II SAB/Wr 258/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. F. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 30 stycznia 2025 r. V. F. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na opisaną w osnowie postanowienia przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2025r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków złożonej skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz wskazania numeru PESEL strony, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono pod adresem wskazanym w skardze w dniu 5 marca 2025 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie w dniu 12 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. W świetle powyższej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Również brak wpisu od skargi powoduje, że postępowanie sądowe nie może być skutecznie uruchomione. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. - skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych doręczono skutecznie stronie skarżącej. Pomimo tego braki nie zostały uzupełnione. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.