II SAB/Gd 5/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Nadleśnictwa Lębork w sprawie szacowania szkód łowieckich oddala skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 10 września 2025 r. P. K. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") wystąpił do Koła Łowieckiego [...] (dalej: "Koło") o szacowanie szkód łowieckich, które stwierdził 9 września 2025 r. na działkach nr [...] i [...] położonych w Ż. W odpowiedzi (e-mail z 13 września 2025 r.) Koło zawnioskowało o przesunięcie terminu szacowania szkód na dzień 23 września 2025 r. W odpowiedzi (e-mail z 13 września 2025 r.) Wnioskodawca poinformował o swojej niedostępności w dniach 23., 24. i 25. września 2025 r. W odpowiedzi (e-mail z 18 września 2025 r.) Koło poinformowało, że ze względu na wyjazd osoby odpowiedzialnej za szacowanie szkód nie jest w stanie dokonać tej czynności z należytą starannością w przewidzianym prawem terminie. Wskazano również, że z uwagi na to, iż grunty zgłoszone do odszkodowania są trwałymi użytkami zielonymi szkody nie znikną, mogą jedyne się powiększyć, dlatego szacowanie zostanie dokonane po powrocie osoby odpowiedzialnej za szacowanie szkód w Kole, w terminie uzgodnionym z Wnioskodawcą, po 25 września 2025 r. po wcześniejszym uzgodnieniu. Pismem z 1 października 2025 r. Koło poinformowało Wnioskodawcę, że ze względu na zakończony okres wegetacji nie ma podstaw do szacowania strat na użytkach zielonych, zaś komisja do szacowana szkód w dniu 30 września 2025 r. stwierdziła, iż szkody wyrządzone przez dziki są minimalne i nie miały wpływu na zbiór siana. Wskazano, że pozostawienie skoszonej trawy na pasach jest rażącym naruszeniem zasad agrotechniki i może znacząco przyczynić się do zwiększenia szkód wyrządzonych przez dziki. Poinformowano Wnioskodawcę, że ponowne zgłoszenie szacowania szkód należy złożyć wiosną 2026 r. przed okresem wegetacji. Pismem z 25 października 2025 r. Wnioskodawca wystąpił do Nadleśnictwa L. (dalej: "Nadleśnictwo", "Organ") o szacowanie szkody po dzikach w trybie uchwały Sądu Najwyższego z 6 lipca 2021 r. sygn. akt III CZP 48/20. Wnioskodawca podał, że 10 września 2025 r. zgłosił szkodę po dzikach na działkach nr [...] i [...] w Ż., zaś Koło pisemnie odmówiło szacowania szkód, a trawy na uszkodzonych działkach przeszły w maju 2025 r. renowację po poprzedniej szkodzie. W odpowiedzi (pismo z 29 października 2025 r.) Nadleśnictwo poinformowało Wnioskodawcę, że o terminie przeprowadzenia szacowania ostatecznego szkód łowieckich powstałych na użytkach zielonych stanowią przepisy rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków szacowania szkód w uprawach i płodach rolnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 776) - dalej: "Rozporządzenie", Odwołując się do treści § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Organ wskazał, że prawidłowym terminem zgłoszenia szkody jest wiosna, ponieważ termin ten pozwala na wyszacowanie szkody i przywrócenie użytku do stanu pierwotnego przed ruszeniem wegetacji, a jednocześnie spada w ten sposób ryzyko wystąpienia ponownych szkód. Nadleśnictwo poinformowało, że w związku z tym nie znajduje podstaw prawnych do przeprowadzenia szacowania szkody w bieżącym terminie, zaś ponowne zgłoszenie o oszacowanie szkody łowieckiej należy złożyć do odpowiedniego koła łowieckiego, zgodnie z obowiązującymi przepisami przed rozpoczęciem wegetacji (wiosna 2026 r.). W dniu 20 listopada 2025 r. Wnioskodawca wystosował do Nadleśnictwa ponaglenie, w którym wskazał, że w związku z nieszacowaniem szkody przez Koło złożył wniosek o szacowanie w trybie uchwały Sądu Najwyższego z 6 lipca 2021 r. sygn. akt III CZP 48/20. W związku z nieszacowaniem szkody przez Nadleśnictwo w terminie 7 dni od zgłoszenia, ponaglił Nadleśnictwo do przeprowadzenia szacowania ostatecznego. W odpowiedzi (pismo z 21 listopada 2025 r.) Nadleśnictwo poinformowało, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, zaznaczając że pismo z 29 października 2025 r. nie jest odmową przeprowadzenia szacowania, a wskazaniem właściwego terminu do złożenia wniosku o szacowanie szkód łowieckich w przypadku szkody wyrządzonej przez dziki na łąkach i pastwiskach, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia. W dniu 22 grudnia 2025 r. P. K. złożył skargę na bezczynność Nadleśnictwa w zakresie szacowania szkód łowieckich, tj. przeprowadzenia szacowania ostatecznego, sporządzenia protokołu szacowania oraz wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, zarzucając Organowi naruszenie art. 46d ust. 2, 3 i 8 oraz art. 46e ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2025 r., poz. 539) - dalej: "Prawo łowieckie". W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o: 1) zobowiązanie Nadleśnictwa do rozpatrzenia odwołania Skarżącego z 25 października 2025 r. w przedmiocie szacowania szkody łowieckiej, przeprowadzenia szacowania ostatecznego w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, sporządzenia protokołu szacowania oraz wydania decyzji ustającej wysokość odszkodowania w trybie i terminie wynikającym z art. 46a ust. 1 i 2 Prawa łowieckiego; 2) stwierdzenie, że bezczynność Nadleśnictwa nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od Nadleśnictwa na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "P.p.s.a."; 4) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, że w aktualnym stanie prawnym nie może budzić wątpliwości, iż odmowa przeprowadzenia szacowania ostatecznego w trybie odwołania przez nadleśniczego może być przedmiotem skargi na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego. Na potwierdzenie tej tezy przywołano orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"). Zdaniem strony skarżącej Nadleśnictwo, wobec nieprzeprowadzenia szacowania szkody przez Koło, było zobowiązane do przeprowadzenia szacowania ostatecznego w sytuacji, gdy otrzymało prawidłowo złożony wniosek poszkodowanego i odwołanie od braku szacowania, bez względu na to, w jakim miesiącu wniosek ten został złożony. Podniesiono, że niepodjęcie szacowania szkody z powołaniem, iż szkód łowieckich nie szacuje się poza okresem wegetacyjnym, jest de facto odmową szacowania szkody, a nie - jak tłumaczy Organ - jedynie informacją o prawidłowym terminie na złożenie wniosku o szacowanie. W ocenie strony skarżącej błędnie i niezgodnie z przepisami Rozporządzenia Nadleśnictwo stwierdza, że szkód nie szacuje się poza okresem wegetacyjnym, a co za tym idzie szkody powstałe poza sezonem wegetacyjnym należy zgłaszać i szacować wiosną kolejnego roku. W tym zakresie wskazano, że w okresie wegetacyjnym trawa ma już rosnąć, a szacować szkody na łąkach można cały czas, najlepiej niezwłocznie. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że ani z Prawa łowieckiego ani z Rozporządzenia nie wynika zakaz szacowania szkód poza okresem wegetacyjnym. Zgłoszenie i szacowanie powinno być dokonane tak, aby odbyło się w okresie, który pozwoli po szacowaniu, a przed rozpoczęciem wegetacji, doprowadzić uprawę do stanu pierwotnego. Termin ten natomiast, tj. termin, w którym rolnik będzie chciał naprawić łąkę, aby wegetacja mogła się prawidłowo rozpocząć, nie jest zależny od konkretnych dat w kalendarzu, tylko od odpowiedniej pogody. Zdaniem strony skarżącej interpretacja przepisów przyjęta przez Koło, a następnie przez Nadleśnictwo jest nieprawidłowa, a odmawiając przeprowadzenia szacowania Nadleśnictwo dopuściło się bezczynności. W odpowiedzi na skargę Nadleśnictwo wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25 października 2025 r. Skarżący złożył do Organu wniosek o szacowanie szkody łowieckiej, w trybie odwoławczym, zaś wcześniej szacowania szkody odmówiło Koło (dzierżawca obwodu łowieckiego). Nadleśnictwo wskazało, że dwukrotnie (pisma z 23 października 2025 r. i 25 listopada 2025 r.) informowało Skarżącego, że jego wniosek jest przedwczesny, gdyż o terminie przeprowadzenia szacowania ostatecznego szkód łowieckich powstałych na użytkach zielonych mówi Rozporządzenie w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a w brzmieniu: "Właściciel albo posiadacz gruntu rolnego, na którym powstała szkoda łowiecka, zwany dalej "poszkodowanym", zgłasza ją, składając w postaci papierowej albo elektronicznej wniosek o szacowanie szkód łowieckich: 2) w przypadku szkody wyrządzonej przez dziki na łąkach i pastwiskach: a) poza okresem wegetacyjnym - w terminie umożliwiającym szacowanie szkody przed doprowadzeniem uszkodzonego obszaru do stanu pierwotnego przed rozpoczęciem wegetacji". Zdaniem Organu prawidłowym terminem zgłaszania szkód łowieckich na łąkach i pastwiskach jest wczesna wiosna, termin ten pozwala na wyszacowanie szkody przez koło łowieckie i na przywrócenie użytku do stanu pierwotnego przed ruszeniem wegetacji. Ponadto spada do minimum prawdopodobieństwo wystąpienia ponownych uszkodzeń użytku przez dziki, gdyż wraz z ruszeniem wegetacji poprawia sią baza żerowa dla dzików. Podsumowując Nadleśnictwo podkreśliło, że nie odmówiło Skarżącemu dokonania szacowania, ale pouczyło go o treści przepisów prawa oraz o tym, że ponowne zgłoszenie o szacowanie szkody łowieckiej należy złożyć do odpowiedniego koła łowieckiego, zgodnie z obowiązującymi przepisami przed rozpoczęciem wegetacji (wiosna 2026 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie P. K. wniósł skargę na bezczynność Nadleśnictwa L. w sprawie szacowania szkód łowieckich. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że pismem z 20 listopada 2025 r. Skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność w niniejszej sprawie. Tym samym Skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym przedmiotowy środek zaskarżenia należy uznać za dopuszczalny. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast z przewlekłością mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie czynności podejmuje, ale postępowania nie kończy wydaniem decyzji, postanowienia, czy innego aktu, których wydania w danym postępowaniu wymaga przepis prawa (zob. wyroki WSA w Białymstoku z 25 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 27/12 i z 15 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 53/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 3 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 54/13, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Wniesienie skargi na bezczynność organu uzasadnia zatem samo niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, czy organ administracji był w danej sprawie zobowiązany do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia czynności, a jeżeli tak, to czy upłynął do tego termin. Przewlekłość występuje natomiast w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia oraz bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy. Aby stwierdzić, że organ administracji publicznej prowadzi postępowanie przewlekle, należy wykazać, że w okolicznościach konkretnej sprawy administracyjnej miał on możliwość załatwić sprawę sprawniej i szybciej, nie narażając stron tego postępowania na nieuzasadnione mnożenie czynności procesowych i przedłużanie postępowania ponad terminy załatwiania spraw określone w art. 35 i art. 36 k.p.a. W świetle powyższych uwag oraz stanowisk procesowych stron kluczowe znaczenie dla oceny, czy Nadleśnictwo dopuściło się zarzucanej mu bezczynności ma ustalenie, czy organ ten był zobowiązany (lub choćby uprawniony) do przeprowadzenia oględzin i oszacowania zgłoszonych szkód łowieckich oraz sporządzenia odpowiedniego protokołu, w szczególności zaś do podjęcia tych działań z pominięciem uprzedniego wykonania tych czynności w pierwszej instancji przez właściwego dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego. W związku z tym należy podkreślić, że w świetle zasady praworządności, mającej swoje normatywne zakotwiczenie nie tylko w art. 6 k.p.a., ale także w art. 7 Konstytucji RP, do działalności organów administracji publicznej w sferze zobowiązań publicznoprawnych nie stosuje się zasady: co nie jest zakazane, jest dozwolone (z której to zasady w demokratycznym państwie prawnym korzystają zasadniczo obywatele), lecz regułę: dozwolone jest to, co prawo wyraźnie przewiduje. Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2025 r., poz. 539) reguluje kwestie: wynagradzania wyrządzonych szkód w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny oraz przy wykonywaniu polowania (art. 46), wypłaty odszkodowania za wyrządzoną szkodę (art. 46c), trybu wniesienia odwołania do nadleśniczego (art. 46d) oraz ustalenia wysokości odszkodowania przez nadleśniczego (art. 46e). Postępowanie dotyczące rozstrzygania przez nadleśniczego sporów o wysokość odszkodowania, a więc sporów majątkowych o charakterze cywilnym, kończy się wydaniem decyzji przez nadleśniczego na podstawie art. 46e ust. 1 Prawa łowieckiego (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2024 r. sygn. akt I OSK 1769/24, zob. również uchwała Sądu Najwyższego z 6 lipca 2021 r. sygn. akt III CZP 48/20, OSNC 2021/12/83). Zgodnie z art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 (dotyczy protokołu sporządzanego po zakończeniu oględzin) albo art. 46c ust. 5 (dotyczy protokołu sporządzanego po zakończeniu szacowania ostatecznego). W celu rozpatrzenia odwołania nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód lub jego przedstawiciel dokonuje odpowiednio oględzin lub szacowania ostatecznego (art. 46d ust. 2). Po zakończeniu oględzin lub szacowania ostatecznego sporządza się protokół, który zawiera w szczególności dane określone w art. 46a ust. 4 lub art. 46c ust. 5 z wyłączeniem informacji o wysokości odszkodowania (art. 46d ust. 8). Natomiast w myśl art. 46e Prawa łowieckiego Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. Opinia przedstawiciela izby rolniczej, o której mowa w art. 46d ust. 9, nie jest wiążąca (ust. 1). Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołów, o których mowa w ust. 1, i jest ostateczna (ust. 2). Wypłata odszkodowania, o którym mowa w ust. 1, następuje ze środków dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego, nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1 (ust. 3). Właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody (ust. 4). Należy zauważyć, że ani przepisy Prawa łowieckiego, ani przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 kwietnia 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków szacowania szkód w uprawach i płodach rolnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 776), ani też inne przepisy prawa nie uprawniają nadleśniczego do szacowania szkód łowieckich poza trybem wynikającym z art. 46d Prawa łowieckiego, niejako w zastępstwie właściwego miejscowo koła łowieckiego (ogólniej: właściwego dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego). Przeciwnie, z przepisów wymienionych aktów prawnych jasno wynika, że w pierwszej instancji podmiotem nie tylko uprawnionym, ale i zobowiązanym przez prawodawcę do sprawnego przygotowania i przeprowadzenia procesu szacowania szkód łowieckich jest właściwy dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego (w niniejszej sprawie Koło Łowieckie [...]). Wynika to zwłaszcza z przepisów art. 46 ust. 3 i 8, art. 46a ust. 3 i 4 oraz art. 46c ust. 4 i 5 Prawa łowieckiego, jak również z § 2 ust. 2 Rozporządzenia. Natomiast właściwy miejscowo nadleśniczy uzyskuje kompetencje do dokonywania oględzin lub szacowania ostatecznego szkód dopiero w ramach postępowania odwoławczego (art. 46d ust. 2 Prawa łowieckiego), zainicjowanego wniesieniem przez uprawniony podmiot - w tym właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na których wystąpiła szkoda - odwołania w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo 46c ust. 5 (art. 46d ust. 1 Prawa łowieckiego). Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie można skutecznie żądać od Nadleśnictwa - z pominięciem wykonania odpowiednich czynności i sporządzenia protokołu przez Koło - podjęcia działań szacowania szkód łowieckich na działkach nr [...] i [...] w Ż. (szkody spowodowanej przez dziki), zgłoszonych po raz pierwszy przez Skarżącego w dniu 10 września 2025 r. Wniosek taki został przede wszystkim skierowany do Koła, co wprost wynika z treści podania wniesionego w formie e-mail w dniu 10 września 2025 r. W związku z powyższym nie można zrekonstruować po stronie Nadleśnictwa obowiązku wykonania szacowania szkód w zastępstwie Koła. Taka kompetencja Nadleśnictwa nie wynika z przepisów Rozporządzenia ani z innych obowiązujących przepisów prawa, które mogą stanowić podstawę prawną działań podejmowanych przez organy administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 20 listopada 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 181/25). W tym miejscu należy wskazać, że w przywołanej uchwale Sądu Najwyższego z 6 lipca 2021 r. sygn. akt III CZP 48/20 wskazano, iż skoro w celu rozpoznania odwołań od ustaleń poczynionych do protokołów oględzin i oszacowania szkody nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe zobowiązany jest do ponownego dokonania oględzin i zweryfikowania twierdzeń i zastrzeżeń zgłoszonych przez strony do protokołu, to nie ma przeszkód, aby - zawiadomiony o uchyleniu się przez zarządcę lub dzierżawcę obwodu łowieckiego od wykonania nałożonych na niego obowiązków w fazie polubownego szacowania wysokości szkody - czynności tych dokonał w celu zrealizowania własnej kompetencji do wydania decyzji. Nie ma też przeszkód, aby nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wydał decyzję, o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego bazując na innym niż protokoły oględzin lub ostatecznego oszacowania szkody, których sporządzenia zaniechał dzierżawca lub zarządcę obwodu łowieckiego (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 9 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 805/21). Zarazem jednak w powyższej uchwale Sąd Najwyższy kategorycznie stwierdził, że kontrola aktów i czynności procesowych poprzedzających wydanie decyzji, o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego, należy do sądów administracyjnych i ostatecznie te sądy muszą wypracować zasady efektywnej kontroli administracyjnego etapu postępowania o ustalenie odszkodowania za szkody łowieckie. W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało zaś wypracowane stanowisko, zgodnie z którym w świetle art. 46a ust. 4 i art. 46c ust. 5 Prawa łowieckiego dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego obciąża obowiązek sporządzenia protokołu oględzin oraz obowiązek sporządzenia protokołu szacowania ostatecznego. Są to obowiązki nałożone na dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego mocą ustawy i wykonanie ich bezpośrednio oddziałuje na uprawnienia właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda. W konsekwencji w judykaturze wskazuje się, że sporządzenie protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 Prawa łowieckiego (protokół oględzin) i sporządzenie protokołu, o jakim mowa w art. 46c ust. 5 tej ustawy (protokół szacowania ostatecznego), są czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi obowiązków i uprawnień wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - właściwy dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego (w niniejszej sprawie Koło Łowieckie [...]) zwleka z przeprowadzeniem takich czynności oraz sporządzeniem któregokolwiek z tych protokołów, to właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego (zob. wyroki NSA: z 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 865/20, z 6 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1896/21, z 28 czerwca 2024 r. sygn. akt I OSK 1707/23, z 30 września 2025 r. sygn. akt I OSK 576/25). Wszystko to prowadzi do wniosku, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie sposób skutecznie zarzucić Nadleśnictwu bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego z 25 października 2025 r., który domagał się w tym podaniu oszacowania zgłoszonej po raz pierwszy Kołu szkody łowieckiej na działkach nr [...] i [...] w Ż. W istocie adresatem dalszych żądań co do podjęcia czynności w zakresie szacowania szkód zgłoszonych w dniu 10 września 2025 r., jak też właściwym adresatem ewentualnej skargi na bezczynność w tej sprawie, powinno być Koło. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność organu administracji publicznej (art. 119 pkt 4 P.p.s.a.).[pic]