II SAB/Łd 49/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi NSZZ [...] E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "M." z siedzibą w B. oraz Organizacji Zakładowej NSZZ [...] przy E. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na bezczynność Dyrektora Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Pełnomocnik NSZZ [...] E. Sp. z o.o. "M." z siedzibą w B. oraz Organizacji Zakładowej NSZZ [...] przy E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Dyrektora Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] z siedzibą w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że w piśmie z 30 listopada 2021 r. skierowanym do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w Ł., powołując się na art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.d.i.p." – wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądania udostępnienia w trybie ww. ustawy zapytania ofertowego skierowanego przez E. Sp. z o.o. w zakresie analizy/oceny ergonomii pracy na 34 stanowiskach w firmie E. Sp. z o.o. zajmującej się produkcją baterii kwasowo-ołowiowych. Oferta ta została nadesłana bowiem przez Instytut do E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. Wnioskodawcom chodziło o udostępnienie odpowiedzi jaką skierował Instytut do spółki E. w przedmiocie ww. zapytania ofertowego spółki, a w szczególności o nadesłanie korespondencji jaką prowadził Instytut ze spółką E. Sp. z o.o. w tym zakresie. Dalej pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że w piśmie z 17 stycznia 2022 r. Dyrektor Instytutu Medycyny Pracy stwierdził, że jeśli przeprowadzenie przez Instytutu analizy ergonomii pracy dla 34 stanowisk pracy w firmie E. Sp. z o.o. będzie odbywało się w ramach działalności gospodarczej, czyli na analogicznych zasadach jakie zostały opisane w wyroku NSA z 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 806/21, w przypadku Instytutu Energetyki, to żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Co powoduje, że nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego pełnomocnik skarżących w piśmie z 31 stycznia 2022 r. wniósł na podstawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej podania informacji publicznej, o którą to strony wnioskowały w swoim piśmie z 30 listopada 2021 r. albowiem wnioskodawcy nie występują o konkretny dokument będący wynikiem przeprowadzenia badania ergonomii pracy lecz o zapytanie ofertowe skierowane przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. w przedmiocie badania ergonomii pracy i odpowiedź na to zapytanie ofertowe nadesłane przez ww. jednostkę organizacyjną, co mieści się w zakresie informacji publicznej albowiem dotyczy gospodarowania mieniem jednostki organizacyjnej opartej o mienie publiczne. W ocenie pełnomocnika skarżących odmowa wydania przedmiotowego zapytania ofertowego i odpowiedzi na nie stanowi naruszenie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Skoro bowiem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z ofertą zawarcia umowy o świadczenie usług przez podmiot publiczny – gospodarujący mieniem publicznym – adresowanej do spółki kapitałowej E. Sp. z o.o. z siedzibą w B., w której to skarżący wykonują swoje zadania ustawowe, wynikające z ustawy o związkach zawodowych, to zasadne jest żądanie udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej tej oferty oraz zapytania ofertowego skierowanego przez E. Sp. z o. o. w zakresie analizy/oceny ergonomii pracy na 34 stanowiskach w firmie E. Sp. z o.o. zajmującej się produkcją baterii kwasowo-ołowiowych. Pełnomocnik skarżących zaznaczył, że wnioskodawcy nie domagali się wydania dokumentu będącego rezultatem przeprowadzonego badania lecz odpowiedzi Instytutu na zapytanie ofertowe spółki, co mieści się w zakresie informacji publicznej albowiem dotyczy gospodarowania mieniem podmiotu publicznego. W piśmie z 18 lutego 2022 r., znak: ABIUDYR/WIP/166/2021, w odpowiedzi na pismo pełnomocnika wnioskodawców z 31 stycznia 2022 r., Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] wskazał, że aktualne pozostaje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Instytut podtrzymał w szczególności stanowisko, że przedstawione w przedmiotowym piśmie żądanie nie spełnia kryterium przedmiotowego stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem pełnomocnika skarżących stanowiska Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w opisanych powyżej pismach nie sposób uznać za prawidłowe. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, że skarżący (strona związkowa) są w niniejszej sprawie uprawnieni do dostępu do informacji publicznej, zaś Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Po drugie, żądane dane są w ocenie skarżących informacją publiczną, albowiem dotyczą gospodarowaniem mieniem publicznym. Tym samym w ocenie pełnomocnika skarżących złożenie niniejszej skargi okazało się konieczne. W ocenie pełnomocnika nie można zgodzić się z tym, że żądane dane podlegają wyłączeniu, albowiem nie spełniają kryterium przedmiotowego stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto, w niniejszej sprawie organ w zasadzie nie wyjaśnił, czy żądane przez skarżących dane są bądź nie są informacją publiczną. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie bezczynności Dyrektora Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w przedmiocie wniosku skarżących o dostęp do informacji publicznej z 30 listopada 2021 r. oraz o zobowiązanie Dyrektora Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] do dokonania załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżących z 30 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od doręczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Dyrektorowi akt administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Instytutu Medycyny Pracy im. prof. [...] wniósł o oddalenie skargi, a na wypadek uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] wyjaśnił, że organ na działanie, którego wniesiono skargę na bezczynność jest instytutem badawczym, działającym na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 498). Odwołując się do treści art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 2 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 7 tej ustawy organ wyjaśnił, że podmiot, będący instytutem badawczym, porusza się w dwóch obszarach działalności, w sferze publicznej związanej z aktywnością naukową i badawczą oraz w sferze gospodarczej, jako podmiot świadczący usługi na wolnym rynku. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców skarżonego organu (Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru przedsiębiorców) w Dziale 3 określającym przedmiot pozostałej działalności przedsiębiorcy (tj. organu) wpisane zostało prowadzenie pozostałych badań i analizy technicznej (PKD 71.20.B) oraz działalność komercyjna, gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD 82.9). Nadto, w § 4 w ust. 1-10 Statutu organu wymieniono zakres działalności organu. Przewidziano, że zakres działalności organu obejmuje w szczególności inicjowanie, planowanie, organizowanie, prowadzenie i upowszechnianie badań naukowych, prac wdrożeniowych i ekspertyzowych, prowadzenie działalności normalizacyjnej, certyfikacyjnej i aprobacyjnej, prowadzenie działalności upowszechniającej naukę, prowadzenie prac wydawniczych w zakresie działalności organu, opracowywanie ekspertyz, analiz i merytorycznych założeń do aktów legislacyjnych, prowadzenie działalności diagnostycznej, leczniczej i rehabilitacyjnej. W § 4 ust. 11 statutu wskazano, że organ może prowadzić działalność wyodrębnioną pod względem finansowym i rachunkowym inną niż wymienioną w ust. 1-10. Z kolei jak wynika z § 16 ust. 4 statutu organ osiąga przychody w związku z prowadzoną działalnością określoną w art. 2 ustawy o instytutach badawczych. W świetle powyższego organ stwierdził, że dokumentacja, o której udostępnienie wnieśli skarżący, tj. zapytanie ofertowe w zakresie oceny/analizy ergonomii pracy na 34 stanowiskach pracy dla firmy E. sp. z o.o. oraz oferta organu i korespondencja w tej sprawie z E. Sp. z o.o. została przez organ wytworzona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w związku ze zleceniem innego podmiotu prawa gospodarczego (art. 2 ust. 4 ustawy o instytutach badawczych oraz § 4 ust. 11 statutu). Dlatego organ odmówił udostępnienia żądanych przez skarżących dokumentów. Zatem w analizowanej sprawie nie można mówić o informacji publicznej, gdyż wszelka prowadzona korespondencja została wytworzona w związku ze zleceniem usług przez spółkę prawa handlowego, a nie na własny użytek w celach naukowo-badawczych organu, co powoduje, że dokumentacja wytworzona zarówno w celu pozyskania zlecenia usługi, jak i realizacji usługi polegającej na opracowaniu analizy/oceny ergonomii pracy na 34 stanowiskach nie mieści się w szeroko rozumianym pojęciu sprawy publicznej. Organ podkreślił, że informacje wytworzone w ramach prowadzonej działalności na zasadach wolnorynkowych, ze swej istoty, nie zawierają treści o charakterze informacji publicznej, które podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego też względu, nie można skarżonemu organowi zarzucić bezczynności w obowiązku dokonania czynności, do której nie był on zobowiązany. Żądane przez skarżących informacje nie dotyczyły sfery publicznej, co powoduje, że informacja ta nie powinna być udzielana w ramach obowiązku nałożonego ustawą o dostępie do informacji publicznej. W szczególności żądane informacje nie dotyczą – wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawartym w piśmie z 31 stycznia 2022 r. – gospodarowania mieniem jednostki organizacyjnej opartej o mienie publiczne, w omawianej bowiem sprawie organ nie był zamawiającym wydatkującym środki publiczne, ale wykonawcą usług świadczonych dla innego podmiotu. Reasumując organ stwierdził, że w jego ocenie wszelkie informacje wytworzone przez organ w związku z prowadzeniem przez ten organ działalności gospodarczej lub otrzymane przez organ w związku z prowadzeniem takiej działalności, w tym informacje żądane przez stronę skarżącą, nie podlegają reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - w skrócie: "p.p.s.a.". Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim podmiotowy i przedmiotowy, a wynikający z przepisów prawa obowiązek działania (ewentualnie wszczęcia postępowania) i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, że obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Realizując powinności wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ podejmuje dwojakiego rodzaju działania - załatwia sprawę w drodze czynności materialno-technicznej albo wydaje decyzję. Organ czynnością materialno-techniczną (np. w formie pisemnej) udziela żądanej informacji lub informuje o tym, że: 1) wniosek nie znajduje oparcia w przepisach prawa; 2) żądana informacja nie jest informacją publiczną; 3) organ nie jest w posiadaniu informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania (np. BIP itp.); 4) nie ma podstaw do zastosowania trybu określonego w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Decyzję natomiast wydaje się w przypadku: 1) odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na przesłanki ograniczające dostępność; 2) odmowy udostępnienia informacji przetworzonej z powodu nie wykazania interesu publicznego; 3) umorzenia postępowania, jeżeli wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] z siedzibą w Ł. w przedmiocie udostępnienia w trybie ustawy o dostępie od informacji publicznej zapytania ofertowego skierowanego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. w zakresie analizy/oceny ergonomii pracy na 34 stanowiskach w w.w. spółki zajmującej się produkcją baterii kwasowo-ołowiowych, a w szczególności o nadesłanie korespondencji jaką prowadził Instytut ze spółką E. w tym zakresie. Na wstępie podkreślenia wymaga to, że prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne wynika z regulacji art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Poza sporem jest, że Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] w Ł. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępniania informacji posiadającej walor publicznej będącej w jego posiadaniu. Instytut ten działa bowiem na podstawie ustawy o instytutach badawczych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy Instytutem badawczym w rozumieniu ustawy jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że Dyrektor Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] z siedzibą w Ł. jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Kwestią sporną jest natomiast to, czy informacja, której udostępnienia żądają skarżący, posiada walor informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z przepisem art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym ustawą. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną, nie stanowiąc wyliczenia enumeratywnego, o czym świadczy użyty zwrot "w szczególności". Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia m.in. do wglądu do dokumentów urzędowych. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). Jednak pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Udostępnianie informacji publicznej na gruncie powołanej ustawy podlega zatem ograniczeniom. Dla stwierdzenia, że podmiot pozostaje w bezczynności w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wystarczy ustalenie, iż podmiot ten posiada status podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej. Koniecznej jest jeszcze ustalenie, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną. Nie każde bowiem działanie podmiotu obowiązanego będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci sprawy publicznej. Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Posługiwanie się przy wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyłącznie lub przede wszystkim kryterium podmiotowym jest niczym nieuprawnione, zwłaszcza jeśli zważyć, że u.d.i.p. traktuje prawo do informacji publicznej jeszcze szerzej niż normy konstytucyjne. Daje ona prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 211/18 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej powoływana jako "CBOSA"). W związku z powyższym obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., które są co do zasady obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na to, że reprezentują państwowe osoby prawne, nie może być badany w oderwaniu od przesłanki przedmiotowej. Podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne są bowiem obowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko wtedy, gdy informacja ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia każdej informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji podmiot reprezentujący państwową osobę prawną nie ma obowiązku udostępnienia takiej informacji. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego. Dlatego też decyduje treść i charakter konkretnej informacji. Jak słusznie natomiast wskazał w odpowiedzi na skargę organ, Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] z siedzibą w Ł. funkcjonuje w dwóch obszarach działalności. Jednym, pozostającym w związku z jego "działalnością podstawową" – tak określoną i wymienioną w art. 2 ust. 1-3 ustawy o instytucjach badawczych (m.in. prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych; opracowywanie opinii i ekspertyz w zakresie prowadzonych badań naukowych i prac rozwojowych; opracowywanie ocen dotyczących stanu i rozwoju poszczególnych dziedzin nauki i techniki oraz sektorów gospodarki, które wykorzystują wyniki badań naukowych i prac rozwojowych oraz w zakresie wykorzystywania w kraju osiągnięć światowej nauki i techniki; prowadzenie działalności w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej, wynalazczości oraz ochrony własności przemysłowej i intelektualnej, a także wspierającej innowacyjność przedsiębiorstw). Jest to sfera, w ramach której jego działaniom i wytworzonym w ramach tych działań dokumentom można przypisać element "sprawy publicznej". Drugim, określonym w art. 2 ust. 4 ustawy o instytucjach badawczych, w którym Instytut działa jako przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.) i tym jego działaniom – co do zasady – nie można przypisać charakteru "sprawy publicznej". Ustawodawca dopuścił bowiem, aby tego rodzaju podmioty miały również możliwość prowadzenia innej działalności, która jest wyodrębniona pod względem finansowym i rachunkowym z działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1-3 ustawy o instytucjach badawczych. Innymi słowy działalność, o której mowa w art. 2 ust. 4 ustawy o instytutach badawczych nie jest działalnością angażującą środki publiczne. Jak wynika natomiast z nadesłanych przez organ dokumentów w postaci wydruku KRS i Statutu Instytutu oprócz działalności stricte naukowej Instytut prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której wykonuje określone działania na zlecenie różnych podmiotów w oparciu o zawierane umowy cywilnoprawne, a realizując te umowy, co Sąd podkreśla, Instytut nie działa w sferze imperium, nie wykonuje uprawnień władczych ani zadań o charakterze publicznym. Instytut występuje w tym wypadku bowiem jedynie jako podmiot stosunków cywilnoprawnych (dominium). Tym samym z samego faktu, że organ w pewnym zakresie jest podmiotem publicznym i prowadzi działalność publiczną wcale nie oznacza, że wszelkie wytworzone przez niego dokumenty będą podlegały udostępnieniu. Skoro bowiem przedmiot żądania nie dotyczy ani wykonywania przez Instytut zadań publicznych, ani przy wykonywaniu tych zadań nie są angażowane środki publicznej, to brak jest po stronie takiego podmiotu obowiązku udostępnienia informacji co do realizacji zadań "niepublicznych". Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że dokumentacja, o której udostępnienie wnieśli skarżący, tj. zapytanie ofertowe w zakresie oceny/analizy ergonomii pracy na 34 stanowiskach pracy dla firmy E. sp. z o.o. z siedzibą w B. oraz oferta Instytutu i związana z tym korespondencja nie odnosi się do badań czy prac rozwojowych będących przedmiotem podstawowej działalności Instytutu, nie dotyczy też danych odnoszących się do Instytutu wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej np. jego organizacji, organów i osób sprawujących w nich funkcje, majątku, pomocy publicznej i innych. Rację ma zatem Dyrektor Instytutu, podnosząc, że właścicielem i dysponentem wytworzonej w ramach zapytania ofertowego korespondencji jaką prowadził w tym zakresie Instytut z E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. jest jego kontrahent i zleceniodawca. W przypadku informacji publicznej kwestia prawa własności dokumentu, czy też danych w nim zawartych nie ma większego znaczenia. Natomiast w sytuacji umowy zawartej pomiędzy dwoma równorzędnymi podmiotami świadczącymi usługi na wolnym rynku jest dość istotna. Instytut, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej odpowiedział na zapytanie ofertowe swojego kontrahenta i bez zgody zleceniodawcy nie może swobodnie dysponować informacjami uzyskanymi w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 806/21,CBOSA). Reasumując, żądana we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 listopada 2021 r. dokumentacja została opracowana przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] z siedzibą w Ł. w ramach realizacji zlecenia podmiotu prywatnego, a nie na własny użytek w celach naukowo-badawczych, a więc nie mieści się w szeroko rozumianym pojęciu sprawy i tym samym informacji publicznej. W ocenie Sądu dokumentacji tej nie sposób przypisać charakteru publicznego, gdyż nie została ona wytworzona w ramach wykonywania zadań władzy publicznej, czy też gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udostępnienia informacji, które nie mają charakteru "publicznego", organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane informacje nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ poinformował bowiem pełnomocnika wnioskodawców, że ich żądanie zawarte we wniosku z 30 listopada 2021 r. nie dotyczy informacji publicznej i w związku z tym dokumenty, o które wnosili nie podlegają udostępnieniu. A skoro nie była wydana w sprawie decyzja administracyjna, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., to pełnomocnik skarżących niewłaściwie zażądał ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 ust. 2 u.d.i.p., bowiem te przepisy w ogóle nie miały zastosowania w sprawie. Tym samym organ nawet nie musiał odpowiadać na pismo pełnomocnika skarżących z 31 stycznia 2022 r. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. E.S.