II SA/Wa 575/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Protokolant referent stażysta Maria Pawlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej: "RODO", po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi P. B. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez S. S.A. Oddział w Polsce, a obecnie [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w W., polegające na przetwarzaniu jego danych osobowych bez podstawy prawnej, w tym ich udostępnieniu na rzecz Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w W., oraz na rzecz Związku Banków Polskich z siedzibą w W., nakazał [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w W. przywrócenie stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych osobowych P. B., poprzez usunięcie jego danych osobowych wynikających z umowy kredytu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie przetwarzania danych osobowych P. B. przez Biuro Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w W., umorzył postępowanie w sprawie przetwarzania danych osobowych P. B. przez Związek Banków Polskich z siedzibą w W. P. B., dalej: "skarżący", skierował do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej: "Prezes UODO", "organ", skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez S. S.A. Oddział w Polsce, a obecnie [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w W., dalej: "Bank", polegające na przetwarzaniu jego danych osobowych bez podstawy prawnej, w tym ich udostępnieniu na rzecz Biura Informacji Kredytowej S.A. z siedzibą w W., dalej: "BIK", oraz na rzecz Związku Banków Polskich z siedzibą w W., dalej: "ZBP". W treści ww. skargi skarżący podniósł, iż dokonał zakupu ratalnego w "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., potwierdzonego umową o kredyt konsumencki nr [...]. Wskazał, iż po upływie roku od zakończenia przez niego spłaty ww. kredytu, Bank poinformował go o konieczności dokonywania dalszych spłat, gdyż zaistniała różnica w spłaconych kwotach, a jego dane umieszczono w zbiorze "Bankowy Rejestr". Wskazując na powyższe skarżący wniósł o nakazanie usunięcia jego danych osobowych z "Bankowego Rejestru" prowadzonego przez ZBP oraz z BIK. Prezes UODO ustalił w sprawie, co następuje: Bank do dnia [...] grudnia 2013 r. przetwarzał dane osobowe skarżącego w związku z trwającą spłatą zobowiązania finansowego wynikającego z zawartej umowy kredytu z dnia [...] kwietnia 2010 r. numer [...]. Z dniem [...] grudnia 2013 r. ww. kredyt został spłacony. Aktualnie Bank przetwarza dane osobowe skarżącego w związku z ww. umową kredytu w celu obsługi reklamacji lub dochodzenia ewentualnych roszczeń. BIK nie przetwarza obecnie danych osobowych skarżącego w zakresie rachunku o numerze [...]. ZBP nie przetwarza w Systemie "Bankowy Rejestr" jakichkolwiek danych osobowych skarżącego. Prezes UODO wskazał, iż z dniem 25 maja 2018 r., wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed 25 maja 2018 r. prowadzone są przez Prezesa UODO, na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.), zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. Wszelkie czynności podjęte przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przed 25 maja 2018 r. pozostają skuteczne (art. 160 ust. 1-3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych). Organ zaznaczył, że wydając decyzję administracyjną zobowiązany był do rozstrzygania w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili wydania tej decyzji. Organ stwierdził, że kwestionowane przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Bank, w związku z ww. umową kredytu, w BIK i ZBP, będącymi instytucjami utworzonymi na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 2439 ze zm.), w celu oceny zdolności kredytowej i oceny ryzyka kredytowego, miało oparcie w art. 23 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w związku z art. 105 ust. 4 i art. 105a ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Prezes UODO stwierdził, że obecnie brak jest podstaw prawnych z art. 6 ust. 1 RODO do przechowywania przez Bank tych danych w celach reklamacji i dochodzenia ewentualnych roszczeń, zwłaszcza, że BIK i ZBP danych tych już nie przetwarza. Bank nie wskazał bowiem roszczenia, którego zaspokojenia domaga się od niego skarżący, brak jest również roszczenia Banku wobec skarżącego. Natomiast reklamacja skarżącego w przedmiotowej sprawie, dotycząca spłaty ww. kredytu, jak i przetwarzania danych skarżącego w BIK i ZBP, została załatwiona pismem Banku skierowanym do skarżącego w dniu 23 lipca 2014 r. (w aktach sprawy). Wobec powyższego, art. 6 ust. 1 lit. f RODO oraz art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), jako podstawy dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego w celu zabezpieczenia przed ewentualnymi, przyszłymi i niepewnymi roszczeniami, tak wynikającymi z tytułu naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, jak i zakończonego postępowania reklamacyjnego, należy uznać za nieprawidłowe. Organ wskazał również, iż stosownie do art. 74 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.), dokumenty dotyczące rękojmi i reklamacji przechowuje się 1 rok po terminie upływu rękojmi lub rozliczeniu reklamacji. Zatem dalsze przetwarzanie danych osobowych skarżącego w związku z postępowaniem reklamacyjnym zakończonym [...] lipca 2014 r. jest nieuprawnione. Z uwagi natomiast, że ww. kredyt został spłacony z dniem [...] grudnia 2013 r. brak jest również podstaw do archiwizowania danych skarżącego wynikających z ww. umowy o kredyt nr [...]. Stosownie bowiem do art. 74 ust. 2 pkt 4 ustawy o rachunkowości, dowody księgowe dotyczące środków trwałych w budowie, pożyczek, kredytów oraz umów handlowych, roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym lub objętych postępowaniem karnym albo podatkowym przechowuje się przez 5 lat od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym operacje, transakcje i postępowanie zostały ostatecznie zakończone, spłacone, rozliczone lub przedawnione. Skoro zatem zobowiązane wynikające z ww. umowy o kredyt zostało ostatecznie spłacone z dniem [...] grudnia 2013 r., to niewątpliwie 5 letni okres wymagany powołanym przepisem ustawy o rachunkowości już upłynął. Ocena dokonywana przez Prezesa UODO w sprawach wszczętych i niezakończonych przed 25 maja 2018 r. służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych. W ocenie Prezesa UODO, aktualny proces przetwarzania danych osobowych skarżącego jest niezgodny z przepisami o ochronie danych osobowych, bowiem przetwarzanie danych w celu nieistniejących przyszłych roszczeń i zakończonego postępowania reklamacyjnego nie ma oparcia w art. 6 ust. 1 lit. c) i f) RODO. Tym samym konieczne stało się nakazanie Bankowi przywrócenie stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego poprzez usunięcie jego danych osobowych wynikających z ww. umowy kredytu nr [...]. Z kolei, BIK i ZBP danych osobowych skarżącego wynikających z ww. umowy kredytu nr [...] już nie przetwarzają, co oznacza, że przedmiot niniejszego postępowania w tym zakresie już nie istnieje. To z kolei powoduje niemożność wydania przez Prezesa UODO wobec BIK i ZBP jakiejkolwiek decyzji merytorycznej. Z tej racji postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez BIK i ZBP podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 23 lutego 2022 r. [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa UODO z dnia [...] stycznia 2022 r. w zakresie punktu 1), zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 23 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i art. 6 ust. 1 lit. f RODO w zw. z art. 117 § 2 i 21, art. 118 i 119 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przechowywanie danych przez okres przedawnienia roszczeń w sytuacji, w której administrator danych osobowych ani osoba, której dane dotyczą, nie wniesli pozwu do właściwego sądu, ale nie upłynął jeszcze okres przedawnienia roszczeń, nie mieści się w ramach prawnie uzasadnionego interesu Banku, w rozumieniu art 6 ust. 1 lit. f RODO, podczas gdy przepisy te umożliwiają wykazanie istnienia tego rodzaju prawnie uzasadnionego interesu w ustaleniu, dochodzeniu i ochronie przed roszczeniami i tym samym istnienie ważnej podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych, art. 18 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i art. 58 ust. 2 lit. b w zw. z art. 6 ust. 1 RODO poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Bank naruszył przepisy ustawy i RODO, i dlatego zasadne było wydanie decyzji nakazującej usunięcie danych osobowych, podczas gdy Bank nie dopuścił się naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, art. 118 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1104) poprzez niezastosowanie i niedokonanie rozważań w zakresie tego, czy nastąpiło przedawnienie ewentualnych roszczeń, podczas gdy przepis ten powinien znaleźć zastosowanie i prowadzić do wniosku o braku upływu okresu przedawnienia w momencie wydawania decyzji organu; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prowadzenie postępowania wbrew regułom nakazującym wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz ocenę jego całokształtu, jak również wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do organów władzy publicznej, co przejawiało się w szczególności w: - pominięciu, że treść pism P. B. (klienta) znajdujących się w aktach sprawy potwierdza, że kwestionował on sposób rozliczenia wpłat dokonanych na poczet spłaty kredytu udzielonego na podstawie umowy nr [...]zawartej w dniu [...] kwietnia 2010 r., a tym samym już sam klient powoływał się na istnienie roszczeń przeciwko Bankowi; - braku dokonania wszechstronnej oceny wyjaśnień zawartych w piśmie Banku z dnia 22 września 2014 r. informującym, że dane osobowe P. B. podlegają przetwarzaniu z uwagi na obsługę reklamacji oraz dochodzenie ewentualnych roszczeń, a w szczególności nieuwzględnieniu przy ocenie takich wyjaśnień treści ww. pism klienta; - ograniczeniu postępowania wyjaśniającego do kwestii dotyczących przekazania danych P. B. do BIK i Bankowego Rejestru prowadzonego przez ZBP, oraz podstaw przetwarzania danych z uwagi na art. 105a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, a tym samym wadliwym zaniechaniu podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez weryfikację, czy upłynął termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy, co miało kluczowe znaczenie dla oceny, czy Bank miał uzasadniony interes w przetwarzaniu danych osobowych klienta; - zaniechaniu wyjaśnienia aktualnego na datę wydania decyzji stanu faktycznego istotnego dla ustalenia zakresu i podstaw przetwarzania przez Bank danych osobowych P. B. i oparciu się w tym zakresie na wyjaśnieniach Banku złożonych w 2014 r., co skutkowało błędnym uznaniem, że w dacie wydania decyzji Bank nie był uprawniony do przetwarzania danych osobowych klienta, podczas gdy w takiej dacie nie upłynął termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy, co stanowiło wystarczającą podstawę do przetwarzania danych osobowych klienta. Bank wniósł o uchylenie decyzji Prezesa UODO z dnia [...] stycznia 2022 r. w zaskarżonej części, tj. o uchylenie punktu 1) decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zaznaczyć, że przetwarzanie danych osobowych uważa się za legalne, jeśli ich administrator spełni co najmniej jedną z przesłanek wskazanych w art. 6 ust. 1 RODO, tzn.: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów, b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy, c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej, e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi, f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Podstawa prawna przetwarzania danych osobowych, wymieniona w przepisie art. 6 ust. 1 lit. f RODO, ma zastosowanie w sytuacji, gdy administrator nie posiada zgody osoby, której dane dotyczą, nie istnieje żaden przepis, który mógłby stanowić podstawę do przetwarzania danych osobowych oraz gdy administrator nie może powołać się na realizację umowy, a mimo to przetwarzanie danych należy uznać za legalne z uwagi na "prawnie uzasadniony interes" administratora lub strony trzeciej. Przesłanka ta ma charakter dodatkowy, uzupełniający pozostałe podstawy dopuszczalności przetwarzania. Oparcie przetwarzania danych osobowych na przepisie art. 6 ust. 1 lit. f RODO wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek pozytywnych. Po pierwsze, musi występować prawnie uzasadniony interes, który jest realizowany przez administratora lub przez stronę trzecią. Po drugie, niezbędna jest weryfikacja, czy przetwarzanie danych osobowych jest niezbędne dla realizacji celu wynikającego z prawnie uzasadnionych interesów. Nie wystarczy zatem samo występowanie takich interesów, lecz dodatkowo ich realizacja musi wymagać przetwarzania danych osobowych. Następnie należy ocenić, czy nie jest spełniona przesłanka o charakterze negatywnym w postaci występowania w danym stanie faktycznym interesów lub podstawowych praw i wolności podmiotu danych, które mają charakter nadrzędny wobec prawnie uzasadnionych interesów administratora lub strony trzeciej. Stosowanie tej negatywnej przesłanki polega w istocie na wyważeniu dwóch dóbr chronionych prawem, tj. prawnie uzasadnionego interesu administratora lub strony trzeciej z jednej strony i interesów, podstawowych praw oraz wolności podmiotu danych - z drugiej. Z treści motywu 47 wynika, że aby stwierdzić istnienie prawnie uzasadnionego interesu, należałoby w każdym przypadku przeprowadzić dokładną ocenę, w tym ocenę tego, czy w czasie i w kontekście, w którym zbierane są dane osobowe, osoba, której dane dotyczą, ma rozsądne przesłanki by spodziewać się, że może nastąpić przetwarzanie danych w tym celu. Wobec powyższego w przypadku, gdyby administrator chciał skorzystać z tej podstawy przetwarzania danych, powinien przeprowadzić tzw. test równowagi, tzn. dokonać oceny, czy interes administratora lub strony trzeciej, przemawiający za przetwarzaniem danych, jest prawnie uzasadniony, czy przetwarzanie jest niezbędne do realizacji celu wynikającego z tego interesu, a następnie rozważyć, czy interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą nie przeważają nad prawnie uzasadnionym interesem administratora lub strony trzeciej. Jak wynika ze złożonych wyjaśnień w sprawie, Bank do dnia [...] grudnia 2013 r. przetwarzał dane osobowe skarżącego w związku z trwającą spłatą zobowiązania finansowego wynikającego z zawartej umowy kredytu z dnia [...] kwietnia 2010 r. numer [...]. Jako podstawę aktualnego przetwarzania danych osobowych P. B., w związku z ww. umową kredytu, który z dniem [...] grudnia 2013 r. został spłacony, Bank wskazał zabezpieczenie swoich interesów w celu obsługi reklamacji lub dochodzenia ewentualnych roszczeń. Kluczowe dla wydania przez Prezesa UODO decyzji, nakazującej Bankowi usunięcie danych osobowych P. B. wynikających z umowy kredytu z dnia [...] kwietnia 2010 r. ma fakt, iż Bank nie wykazał, poza koniecznością ochrony roszczeń mogących powstać w przyszłości, innej prawnie uzasadnionej podstawy dalszego przetwarzania danych osobowych pozyskanych w związku z ww. umową kredytu. Prawidłowo zatem organ uznał, że brak jest spełnienia wskazywanej przez Bank przesłanki niezbędności do celów wynikających z prawnie usprawiedliwionych interesów realizowanych przez administratora odnośnie przetwarzania skarżonych danych osobowych. Przesłanka z art. 6 ust 1 lit. f RODO dotyczy sytuacji już istniejącej, w której celem wynikającym z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora jest konieczność udowodnienia, potrzeba dochodzenia lub obrony przed roszczeniem istniejącym, nie zaś sytuacji, gdy dane są przetwarzane w celu zabezpieczenia się przed ewentualnym roszczeniem. W ocenie Sądu, wskazana przez Bank podstawa nie uzasadnia przetwarzania danych osobowych P. B., bowiem nie wystąpił on z żadnym roszczeniem wobec Banku. Tym samym przetwarzanie jego danych osobowych nie ma umocowania w przepisach prawa i nie jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez Bank, a w szczególności podjęcia obrony przed ewentualnymi reklamacjami lub roszczeniami odszkodowawczymi. W świetle powyższych rozważań za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 6 pkt 1 lit. f RODO w związku z art. 117 § 2 i § 21, art. 118 i art. 119 k.c., bowiem jak przedstawiono wyżej Prezes UODO prawidłowo wywiódł, że określona tym przepisem podstawa przetwarzania danych osobowych w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Skoro zatem Bank nie wskazał roszczenia, którego zaspokojenia domaga się od P. B., jak również brak jest sporu toczącego się między nim a Bankiem dotyczącego stosunku zobowiązaniowego, Prezes UODO zasadnie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 58 ust. 2 lit c RODO i nakazał Bankowi usunięcie danych osobowych P. B. Zaznaczyć także trzeba, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ pismem z dnia 27 marca 2020 r., w nawiązaniu do dotychczasowej korespondencji z dnia 22 września 2014 r., zwrócił się do Banku o dodatkowe wyjaśnienia w sprawie ze skargi P. B. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych, a ponadto pismem z dnia 16 września 2021 r. poinformował, w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a., o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji, na które skarżący decyzję Bank nie zareagował i nie wskazał innych aniżeli uprzednio podnoszona podstaw przetwarzania danych osobowych P. B. W ocenie Sądu, w sprawie nie został naruszony przepis art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prezes Urzędu w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera, w nawiązaniu do powyższego, należyte wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Kwestia zaś przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego wykracza poza zakres kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.