II SAB/Wr 251/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Z. K. M. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 31 marca 2026 r. Z. K. M. H. (dalej: skarżący), działając przez pełnomocnika K. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. W wykonaniu zarządzenia z 15 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia – przez: 1) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi zawierającego oświadczenie, którym jest z podmiotów wymienionych z art. 35 p.p.s.a., 2) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej, 3) podanie numeru PESEL strony skarżącej, bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez stronę skarżącą numeru PESEL. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, adresowana do pełnomocnika skarżącego, po dwukrotnym awizowaniu w dniach 30 kwietnia 2026 r. i 8 maja 2026 r., została odebrana w placówce pocztowej przez pełnomocnika pocztowego, M. H. (co ustalono na podstawie odpowiedzi Poczty P. na reklamację ww. przesyłki – k. 13 akt sądowych) w dniu 12 maja 2026 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniach nie zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zatem do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a., skarga, która jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać m.in. oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku, adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, a nadto numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b). Według § 3 przywołanego przepisu, do pisma należy dołączyć również pełnomocnictwo lub jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Niezachowanie określonego w powołanym przepisie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22). Zgodnie zaś z uchwałą NSA z dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt III OPS 2/25, w sytuacji, gdy pełnomocnik, który wniósł skargę, na wezwanie Sądu nie dołączył do akt sprawy sądowoadministracyjnej dokumentu pełnomocnictwa, skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa, tj. pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia wskazywanych wyżej braków formalnych skargi w terminie 7 dni oraz pouczony o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania czynności wskazanych w wezwaniu. Termin otwarty na usunięcie braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 19 maja 2026 r., wobec czego podlegała ona odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.