II SAB/Kr 66/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu marca 2026r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. B. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w wysokości 100 (słownie: sto) złotych.

Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na wezwanie organu, skarżący nie wykazał, że uzyskanie żądanych informacji publicznych o charakterze przetworzonym jest istotne dla interesu publicznego, wobec czego decyzją z dnia 29 stycznia 2026 r. Wójt Gminy Z. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej (k.4). Następnie, w dniu 2 lutego 2026 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21 usuwając wątpliwości interpretacyjne dotyczące dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to w chwili wniesienia skargi zostało zakończone. Dyscyplinowanie organu administracji publicznej, które nakierowane jest na terminowe załatwienie sprawy administracyjnej, nie może zostać oderwane, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane przez sąd uwzględniający skargę. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi zatem aktualny, nie zaś historyczny. Sąd podziela prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ i stan ten należy wiązać z terminem, w jakim został przez organ wydany dany akt administracyjny (zob. wyroki NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 1575/22; z 17 maja 2024 r. sygn. III OSK 1052/24). Skoro w przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność została wniesiona miesiąc po zakończeniu postępowania administracyjnego, zaistniała przeszkoda do jej merytorycznego rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.