II SAB/Wa 800/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi W. C. na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę

W. C., dalej: "skarżący" i "wnioskodawca" w dniu 19 listopada 2020 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w [...], dalej "Fundacji" w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przedmiotowy wniosek dotyczył następujących informacji: 1. Jakie działania faktyczne i prawne podjęła Fundacja w sprawie aktu wandalizmu do jakiego doszło w dniu [...] kwietnia br. na cmentarzu [...] w [...]. 2. Zestawienie nieruchomości przekazanych Fundacji przez Związek Gmin Wyznaniowych [...] w RP oraz gminy wyznaniowe [...], które uprzednio zostały tym organizacją przekazane na mocy orzeczeń Komisji Regulacyjnej ds. gmin [...]. W szczególności wskazanie pełnej listy cmentarzy [...] pozostających obecnie w posiadaniu Fundacji oraz wskazanie adresu oraz numeru księgi wieczystej każdej z nieruchomości. 3. wysokości środków finansowych przeznaczonych przez Fundację na cele związane z cmentarzami [...], miejscami pochowku lub miejscami martyrologii narodu [...] w latach 2000-2020 wraz ze wskazaniem kwot, realizowanego zadania, podmiotu realizującego oraz lokalizacji miejsc objętych taką opieką oraz źródła finansowania ze szczególnym uwzględnieniem środków publicznych w tym przekazanych przez samorządy, instytucje państwowe, organizacje pozarządowe oraz darowizny od osób fizycznych zarówno polskie jak i zagraniczne. Skarżący wniósł o zobowiązanie Fundacji do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie grzywny oraz sumy pieniężnej, a także zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Fundacja wniosła o: 1. odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie w całości; 2. zasądzenie od skarżącego na rzecz Fundacji kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem Fundacji, w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek wniesienia skargi na bezczynność określony w art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem skarżący nie zwrócił się do Fundacji o udzielenie informacji publicznej oraz jej nie ponaglił. Dołączone do skargi pismo z [...] października 2020 r. wraz z potwierdzeniem nadania, zostało skierowane na błędny adres, a w konsekwencji Fundacja nie miała wiedzy o wniosku skarżącego i nie posiada jakichkolwiek akt dotyczących tej sprawy. Skarżący swoje pisma kierował na nieznany adres przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w sprawach dotyczących skarg na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący nie ma obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprzednie wyczerpanie drogi odwoławczej wskazanej w art. 37 k.p.a., to skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), dalej "u.d.i.p.", bądź w przypadku niepodjęcia innych działań, wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87). Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Należy podkreślić, że obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. O rozpoczęciu biegu tego terminu decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Tak więc, istotnym jest skuteczne zażądanie informacji publicznej. Nie jest sporne, że Fundacja jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej objętej przedmiotowym wnioskiem, co wynika z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie niniejszej skarżący nie przedstawił jednak dowodów potwierdzających skuteczne złożenie wniosku z dnia [...] października 2020 r. do podmiotu zobowiązanego. Samo bowiem potwierdzenie nadania przesyłki poleconej oraz wydruk śledzenia przesyłki nie dowodzą, że wniosek skierowany do Fundacji [...] na ul. [...] w [...] dotarł do tego podmiotu zwłaszcza w sytuacji gdy z danych zawartych w odpisie KRS [...] wynika, że adresem Fundacji jest ulica [...], a nie ul. [...], [...], gdzie skierowano wniosek z dnia [...] października 2020 r. Skarżący nie wykazał, by dochowało należytej staranności w dostarczeniu przedmiotowego wniosku do Fundacji. W szczególności nie skorzystano z drogi pocztowej z zastosowaniem zwrotnego poświadczenia odbioru wniosku z dnia [...] października 2020 r. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie jego wysłanie/nadanie. Potwierdzenie nadania przesyłki poleconej oraz wydruk śledzenia przesyłki nie dowodzą bowiem, że wniosek dotarł do podmiotu zobowiązanego, lecz jedynie stanowi dowód jego wysłania. W ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej, to w interesie skarżącego leżało skuteczne doręczenie wniosku Fundacji. Wybór sposobu doręczenia wniosku należy do wnioskodawcy, który ponosi konsekwencje tego wyboru. Skarżący zaś nie przedstawił żadnego przekonywującego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do organu, co świadczy o tym, że przedmiotowy wniosek mógł do Fundacji nie dotrzeć. Zatem należy dać wiarę twierdzeniom Fundacji, że przedmiotowy wniosek nie dotarł do niej, gdyż nie ma żadnych przesłanek je podważających. W ocenie Sądu, brak dowodów jednoznacznie świadczących o dotarciu wniosku do adresata czyni skargę niezasadną. Należy zaznaczyć, że niniejsze rozstrzygnięcie w żaden sposób nie wyklucza możliwości ponownego złożenia wniosku w przedmiotowym zakresie, z zachowaniem warunków skutecznego jego doręczenia adresatowi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na marginesie należy informacyjnie wskazać, że nie mógł zostać uwzględniony zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek Fundacji o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ponieważ stosownie do przepisów działu V p.p.s.a., regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200). Tak więc, w przypadku oddalenia skargi, Sąd nie ma podstaw prawnych do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu (Fundacji) kosztów postępowania.