II SA/Wa 831/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję partii politycznej Prawo i Sprawiedliwość z dnia [...] marca 2020 r. bez nr w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Wnioskiem z [....] sierpnia 2016 r. Stowarzyszenie [....] z siedzibą w [....] (dalej: "skarżący", "stowarzyszenie") zwróciło się do partii politycznej Prawo i Sprawiedliwość (dalej: "PiS", "partia") w formie wiadomości elektronicznej (e-mail) o udostępnienie informacji publicznej o wydatkach jakie partia poniosła w ramach Funduszu Eksperckiego od roku 2010. We wniosku wskazano, że żądane informacje powinny zawierać co najmniej: przedmiot wydatku, kwotę, z kim była zawarta umowa/na czyją rzecz dokonano zapłaty, datę zawarcia umowy/dokonania zapłaty. Pismem (e-mail) z 23 sierpnia 2016 r. PiS poinformował skarżącego, że wniosek dotyczy udzielenia informacji przetworzonej i wezwał stowarzyszenie do wykazania w terminie 14 dni (od dnia doręczenia pisma), iż uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pismem (e-mail) z 24 sierpnia 2016 r. skarżący odmówił wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, podnosząc, że żąda informacji prostej. W dniu [....] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p"), została wydana decyzja podpisana przez Dyrektora Finansowego partii, którą odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji przetworzonej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia poddano, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, ponieważ żądana informacja w partii nie istnieje. Wniosek wymaga wyselekcjonowania, zweryfikowania pod kątem wskazanych w nim kryteriów, a następnie przetworzenia, zestawienia i zredagowania w postaci odpowiadającej kryteriom wniosku setek informacji z 6,5 roku. Sporządzenie żądanej informacji wymagałoby przynajmniej kilkudniowego zaangażowania służb księgowych PiS, co naruszałoby normalne funkcjonowanie tej komórki organizacyjnej, a w konsekwencji partii w całości. Partia nie dopatrzyła się szczególnie istotnego interesu publicznego w sporządzeniu i udostępnieniu informacji przetworzonej. Praktyka działania skarżącego, w tym dotychczasowy sposób wykorzystywania udostępnionych informacji, w żadnej mierze nie uprawdopodobniły, iż wnioskowane informacje posłużą celom ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Po rozpoznaniu wniosku stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, Dyrektor Finansowy partii decyzją z [....] września 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję z [....] sierpnia 2016 r. o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji przetworzonej. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej podniesiono, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera żadnych elementów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Stowarzyszenie ograniczyło się do powtórzenia tezy, iż żądana informacja stanowi informację prostą. Tymczasem wygenerowanie zestawienia kilkuset danych o zobowiązaniach finansowych z okresu ponad 6,5 roku, według wskazanych przez skarżącego parametrów, nie sprowadza się wyłącznie do podjęcia czynności technicznych (kserowania, kopiowania, skanowania czy wydruku) przedmiotowego zestawienia, lecz wymaga zaangażowania intelektualnego służb księgowych. W szczególności bowiem sprowadza się do wygenerowania informacji o każdym wydatku z zakreślonego okresu, ewentualnej anonimizacji bądź odmowy udzielenia informacji przez wzgląd na prywatność osób fizycznych czy też tajemnicę przedsiębiorstwa. Następnie tak wyselekcjonowane dane należy zestawić i zredagować według kryteriów podanych przez stowarzyszenie. Niewątpliwie takie zestawienie aktualnie nie istnieje. Jego stworzenie wymaga znacznych nakładów pracy i zaangażowania pracowników, którzy w normalnym toku organizacji pracy, takich zadań nie wykonują. Wnioskowana informacja ma zatem charakter informacji przetworzonej. Powyższa decyzja z [....] września 2016 r. stała się przedmiotem skargi stowarzyszenia do tut. Sądu, w której domagało się ono uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, zarzucając PiS naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej. Wyrokiem z 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1888/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej też: "Sąd pierwszej instancji", "WSA w Warszawie") stwierdził nieważność decyzji partii z [....] września 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [....] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a także zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania PiS na zewnątrz, jak również nieupoważnioną do wydania decyzji w imieniu osoby uprawnionej do takiej reprezentacji, a zatem z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Powołując się na regulacje statutowe PiS oraz na art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 580), WSA w Warszawie wywiódł, że to Prezes PiS jest osobą uprawnioną do wydawania w jej imieniu decyzji w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej, przy czym art. 268a k.p.a. daje możliwość upoważnienia innych osób do dokonania tej czynności. Upoważnienie to nie zostało jednak udzielone w rozpatrywanej sprawie Dyrektorowi Finansowemu, co potwierdził pełnomocnik PiS w piśmie procesowym z 17 marca 2017 r., a także podczas rozprawy przed Sądem pierwszej instancji w dniu 21 marca 2017 r. Nadto WSA w Warszawie wskazał, iż w przypadku, gdy w ocenie partii żądane informacje stanowią informację przetworzoną i będzie ona zmierzać ponownie do wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia, to rozpatrując sprawę należy zbadać, czy wniosek stowarzyszenia z [....] sierpnia 2016 r. spełnia wymogi formalne, a w przypadku stwierdzenia braków, wezwać skarżącego do ich uzupełnienia. Odmowa udostępnienia informacji publicznej wiąże się bowiem z koniecznością dysponowania przez organ wnioskiem, który spełnia wymogi formalne, w tym zawiera podpis (art. 63 § 3 i § 3a k.p.a.). Powyższy wyrok stowarzyszenie zaskarżyło w całości skargą kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA", "Sąd kasacyjny", "Sąd drugiej instancji") oddalił wyrokiem z 24 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1616/17, odstępując od zasądzenia od skarżącego na rzecz partii zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu ww. wyroku NSA stwierdził, że żaden ze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie odnosi się do istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem nieważność kontrolowanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 235 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), uznając, że są one dotknięte wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym zakresie stowarzyszenie nie podniosło żadnych zarzutów, zaś Sąd kasacyjny nie dopatrzył się takich wad postępowania sądowoadministracyjnego, które skutkowałyby koniecznością dokonania oceny zaskarżonego wyroku poza granicami skargi kasacyjnej. Natomiast zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz w związku z art. 63 i art. 64 § 2 k.p.a., co w efekcie skutkować by miało naruszeniem art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p., Sąd drugiej instancji ocenił jako bezpodstawne. Pismem z 18 czerwca 2019 r. PiS poinformował stowarzyszenie, że informacja będąca przedmiotem wniosku ma charakter informacji przetworzonej i wezwał do wykazania, że jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. W piśmie z 21 lutego 2020 r. skarżący odmówił wykazania ww. przesłanki oraz wezwał partię do wykonania wyroku NSA z 24 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1616/17. Do ww. pisma załączył podpisany - zgodnie z zasadą reprezentacji ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym - wniosek z [....] sierpnia 2016 r. Decyzją z [....] marca 2020 r. partia na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji przetworzonej wobec niespełnienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Powyższą decyzję podpisał Dyrektor Organizacyjny PiS – K.S., przy czym w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone mu 2 marca 2020 r. przez Prezesa PiS do wydawania decyzji i podpisywania pism w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem stowarzyszenia z [....] sierpnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wyszukanie dokumentów źródłowych z okresu 6,5 roku, odnalezienie ich w materiałach archiwalnych (co de facto wiąże się z koniecznością przejrzenia całości dokumentacji dotyczącej prowadzenia Funduszu Eksperckiego za 6,5 roku), wydobycie z tych dokumentów informacji ujętych we wniosku, zestawienie ich kolejno według podanych parametrów – wymaga znacznego nakładu pracy, wykraczającego w sposób jaskrawy ponad normalny tryb pracy niewielkich komórek organizacyjnych partii. Przedmiotowa informacja nie istnieje i mogłaby powstać wyłącznie na potrzeby wniosku, nie zaś w toku normalnej procedury i organizacji pracy partii. PiS oszacował, iż na jej wytworzenie potrzeba kilkudniowej pracy całego zespołu służb księgowych partii, opartej na czynnościach analitycznych, intelektualnych, organizacyjnych, technicznych i biurowych, co w rzeczywistości spowodowałoby zakłócenie normalnego funkcjonowania księgowości PiS. Jednocześnie partia zaakcentowała, że skarżący nie podjął próby wykazania ustawowej przesłanki, pomimo możliwości jaką stwarzało pismo z 18 czerwca 2019 r. wzywające do wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, co eliminowałoby potrzebę uzupełnienia braków formalnych wniosku, a skutkowałoby udostępnieniem informacji publicznej. Potrzeba wydania decyzji (a tym samym uprzedniego wezwania do uzupełnienia braków formalnych w postaci podpisanego wniosku) ujawniła się w chwili zajęcia stanowiska przez stowarzyszenie wobec przesłanki determinującej udostępnienie informacji przetworzonej. Pismem z 6 kwietnia 2020 r. stowarzyszenie wniosło skargę na decyzję PiS z [....] marca 2020 r., zarzucając partii naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że informacja objęta wnioskiem stanowi informację przetworzoną. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zobowiązanie PiS do załatwienia sprawy; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie wskazało, że niezasadne jest rozszerzanie kategorii "informacji przetworzonej" na taką informację, która składa się z informacji prostych, lecz w ocenie partii zakres wniosku uzasadnia potraktowanie jej jako przetworzonej. Prawo do informacji stanowi prawo o randze konstytucyjnej, które należy traktować możliwie szeroko, a wyjątki od tego prawa - wąsko. Ustawodawca przewidział możliwość wydłużenia terminu odpowiedzi na wniosek o informację publiczną w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeśli nie jest możliwe udostępnienie tej informacji w terminie. Dyrektywa szerokiego traktowania praw konstytucyjnych wskazuje na takie rozwiązanie jako bardziej zasadne, biorąc pod uwagę status prawa do informacji. Wydobycie informacji, o które stowarzyszenie wnioskowało, nie wymaga pracy kreatywnej, ani żadnego wytworzenia nowej informacji, lecz wyłącznie wyszukania określonych informacji i anonimizacji. W wyniku takiego wyszukania nie powstaje żadna jakościowo nowa informacja, gdyż wyszukanie nie wiąże się z dokonywaniem czynności intelektualnych (merytorycznych), lecz są to proste czynności techniczne. W odpowiedzi na skargę PiS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie zarówno skarżący, jak i partia wyrazili wolę rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym z uwagi na światową pandemię choroby zakaźnej COVID-19, wywołanej przez koronawirusa SARS-CoV-2. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że partia zrealizowała wytyczne zawarte w prawomocnych wyrokach zapadłych w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z [....] sierpnia 2016 r., a dotyczące umocowania do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu partii oraz usunięcia braku formalnego ww. wniosku w postaci podpisu. Nie doszło zatem do uchybienia przepisowi art. 153 p.p.s.a. Dla porządku nadmienić trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.d.i.p. partie polityczne są obowiązane do udostępniania informacji publicznej. Nie budzi też wątpliwości, że informacja o wydatkach partii politycznej, poniesionych w ramach Funduszu Eksperckiego, ma walor informacji publicznej. W myśl przepisów art. 30 ww. ustawy o partiach politycznych, partia polityczna tworzy Fundusz Ekspercki (ust. 1). Środki finansowe gromadzone w ramach Funduszu Eksperckiego mogą pochodzić jedynie z wpłat własnych partii politycznej (ust. 2). Partia polityczna, która otrzymuje subwencję, przekazuje od 5% do 15% subwencji na Fundusz Ekspercki (ust. 3). Środki finansowe zgromadzone w ramach Funduszu Eksperckiego mogą być wykorzystane na finansowanie ekspertyz prawnych, politycznych, socjologicznych i społeczno-ekonomicznych oraz finansowanie działalności wydawniczo-edukacyjnej, związanych z działalnością statutową partii politycznej (ust. 4). Środki finansowe Funduszu Eksperckiego gromadzi się na oddzielnym subkoncie rachunku bankowego partii politycznej (ust. 5). Powyższe okoliczności były bezsporne między stronami postępowania. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do sposobu kwalifikacji informacji publicznej, o udostępnienie której skarżący zwrócił się do partii we wniosku z [....] sierpnia 2016 r. o następującej treści: "Wnosimy o udostępnienie informacji o wydatkach jakie poniosła partia w ramach Funduszu Eksperckiego od roku 2010. Udostępnione informacje powinny zawierać minimalnie: przedmiot wydatku, kwotę, z kim była zawarta umowa/na czyją rzecz dokonano zapłaty, datę zawarcia umowy/dokonania zapłaty. Wnioskowane informacje prosimy przesłać na adres tego maila." PiS uznał, że ww. informacje mają charakter tzw. informacji przetworzonej i odmówił skarżącemu ich udostępnienia, akcentując, iż stowarzyszenie nie wykazało w jakim zakresie uzyskanie ich jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, zaś niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie posiadanych informacji prostych (vide wyrok NSA z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14 – orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ten sposób staje się nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści lub postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (vide wyroki NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14 oraz z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15). Informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez skarżącego informacji wiąże się z potrzebą odpowiedniego przetworzenia istniejących informacji, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez adresata wniosku zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) oraz odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (np. zredagowaniu, zestawieniu pod kątem stosownych kryteriów bądź zsumowaniu). Tak więc również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (vide wyroki NSA z: 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11). Sąd podziela zapatrywanie skarżącego, wsparte zresztą orzecznictwem sądowym, iż nie jest prawidłowe kwalifikowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej tylko z uwagi na fakt, że jej przygotowywanie dla wnioskującego podmiotu wymaga odnalezienia odpowiednich dokumentów, ich skopiowania oraz anonimizacji (a zatem prostych czynności kancelaryjno-biurowych o charakterze technicznym), nawet jeżeli są to czynności czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych. W takim przypadku mamy do czynienia z informacją prostą. Trafnie też skarżący dostrzegł in fine skargi, że zaskarżona decyzja zawiera nieprawidłowe, bo niepełne pouczenie o środkach zaskarżenia (pouczenie wskazuje tylko na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), przy czym uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza jeśli zważy się fakt, iż stowarzyszenie nie zastosowało się do pouczenia, wnosząc skargę do Sądu w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Partia podała, iż nie dysponuje przedmiotową informacją w żądanej treści i formie, a jej sporządzenie wymaga przeprowadzenia następujących czynności: - wyselekcjonowania wydatków z Funduszu Eksperckiego partii od 2010 r., tj. z okresu 6 i pół roku; - zweryfikowania pod kątem zgodności z wnioskiem; - wyodrębnienia z setek dokumentów (papierowych i elektronicznych) danych żądanych przez stowarzyszenie, tj. przedmiotu wydatku, kwoty, stron zobowiązania, daty powstania zobowiązania oraz daty wykonania zobowiązania, a następnie przeniesienie ich w nowe zestawienie tabelaryczne; - zanominizowania i zabezpieczenia informacji prawnie chronionych; - zestawienia i zredagowania do postaci zgodnej z kryteriami wniosku. Jak oszacował PiS, stworzenie żądanej informacji wymagałoby przynajmniej kilkudniowego nadzwyczajnego zaangażowania służb księgowych partii. Zaznaczył przy tym, że skarżący ma możliwość wglądu w sprawozdanie finansowe partii za każdy kolejny rok kalendarzowy. Sąd nie ma podstaw do zakwestionowania ww. oświadczenia partii. W rozpatrywanym przypadku nie chodzi wyłącznie o odnalezienie dokumentów i ich anonimizację, lecz o sporządzenie nieistniejącego dokumentu spełniającego wymogi wniosku stowarzyszenia z [....] sierpnia 2016 r., czyli zestawienia wszystkich wydatków PiS poniesionych od 2010 r. w ramach Funduszu Eksperckiego ze wskazaniem: przedmiotu wydatku, kwoty, strony umowy lub beneficjenta zapłaty, daty zawarcia umowy/dokonania wpłaty. Sąd aprobuje stanowisko partii odnośnie niewykazania przez skarżącego szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia mu żądanej informacji, uznając je za prawidłowe. Z przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, a więc interesu ogółu (określonej wspólnoty). NSA w wyroku z 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 583/14 wyjaśnił, iż każde działanie w interesie ogółu, jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Wyjątkowość tej kwalifikacji przejawia się w tym, że dla udostępnienia informacji publicznej przetworzonej nie tylko nie jest wystarczające stwierdzenie, iż udostępnienie to uzasadnione jest interesem publicznym, a nawet, że jest ono dla tego interesu istotne, lecz konieczne jest wykazanie, iż udostępnienie informacji przetworzonej jest dla interesu publicznego szczególnie istotne (vide wyroki NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13 oraz z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowana jest teza, że o szczególnej istotności dla interesu publicznego informacji przetworzonej mogą świadczyć pewne okoliczności dotyczące wnioskującego o udzielenie tej informacji. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie ten, kto jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, iż jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie daje mu realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym uzyskaniem informacji publicznej po to, by ją móc udostępnić ogółowi (vide wyroki NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10 oraz z 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12). Mając na uwadze niewykazanie przez stowarzyszenie omawianej przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.