II SAB/Wa 740/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

A. C. wniosła skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Radców Prawnych w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020r. o udostępnienie informacji publicznej. Mailem z dnia [...] stycznia 2020 r. A. C., wskazując jako podstawy prawne swojego żądania art. 61 Konstytucji, zwróciła się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z wnioskiem o udzielenie informacji m.in. w zakresie: 1. Czy wobec [...] B. N. było lub jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne? 2. skan rozstrzygnięcia (jeżeli postępowanie zakończono), 3. wniosek rzecznika dyscyplinarnego w powyższej sprawie, 4. wniosek/i o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w pow. sprawie. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Rzecznik Dyscyplinarny poinformował wnioskodawczynię o tym, że odpowiedź zostanie jej udzielona do dnia 29 lutego 2020 r. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r., wysłanym wnioskodawczyni na wskazany przez nią adres e - mail, Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] poinformował wnioskodawczynię, że nie jest możliwe zrealizowanie jej wniosku gdyż żądane prze nią informacje nie stanowią informacji publicznej Organ wskazał na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r. (sygn. akt I OSK 1855/19). Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym rozstrzygnięciu uznał, że nie jest informacją publiczną informacja, czy wobec konkretnej osoby toczyło się (czy też nie toczyło się) postępowanie dyscyplinarne, czy było prowadzone postępowanie dowodowe, czy zostały przedstawione zarzuty i sprawa została skierowana do sądu dyscyplinarnego, czy umorzono postępowanie, czy odmówiono wszczęcia postępowania, czy została zawiadomiona prokuratura, czy sprawa została przekazana do innej okręgowej izby lekarskiej. NSA podkreślił, że o ile ponad wszelką wątpliwość niespersonalizowana informacja o rozstrzygnięciach zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i informacja o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ jest informacją o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), to należy mieć na uwadze, że wniosek o udostępnienie informacji o skonkretyzowanym i zindywidualizowanym rezultacie wykonywania tej władzy, tj. rezultacie dotyczącym konkretnych osób wskazanych z imienia i nazwiska, nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej, mieszczącym się w granicach pojęcia sprawy publicznej. Wniosek taki w istocie skierowany jest na uzyskanie wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania w drodze orzeczeń dyscyplinarnych sytuacji prawnych konkretnych osób, a nie o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych, a jako taki dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17, w których zakwestionowano publiczny charakter informacji ad personam). Zdaniem NSA, pytanie o informację dotyczącą wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania w drodze orzeczeń dyscyplinarnych sytuacji prawnych konkretnych osób, jest pytaniem ad personam, i nie jest skierowane na uzyskanie wiedzy o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych. Dla uzyskania informacji o tego rodzaju mechanizmach nie jest konieczna wiedza o tym, czy wobec konkretnej osoby toczyło się postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, czy też jaki był przebieg tego postępowania w indywidulanych sprawach poszczególnych osób. W dalszej kolejności organ wskazuje, że skarżąca domaga się tak obszernego zakresu informacji i decyzji procesowych, że w ocenie Rzecznika Dyscyplinarnego de facto żąda udostępnienia akt postępowań dyscyplinarnych. Wobec tego podnieść należy, że zgodnie z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 75) w sprawach nieuregulowanych w ustawie o radcach prawnych do postępowania dyscyplinarnego znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania karnego (dalej "k.p.k.). Oznacza to także obowiązek stosowania przepisów k.p.k. określających możliwość udostępniania akt postępowania dyscyplinarnego, w tym w szczególności art. 156 k.p.k. W tym miejscu należy przywołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 7/13), gdzie NSA stwierdził, że "żądanie udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W ocenie Rzecznika Dyscyplinarnego pogląd ten należy odnieść również do sytuacji, jak ma to miejsce w niniejszym stanie faktycznym, gdy wnioskodawca wprawdzie nie żąda "akt postępowania dyscyplinarnego", ale formułuje żądanie w taki sposób, że w wymiarze faktycznym żąda udostępnienia większości informacji i dokumentów, które w takich aktach się znajdują. Oznacza to, że de facto wnioskodawca żąda udostępnienia akt - co powoduje, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Reasumując powyższe rozważania podnieść należy, że skarżąca żądając dostępu do wskazanych przez siebie informacji i dokumentów, żąda w istocie dostępu do akt spraw dyscyplinarnych, które jako całość tworzą zbiory materiałów, czyli w istocie domaga się w istocie nie udostępnienia informacji publicznej, lecz dostępu do zbiorów dokumentów. Ponadto organ wskazuje, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie informacji dotyczących nieokreślonego postępowania dyscyplinarnego w sprawie wskazanego z imienia i nazwiska radcy prawnego oraz przekazanie niedookreślonego co o treści i sprawy, rozstrzygnięcia. Wobec tak sformułowanego żądania uznać należało, że dotyczyło ono udzielenia niesprecyzowanej informacji i przekazania niesprecyzowanego dokumentu. W ocenie Rzecznika tak zakreślony zbiór żądania, nie stanowił informacji publicznej. A. C. wniosła skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Radców Prawnych w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo ustawowego obowiązku. Skarżąca podnosiła, iż organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Nie ulega także wątpliwości, że wniosek złożony przez skarżącą dotyczył informacji publicznej, bowiem dotyczył informacji o podmiocie zobowiązanym i zasadach jego funkcjonowania. Skarżąca wskazuje, że skoro informacja w powyższym zakresie nie została udostępniona organ pozostaje w bezczynności. Rzecznik Dyscyplinarny Izby Radców Prawnych w [...] wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, prawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stosownie bowiem do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Mając na względzie powyższy wniosek, zauważyć należy na wstępie, iż do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy samorządów zawodowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2020r., poz. 75, dalej "u.r.p.") radcowie prawni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego i jednostkami organizacyjnymi samorządu posiadającymi osobowość prawną są okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych. Zgodnie z treścią art. 42 u.r.p. organami samorządu są: Krajowy Zjazd Radców Prawnych, Krajowa Rada Radców Prawnych, Wyższa Komisja Rewizyjna, Wyższy Sąd Dyscyplinarny, Główny Rzecznik Dyscyplinarny, zgromadzenie okręgowej izby radców prawnych, rada okręgowej izby radców prawnych, okręgowa komisja rewizyjna, okręgowy sąd dyscyplinarny oraz rzecznik dyscyplinarny. Nie ulega zatem wątpliwości, iż Rzecznik Dyscyplinarny OIRP jest organem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, jeżeli wniosek strony dotyczy tego typu informacji. W przedmiotowej sprawie wniosek z dnia 24 stycznia 2020r. nie miał jednak charakteru wniosku o udzielenie informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. W przedmiotowej sprawie należy podzielić ocenę organu, iż skarżąca domaga się de facto udostępnienia akt postępowania dyscyplinarnego. Natomiast zgodnie z art. 741 u.r.p. "W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego". Natomiast obowiązek udostępnienia akt postępowania dyscyplinarnego są ograniczone z uwagi na regulacje zawarte w k.p.k., zwłaszcza w art. 156 k.p.k. Należy przy tym wziąć pod rozwagę stanowisko NSA zawarte w uchwale z dnia 9 grudnia 2013r. I OPS 7/13, zgodnie z którym: "Żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)." Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż przepisy art. 156 § 1 , 5 i 5a k.p.k. w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust.2 u.d.i.p. i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie, że w pozostałych przypadkach strona postępowania, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na innych zasadach, bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 u.d.i.p., byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Ustawodawca, co do którego zakładamy walor racjonalności, ilekroć przewiduje, że określony podmiot może, czy też powinien mieć dostęp do akt jakiegokolwiek postępowania, wyraźnie reguluje to w przepisach ustawy. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają takiego uregulowania. Jak trafnie wskazano w części orzeczeń sądów administracyjnych art.3 ust.2 u.d.i.p. określający przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej jako jedno z uprawnień wskazuje prawo wglądu do dokumentów urzędowych, a nie prawo wglądu do akt sprawy jako zbioru ( zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12 ). Przedstawione powyżej stanowisko umacnia brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p., w którym ustawodawca stwierdził , że udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Tak więc tylko w jednym wypadku adresat wniosku jest zobowiązany do udostępnienia nie tylko informacji publicznej zawartej na dowolnym nośniku, ale również treści i postaci tego nośnika. Trzeba jeszcze dodać, że gdyby przyjąć pogląd odmienny od prezentowanego, należałoby w konsekwencji uznać, iż podmioty dysponujące aktami sprawy powinny również realizować obowiązki wskazane w art. 12 ust.2 u.d.i.p., t.j. obowiązek zapewnienia możliwości kopiowania akt sprawy lub ich przeniesienia na odpowiedni i powszechnie stosowany nośnik. Trzeba nadto wskazać, że zgodnie z art.30 Konstytucji przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i jej ochrona jest obowiązkiem władz publicznych . Poza tym każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego , czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym ( art. 47 Konstytucji). Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma poddać działanie organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej, czynić je bardziej transparentnymi , a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Jej celem, ponad wszelką wątpliwość, nie było narażenie obywateli na utratę prywatności i poddanie ich działań i zachowań osądowi "każdego" kto zechce zapoznać się z aktami sprawy, w której występowali jako strona czy uczestnik postępowania. W aktach sądowych i aktach postępowań przygotowawczych znajduje się szereg dokumentów i informacji, które udostępnione, nawet po uniemożliwieniu zapoznania się wnioskodawcy z danymi osobowymi, mogą zagrozić naruszeniem praw strony do ochrony jej godności, prawa do prywatności i dobrego imienia. Ponadto, w piśmiennictwie wyrażano przekonanie, że udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty (Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sadowoadministracyjnym, Hanna Knysiak - Molczyk, Lexis Nexis, Warszawa 2013 , s 191 ). Należy przy tym odnieść się do szczególnej regulacji zawartej w art. 156 § 5 k.p.k., który poprzez art. 741 pkt 1 u.r.p. znajduje w tej sprawie zastosowanie. Przepisy k.p.k. regulują dostęp do akt i wydawania z nich odpisów poszczególnych dokumentów także przez inne osoby niż strony postępowania. Jak podkreślono w powołanej uchwale I OPS 7/13, "art. 156 § 1 k.p.k. prawo dostępu do akt sprawy sądowej oraz możność sporządzania odpisów przyznaje stronom, obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym i podmiotowi określonemu w art. 416 k.p.k. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępniane również innym osobom. Chociaż przepis nie stanowi tego expressis verbis, należy przyjąć, że dotyczy on akt sądowych zarówno toczącego się, jak i zakończonego postępowania. Przepisy art. 156 § 5 i 5a k.p.k. odnoszą się do postępowania przygotowawczego." Bezspornie dostęp do akt postępowania przygotowawczego, sądowego jest odrębną (autonomiczną) instytucją prawa procesowego, co do której ustawowo określono zakres osób mających możliwość dostępu do tego rodzaju akt. Celem tej regulacji jest przyznanie wyraźnie określonym uczestnikom postępowania prawa do zapoznania się z aktami sprawy w związku z realizacją przysługujących im w ramach danego postępowania praw procesowych. Dlatego właśnie przyjęcie, że strona postępowania, której interesów sprawa bezpośrednio dotyczy, uzyskuje dostęp do akt na innych, bardziej sformalizowanych zasadach, niż osoby działające na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej byłoby, jak już wyżej zaznaczono, naruszeniem zasady równości przewidzianej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2017 r., I OSK 1399/15, dostępnym na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, Sąd uznał, że żądanie skarżącej udostępnienia informacji; 1.czy wobec [...] B. N. było lub jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne; 2. skanu rozstrzygnięcia (jeżeli postępowanie zakończono); 3.wniosku rzecznika dyscyplinarnego w powyższej sprawie; 4. wniosek/i o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w pow. sprawie, nie mogło zostać załatwione na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z tej przyczyny, że informacja taka podlegała udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w k.p.k. Jednocześnie Sąd dokonując przedmiotowej oceny był ograniczony formą i zakresem sformułowania wniosku. Natomiast wniosek w tej postaci nie stanowi wniosku o udzielnie informacji publicznej z przedstawionych wcześniej przyczyn, bowiem samo zapytanie o to czy było lub jest prowadzone postępowanie przeciwko ww. dotyczy fazy in rem. Wszczęcie postępowania nie musi przełożyć się na przedstawienie zarzutów dyscyplinarnych. Na tym etapie (in rem) nawet pytanie z pkt 1 nie stanowi informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), skargę oddalił.