oraz art. 268a Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. dalej Kpa) odmówił wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego podkreślając, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi ona zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W odwołaniu skarżący, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do uznania przez KWP w P., że art. 10 w/w ustawy stanowi kompletną, samodzielną podstawę do wydania i odmowy wydania pozwolenia na broń i nie podlega wykładni w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz poprzez odmowę wydania jego wnioskodawcy pozwolenia na broń w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki określone w w/w przepisie prawa, a tym samym nie zaszła przesłanka negatywna z art. 10 w/w ustawy. Ponadto, zarzucił naruszenie art. 106 Kodeksu karnego, poprzez uznanie zatartego skazania za przesłankę stanowiącą o istnieniu zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, bez uwzględnienia treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który wyklucza zatarte skazanie jako przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń, a w katalogu podstaw nie zawiera również popełnienia wykroczenia. Z uwagi na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz stwierdzenie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP a w świetle ustawy o broni i amunicji ma reglamentacyjny charakter. Jego zdaniem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Zdaniem organu, rozpoznając wniosek o wydanie pozwolenia na broń, na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego organy obowiązane są podjąć, nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jego zdaniem ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu, m. in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na organy ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Wskazał, że wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji prowadzi do tego, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jego zdaniem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Podniósł, że konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje na przesądzenie przez ustawodawcę krajowego, że w każdym przypadku skazania za popełnienie wskazanych w w/w przepisach przestępstw, automatycznie wyłączona zostaje możliwość dalszego badania przez organ, czy wnioskodawca stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (stanowisko takie wynika wprost z przepisów i jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 731/12, Legalis nr 1330845, z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2060/12, Legalis nr 951785). Wskazał, że treść art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że ustawodawca krajowy skorzystał możliwości uchwalenia przepisów surowszych niż przewidziane w dyrektywie Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 13 września 1991 r.), zmienionej dyrektywą parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. U. UE L 179. 5 z 8 lipca 2008 r.). Podniósł, że ustawodawca krajowy, przesłanki uzyskania pozwolenia na broń połączył nie tylko z wyrokiem skazującym za przestępstwo umyślne, ale również prawomocnym orzeczeniem skazującym za określone rodzaje przestępstw nieumyślnych (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o broni i amunicji). Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07, Legalis nr 202804) podzielił stanowisko KWP w P. Podniósł, że organy Policji mają prawo do oceny całej dotychczasowej postawy życiowej wnioskodawcy, a nie tylko jego zachowania we wskazanym przez niego okresie, np. do chwili skazania, czy też w okresie próby. Zdaniem organu prawidłowo uznano, że powodem odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń palną do celu sportowego było ustalenie przez organ Policji, iż w przypadku skarżącego zachodzą okoliczności, które uzasadniają, że stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką wywiedziono z faktu, iż w przeszłości skarżący nie zawsze przestrzegał ustalonego przepisami prawa porządku publicznego. Wskazał, że pomimo, iż orzeczone wobec strony wyroki sądowe uległy, z mocy prawa, zatarciu i nie funkcjonują w obrocie prawnym, to jednak rodzaj i wielość popełnionych przez skarżącego czynów karalnych, pozwala organom na przyjęcie, że nie daje on rękojmi, iż w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Wskazał, że przeciwko skarżącemu toczyły się w latach 2001 – 2004 postępowania dotyczące naruszenia porządku publicznego (szczegółowo opisane w decyzjach). Wskazał, że okoliczności te były poddane sprawdzeniu w toku innego postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na posiadanie broni i decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. strona otrzymała pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Niemiej jednak podniósł, że biorąc pod uwagę zachowanie strony z 2017 r. i negatywną opinię o niej miejscowej jednostki Policji, nie mógł nie analizować wcześniejszego zachowania skarżącego i brania go pod uwagę przy rozpatrzeniu obecnego wniosku. Podniósł, że miejscowa jednostka Policji w dniu [...] marca 2019 r. wydała negatywna opinię o skarżącym wskazując, na lekceważący stosunek do norm prawnych - był osobą poszukiwaną celem doprowadzenia do aresztu śledczego lub zakładu karnego, stosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy, nagminnie łamał przepisy ruchu drogowego, za co był karany mandatami, w wyniku przekroczenia dopuszczalnej liczby punktów karnych wystosowano wniosek o sprawdzenie kwalifikacji, a w dniu [...] stycznia 2017 r. popełniła wykroczenia z art. 97 kw, art. 141 kw i 86 § 1 kw. Wskazał, że z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. sygn. akt [...] (prawomocnego od dnia 9 października 2017 r.) wynika, iż skarżący stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym cofając i wymuszając podjęcie przez pokrzywdzoną manewru cofania w celu uniknięcia kolizji. Zdaniem Sądu, swoim zachowaniem zamierzał (...) przestraszyć i wymusić wykonanie manewru ułatwiającego mu odjechanie. Ponadto, (w związku z tym zdarzeniem) w miejscu publicznym używał słów wulgarnych, obrażając pokrzywdzoną w obecności jej 10-Ietniej córki. Uznał, że mimo tego, że nie stworzył wielkiego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie spowodował żadnych konkretnych szkód, to jego agresywne i butne zachowanie zasługiwało na zdecydowane potępienie. W ocenie KGP takie zachowanie strony poddaje w wątpliwość jej możliwość do dysponowania bronią palną i nie może tego zmienić okoliczność dysponowania przez stronę pozytywnymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym. Spełnienie przez wnioskującego o wydanie pozwolenia na broń palną wszystkich kryteriów formalnych, jak niekaralność, czy zdolność psychofizyczna do dysponowania bronią, nie oznacza jego prawa do uzyskania pozwolenia na posiadanie tej broni. W ocenie organu zachowanie strony z dnia [...] stycznia 2017 r., agresywne i nie przystające do sytuacji, w powiązaniu z jej wcześniejszym łamaniem porządku publicznego, pozwala na stwierdzenie, że nie daje rękojmi, że w przyszłości nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Powołując się na orzecznictwo stwierdził, że skazanie za przestępstwo, które z mocy prawa uważa się za niebyłe nie stoi na przeszkodzie dokonania pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 583/13, Legalis nr 1412027; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1239/17). Wobec tego uznał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami może wskazywać na to, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Stwierdził, że zatarcie skazania pozwala daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie jej osobowości ważny jest, nie tyle fakt skazania bądź nie, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. W świetle powyższego, zarzut pełnomocnika, iż rozstrzygnięcie zostało oparte na skazaniach strony, które uległy zatarciu z mocy prawa, jest niezasadny. Uznał, że broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która dopuściła się w przeszłości naruszenia przepisów prawa, a obecnie popełniła wykroczenia wskazujące na jej agresywne i porywcze zachowanie. Z oceny tych faktów i zdarzeń z życia strony, organ Policji wywiódł istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i z tego powodu orzekł jak w decyzji. Skargę na powyższą decyzję oraz decyzję KWP w P. z dnia [...] czerwca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. rażące naruszenie art. 7 kpa, art. 77 oraz 80 kpa poprzez wydanie decyzji, stojącej w jawnej w sprzeczności ze stanem faktycznym oraz pominięcie słusznego interesu obywatela; 2. art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych w zakresie stwierdzenia, iż skarżący jest osobą wskazaną art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji na niekorzyść strony bez jakichkolwiek ku temu przesłanek określonych w art. 7a § 1 kpa in fine oraz art. 7a § 2 kpa; II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. Art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię przepisów prowadzącą do uznania, że art. 10 ww. ustawy stanowi kompletną, samodzielną podstawę do wydania i odmowy wydania pozwolenia na broń i nie podlega wykładni w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy oraz poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych w stanie faktycznym, w którym nie zostały wypełnione przesłanki odmowne udzielenia pozwolenia określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, a w tym kontekście nie zaszła również przesłanka negatywna określona w art. 10 ww. ustawy. 2. Art. 106 ustawy - Kodeks karny poprzez przyjęcie zatartego skazania jako podstawy odmowy wydania pozwolenia na broń i uznanie powyższego za wypełniające przesłankę negatywną zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego określoną w art. 10 ustawy o broni i amunicji, bez uwzględnienia treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, który wyklucza zatarte skazania jako przesłankę odmowną wydania pozwolenia na broń, a w katalogu podstaw nie zawiera również popełnienia wykroczenia. Wskazał, że działania organów Policji jest niekonsekwentne, gdyż decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] (wydaną na skutek odwołania do KGP), KWP w P. wydał skarżącemu pozwolenie na broń, pomimo istnienia w tym czasie okoliczności, na które dziś powołuje się odmawiając wydania takiego zezwolenia. Jego zdaniem świadczy to o całkowitej dowolności organów Policji, która doprowadza do sytuacji, w której ten sam organ, wobec tej samej osoby, na podstawie tych samych okoliczności faktycznych może wydawać dwie zupełnie różne decyzje a do tej kwestii organ II instancji w ogóle się w wydanej decyzji nie odniósł. Podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 478/19, uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2018 roku, cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną do celu sportowego. Zatem formalnie wobec skarżącego decyzja cofająca pozwolenie na broń nie została wydana i w świetle prawa skarżący posiada obecnie pozwolenie na 7 sztuk broni. Jego zdaniem organ winien zwrócić się do skarżącego czy wniosek w niniejszej sprawie dotyczący wydania pozwolenia na 11 sztuk broni skarżący podtrzymuje, a jeżeli tak, to w jakiej części, ewentualnie w całości, jeżeli skarżący chciałby posiadać pozwolenie na 18 sztuk broni. Wskazał, że wobec bezprawnego cofnięcia mu pozwolenia na broń, które to decyzje zostały uchylone wyrokiem tut. Sądu z dnia 17 lipca 2019 r. sygn.akt II SA/Wa 478/19 skarżący zmuszony był ponownie wystąpić do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wydanie pozwolenia na jedenaście jednostek broni palnej do celu sportowego. Jego zdaniem zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego winna ulec uchyleniu. KGP zdaniem skarżącego podzielając stanowisko KWP w P. dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na normie wyinterpretowanej z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie dokonując wykładni w kontekście przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 wskazanej ustawy. Wskazał, że przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i stanowi legalną definicję pojęcia "stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego". Podkreślił, że przesłankę negatywną zawartą w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji można interpretować wyłącznie w znaczeniu nadanym przez art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Jego zdaniem przepis art. 10 ust. 1 nakazuje rozumieć stanowienie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego jedynie przez pryzmat enumeratywnie wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 okoliczności (lit. a-b), tj. popełnienia określonych przestępstw (których wnioskodawca przez fakt zatarcia skazania nie popełnił). Jego zdaniem przepis ten reguluje zamknięty katalog przesłanek uprawniających do uznania, że osoba wnioskująca o pozwolenie stanowi zagrożenie i ogranicza je do faktu popełnienia wskazanych przestępstw. Redakcja przepisu jest zatem jasna, w związku z czym wyklucza przeprowadzenie jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Wskazał, na konstrukcje tego przepisu, który po zwrocie "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" ustawodawca umieścił dwukropek, a więc dokonał konkretnego wyliczenia kogo należy zaliczyć do kategorii takich osób. Przy czym katalog ten jest wyliczeniem zamkniętym, gdyż enumeratywnie przedstawia kategorie osób podlegających tej regulacji. Osoby te z mocy prawa zostały zaliczone do kategorii podmiotów stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. II SA/Wa 2098/11). Jego zdaniem przepisu art. 10 ust. 1 ustawy nie można interpretować samodzielnie i odmiennie niż w kontekście i rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6. Nie istnieją bowiem dwie odrębne przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na broń w postaci: stanowienia zagrożenia i skazania za określone przestępstwa. Przesłanka zagrożenia zawsze bowiem musi być rozumiana wyłącznie jako skazanie. Uznał, że nieuzasadnione jest wskazywanie przez KGP na wykroczenia popełnione przez skarżącego, bowiem przepis art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazujący na negatywne przesłanki wydania pozwolenia na broń, w sposób wyczerpujący wymienia okoliczności, które uniemożliwiają wydanie pozwolenia, poprzez uznanie danej osoby za stwarzającą zagrożenie dla samej siebie, porządku, lub bezpieczeństwa publicznego dotyczy tylko przestępstw popełnionych umyślnie lub przestępstw nieumyślnych z określonego katalogu. Zdaniem skarżącego ustawodawca we wskazanych wyżej przepisach nie zawarł wykroczeń, zatem przywoływanie ich w przedmiotowej sprawie jest całkowicie bezzasadne. W jego ocenie zatarcie skazania, nie może rodzić dla skarżącego żadnych negatywnych konsekwencji, a na tym fakcie nie powinna być opierana decyzja administracyjna w sprawie pozwolenia na broń palną. Biorąc pod uwagę łączną interpretację art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy o broni i amunicji, stwierdził, że nie wypełnia przesłanek odmowy pozwolenia na broń zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy o broni i amunicji, a tym samym nie stanowi osoby zagrażającej samej sobie, porządkowi lub bezpieczeństwu publicznemu w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że wskazanie, iż powoływanie się na opinię komendanta jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca zamieszkania skarżącego, że jest osobą stwarzającą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i wykazuje lekceważący stosunek do norm prawnych jest niezasadne. Jego zdaniem opinia wydana przez KPP w S. zawiera nieprawdziwe informacje, jakoby przeciwko skarżącemu prowadzone było postępowanie karne i tylko na tej podstawie wysunięto zarzut lekceważenia przez odwołującego porządku prawnego. Wyjaśnił, że postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w S. toczy się w fazie in rem, nie zaś in personom aby można było móc mówić o postępowaniu prowadzonym przeciwko skarżącemu. W związku z poświadczeniem nieprawdy w ww. opinii przez Komendanta Powiatowego Policji w S. skarżący celem ochrony swoich praw i dobrego imienia złożył zawiadomienie do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstw z art. 231 k.k. i 271 k.k. Jego zdaniem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zawiera swego rodzaju definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, po pierwsze, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a), a po drugie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b). Wskazał, że to ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji szczegółowo określił, jakie osoby stanowią określone w tym przepisie zagrożenie, (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. II SA/ 2255/12 i WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. II SA/Wa 268/13 ). Wskazał, że KGP utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, przyjmuje odmienną interpretację przepisów prawa i wskazuje na odmienne niż przewidział ustawodawca w art. 15 ust 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji okoliczności wskazujące, iż odwołujący jest osobą stwarzającą zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podniósł, że ustawodawca przesądził, że za osobę stanowiącą zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego uważa się tylko tego, kto został skazany za umyślne przestępstwo lub za przestępstwo nieumyślne z określonego katalogu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy o broni i amunicji). Wskazał, że w świetle występowania po stronie skarżącego ważnej potrzeby posiadania pozwolenia na broń do celów sportowych oraz z uwzględnieniem pozytywnych, funkcjonujących w obrocie prawnym opinii lekarskich, psychologicznych, uzyskanych uprawnień do posługiwania się bronią, przynależności i pełnienia ważnych funkcji w stowarzyszeniu o charakterze sportowym i wysokich funkcji w podmiotach gospodarczych, jak również nieposzlakowanej opinii w środowisku sąsiedzkim, nie biorąc argumentów organu, które są całkowicie nieuzasadnione - niniejsza skarga konieczna. Wskazując na powyższe, wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2019 r., o odmowie wydania pozwolenia na broń palną do celu sportowego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeśli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, wskazuje, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji stanowi, że osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe są ustawowo uznane za osoby, którym nie można wydać pozwolenia na broń. Tak więc przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego (a wcześniej postepowania administracyjnego) jest ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na broń, a zatem czy art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi kompletną i samodzielną podstawę do wydania i odmowy wydania pozwolenia na broń i czy tylko podlega wykładni w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o broni i amunicji. Ponadto uwzględnienie faktów, które wypełniły znamiona przestępstw i wykroczeń, za które skarżący został skazany i ukarany, mimo że niektóre skazania uległy zatarciu i czy w tym kontekście należy uwzględniać dobro powszechne jakim jest zapewnienie, aby broń nie weszła w posiadanie osób, które nie gwarantują, że nie będzie to stanowić zagrożenia dla nich oraz dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu w sprawie występują dwa istotne zagadnienia. Po pierwsze, możliwość uwzględnienia w sprawie o udzielenie pozwolenia na posiadanie broni palnej faktu popełnienia przez osobę ubiegającą się o udzielenie takiego pozwolenia przestępstwa/wykroczenia (przestępstw/wykroczeń), które uległo (uległy) zatarciu. Po drugie, wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji dokonywaną przez organ i stronę postępowania. Organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń, działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, oceniając przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego wskazują, że dokonują analizy, nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem organów ustawodawca przyznał im prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu, m. in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Taka wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika z tego, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter a zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. Inną wykładnię tych przepisów szczegółowo opisaną w skardze przedstawił skarżący uważając, że art. 10 ustawy o broni i amunicji nie stanowi kompletnej i samodzielnej podstawy do wydania i odmowy wydania pozwolenia na broń i nie podlega wykładni w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o broni i amunicji. Wobec czego, uznał, że w ustalonym stanie faktycznym niezasadna jest odmowa udzielenia pozwolenia na broń do celów sportowych osobom jeżeli nie zostały wypełnione przesłanki odmowne udzielenia pozwolenia określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Uznał, że odmowa wydania pozwolenia na broń w sytuacji zatartego skazania stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (art. 106 Kodeksu karnego), który wyklucza zatarte skazanie jako przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń, a w katalogu podstaw nie zawiera również popełnienia wykroczenia. Sąd podziela stanowiska organów, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko, że prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywateli w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostąp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Zasadniczą okolicznością faktyczną uzasadniającą odmowę wydania skarżącemu pozwolenia na broń była uprzednia karalność skarżącego, co do której nastąpiło zatarcie skazania. Rację ma skarżący twierdząc, że powoływanie się w uzasadnieniu na popełnienie przestępstw, które już uległy zatarciu nie może stanowić negatywnej przesłanki w przedmiocie odmowy wydania zainteresowanemu pozwolenia na broń palną. Zgodnie z art. 106 Kodeksu karnego zatarcie skazania powoduje, że osoba, której to dotyczyło nie jest już osobą karaną. Podobne stanowisko należy zaakceptować w odniesieniu do orzeczeń wydanych w oparciu o przepisy kw. Niemniej jednak zasadne jest twierdzenie organu, że zatarcie skazania i analizowanie orzeczeń wydanych na podstawie przepisów kw. nie stanowi przeszkody do ustalania w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub występująca o wydanie takiego pozwolenia) popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala daną osobę uznać za niekaraną, jednakże w ocenie Sądu przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nie ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania (za popełnienie wykroczenia) nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organ dokonując takiej oceny uwzględnił fakt, że skarżący został uprzednio dziesięciokrotnie uznany za winnego popełnienia umyślnych przestępstw z art. 286 § 1, art. 270 § 1, art. 233 § 1, 263 § 2 Kodeksu karnego. Jak wskazano w decyzjach to nie te już zatarte skazania były podstawą odmowy wydania pozwolenia na broń. Podobnie podstawą odmowy wydania pozwolenia na broń nie były też czyny objęte sankcją z kw. ale inne okoliczności związane z życiem skarżącego. W ocenie Sądu organy, nie oparły swoich decyzji na art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie organy ustaliły, że skarżący takie przestępstwa popełnił i za to został skazany. Z tego wynika, że organy stoją na stanowisku, że zatarcie skazania nie wywołuje skutku w postaci obowiązku całkowitego pomijania faktu popełnienia przestępstwa, którego dotyczy zatarte skazanie, w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na broń palną. Z wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie wynika, że osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego to tylko i wyłącznie osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, czy też, że za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego może być uznany ktoś, kto nie został skazany za takie przestępstwa. Zdaniem Sądu zagadnienie dotyczące wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego to nie tylko osoba skazana za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Takie stanowisko jest już powszechnie przyjmowane w orzecznictwie NSA, czego przykładem jest wyrok z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1549/15 oraz wyrok z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 973/18 (wraz z przywołanym tam orzecznictwem). NSA w tych wyrokach uznał, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy rozumieć w ten sposób, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, przy czym uznaje się, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tym samym organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Niemniej jednak w takim wypadku organy muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast, jeżeli o pozwolenie na broń ubiega się osoba, która została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organy Policji są zobowiązane odmówić wydania pozwolenia na broń, przy czym wystarczającym ustaleniem faktycznym uzasadniającym taką decyzję jest ustalenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń została prawomocnie skazana za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko wyrażone w powołanych wyrokach i przytoczoną w nim argumentację. Podkreślenia wymaga, że stanowisko to nie jest odosobnione, gdyż zostało też przyjęte w wyroku NSA z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3221/17. Wykładnia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia stwierdzenie, że nawet przyjęcie, że przestępstwa, za które skazanie uległo zatarciu nie mogą być brane pod uwagę w sprawie udzielenia pozwolenia na broń palną, nie uniemożliwia organom administracji ustalenia, że skarżący z uwagi na inne okoliczności, w tym przypadku opisane w decyzji wykroczenia drogowe oraz ukaranie wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. sygn. akt [...] (prawomocnego od dnia 9 października 2017 r.) skarżący stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Niezależnie od powyższego Sąd stoi na stanowisku, też już wyrażonym w orzecznictwie NSA (wyrok z 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1479/19), że organy administracji są uprawnione do uwzględniania przestępstw, mimo że skazania za nie uległy zatarciu. Należy wskazać, że skutki zatarcia skazania nie są jednolicie oceniane przez doktrynę prawa karnego. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w większym stopniu przekonuje pogląd, że "zatarcie skazania nie dotyczy przestępstwa. 7 Sygn. akt II OSK 973/18 aczkolwiek pozostaje z nim w związku, gdyż dotyczy skazania za nie. Przestępstwo pozostaje jako fakt społeczny, miało ono miejsce i wywołało określone skutki. Jest zdarzeniem faktycznym, wywołującym zazwyczaj określone zmiany w świecie zewnętrznym (...). Nie jest możliwe objęcie ich fikcją, że w ogóle nie miały miejsca. Żadna fikcja prawna nie jest w stanie usunąć przestępstwa ze świadomości społecznej ani usunąć jego następstw. Inaczej jest ze skazaniem, które jest zdarzeniem prawnym - w odniesieniu do niego jest możliwe wprowadzenie fikcji, że nie zaistniało". (Blanka Julita Stefańska. Przegląd sądowy, czerwiec 2014 r., str. 141.) W ocenie Sądu rozpoznawana sprawa jest dobrym przykładem zastosowania przytoczonego poglądu. Nie jest kwestionowane, że skarżący w latach 2001 – 2004 popełnił szereg przestępstw (szczegółowo opisanych w decyzjach). Następnie skarżący popełniał wykroczenia drogowe oraz w szczególności wykroczenie opisane w orzeczeniu Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia 9 października 2017 r.). Należy zauważyć, że przesłanką negatywną, uzasadniającą odmowę wydania skarżącemu pozwolenia nie było tylko uzyskanie w 2019 r. negatywnej opinii o skarżącym, z której wynika lekceważący stosunek skarżącego do obowiązujących norm prawnych, nagminne łamanie przez skarżącego przepisów prawa ruchu drogowego, czy tez używanie w miejscu publicznym słów wulgarnych w celu obrazy innej osoby, nielegalne posiadanie amunicji. Ta negatywna opinia musiała być oceniana w trybie art. 75 k.p.a.. Organ winien ustalić (i zrobił to w granicach uznania administracyjnego), że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. W ocenie Sądu, organ dokonał pełnych ustaleń faktycznych i prawnych przy pełnym zastosowaniu reżimu dowodowego obowiązującego w trybie art. 75 k.p.a. i z tego powodu wykazał uznanie art. 10 ustawy o broni i amunicji za kompletną i samodzielną podstawę do wydania i odmowy wydania pozwolenia na broń. Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących niekonsekwentnego działania organów Policji, które decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. (wydaną na skutek odwołania do KGP), KWP w P. wydał skarżącemu pozwolenie na broń, pomimo istnienia w tym czasie okoliczności, na które dziś powołuje się odmawiając wydania takiego zezwolenia należy stwierdzić, że są one niezasadne. Decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. była wydana w innym stanie faktycznym i dotyczyła zakwestionowania orzeczenia lekarskiego, które już nie mogło podlegać dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przed organami Policji. W sprawie istotne było to, że na wniosek skarżącego Wojewoda w dniu [...] sierpnia 2018 r. przeprowadził w [...] Centrum Medycyny Pracy w P. kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydanych orzeczeń lekarskich nr [...] i nr [...] dotyczących stanu zdrowia skarżącego (art. 15i ustawy o broni i amunicji). Z protokołu z kontroli z [...] sierpnia 2018 r. wynika, że orzeczenie nr [...], jak i orzeczenie nr [...] zostały wystawione prawidłowo (nie stwierdzono nieprawidłowości). W powołanym orzeczeniu Sąd stwierdził, że ostateczność orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie postępowania odwoławczego należy rozumieć, jako niedopuszczalność dalszego jego kwestionowania w postepowaniu odwoławczym (niedopuszczalność kolejnego zaskarżenia). Tak więc należ uznać, że rozważania organów i Sądu w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2019 r. sygn.akt II SA/Wa 478/19 dotyczyły kwestii orzeczenia lekarskiego. W dniu [...] kwietnia 2019 r. do organu wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r., prawomocny od dnia 9 października 2017 r., w którym wymienionego uznano winnym popełnienia wykroczeń z art. 97 kw. art. 86 § 1 kw i z art. 141 kw, tj. zaparkowania samochodu w miejscu innym niż wyznaczone, spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zmuszenie innego kierującego do wykonania manewru cofania celem uniknięcia zderzenia pojazdów oraz używania słów nieprzyzwoitych. Wyrok ten wraz z innymi okolicznościami wielokrotnego naruszania przez skarżącego porządku prawnego stwarza zupełnie inne okoliczności które muszą być oceniane przez organ. Należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom strony, organy odniosły się do faktu wydania wobec tej samej osoby, na podstawie innych a nie tych samych okoliczności faktycznych (jak twierdzi skarżący) zupełnie inną decyzję. Niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że organ nie wyjaśnił okoliczności czy wniosek dotyczący wydania pozwolenia na 11 sztuk broni i skarżący go podtrzymuje, a jeżeli tak, to w jakiej części, ewentualnie w całości. Strona na wezwanie organu, pismami z dnia 19 lutego i 10 maja 2019 r. wyjaśniła zasadność ubiegania się o 11 szt. broni palnej oraz przedstawiła wybrane komunikaty strzeleckie z sezonu 2017-2018 wraz z regulaminami tych zawodów. Z tych względów, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie w ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, a nadto brak uzasadnienia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (których to skarżący nie wskazał) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku.