II SA/Wr 621/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Fundacji "[...]" z/s w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 24 lipca 2024 r. nr SKO.SO/41/39/24 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o nakazaniu usunięcia odpadów postanawia: odrzucić skargę.

Pismem elektronicznym z dnia 28 lipca 2024 r. Fundacja G. z/s w J. (dalej: strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 24 lipca 2024 r. nr SKO.SO/41/39/24 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o nakazaniu usunięcia odpadów. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie wszystkich dokumentów lub ich uwierzytelnionych odpisów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, w tym pełnego odpisu z KRS, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca przy piśmie elektronicznym z dnia 11 września 2024 r. nadesłała kopię uchwały Rady Fundacji G. nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. o powołaniu S. J. do pełnienia funkcji prezesa i członka zarządu Fundacji, podpisanej przez A. G. oraz S. J. oraz wydruk z KRS (stan na dzień 11 września 2024 r.) odpowiadający odpisowi pełnemu z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei z treści art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny, jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie nie można przyjąć, że strona skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do niego, uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie wszystkich dokumentów lub ich uwierzytelnionych odpisów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Nie sposób bowiem uznać, że nadesłane przez stronę skarżącą dokumenty w odpowiedzi na wezwanie Sądu określają umocowanie do jej reprezentowania. Z załączonej kopii uchwały Rady Fundacji o powołaniu S. J. do pełnienia funkcji prezesa i członka zarządu Fundacji G. wynika, że akt ten został podjęty przez A. G. oraz S. J. osobiście. Przedłożony przez stronę skarżącą odpis z KRS potwierdza zaś, że w dniu podjęcia uchwały jedynymi członkami Rady Fundacji byli G. W. oraz P. K. Z odpisu nie wynika natomiast członkostwo S. J. w zarządzie Fundacji, przy czym w ramach uzupełnienia braków skargi nie przedstawiono żadnych innych dokumentów, które wskazywałyby, że stan ten uległ zmianie. W związku z powyższym uznać należało, że zarówno podjęta uchwała Rady Fundacji (przez osoby niebędące członkami tego organu Fundacji), jak i załączony wydruk z KRS, nie stanowią dokumentów określających prawidłowe umocowanie do reprezentowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym strony skarżącej, pomimo wezwania strony skarżącej przez Sąd do przedłożenia wszystkich dokumentów lub ich uwierzytelnionych odpisów określających umocowanie do jej reprezentowania. Ponieważ zaistniałe braki dotyczące kwestii reprezentacji strony skarżącej uniemożliwiły nadanie skardze dalszego biegu, należało ją odrzucić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.