II SA/Wr 347/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z/s w Ł. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 marca 2026 r. Nr 274/2026 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakładającej obowiązek doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB), działając zgodnie z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej: p.b.) jako organ I instancji, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. nałożył decyzją z dnia 13 stycznia 2025 r. (nr 59/2025) na M. sp. z o.o. z/s w Ł. obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem – przez wykonanie oznaczonych w decyzji nakazów - robót budowlanych zrealizowanych w sposób mogący powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia lub zagrożenia środowiska polegających na konserwacji i udrożnianiu kanału wodnego w miejscowości D., gmina M., na działce nr [...] i [...] wraz z wylotem do rzeki B. (działka nr [...]) oraz na odcinku kanału wodnego biegnącego przez działkę nr [...] stanowiącego obszar kolejowy w terminie do dnia 30 lipca 2025 r. Decyzja ta została zmieniona w zakresie podanego terminu decyzją z dnia 22 sierpnia 2025 r. Rozpoznając kolejny wniosek o zmianę decyzji nr 59/2025 r. w zakresie nałożonego terminu, postanowieniem z dnia 16 marca 2025 r. (nr 274/2026), DWINB odmówił wnioskowanej zmiany. W pouczeniu wskazał, iż na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na to postanowienia wniosła M. sp. z o.o. z/s w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do brzmienia art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wyłącznie enumeratywnie w tych regulacjach przywołane, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Tymczasem w niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest postanowienie DWINB z dnia 16 marca 2026 r. nr 274/2026, wydane przez ten organ w I instancji w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakładającej obowiązek doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w części dotyczącej zmiany terminu, tj. decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Tut. Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż termin, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. ma charakter terminu procesowego i jeżeli zajdzie taka potrzeba, na wniosek strony termin ten może być przedłużony, aby umożliwić stronie wykonanie nałożonych obowiązków, bądź przywrócony, jednakże jego przedłużenie nie wymaga uruchomienia trybu nadzwyczajnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2113/10, CBOSA). Skoro zaś omawiany termin jest terminem procesowym, to nie stanowi materialnoprawnego elementu rozstrzygnięcia przez co jego przedłużenie nie wymaga uruchomienia trybu nadzwyczajnego. Podstawą prawną przedłużenia przez organ przedmiotowego terminu będzie więc art. 123 § 1 k.p.a. Zgodnie z nim, w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Dotyczą one poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy (§ 2). Stąd przedłużenie terminu do wykonania obowiązków nałożonych na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., jako kwestia wynikła w toku postępowania legalizacyjnego, następuje w drodze postanowienia. Okoliczność przedłużenia terminu nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Nadto, na postanowienie wydane w przedmiocie przedłużenia zakreślonego terminu nie przysługuje zażalenie. Zarówno bowiem przepisy k.p.a. jak i p.b. nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia. Skoro zaś na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie, to w świetle art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. jest ono również poza kognicją sądu administracyjnego i z tego też względu wywiedziona skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienie. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).