II SAB/Gd 12/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. L., M. L. i M. M. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kartuzach w sprawie wypłaty odszkodowania za zniszczone produkty pochodzenia zwierzęcego oddala skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: A. L., M. L. i M. M. (dalej: "Skarżący") - wspólnicy spółki cywilnej "K", wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kartuzach (dalej: "PLW", "Organ") w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania należnego Skarżącym w związku z wykonaniem decyzji z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026, wydanej z rygorem natychmiastowej wykonalności, zarzucając Organowi naruszenie: 1. art. 49 ust. 3 i 6 w zw. z art. 49 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r., poz. 1075 ze zm.) - dalej: "Ustawa", w zw. z § 5 ust. 1, § 7 ust. 1 oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie rzeczoznawców wyznaczonych przez powiatowego lekarza weterynarii do przeprowadzenia szacowania (Dz. U. z 2009 r. Nr 142, poz. 1161 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu przez PLW przeprowadzenia szacowania wartości zniszczonych jaj konsumpcyjnych, w tym niewyznaczeniu rzeczoznawców, niedokonaniu szacowania przed zniszczeniem produktów oraz niesporządzeniu protokołu szacowania, mimo że czynności te stanowią ustawowy i wykonawczy warunek ustalenia wartości rynkowej produktów pochodzenia zwierzęcego zniszczonych z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej; 2. art. 49 ust. 5 Ustawy poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie ustalenia oraz wypłaty Skarżącym należnego odszkodowania za jaja konsumpcyjne wycofane z obrotu i przekazane do utylizacji w wykonaniu decyzji PLW z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026, pomimo że szkoda powstała bezpośrednio w następstwie wykonania tej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o: 1) stwierdzenie bezczynności PLW w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania należnego Skarżącym, 2) stwierdzenie, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązanie PLW do załatwienia sprawy poprzez podjęcie czynności zmierzających do ustalenia wysokości oraz wypłaty należnego odszkodowania oraz zakończenia postępowania w terminie określonym przez Sąd, 4) przyznanie Skarżącym od Organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a", 5) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z protokołu zniszczenia/wycofania towarów z 5 stycznia 2026 r. na okoliczność ustalenia daty przeprowadzenia utylizacji jaj konsumpcyjnych objętych decyzją z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzją z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026, wydaną z urzędu, PLW nakazał "K" s.c., prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie obrotu jajami konsumpcyjnymi, przekazanie określonej partii jaj konsumpcyjnych do utylizacji albo poddanie ich obróbce termicznej w sposób zapewniający zniszczenie wirusa wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI). Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący wskazali, że z uzasadnienia decyzji wynika, iż podstawą jej wydania była informacja o stwierdzeniu w dniu 29 grudnia 2025 r. ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków na terenie województwa pomorskiego, w powiecie słupskim, zlokalizowanym poza miejscem prowadzenia działalności przez "K" s.c. W decyzji tej Organ wskazał, że część jaj konsumpcyjnych, które znalazły się w zakładzie pakowania prowadzonym przez "K" s.c., pochodziła z zakładu, w którym następnie stwierdzono ognisko HPAI, a dostawy te miały miejsce w okresie monitorowania choroby. Skarżący zarzucili, że postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z 2 stycznia 2026 r. zostało wszczęte i przeprowadzone bez zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie. Organ, powołując się na art. 10 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", odstąpił od umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, uznając, że sprawa nie cierpi zwłoki z uwagi na ryzyko wystąpienia szkody materialnej oraz zagrożenie związane z rozprzestrzenianiem się choroby zakaźnej zwierząt. Wskazano, że w wykonaniu powyższej decyzji "K" s.c., działając w warunkach przymusu administracyjnego wynikającego z nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zastosowała się do nałożonych obowiązków i dokonała wycofania z obrotu wskazanej partii jaj konsumpcyjnych oraz przekazania ich do utylizacji. Czynności te zostały przeprowadzone zgodnie z poleceniami organu Inspekcji Weterynaryjnej oraz udokumentowane w sposób wymagany przez obowiązujące przepisy i praktykę organów. Zdaniem Skarżących w następstwie wykonania decyzji po stronie "K" s.c. doszło do poniesienia wymiernej szkody majątkowej, obejmującej w szczególności wartość zniszczonego towaru, a także koszty związane z jego wycofaniem, magazynowaniem oraz utylizacją. Szkoda ta pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z wykonaniem decyzji PLW i powstała wyłącznie w wyniku zastosowania się do nałożonych przez Organ obowiązków. Wskazano następnie, że po wykonaniu decyzji z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026 oraz po faktycznym przeprowadzeniu utylizacji jaj konsumpcyjnych objętych tą decyzją, PLW nie wszczął z urzędu żadnego postępowania zmierzającego do ustalenia wysokości należnego odszkodowania, pomimo że obowiązek ten powstał bezpośrednio w następstwie wykonania decyzji administracyjnej wydanej z rygorem natychmiastowej wykonalności. W szczególności Organ nie dokonał żadnych czynności materialno- technicznych ani procesowych, które mogłyby prowadzić do ustalenia wysokości szkody, w tym nie przeprowadził oględzin, nie dokonał oszacowania wartości zutylizowanego towaru, nie powołał biegłego ani nie wezwał strony do udziału w jakichkolwiek czynnościach zmierzających do ustalenia należnego świadczenia. Pomimo upływu kolejnych dni i tygodni od wykonania decyzji, PLW pozostawał całkowicie bierny, nie podejmując żadnych działań w sprawie odszkodowania, nie wydając żadnego aktu administracyjnego, postanowienia ani innego rozstrzygnięcia, a także nie informując strony o stanie sprawy ani o przyczynach braku jej załatwienia. Skarżący wskazali, że wobec utrzymującej się bezczynności Organu, w dniu 2 lutego 2026 r. wnieśli ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wskazując na niezałatwienie sprawy w terminie oraz całkowity brak działań Organu w zakresie ustalenia i wypłaty należnego odszkodowania. Pomimo wniesienia ponaglenia PLW nie podjął żadnych czynności, które prowadziłyby do usunięcia stanu bezczynności. Zaznaczono, że do dnia wniesienia skargi sprawa nie została załatwiona w jakiejkolwiek formie, a Organ nie ustalił wysokości należnego odszkodowania, nie wypłacił świadczenia oraz nie zakończył postępowania. Tym samym bezczynność PLW ma charakter ciągły, obejmujący zarówno okres od wykonania decyzji z 2 stycznia 2026 r., jak i okres po wniesieniu ponaglenia, co skutkuje spełnieniem przesłanek dopuszczalności skargi na bezczynność w rozumieniu P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę PLW wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W ocenie Organu w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności, bowiem nie był on prawnie zobowiązany do podjęcia czynności w zakresie wskazanym w skardze. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 7 pkt 3 lit. a tiret drugie Ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje za produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaja wylęgowe, pasze i sprzęt, o których mowa w ust. 5, stanowiące własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie m.in. obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, jajami wylęgowymi lub paszami. Organ wskazał, że analizując treść decyzji PLW nr 4/2006 z 16 lutego 2006 r., zmienionej następnie decyzją nr 130/2014 z 26 listopada 2014 r., decyzją nr 1/2023 z 10 stycznia 2023 r. oraz decyzją nr 778/2023 z 18 października 2023 r., podmiot (aktualnie "K" s.c.) został dopuszczony do prowadzenia działalności polegającej na pakowaniu jaj sklasyfikowanych i właściwie oznakowanych - w ilości 250 tysięcy sztuk jaj na tydzień. Zdaniem Organu oznacza to, że "K" s.c. jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie m.in. obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, wyłączonym ustawowo z możliwości uzyskania odszkodowania. Z tego względu - po wykonaniu decyzji nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r. PLW odstąpił od realizacji czynności opisanych w skardze jako bezprzedmiotowych. Końcowo wskazano, że powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku, który rozpatrując pismo Skarżących z 4 lutego 2026 r., stanowiące ponaglenie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w związku z działaniami podejmowanymi przy zwalczaniu wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI), tj. utylizację produktów pochodzenia zwierzęcego - jaj konsumpcyjnych, w postanowieniu z 13 lutego 2026 r. stwierdził, że PLW nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania, wskazując wprost, że "K" s.c. nie jest producentem jaj, a jedynie podmiotem zajmującym się pakowaniem jaj sklasyfikowanych i właściwe oznakowanych, czyli zajmuje się obrotem produktami pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie - nie należy mu się wnioskowane odszkodowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie A. L., M. L. i M. M. - wspólnicy spółki cywilnej "K", wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kartuzach w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w związku z wykonaniem decyzji tego organu z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że pismem z 2 lutego 2026 r. Skarżący wnieśli ponaglenie na bezczynność w niniejszej sprawie. Tym samym Skarżący wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym przedmiotowy środek zaskarżenia należy uznać za dopuszczalny. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast z przewlekłością mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie czynności podejmuje, ale postępowania nie kończy wydaniem decyzji, postanowienia, czy innego aktu, których wydania w danym postępowaniu wymaga przepis prawa (zob. wyroki WSA w Białymstoku z 25 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 27/12 i z 15 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 53/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 3 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 54/13, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Wniesienie skargi na bezczynność organu uzasadnia zatem samo niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a jeżeli tak, to czy upłynął do tego termin. Przewlekłość występuje natomiast w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia oraz bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Aby stwierdzić, że organ administracji publicznej prowadzi postępowanie przewlekle, należy wykazać, że w okolicznościach konkretnej sprawy administracyjnej miał on możliwość załatwić sprawę sprawniej i szybciej, nie narażając stron tego postępowania na nieuzasadnione mnożenie czynności procesowych i przedłużanie postępowania ponad terminy załatwiania spraw określone w art. 35 i art. 36 k.p.a. W świetle powyższych uwag oraz stanowisk procesowych stron kluczowe znaczenie dla oceny, czy PLW dopuścił się zarzucanej mu bezczynności ma ustalenie, czy organ ten był zobowiązany do ustalenia i wypłaty odszkodowania za jaja wylęgowe, których zutylizowanie nakazano Skarżącym decyzją z 2 stycznia 2026 r. nr 1/2026. Ze znajdującej się w aktach sprawy ww. decyzji wynika, że nakazano nią "K" s.c. przekazanie jaj konsumpcyjnych do podmiotu, w którym nastąpi ich utylizacja lub obróbka termiczna w sposób zapewniający zniszczenie wirusa grypy ptaków, tj. jaj konsumpcyjnych w liczbie 27.000 sztuk, dostarczonych z zakładu drobiu, w którym wyznaczono ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków (ognisko nr 2025/117 z 22 grudnia 2025 r.) do zakładu pakowania jaj w okresie monitorowania HPAI. W podstawie prawnej ww. decyzji wskazano m.in. art. 44 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r., poz. 1075 ze zm.), który uprawnia powiatowego lekarza weterynarii do wydania decyzji określającej sposób postępowania ze zwierzętami chorymi, zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie lub o chorobę, zwłokami zwierzęcymi, produktami oraz środkami żywienia zwierząt zakażonymi lub podejrzanymi o zakażenie, jak również art. 48a tej ustawy, z którego wynika domniemanie kompetencji powiatowego lekarza weterynarii. Kwestie związane z odszkodowaniem za zwierzęta zabite, poddane ubojowi lub padłe reguluje zaś art. 49 Ustawy, z którego wynika, że za bydło, świnie, owce, kozy, konie, kury, kaczki, gęsi, indyki, perlice, przepiórki, kuropatwy, bażanty, strusie (Struthio camelus), jeleniowate utrzymywane w warunkach fermowych (jeleń szlachetny - Cervus elaphus, jeleń sika - Cervus nippon i daniel - Dama dama), rodziny pszczele (pszczoła miodna - Apis mellifera) oraz ryby słodkowodne zabite lub poddane ubojowi z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej albo za takie zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa (ust. 1). Odszkodowanie przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia (ust. 2). Wartość rynkową zwierzęcia określa się na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii oraz 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez tego lekarza z prowadzonej przez niego listy rzeczoznawców (ust. 3). Odszkodowanie ze środków budżetu państwa przysługuje również za zniszczone z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaja wylęgowe, pasze oraz sprzęt, które nie mogą być poddane odkażaniu (ust. 5). Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 5, przysługuje w wysokości wartości rynkowej zniszczonych produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaj wylęgowych, pasz oraz sprzętu, określonej na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii oraz 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez tego lekarza z prowadzonej przez niego listy rzeczoznawców (ust. 6). Odszkodowania, o których mowa w ust. 1 i 5, nie przysługują za zwierzęta, o których mowa w ust. 1, oraz produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaja wylęgowe, pasze i sprzęt, o których mowa w ust. 5 stanowiące własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, jajami wylęgowymi lub paszami (ust. 7 pkt 3 lit. a tiret drugie). Decyzja w sprawie odszkodowania wydana przez powiatowego lekarza weterynarii jest ostateczna. Posiadacz zwierzęcia niezadowolony z tej decyzji może, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu rejonowego (ust. 8). Osobom, którym nie przysługuje odszkodowanie, a które przyczyniły się do szybkiej likwidacji choroby zakaźnej, wojewódzki lekarz weterynarii, na wniosek powiatowego lekarza weterynarii, może przyznać nagrodę ze środków budżetu państwa (ust. 9). Wypłacone odszkodowania, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zajęciu na pokrycie należności publicznych, jeżeli zostaną wykorzystane na odtworzenie wcześniej posiadanego stanu zwierząt (ust. 10). Podmiotowi, który poniósł koszty związane z zabiciem lub ubojem zwierząt, transportowaniem zwierząt lub zwłok zwierzęcych albo unieszkodliwieniem zwłok zwierzęcych, wykonując nakazy, o których mowa w ust. 1 i 5, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot faktycznie poniesionych wydatków (ust. 11). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) powołuje i odwołuje rzeczoznawców, o których mowa w ust. 3 i 6, oraz informuje o tym fakcie powiatowego lekarza weterynarii (ust. 12). W odpowiedzi na skargę Organ argumentował, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności, bowiem nie był on prawnie zobowiązany do podjęcia czynności w zakresie wskazanym w skardze. PLW odwołał się w tym zakresie do art. 49 ust. 7 pkt 3 lit. a tiret drugie Ustawy wskazując, że skoro "K" s.c. jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, to tym samym jest wyłączona ustawowo z możliwości uzyskania odszkodowania. Nie przesądzając o poprawności ww. stanowiska należy podkreślić, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność jest istnienie po stronie organu administracji publicznej obowiązku wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia innych aktów lub czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 14/24). Innymi słowy: aby można było mówić o bezczynności organu administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na ten organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ ten, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, działania takiego nie podejmuje (zob. postanowienie WSA w Rzeszowie z 9 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Rz 49/24). Nie ulega wątpliwości, że w świetle zasady praworządności, mającej swoje normatywne zakotwiczenie nie tylko w art. 6 k.p.a., ale także w art. 7 Konstytucji RP, do działalności organów administracji publicznej w sferze zobowiązań publicznoprawnych nie stosuje się zasady: co nie jest zakazane, jest dozwolone (z której to zasady w demokratycznym państwie prawnym korzystają zasadniczo obywatele), lecz regułę: dozwolone jest to, co prawo wyraźnie przewiduje (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 20 listopada 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 181/25). Przenosząc przytoczone wyżej regulacje i poczynione na ich tle uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ani w art. 49, ani w żadnym innym przepisie Ustawy nie nałożono na powiatowego lekarza weterynarii obowiązku orzekania z urzędu o ustaleniu odszkodowania za zniszczone z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania m.in. jaja wylęgowe, które nie mogą być poddane odkażaniu. Sąd nie doszukał się tym samym podstawy prawnej, która na gruncie niniejszej sprawy obligowałaby Organ do podjęcia z urzędu żądanych przez Skarżących czynności. Powyższe prowadzi do wniosku, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie sposób skutecznie zarzucić Organowi bezczynności. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność organu administracji publicznej (art. 119 pkt 4 P.p.s.a.).[pic]